ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ฝึกงาน

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 44.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 19:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฝึกงาน
แบบอักษร

ตอนที่5 

 

 

"โถ่ ไมล์ร่า..." ดารินดึงไมล์ร่าเข้ามาสวมกอดเพื่อปลอบใจ เธอไม่คิดเลยว่าไมล์ร่าจะต้องมาเจอเรื่องร้ายแบบนี้ มันคงเป็นช่วงเวลาที่แย่ที่สุดกว่าที่เด็กคนหนึ่งจะผ่านมันไปได้เพียงลำพัง 

 

 

"ไมล์เกลียดเขา ฮึกๆ" ไมล์ร่าร้องไห้สะอึกสะอื้น "ไมล์ควรทำยังไงดีพี่ริน" 

 

 

"คุณพ่อยื่นคำขาดมาแบบนี้มันก็ทำอะไรไม่ได้...พี่ว่าถ้าไมล์อยากทำบริษัทเองจริงๆไมล์ก็ต้องแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวนะ" 

 

 

"..." ไมล์ร่าคิดทบทวนสิ่งที่ดารินพูด 

 

 

"พี่ว่ามาคัสเขาอาจจะยังรู้สึกดีกับไมล์ก็ได้นะ ไม่งั้นเขาคงไม่มาวุ่นวายแบบนี้" 

 

 

"ไม่มีทางค่ะ เขาพูดเองว่าเขาไม่เคยรักไมล์ทุกวันนี้ที่เขาเข้ามาวุ่นวายเพียงเพราะต้องการปั่นหัวไมล์เล่น" 

 

 

"แล้วไมล์ยังรักเขาอยู่หรือเปล่าว?" 

 

 

"มันผ่านมานานแล้วค่ะ ไมล์ลืมไปหมดแล้ว ไมล์ก้าวไปข้างหน้าแล้ว" 

 

 

"หรือว่าที่ไมล์พยายามไม่เจอมาคัสเพราะว่ากลัวใจตัวเอง" 

 

 

"..." ยังไม่ทันที่ไมล์ร่าจะได้ตอบอะไรเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

 

แอ๊ด... 

 

 

"เฮีย..." ไมล์ร่าเอ่ยทักพี่ชาย 

 

 

"แอบเอาสุดที่รักของเฮียมาไว้ที่นี่นี่เอง" ไมเคิลเดินเข้าไปหอมแก้มดารินหนึ่งครั้งก่อนจะเดินไปนั่งโซฟาอีกฝั่ง “ไงแม่น้องสาวคนสวยพร้อมฝึกงานไหม” 

 

 

"..." ไมล์ร่าส่ายหัวไปมาพร้อมกับทำหน้ามุ้ย 

 

 

"หึ ทำไม เมื่อก่อนก็เห็นพูดชื่นชมไอ้มาคัสเช้าเย็นๆ ลืมไปแล้วเหรอ" 

 

 

"ก็นั่นมันนานแล้วหนิคะ ตอนนี้ไมล์ลืมไปแล้ว" ไมล์ร่าตอบอย่างไม่กล้าสบสายตาพี่ชายเพราะกลัวเขาจะรู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร 

 

 

"มีอะไรที่พี่ต้องรู้ไหม..." ไมเคิลถามเสียงเรียบแต่ฟังแล้วชวนขนลุกไม่น้อย 

 

 

"มะ ไม่มีค่ะ" ไมล์ร่าก้มหน้าหลบสายตา 

 

 

"แล้วทำไมไม่สบตาเฮียเวลาตอบคำถาม..." ไมเคิลยังคงคาดคั้นกับเธอต่อจนเธอต้องแอบใช้มือสะกิดดารินที่นั่งอยู่ข้างๆ 

 

 

"จะถามจี้น้องอะไรขนาดนั้นค่ะ น้องยิ่งตื่นเต้นเรื่องฝึกงานอยู่ ถ้าไม่ให้กำลังใจก็ออกไปเลยไป" ดารินบอกสามีตัวเองด้วยอารมณ์หงุดหงิด 

 

 

"อ่าว...ฉันยังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะแค่ถามเฉยๆ หรือว่ามีอะไรมากกว่านั้นที่ฉันไม่รู้" ไมเคิลตอบ 

 

 

"ถ้าถามมาอีกคำนะกลับบ้านไปเจอดีแน่ ออกไปเลยรินจะคุยกับน้อง" 

 

 

"นี่ฉันเป็นผัวเธอนะ" 

 

 

"จะออกไปดีๆหรือคืนนี้จะนอนนอกห้องเลือกเอา" 

 

 

"ไปก็ได้..." ไมเคิลลุกขึ้นยืนก่อนจะหันมาบอกกับไมล์ร่าว่า" เฮียเป็นกำลังใจให้นะ ไม่ว่าไมล์มีเรื่องอะไรมาหาเฮียได้ตลอด" พูดจบไมเคิลก็เดินออกไป ทิ้งให้ไมล์ร่านั่งคิดกังวลว่าไมเคิลจะรู้เรื่องเธอและมาคัสเมื่อ4ปีที่ผ่านมา ถึงแม้ว่าเธอจะเกลียดไม่อยากเจอมาคัสมากแค่ไหน แต่ตอนนี้มันก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเผชิญกับความจริง และแยกแยะระหว่างเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงาน... 

 

 

เช้าวันต่อมา... 

 

 

07.30 น. ณ บริษัทมาคัส 

 

 

"สวัสดีค่ะคุณไมล์ร่าใช่ไหมคะ?" หญิงสาววัยทำงานคนหนึ่งเอ่ยทักขึ้นทันทีเมื่อเธอเดินเข้ามาในบริษัท 

 

 

"ใช่ค่ะ รู้จักฉันได้ยังไงคะ?" 

 

 

"พอดีว่าคุณมาคัสได้สั่งพี่ไว้แล้วว่าวันนี้คุณจะมาฝึกงาน พี่จะเป็นคนคอยดูแลคุณตลอดการฝึกงานครั้งนี้เองค่ะ อ๋อลืมบอกพี่ชื่อก้อยนะคะ" ก้อยกล่าวแนะนำตัวด้วยใบหน้าที่เป็นมิตร 

 

 

"สวัสดีค่ะพี่ก้อย เรียกไมล์เฉยๆก็ได้ค่ะ" 

 

 

"โอเคน้องไมล์ งั้นเราขึ้นไปข้างบนกันเลยนะคะ พี่จะได้พาน้องไมล์ไปดูโต๊ะทำงานแล้วก็ไปพบท่านประธานด้วย" 

 

 

"ค่ะ" พูดจบไมล์ร่าก็เดินตามไป 

 

 

"นี่โต๊ะทำงานน้องไมล์ค่ะ ส่วนโต๊ะพี่อยู่ข้างๆมีอะไรจะได้ถามพี่ได้สะดวก" 

 

 

"ขอบคุณค่ะ" ไมล์ร่านั่งลงที่โต๊ะทำงานพร้อมกับมองสำรวจรอบๆโต๊ะ ซึ่งบนโต๊ะมีแจกันพร้อมกับดอกกุหลาบสีขาววางอยู่ "สวยจังเลยนะคะ รู้ได้ยังไงคะว่าไมล์ชอบดอกกุหลาบสีขาว" ไมล์ร่าหยิบดอกไม้ในแจกันขึ้นมาดมอย่างมีความสุข 

 

 

"ท่านประธานเป็นคนสั่งค่ะ" 

 

 

"..." ใบหน้าที่มีรอยยิ้มหุบลงทันทีที่ได้ยินคำตอบ 

 

 

"เดี๋ยวพี่จะพาน้องไมล์ไปหาท่านประธานนะคะ เป็นคำสั่งของท่านประธาน" 

 

 

"ค่ะ" 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

 

"เข้ามา" เสียงใหญ่ที่อยู่ด้านในห้องตอบ 

 

 

"ท่านประธานค่ะน้องไมล์มาถึงแล้วค่ะ" 

 

 

"อืม เธอออกไปก่อน" มาคัสที่ยืนมองดูวิวที่กระจกใหญ่หันกลับมามองยังต้นเสียง ซึ่งมีไมล์ร่ายืนอยู่ข้างๆ 

 

 

"ดิฉันคิดว่าไม่น่าจะเหมาะนะคะ" ไมล์ร่าพูกแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าก้อยกำลังจะเดินออกไป 

 

 

"ยืนซื่อบื้ออยู่ทำไม ฉันบอกให้ออกไป!" มาคัสหันไปดุก้อยที่ยังยืนอยู่ 

 

 

"ค่ะๆ" ก้อยรีบเดินออกไปทันทีทิ้งไมล์ร่าอยู่กับมาคัสสองต่อสอง มาคัสเดินมาที่โต๊ะทำงานใหญ่ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้ใหญ่ โดยมีไมล์ร่ายืนอยู่ฝั่งตรงข้าม 

 

 

"นั่งสิ" 

 

 

"คุณมีอะไรก็รีบๆพูดมาดีกว่าค่ะ ดิฉันจะได้เริ่มงานของดิฉัน" ไมล์ร่าตอบอีกฝ่ายโดยไม่สบสายตา เพราะเธอไม่อยากมองหน้าเขา 

 

 

"อยู่กันสองคนไม่จำเป็นต้องเรียกพี่แบบนั้นก็ได้" มาคัสบอกอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อได้ยินเธอพูดจาแบบห่างเหิน 

 

 

"ตอนนี้ดิฉันอยู่ในเวลาทำงานเห็นทีจะไม่สะดวกค่ะ" มาคัสลุกขึ้นยืนเดินเข้าไปหาไมล์ร่าทันทีที่ไมล์ร่าพูดจบประโยค 

 

 

"มองหน้าพี่ เวลาพูดกับพี่" มาคัสกดเสียงต่ำเพื่อระงับอารมณ์ตัวเอง 

 

 

"..." ไมล์ร่าไม่ได้สนใจคำที่เขาพูด และเธอยังเบือนหน้าหนีเขา 

 

 

"อย่าให้พี่หมดความอดทนนะไมล์" มาคัสเอื้อมมือมาจับแขนเล็กทั้งสองข้างและบีบเบาๆ 

 

 

"เอาสิ คราวนี้จะทำอะไรอีกล่ะ" ไมล์ร่าหันหน้ามองเขาตรงๆอย่างไม่เต็มใจดวงตาสวยจ้องมองเขาด้วยสายตาที่สั่นเครือ 

 

 

"เฮ้อ..." มาคัสถอนหายใจอย่าง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองเพดานและสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับอารมณ์ เพราะถ้าเขาเกิดใจร้อนทำอะไรไปตอนนี้มันจะยิ่งไปกันใหญ่ "พี่อยากคุยกับไมล์ดีๆ" 

 

 

"แต่ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ใช่มาคุยกับคุณ" 

 

 

"ได้ งั้นเลิกงานพี่จะมาคุยด้วย..." 

 

 

"แค่นี้ใช่ไหมคะ" 

 

 

"อืม ไมล์ไปทำงานเถอะพี่สั่งก้อยไว้แล้ว ไม่เข้าใจตรงไหนก็มาถามพี่ได้" 

 

 

"ปล่อยแขนฉันค่ะ" พูดจบไมล์ร่าก็เดินออกมา กลับมายังโต๊ะทำงานของตัวเอง 

 

 

"นี่คือเอกสารที่น้องไมล์ต้องเรียนรู้ค่ะ" ก้อยบอกหลังจากที่ยกแฟ้มเอกสารมากมายมาวางที่โต๊ะเธอ 

 

 

"ห๊ะ!? ทั้งหมดนี่เลยเหรอคะ วันนี้ไมล์จะอ่านจบไหมเนี่ย" ไมล์ร่าเบิกตาโตหลังจากที่เห็นเอกสาร 

 

 

"เป็นคำสั่งของท่านประธานค่ะ ท่านบอกอีกว่าถ้าอ่านไม่หมดไม่อนุญาตให้กลับค่ะ" 

 

 

"โอเคค่ะ เดี๋ยวไมล์จะอ่าน ขอบคุณค่ะ" ไมล์ร่ายกมือกุมขมับอย่างหนักใจ เธอเริ่มไม่แน่ใจว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่อยากเริ่มทำบริษัทด้วยตัวเอง ถ้ารู้ว่าต้องฝึกงานเยอะแยะขนาดนั้นเธอยอมนอนอยู่บ้านใช้เงินเฉยๆดีกว่า แถมยังไม่ต้องมาเจอหน้าคนที่เคยทำร้ายจิตใจเธอด้วย... 

 

 

 

 

******************************** 

ตกลงว่าเธอจะเอายังไงกับฉานนนน ไม่รู้เธอมาแบบไหน เธอจะดีหรือเธอจะร้าย... จู่ๆเพลงนี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว 555 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว