email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พบกันอีกครั้ง

ชื่อตอน : พบกันอีกครั้ง

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 15k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 10 เม.ย. 2564 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พบกันอีกครั้ง
แบบอักษร

2 ปีผ่านไป

               @บ้านอมรพันธ์

               “สวัสดีค่ะ คุณพ่อคุณแม่”ปรายฟ้ายกมือไหว้บิดามารดาเมื่อกลับมาถึงบ้านอย่างเช่นทุกวัน

               “มานี่มา ลูกสาวคนสวยของคุณแม่ เหนื่อยมั๊ยลูกวันนี้”คุณหญิงสาลินีถามลูกสาวด้วยแววตารักใคร่

               “ไม่ค่ะคุณแม่ ปรายเรียนจบแล้วนะค่ะ คว้าเกียรตินิยมมาให้คุณพ่อกับคุณแม่ด้วยนะ” ปรายยิ้มจนตาหยี

               “ดีเลย งั้นลูกก็เตรียมตัวไปเรียนต่อต่างประเทศได้แล้ว พ่อได้คุยกับเพื่อนพ่อไว้แล้ว เขาจะดำเนินการทันทีเมื่อลูกตกลง” ท่านอาทิตย์กล่าวขึ้น ปรายฟ้าหุบยิ้มแทบจะทันที

               “ไม่นะคะคุณพ่อ ปรายยังไม่พร้อมที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศ ปรายอยากลองทำงานดูก่อนค่ะ” ปรายฟ้าแย้ง คนที่เธอคิดถึงกำลังจะกลับมาแต่พ่อกลับจะส่งเธอให้ไปที่อื่น เธอไม่ยอมหรอก

               “แต่วุฒิภาวะของลูกยังไม่มากพอกับตำแหน่งที่พ่อจะมอบให้นะลูก” ท่านอาทิตย์แย้ง

               “แต่ปรายคิดว่าปรายทำได้ คุณพ่อให้ปรายลองทำดูก่อนได้มั๊ยคะ”ปรายฟ้าส่งเสียงออดอ้อน

               “พ่อจะให้โอกาสลูก ถ้าลูกสามารถผ่านบททดสอบของพ่อได้”ท่านอาทิตย์พูดขึ้น

               “บททดสอบคุณพ่อหมายถึงอะไรคะ” ปรายฟ้ามองบิดาอย่างไม่ไว้วางใจ ก่อนจะหันไปมองมารดาอีกครั้ง

               “พ่อจะให้ลูกไปทำงานๆหนึ่ง ในเวลา 3 เดือน ถ้าลูกสามารถทำได้ พ่อจะอนุญาตให้ลูกเข้ารับตำแหน่งที่บริษัทเรา”ท่านอาทิตย์กระตุกยิ้ม

               “งาน งานอะไรคะคุณพ่อ” ปรายฟ้ารีบถามไปแทบจะทันที

               “ภายในสามเดือนนี้ ลูกต้องเข้าไปช่วยงาน ป้าพิศทำงานที่ไร่ เป็นเวลา 3 เดือน ถ้าลูกทำได้พ่อจะพิจารณา” ท่านอาทิตย์พูดต่อ

               “สบายมากเลยค่ะคุณพ่อ ปรายทำได้อยู่แล้ว แล้วคุณพ่อจะให้ปรายไปช่วยป้าพิศทำตำแหน่งไหนคะ” ปรายฟ้ายิ้มกระหยิ่ม

               “คนงาน!!”เสียงทรงอำนาจของประมุขในบ้านเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางศรีษะของปรายฟ้าอย่างจัง

               “อะ...อะไรนะคะคุณพ่อ คุณพ่อล้อปรายเล่นหรือเปล่าคะ คุณแม่!!”ปรายฟ้าละล่ำละลักถามบิดาก่อนจะหันไปหามารดาเพื่อหาตัวช่วย

               “พ่อพูดจริง หนูปรายต้องเข้าไปทำงานที่ไร่พิทักษ์พงค์ ในตำแหน่งคนงานของไร่ หนูต้องทำทุกอย่างที่คนงานเขาทำกัน จนครบเวลา 3 เดือน ถ้าหนูผ่านประเมิน พ่อจะพิจารณาตำแหน่งรองประธานกรรมการผู้จัดการให้หนูดูแล” ท่านอาทิตย์ยิ้มกระหยิ่ม

               “แล้วอย่าคิดว่าจะใช้เส้นสายนะ เพราะหนูจะเข้าไปในตำแหน่งคนงานธรรมดาไม่ใช่หลานสาวคนสนิทของเจ้าของไร่”

               “คุณแม่ขา คุณพ่อแกล้งปราย” ปรายฟ้าฟ้องมารดา

               “คุณพ่อเขาไม่ได้แกล้งหนูปรายหรอกลูก เพราะที่ผ่านมาหนูปรายอยู่สุขสบายมาตลอด การจะเป็นผู้บริหารที่ดีต้องเรียนรู้ที่จะอดทน อดกลั้น ต้องทำเป็นทุกอย่างเป็นต้องเรียนรู้ที่จะควบคุมตัวเอง เพราะฉะนั้น สิ่งที่พ่อกับแม่ให้หนูทำ เพื่อตัวหนูเองนะลูก” คุณหญิงสาลินีอธิบาย

