email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 15

คำค้น : The Darla club เรื่องนี้มีแต่ที่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 275

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2563 23:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
15
แบบอักษร

เดินตามเขามาในห้องนอนของฉัน เอาเลยให้เต็มที่ถือกระเป๋ามาเหมือนเป็นเจ้าของห้องอยู่แล้ว ตอนนี้เขาจัดเสื้อผ้าของตัวเองเข้าไปในตู้เสื้อผ้าของฉันเป็นที่เรียบร้อย เห็นแบบนี้แล้วก็อยากจะเอ่ยถามออกไปว่า นี่พี่จะอยู่ที่นี่จริงดิ ไม่ได้จะล้อกันเล่นใช่ไหม ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวจากกระเป๋าเดินทางเข้าไปในห้องน้ำ ทำเอาฉันยืนงงท่ามกลางความเมาแบบอิหยังวะมาก 

เกือบยี่สิบนาทีพี่เดียร์เดินออกมาในชุดเสื้อยืดสีดำกับกางเกงขาสั้นสีเทาพร้อมกับเช็ดผมที่กำลังเปียกจากการสระผม ฉันที่นั่งรออาบน้ำก็ได้ไปหยิบชุดนอนและผ้าเช็ดตัวไปอาบบ้าง ปกติถ้าเมามากก็จะแค่แปรงฟัน เช็ดหน้านอน แต่นี่เขาเล่นอาบน้ำใครจะกล้าไม่อาบกันเล่า 

“ใส่ชุดอะไรเนี่ย”  

เขาเอ่ยถามฉันเมื่อฉันก้าวขาออกมาจากห้องน้ำ ก่อนฉันจะมองสำรวจชุดนอนของตัวเอง ก็ใส่ทุกวันเป็นแบบนี้นี่นา ชุดนอนสีม่วงพาสเทลที่มีรูปการ์ตูนเจ้าหญิงเต็มไปหมด 

“ชุดนอนไงคะ”  

“มีแฟนเป็นเด็กประถมหรอเนี่ย”  

เหมือนว่าเขาจะบ่นกับตัวเองแล้วก็เดินไปขึ้นเตียง ฉันมองตามแล้วก็ทำหน้าไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งเมาจะมาอะไรอีกหรอ ปวดหัวแล้วนะ 

“มานอนได้แล้ว” เขาเอ่ยบอกฉันที่กำลังนั่งทาครีมบนโต๊ะเครื่องแป้ง 

“ค่า”  

เมื่อทาครีมเสร็จก็เดินอ้อมไปขึ้นเตียงอีกฝั่งตรงข้ามกับเขาพร้อมกับหยิบหมอนข้างหัวตุ๊กตามาคั่นกลางระหว่างเรา ถึงจะเป็นแฟนกันแต่เรื่องแบบนี้ฉันก็ไม่ได้จะชินซะหน่อย 

“เอามาวางทำไมกัน”  

“ก็.. หนูติดหมอนข้าง”  

“พี่มานอนด้วยแล้ว เอาออกไป มากอดพี่แทนสิ”  

“ได้ไงกันคะ”  

“ได้สิ”  

ฉันทำหน้าบูดใส่เขา แล้วเขาก็โยนไปหัวนอนด้านบน ก่อนจะปิดไฟในห้อง ฉันได้แต่ส่ายหัวให้กับพฤติกรรมของเขา คืนนี้จะถือว่า ‘เป็นคืนแรกที่ได้นอนจับมือกันเป็นครั้งแรก’ จับมือกันเฉย ๆ ไม่มีอะไร๊ 

หัวถึงหมอนได้ไม่ถึงห้านาทีคนตัวโตกว่าก็พลิกตัวมากอดฉันเอาไว้ ก่อนจะสอดมือเข้ามาที่เอวของฉัน เอาคางมาเกยที่หัวไหล่ของฉัน ลมหายใจที่เป่ารดแก้มทำเอาใจฉันเต้นไม่เป็นส่ำ  

“แบบนี้จะนอนหลับหรือไงคะ”  

“หลับสิ หมอนข้างนุ่ม”  

“แต่หนูหนักนะ”  

“เดี๋ยวก็ไม่หนักแล้ว”  

“หืม?”  

ลมหายใจสม่ำเสมอของเขาที่เป่ารดข้างแก้มบ่งบอกถึงว่าเขาได้หลับไปแล้วงั้นหรอ หลับง่ายขนาดนี้กันเลยหรือไง หรือว่าวันนี้ทั้งวันเขาเหนื่อยกันนะ ฉันนอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยไม่นานก็หลับใหลในอ้อมกอดของเขา ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั้งตัวและหัวใจ คงจะเป็นคืนที่หลับฝันดีมากแน่ ๆ  

 

ในแต่ละวันของการเรียนของฉันนั้นก็จะได้เรียนอะไรที่แปลกใหม่มากขึ้นจากสมัยมัธยมฯ และพี่เดียร์เองก็มีการประชุมโปรเจคสำหรับการทำในปีสี่ที่มากขึ้นและบ่อยขึ้น การเจอกันก็เจอแค่ช่วงที่ว่างเท่านั้น ฉันก็พยายามเข้าใจในจุดนี้ของเราทั้งสองคน 

ระยะเวลาที่คบกันหกเดือน จวบจนผ่านไปหนึ่งปี จนผ่านมาปีที่สองเหมือนจะเจอกันน้อยลงแต่ความสัมพันธ์ของเราทั้งสองคนไม่ได้น้อยลงไปตาม มีเวลาได้เจอกันก็จะไปทานข้าวในร้านด้วยกัน ซึ่งพอเขาเริ่มลงมือทำโปรเจคก็คือ คำว่าเจอกันแทบจะไม่รู้จัก มีบ้างที่ทำโปรเจคดึกก็สั่งอาหารไปส่งให้ ไปหาบ้าง แต่ทำที่ช็อปของภาควิชาก็สามารถไปมาหาสู่กันได้ ได้ในที่นี้คือ ได้เจอแค่หน้าช็อปยืนมองหน้ากันได้แค่สิบนาทีก็ต้องกลับแล้ว ดีกว่าไม่ได้เจออะแหละ แต่ถ้าออกสถานที่หรือไปไซต์งานก็ไม่สามารถได้เจอกัน จะให้ขับตามไปเจอก็คงจะไม่ใช่ 

สี่เดือนที่เขาต้องออกไปทำงานที่ไซต์ไม่ได้เจอหน้ากันเลย นอกจากการวิดีโอคอลกันและบางวันก็แทบจะไม่ได้คุยกันเลย ฉันต้องพยายามจะไม่งี่เง่าและเข้าใจว่ามันเป็นหน้าที่ที่พี่เขาต้องทำ ช่วงใกล้สอบของฉันก็ต้องเร่งอ่านหนังสือ แม้ว่าจะเรียนเก่งแค่ไหนเราก็ไม่ควรจะประมาทเด็ดขาด 

“คืนนี้สอบเสร็จเอาไงเพื่อน”  

เสียงของไอ้เพชรจ้าเอ่ยถามเพื่อนทุกคนในกลุ่มที่ตอนนี้กำลังนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นปมกันอยู่ 

“ร้านไหนก่อน”  

“จะร้านไหนล่ะ ผับเฮียเดียร์สิวะ”  

“ตามนั้น วิชานี้ขอสู้จนขาดใจ”  

เสียงของไอ้แต๊งก์พูดขึ้นพร้อมกับก้มหน้าอ่านทบทวนต่อ เพราะอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ต้องเข้าไปสอบแล้ว ฉันที่นั่งจดจ่อกับสรุปตรงหน้าพอได้ยินชื่อของเขาทำเอาใจหวิวอีกครั้ง เพราะสามวันมานี้ฉันไม่ได้คุยกันเลยสักคำ 

‘พี่ต้องไปไซต์ต่างจังหวัดสามสี่วันนะคะ จากที่ถามหัวหน้าไซต์ เขาบอกว่าไม่น่าจะมีคลื่นหรือสัญญาณเพราะเป็นป่าด้วย ไว้พี่ออกมาแล้วจะโทรหาหนูนะ’  

ฉันอ่านข้อความนี้มาเป็นร้อยครั้งต่อวัน และไม่มีเสียงโทรศัพท์จากพี่เดียร์กลับมา และถามพวกพี่พอร์ชก็บอกว่า ‘ไม่ได้ติดต่อกลับมานะ เห็นพี่มาร์คไปผับจัดการงานต่าง ๆ แทนทุกวันช่วงนี้ พวกพี่ไปก็เจอแต่พี่มาร์คเคลียงานแทนหมด’  

 

เข้าห้องสอบไปฉันตั้งสติกับการอ่านโจทย์และตั้งใจทำให้มากที่สุด แม้จะมีเรื่องมาคอยกวนใจแต่จะต้องแยกแยะเรื่องส่วนตัวออกจากเรื่องเรียนให้ได้มากที่สุด ฉันใช้เวลาครบสามชั่วโมงเต็ม ก่อนจะเดินออกมาจากห้องสอบในสภาพเหมือนดูดสูบวิญญาณ ในที่สุดก็สอบเสร็จเสียที หมดแล้ววิชาภาคแสนโหด จะได้ไปปลดปล่อยแล้ว !  

 

 

ทนต่อความคิดถึงจะไหวไหมนะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว