ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สารภาพ

คำค้น : จีนโบราณ รักสองภพ ผีเสื้อ

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 87

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2563 19:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สารภาพ
แบบอักษร

"กลิ่นหอมนั่น กลิ่นหอม เหมือนเคยได้กลิ่นหอมนี้มาก่อน แต่ว่าทำไม ทำไมกันนะ ทำไมถึงจำไม่ได้ว่าได้กลิ่นนี้มากจากไหน กลิ่นที่คุ้นเคยแบบนี้เป็นกลิ่นอะไรกันนะ"

"เอือก"

ทันใดนั้นเธอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาในห้องที่มืดมิด

"ฝันบ้าอะไรกันเนี่ย เฮ่อ"

แล้วเธอก็เดินลงไปชั้นล่างเพื่อหาอะไรกิน เมื่อเธอเดินลงไปชั้นล่างเธอก็ตรงไปในห้องครัว เธอเปิดตู้เย็นออกแล้วก็หยิบแก้วแล้วขวดน้ำเปล่าออกมา เธอเปิดฝาแล้วเทน้ำใส่แก้วแล้วค่อยๆยกขึ้นมาดื่มช้าๆ

"เฮอ...สายตาที่เขามองเราตอนนั้นช่างเหมือนกันกับรั่วฉีตอนนั้นจังเลย หากพวกเขาทั้งสองคือคนๆเดียวกันก็คงจะดี หึ แต่ก็คงจะเป็นไปไม่ได้"

หลังจากนั้นเธอก็เดินขึ้นห้องไป เมื่อเช้าวันใหม่มาถึง วันนี้เป็นวันหยุดซึ่งเป็นวันที่เธอจะต้องไปโรงพยาบาลเพื่อดูอาการตามที่รุ่ยฉีได้นัดเอาไว้ก่อนหน้านี้ เธอวิ่งลงบันใดมาอย่างรวดเร็วเพื่อลงมากินข้าว แม่ของเธอที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้พูดว่า

"แม่เคยบอกหลายครั้งแล้วนี่นาว่าอย่าวิ่งลงบันใดแบบนั้นมันอันตราย"

"ขอโทษค่ะแม่ ก็หนูรีบมากินข้าวเช้ากับแม่นี่คะ"

"ก็ไม่เห็นจะต้องรีบขนาดนั้นเลยนี่ คราวหน้าถ้าทำอีกแม่จะไม่ให้กินข้าวเช้าเอาแบบนี้ดีไหม"

"ไม่เอาค่ะ คราวหน้าหนูจะไม่ทำแล้ว หนูสัญญาค่ะ"

"เอาเถอะๆ รีบกินข้าวแล้วจะได้ไปหาหมอกัน วันนี้แม่ไม่ว่างไปด้วยลูกไปคนเดียวได้ใช่ไหม"

"ค่ะ"

หลังจากกินข้าวเสร็จแล้วเธอก็ขึ้นไปแต่งตัวแล้วเดินออกจากบ้านตรงไปที่ถนนใหญ่เพื่อที่จะไปขึ้นแท็กซี่ เมื่อไปถึงแล้วเธอก็โบกแท็กซี่ และแล้วก็มีแท็กซี่มาจอดรับเธอ เธอจึงได้เข้าไปแล้วเดินทางไปที่โรงพยาบาล เมื่อไปถึงแล้วเธอก็ลงจากรถแท็กซี่ เซ่อเซ่อยืนอยู่หน้าโรงพยาบาลอยู่นาน เธอจึงสูดหายใจลึกๆครั้งหนึ่งก่อนที่จะเดินเข้าไป

"ต้องเจอเขาอีกแล้ว ไม่รู้ทำไมตั้งแต่กลับมาจากที่นั่น คิดว่าจะเจอเขาน้อยลงแท้ๆ แต่ทำไมถึงได้เจอเขาบ่อยขนาดนี้กันนะ แต่ก็ดีแล้วล่ะ ก็ฉันรักเขานี่นาจะทำให้เขารักฉันอีกครั้งจะเป็นอะไรไป"

เมื่อเธอเดินเข้าในโรงพยาบาลก็เจอกับคนมากมาย เธอเดินตรงไปที่หน้าเคาว์เตอร์เพื่อที่จะถามพยาบาลว่าต้องไปที่ห้องของรุ่ยฉียังไง

"สวัสดีค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ"

"ฉันมาตามนัดของคุณหมอฉีค่ะ ฉันสามารถพบเขาได้ที่ไหนคะ"

"ค่ะ คุณเซ่อเซ่อใช่ไหมคะ"

"ค่ะ"

"ค่ะ คุณหมอกำลังรออยู่เลยค่ะ เดี๋ยวฉันให้พยาบาลช่วยนำทางไปนะคะ"

"ค่ะ"

แล้วพยาบาลคนนั้นก็ได้สั่งให้พยาบาลอีกคนนำทางเซ่อเซ่อไปที่ห้องของรุ่ยฉี รุ่ยฉีเองที่เพิ่งตรวจคนไข้เสร็จพอดีก็ได้เองหลังพิงกับพนักเก้าอี้พร้อมกับหลับตาลงช้าๆ เซ่อเซ่อและนางพยาบาลเมื่อไปถึงนางพยาบาลคนนั้นก็ได้ให้เธอนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องก่อน แล้วพยาบาลคนนั้นก็เดินเข้าไปข้างใน เมื่อเข้าไปก็เห็นว่ารุ่ยฉีกำลังพักผ่อนจึงได้เรียกเขาเบาๆว่า

"คุณหมอคะ คุณหมอ"

ด้วยความเหนื่อล้าจึงได้หลับไหลไปสักพัก นางพยาบาลที่เห็นแบบนั้นจึงค่อยๆเดินไปไกล้ๆ เซ่อเซ่อที่อยูู่ด้านนอกเห็นว่านางพยาบาลเข้าไปนานจึงได้เดินไปที่ประตูและมองเข้าไปในห้องผ่านกระจกเล็กที่ประตู ก็พบว่านางพยาบาลคนนั้นกำลังเดินเข้าไปปลุกรุ่ยฉี เธอจึงได้ประประตูเข้าไป นางพยาบาลที่เห็นแบบนั้นก็รีบหันกลับมาพร้อมกับเดินเข้าไปหาเธอ

"คุณคะ คุณเข้ามาไม่ได้นะคะ ออกไปก่อนเถอะค่ะ ถ้าคุณหมอตื่นขึ้นมาเห็นคุณอยู่ในห้องแบบนี้ คุณหมอต้องโกรธดิฉันแน่ๆเลยค่ะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

เซ่อเซ่อจึงเดินเข้าไปนั่งลงบนเก้าอี้แล้วยกมือทั้งสองขึ้นมาท้าวคางแล้วเรียกรุ่ยฉี

"คุณหมอ คุณหมอคะ"

แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับและเขาก็ยังไม่ตื่น เซ่อเซ่อเรียกแบบนั้นอยู่หลายครั้งก็ไม่เป็นผล เธอจึงลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปไกล้ๆรุ่ยฉี แล้วโน้มตัวก้มลงไปไกล้กับหูของเขา แล้วพูดว่า

"รุ่ยฉี นี่ รั่วฉี" ชื่อสุดท้ายพูดด้วยเสียงกระซิบเบาๆ

เซ่อเซ่อที่เห็นว่ารุ่ยฉีไม่มีปฏิกิริยาตอบรับจึงได้หันไปหานางพยาบาลแล้วถามว่า

"ปกติเขามักจะหลับลึกแบบนี้เหรอคะ"

นางพยาบาลก็ได้แต่พยักหน้ารับ เสียงของเซ่อเซ่อที่เรียกชื่อเขาก็ทำให้รุ่ยฉีลืมตาขึ้นมาช้าๆด้วยความเย็นชาของเขา เขาจึงไม่สะดุ้งเมื่อเจอเข้ากับเรื่องแบบนี้ รุ่ยฉีค่อยๆหันไปหาเสียงนั้นอย่างช้าๆ ในตอนนั้นเองเซ่อเซ่อก็คิดที่จะเรียกเขาอีกครั้ง ทันใดนั้นเอง

"รุ่ย...เอ่อ!!!"

พวกเขาทั้งสองหันมาพร้อมกันพอดีทำให้ปลายจมูกของทั้งสองคนชนกัน ริมฝีปากไกล้ปันห่างกันเพียงไม่กี่เซ็น ดวงตาของเซ่อเซ่อนั้นก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ พวกเขาสองคนสบตากัน นางพยาบาลที่เห็นแบบนั้นก็ค่อยๆยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองด้วยความตกใจ เซ่อเซ่อจึงรีบลุกขึ้นมาแล้วเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ พร้อมกับค่อยๆถอนหายใจ พยาบาลที่เห็นแบบนั้นก็บอกรุ่ยฉีว่า

"เออ...ขอโทษด้วยค่ะคุณหมอฉี คือฉันบอกเธอแล้วค่ะ แต่เธอก็ยังคงยืนยันจะทำค่ะ"

รุ่ยฉีจึงก้มลงกุมขมับแล้วพูดว่า

"ไม่เป็นไรครับ คุณออกไปก่อนเถอะ เดี๋ยวผมจัดการเอง"

"ค่ะ นี่ค่ะข้อมูลของคนไข้ค่ะ"

แล้วรุ่ยฉีก็กลับมานั่งปกติและรับข้อมูลมาจากนางพยาบาล

"ขอบคุณครับ"

เมื่อนางพยาบาลเดินออกไปแล้ว รุ่ยฉีก็เปิดข้อมูลของเซ่อเซ่อดู บรรยากาศในห้องนั้นเงียบสงัดสักพักรุ่ยฉีก็ถามขึ้นมาว่า

"ขอโทษที่ทำให้คุณตกใจนะครับ เมื่อคืนผมทำงานดึกไปหน่อยก็เลย..."

เซ่อเซ่อจึงได้หันกลับมาหาเขาแล้วตอบเขาไปด้วยรอยยิ้มว่า

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไม่เป็นไรค่ะ ฉันก็ต้องขอโทษคุณหมอด้วยค่ะที่มารบกวนเวลานอนของคุณหมอค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ ผมเองที่ผิดที่นอนในเวลาทำงาน"

แล้วพวกเขาทั้งสองคนก็สบตากันอีกครั้ง แล้วเซ่อเซ่อก็หัวเราะออกมาเบาๆด้วยรอยยิ้มที่สดใส รุ่ยฉีที่เห็นเธอหัวเราะก็ได้หัวเราะตาม เสี่ยวห้าวที่เดินผ่านมาก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากห้องของรุ่ยฉี เสี่ยวห้าวจึงได้เดินไปที่ประตูแล้วมองผ่านกระจกเข้าไปในห้องก็พบว่ารุ่ยฉีกำลังอยู่กับเซ่อเซ่อ

"พวกเขาสองคนเป็นอะไรกันแน่นะ เด็กคนนี้เป็นใครกันถึงทำให้นายเย็นชาของฉันยิ้มได้แบบนี้ เรื่องแบบนี้...สงสัยต้องทำอะไรสักอย่างซะแล้ว"

แล้วเสี่ยวห้าวก็หัวเราะเบาๆอย่างมีเลศนัย รุ่ยฉีที่กำลังยิ้มอยู่ก็สังเกตเห็นเงาที่กระจกตรงประตู เสี่ยวห้าวที่เห็นรุ่ยฉีหันมาก็รีบหลบหลังชิดกำแพงทันที

"เกือบไป เจ้าบ้านั่นมีตาทิพย์รึยังไงเนี่ย แต่ก็ช่างเถอะ ฉันจะสืบให้ได้ว่าเด็กคนนี้เป็นใครแล้วทำไมนายต้องใจสั่นเมื่อเจอเธอ หึ หึ หึ"

แล้วเสี่ยวห้าวก้เดินออกไป เซ่อเซ่อที่เห็นว่ารุ่ยฉีหันไปมองที่ประตู เธอจึงหันไปมองที่ประตูแล้วหันกลับพร้อมกับถามว่า

"มีอะไรเหรอคะ"

รุ่ยฉีจึงหันกลับมาแล้วตอบเธอว่า

"อ่อ ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่ช่วงนี้ร่างกายแข็งแรงดีใช่ไหมครับ"

"ปกติดีค่ะ"

หลังจากนั้นเวลาก็ผ่านไปแล้วครึ่งชั่วโมง

"โอเคครับ ผมตรวจดูแล้วร่างกายแข็งแรงดีนะครับ วันนี้กลับบ้านได้แล้วครับ"

"ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

แล้วเซ่อเซ่อก็ลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูแล้วเดินออกไป รุ่ยฉีที่เห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจและยิ้มออกมาเพราะเขากำลังคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ทันใดนั้นประตูก็เปิดออกเซ่อเซ่อโน้มตัวเข้ามาจากประตูแล้วพูดว่า

"อย่าทำงานดึกมากนะคะ ดูแลสุขภาพด้วยนะคะคุณหมอ"

แล้วเซ่อเซ่อก็เดินออกไปพร้อมกับประตูที่ปิดลง รุ่ยฉีที่เห็นเซ่อเซ่อเปิดประตูเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มกับคำพูดที่แสดงถึงความเป็นห่วงเขา ก็ทำให้เขาอ่อนไหวขึ้นมาหัวใจของเขาเต้นแรงอีกครั้ง

"นี่ฉันเป็นอะไร ทำไมต้องคิดถึงเธอด้วย เฮ่อ..."

แล้วรุ่ยฉีก็ถอนหายใจช้าๆพร้อมกับคิดถึงเซ่อเซ่ออีกครั้ง เซ่อเซ่อที่เดินออกมาจากห้องแล้วก็ตรงไปที่ประตูหน้าของโรงพยาบาล เมื่อเธอเดินไปถึงเคาว์เตอร์ทันใดนั้นเองเสี่ยวห้าวก็เดินเข้าจากทางด้านซ้ายของเธอเข้ามาจับมือเธอแล้วลากเธอไปทางอื่น

"เอ๊ะ!!! เดี๋ยวค่ะ"

หลังจากที่เธอถูกลากไปจากหน้าเคาว์เตอร์ เสี่ยวห้าวก็พาเธอมาที่ห้องของตัวเองเมื่อเข้าไปแล้วเสี่ยวห้าวก็ปล่อยเธอ เสี่ยวห้าวพาเธอนั่งลงบนโซฟา แล้วเขาเองก็นั่งลงพร้อมกับถามว่า

"อยากดื่มกาแฟไหม"

เซ่อเซ่อที่ตกใจอยู่ก็ได้ตอบไปว่า

"ไม่ค่ะ แต่ว่าคือคุณหมอคะ ทำไม..."

"ฉันรู้ว่าเธอจะถามอะไร เธอกำลังจะถามใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงพาเธอมาที่นี่ใช่ไหม ฉันจะตอบให้เพราะฉันอยากรู้เรื่องของเธอ และที่อยากรู้มากที่สุดคือเธอกับเจ้าบ้านนั่นเป็นอะไรกัน"

"เจ้าบ้านั่น คือใครเหรอคะ"

เสี่ยวห้าวที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้ตอบไปว่า

"เจ้าบ้ารุ่ยฉีไง"

"คะ คุณหมอฉีเหรอคะ ทำไมอยู่ๆถึงอยากรู้เรื่องนั้นล่ะคะ"

"เออ ไม่มีอะไรหรอก แค่อยากรู้เท่านั้นแหละ บอกฉันหน่อยสิ"

เซ่อเซ่อที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้คิดว่า

"ทำไมเขาถึงอยากรู้เรื่องพวกนี้นะ หรือว่ารุ่ยฉีกับ...เขาจะเป็น...เฮือก เป็นอย่างนั้นจริงเหรอ ไม่จริงน่ะ ไม่จริง ต้องไม่ใช่สิ ต้องไม่ใช่"

เซ่อเซ่อจึงค่อยๆส่ายหัวเล็กน้อยพร้อมกับมองไปหาเสี่ยวห้าวแล้วพูดว่า

"คุณหมอฉีเขาเคยเป็นคนดูแลฉันตอนที่ฉันนอนหมดสติอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ"

เมื่อได้ยินแบบนั้นเสี่ยวห้าวถึงกับตกใจรีบถามทันทีว่า

"ห้ะ!!! เคยนอนพักฟื้นอยู่ที่นี่อย่างนั้นเหรอ เจ้าบ้านนั่นไม่เห็นจะเคยบอกเรื่องนี้กับฉันเลย เจ้าหมอนั่นมันช่าง อึ๊ยยยยย น่าตีให้ตายจริง อ่อ จริงสิ แล้วเรื่องมันเป็นยังไงต่อล่ะ"

"เออ คุณหมอฉีก็ดูแลฉันจนฉันฟื้นค่ะ เรื่องมันก็มีแค่นั้น"

เสี่ยวห้าวที่ได้รู้เรื่องทั้งหมดก็ทำให้เขาค่อยๆเองหลังพิงกับพนักโซฟาแล้วยกมือขึ้นมาเกาคางตัวเองทำท่าเหมือนกำลังคิดบางอย่างอยู่ เซ่อเซ่อที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่สงสัย เสี่ยวห้าวนั่งคิดสักพักทันใดนั้นเขาก็ลุกขึ้นมาพร้อมกับชี้นิ้วไปหาเซ่อเซ่อ ทำให้เซ่อเซ่อตกใจมาก เธอสะดุ้งไปครั้งหนึ่ง

"เฮอ ตกใจหมด"

"ไม่จริง ถ้าเนื้อเรื่องมันมีแค่นั้น ทำไมพวกเธอสองคนถึงได้ดูสนิทกันจังเลยล่ะ นี่บอกความจริงฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ"

เสี่ยวห้าวรีบวิ่งเข้าไปนั่งลงข้างๆเธอ เซ่อเซ่อจึงได้หันไปหาเสี่ยวห้าวด้วยความตกใจ เสี่ยวห้าวโน้มตัวเข้าหาเซ่อเซ่อ เธอเองก็ค่อยๆเขยิบถอยออกไปเล็กน้อย

"บอกมานะว่าทำไมถึงได้สนิทกับเจ้าบ้านั่นนัก"

"อ่อ เออ ทำไมหมอถึงอยากรู้นะล่ะ หมอเป็นแฟนกับคุณหมอฉีเหรอคะ"

"จะบ้าเหรอ"

เสี่ยวห้าวถึงกับตกใจที่ได้ยินเซ่อเซ่อพูดแบบนี้

"ฉันเนี่ยเหรอจะเป็นแฟนกับเจ้าบ้านั่น ไม่มีทางซะหรอก ว่าแต่เธอล่ะ ชอบเขาไหม"

"คะ"

"เธอชอบรุ่ยฉีใช่ไหม"

เสี่ยวห้าวค่อยๆขยับเข้าไปไกล้เซ่อเซ่อ เธอเองก็ค่อยๆโน้มตัวไปข้างหลัง เสี่ยวห้าวทำท่าทีอยากรู้คำตอบของเธอ เสี่ยวห้าวจึงได้คิดในใจว่า

"เจ้าบ้านั่นถ้าได้รู้ว่าเธอคนนี้คิดยังไงกับเขา เขาจะเป็นยังไงบ้างนะ หึหึหึหึ"

เสี่ยวตั้งตารอคำตอบ เซ่อเซ่อเองที่กำลังตกใจกับท่าทีอยากรู้ของเสี่ยวห้าวมากก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากอะไรกับเขา จึงคิดในใจว่า

"ใครบอกนายกันเล่าว่าฉันชอบรุ่ยฉี ฉันน่ะรักเขาต่างหาก เพราะฉันคือชายาของเขา นายนี่มันบ้านจริงๆเลย"

เซ่อเซ่อยิ้มแล้วกำลังจะอ้าปากบอกเขาแต่แล้วทันใดนั้นเองก็มีมือข้างหนึ่งจับมือเธอแล้วดึงให้เธอลุกขึ้น เซ่อเซ่อนั้นตกใจมาก แต่เมื่อเห็นว่าเป็นรุ่ยฉีก็ยิ่งทำให้ตกใจมากยิ่งกว่า เสี่ยวห้าวที่เงยหน้ามองเห็นรุ่ยฉีก็ตกใจเช่นกันแต่ก็ยังแสดงรอยยิ้มออกมา

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า รุ่ยฉีเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมฉันไม่เห็นเลย"

"นายคิดจะทำอะไรของนาย"

"อ่อ เปล่าไม่มีอะไร แค่อยากทำความรู้จักกับเธอก็เท่านั้น ไม่มีอะไรหรอก"

"งั้นเหรอ นี่คนไข้ฉัน ฉันขอคืนนะ"

"อืม เชิญตามสบายเลย ไว้คราวหน้าค่อยมาคุยกันใหม่นะ"

"ค่ะ"

แล้วรุ่ยฉีก็พาเธอเดินออกไปจากห้อง เสี่ยวห้าวที่เห็นพวกเขาเดินออกไปจากห้องก็วิ่งไปที่ประตูแล้วเปิดประตูออกพร้อมกับชะเง้อหน้าออกมาแอบดูพวกเขาทั้งสองคน

"จับมือกันโดยไม่เขินแบบนี้ ต้องมีอะไรมากกว่าที่เราคิดเอาไว้แน่ๆ ต้องสืบให้มากกว่านี้ คอยดูเถอะฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่านายกับเธอเป็นอะไรกันแน่ หึ"

รุ่ยฉีพาเธอเดินมาถึงหน้าเคาว์เตอร์เขาก็หยุดเดินพร้อมกับปล่อยมือของเธอ รุ่ยฉีค่อยๆหันกลับมาแล้วบอกกับเธอว่า

"ขอโทษแทนเสี่ยวห้าวด้วยนะ เขาถามอะไรคุณไปบ้างล่ะ"

"คะ ถามเหรอ อ่อ เขาถามว่าฉันชอบคุณหมอไหมน่ะค่ะ"

"ห้ะ"

รุ่ยฉีที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับอึ้งเลยทีเดียว เซ่อเซ่อที่เห็นสีหน้าของรุ่ยฉีที่แอบตกใจแบบนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ รุ่ยฉีที่เห็นแบบนั้นก็ขำไม่ออกทีเดียว แต่ก็ยังคงถามเธอไปว่า

"แล้วคุณตอบไปว่าอะไรเหรอครับ"

"เอ๋"

เซ่อเซ่อเองที่ได้ยินรุ่ยฉีถามแบบนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก จึงได้ตอบไปว่า

"ฮ่า ฮ่า ยังไม่ได้ตอบเลยค่ะ คุณหมอก็ดันเข้ามาดึงฉันออกมาก่อนน่ะค่ะ"

"อ่อ เหรอครับ"

เซ่อเซ่อเห็นสีหน้าที่ผิดหวังของรุ่ยฉี ก็ทำให้เธอเองก็อดหัวเราะไม่ได้

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันออกมา อย่างนั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ ไว้เจอกันอาทิตย์หน้าค่ะ"

แล้วเธอก็เดินผ่านรุ่ยฉีไป รุ่ยฉีจึงได้หันกลับไปหาเซ่อเซ่อแล้วเฝ้ามองเธอ เซ่อเซ่อจึงได้หันกลับมาส่งยิ้มให้รุ่ยฉีครั้งหนึ่งก่อนที่จะเดินกลับออกไป รุ่ยฉีที่เห็นรอยยิ้มนั้นอีกครั้งก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เซ่อเซ่อที่เมื่ออกจากโรงพยาบาลแล้วก็ตรงกลับบ้านทันที

เรื่องราวความรักของทั้งสองคนจะเป็นยังไงต่อไป มาติดตามกันใหม่นะขอรับ

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

""

ความคิดเห็น