               “แล้วใครจะเป็นคนเซ็นต์ใบผ่านงานให้ปรายล่ะคะคุณแม่”ปรายฟ้าถามขึ้น

               “ไปถึง หนูปรายก็จะรู้เองแหละจ๊ะ”คุณหญิงสาลินีพูดด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม

               ผับX

               “หา! อะไรนะ พ่อแกจะให้แกไปทำงานเป็นคนงานไร่เนี่ยนะ”นนนี่อุทานลั่น พลางคิดว่าพ่อหญิงสาวกำลังจะเล่นอะไร

               “ใช่นะซิ คุณพ่อคิดจะทำอะไร คุณแม่ก็เป็นไปด้วยอีกคน พวกแกดูมือฉัน มือคุณหนูอย่างฉันต้องไปทำงานในไร่งกๆ ร้อนก็ร้อน ถ้าให้ไปทำบัญชีหรือเอกสารยังพอทน นี่จะให้ฉันไปเป็นคนงาน”ปรายฟ้าพูดอย่างไม่สบอารมณ์

               “เลิกโวยวายได้แล้วยัยปราย เพราะนิสัยเด็กไม่รู้จักโตอย่างแกนิไง พ่อแกถึงให้แกไปเรียนรู้ฝึกฝนที่จะอดทนกับงาน”เมษาตอกกลับ

               “แล้วมันมีเหตุผลอะไรที่คุณพ่อต้องให้ฉันเข้าไปทำงานแบบคนธรรมดา ไม่ใช่คนสนิทของเจ้าของไร่ ให้ปฏิบัติตัวเหมือนแค่คนงานคนหนึ่ง ถ้ามีใครรู้ว่าฉันเป็นใคร ถือว่าฉันแพ้ แล้วฉันต้องถูกอับเปหิไปเรียนต่อต่างประเทศ” ปรายฟ้าหน้ามุ่ย

               “ก็ถ้าแกบอกว่าแกเป็นคนสนิทของเจ้าของไร่ พวกคนงานก็ไม่มีใครกล้าใช้งานแกไงยัยปราย แล้วแกก็จะไม่ได้อะไรเลย พ่อแกเขารู้นิสัยลูกสาวอย่างแกดีไง ยัยคุณหนูจอมเหวี่ยง แล้วไปอยู่โน้นอย่าไปเหวี่ยงวีนใส่ใครเขาล่ะ” ทับทิมออกความคิดเห็น

               “แล้วคนที่จะประเมินงานให้แก คือใคร พ่อกับแม่พี่เขตหรอ” นนนี่ถามอย่างอยากรู้

               “ไม่รู้อ่ะ คุณพ่อไม่ยอมบอก”ปรายฟ้าตอบ

               “แล้วพี่เขตล่ะ เป็นไง ติดต่อหากันบ้างมั๊ย”เมษาถามย้ำ

               “หายเข้ากลีบเมฆไปเลยแก ทักมาแค่อาทิตย์แรก จากนั้นเงียบกริบ หลงเสน่ห์สาวผมทองแล้วมั้ง” ปรายฟ้าตอบอย่างหงุดหงิด ที่ชายหนุ่มแทบไม่ได้ติดต่อมาเลย

               “ถ้าเกิดพี่เขตเขามีแฟนจริงๆ แกจะโอเคมั๊ย” นนนี่ถามขึ้นเสียงแผ่ว

               “ไม่รู้ แกทำไมถามแบบนี้ละ” ปรายฟ้าถามเพื่อนชายหัวใจหญิง ที่มองไปทางเบื้องหน้านิ่ง ก่อนจะหันไปมองตาม ร่างคุ้นเคยที่เดินออกไปจากผับพร้อมกับผู้หญิงร่างระหง ทำให้หัวใจปรายฟ้ากระตุกวูบ เมื่อเธอเห็นแล้วว่าผู้หญิงคนนั้นคือแพรวา

               “ใช่ใช่มั๊ย ยัยปราย ใช่พี่เขตมั๊ย”นนนี่ถาม

               “ใช่ แล้วไง ฉันไม่เห็นแคร์เลย” ปรายฟ้าถอนหายใจเฮือก นี่คือเหตุผลที่เขาไม่ติดต่อมาหาเธอเลย เพราะเขากลับไปคบกับแพรวานี่เอง

               “แกจะถอยหรือแกจะสู้” เมษาถาม

               “ฉันควรสู้หรอ” ปรายฟ้ายกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่มอึก

               “ฉันว่าแกควรสู้ สู้ให้ถึงที่สุด ตราบใดที่เขายังไม่ประกาศแต่งงานกันแกคือคนที่มีสิทธิ์ที่สุดเพราะแกคือคู่หมั้น นังปราย”ทับทิมให้กำลังใจเพื่อนสาว

               “ใช่แกลองอีกสักตั้งไหนๆ แกก็จะได้ไปอยู่ที่นู้นแล้ว แกต้องสู้นะเว้ย แต่ถ้าไม่ไหวจริงๆ แกเรียกทัพเสริมอย่างพวกฉันได้ตลอดเวลา”นนนี่เสนอ

               “ฉันจะลองสู้ดู”ปรายฟ้ามองไปทิศทางที่ชายหนุ่มเดินออกไปอย่างมุ่งมั่น

               @ไร่พิทักษ์พงค์

               ร่างบางยืนอยู่หน้าเรือนใหญ่ของเจ้าของไร่

               “มาแล้ว มากันแล้ว นางฟ้าของป้า”พราวพิศรีบกระวีกระวาดออกมาจากเรือนใหญ่

               “สวัสดีค่ะ คุณป้า”ปรายฟ้ายกมือไหว้พราวพิศพลางสวมกอดผู้สูงวัย

               “เข้าบ้านกันเถอะลูก ป้าเตรียมห้องพักให้ข้างพบนแล้วลูก” พราวพิศจะจูงมือหญิงสาวเข้าไปในเรือนใหญ่

               “ไม่ได้ค่ะคุณป้า คุณพ่อสั่งให้ปรายอยู่บ้านพักคนงาน ห้ามให้คนงานรู้ว่าปรายเป็นใครมาจากไหน ให้เป็นเพียงแค่ปรายที่เป็นคนงานธรรมดาไม่ใช่หลานสาวคุณลุงคุณป้าค่ะ ไม่งั้นปรายจะแพ้คุณพ่อแล้วคุณพ่อจะส่งปรายไปเรียนต่อต่างประเทศ”ปรายฟ้าฟ้องพราวพิศ

               “โธ่แม่คุณของป้า พี่อาทิตย์เล่นอะไรเป็นเด็กๆไปได้” พราวพิศลูบใบหน้าเนียนใสอย่างเอ็นดู

               “เออ! คุณป้าขาพี่เขตกลับมาแล้วใช่มั๊ยคะ” ปรายฟ้ากลั้นใจถาม

               “ใช่จ๊ะ มาได้เกือบอาทิตย์แล้วลูก ตอนนี้ไปดูงานที่กรุงเทพ วันนี้คงกลับแล้วลูก นี่หนูปรายไม่รู้เหรอ วันก่อนพี่เขาก็เข้าไปพบคุณพ่อคุณแม่หนูนะ” พราวพิศมองหน้าปรายฟ้าอยากแปลกใจ

               “สงสัยคุณพ่อคุณแม่คงลืมบอกปรายมั้งคะ”ปรายฟ้ายิ้มแหยๆแต่ในใจแอบเคืองบิดามารดานิดๆที่ไม่ยอมบอกเธอ สงสัยคงทำแผนอะไรกันอยู่แน่ๆเลย

               “นั่นไงมานู้นแล้วลูก” รถกระบะโฟวิลที่มีตราสัญลักษณ์ประจำไร่แล่นเข้ามาจอดหน้าเรือนใหญ่ ร่างสูงก้าวออกมาจากรถ ทันทีเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่กับมารดาของตน เขตแดนเปิดยิ้มให้ปรายฟ้า แต่หญิงสาวกลับหน้ามุ่ยไม่สบอารมณ์ เพราะภาพของชายหนุ่มที่ประคองแพรวาออกไปจากผับคืนนั้นยังคงติดตาเธอไม่หาย

               “มาถึงแล้วหรอ คุณอาบอกพี่แล้วนะว่าปรายจะมาทำงานที่ไร่พี่ ในฐานะคนงานในไร่ ให้พี่ดูแลเฉกเช่นคนงานคนหนึ่ง”เขตแดนตาเป็นประกาย

               “ออนี่รวมหัวกับคุณพ่อแกล้งปรายใช่มั้ยคะ”ใบหน้าสวยหวานงอง้ำ

               “ปรายจะถอดใจก็ได้นะ” เขตแดนกอดอกมองร่างบางนิ่ง

               “เชอะ! ไม่มีทางหรอก ที่พักปรายอยู่ไหนค่ะ” ใบหน้าปรายฟ้าเชิ่ดขึ้นอย่างถือดี เขตแดนกระตุกยิ้มที่มุมปากเบาๆ

               “ขึ้นรถซิ”

               “ตาเขตน้องพึ่งมาถึง ให้น้องเข้าบ้านก่อนดีกว่ามั๊ยลูก”พราวพิศแย้ง

               “ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า เดี๋ยวว่างๆปรายมาหาคุณป้านะคะ”ปรายฟ้าหอมแก้มพราวพิศฟอดหนึ่งก่อนยกกระเป๋าก้าวฉับๆขึ้นรถชายหนุ่มไป เขตแดนหัวเราะเบาๆ จนพราวพิศส่งค้อนคมๆให้บุตรชายอย่างหมั่นไส้

..............................................

อิพี่กลับมาแล้วไหงเดินควงกับแฟนเก่าอย่างงั้นล่ะ

คราวนี้หนูปรายพร้อมสู้แล้วนะเจ้าคะ

ร่วมกันเป็นกำลังใจให้หนูปรายไปพร้อมๆกันนร๊า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว