email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ม 2 บทที่ 7.10: ความต้องการ (10)

ชื่อตอน : เล่ม 2 บทที่ 7.10: ความต้องการ (10)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 198

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2563 17:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 2 บทที่ 7.10: ความต้องการ (10)
แบบอักษร

กียุนตื่นจากการงีบหลับ เมื่อลืมตาขึ้นก็เป็นตอนเที่ยงวันแล้ว ผ้าม่านโปร่งบางตรงหน้าต่างฝั่งตรงข้ามที่กำลังพลิ้วไหวมีแสงอาทิตย์สีทองสาดส่องเข้ามา

กียุนตื่นขึ้นพร้อมกับได้กลิ่นหอมหวานที่แผ่ออกมาจากกระถางเครื่องหอมข้างหัวเตียง ท่อนล่างใต้เอวลงไปรู้สึกเจ็บแปลบ ๆ เมื่อเขาดึงผ้าห่มออกและพลิกตัวไปด้านข้างก็รู้สึกเจ็บปวด

“บ้าจริง......”

การที่เขาห่างหายจากการร่วมรักกันมายี่สิบวัน ทำให้ร่างกายปวดร้าว เขาไม่เคยนอนตื่นสายขนาดนี้มาก่อน แต่ดูเหมือนจะไม่มีเรี่ยวแรงเอาเสียเลย

“ตื่นแล้วหรือเจ้าคะ?”

ได้ยินเสียงของโซเรนดังมาจากผ้าม่านที่พลิ้วไหวไปตามสายลมฝั่งตรงข้าม

“อา..ใช่..ตื่นแล้วขอรับ”

“ให้ข้าเลิกผ้าม่านให้ไหมเจ้าคะ?”

“อา......ขอเสื้อผ้าให้ข้าก่อนนะขอรับ”

เขาร่างกายเปลือยเปล่า บรรดาหญิงรับใช้ไม่รู้สึกอะไรที่เจ้านายเปลือยกาย มีแต่กียุนที่ยังไม่ชินกับการมีคนรับใช้ จึงรู้สึกเขิน แถมเจ้าชายอิคราอิมยังทิ้งร่องรอยเอาไว้อย่างเด่นชัดจนเขาอายที่จะเปิดเผยมัน

เขาสวมเสื้อผ้าที่โซเรนเอามาวางให้ข้างในและเลิกผ้าม่านขึ้น ขณะที่โซเรนที่อยู่ข้าง ๆ ช่วยกียุนสวมเสื้อคลุมที่เหลืออยู่ เธอก็ถามว่าเขาจะรับประทานอาหารกลางวันเลยไหม

“ท่านตื่นมาตอนสายแล้วเจ้าค่ะ นี่ก็ได้เวลาอาหารกลางวันแล้ว ท่านจะทานเลยไหมเจ้าคะ?”

กียุนนึกได้ว่าเขาไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานตอนเย็นแล้ว จึงพยักหน้า เขาหิวมาก

“อา..ขอรับ..และข้าขอน้ำสักแก้วก่อนนะขอรับ”

“ข้าจะไปเตรียมให้เดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ แล้วก็ข้าจะไปบอกท่านหญิงฮัสชาว่าวันนี้ยกเลิกการไปเดินเล่น แล้วไปดื่มชาด้วยกันแทนนะเจ้าคะ”

“ขอรับ ฝากไปบอกตามนี้เลยขอรับ”

“ได้เจ้าค่ะ”

โซเรนจัดเตรียมอาหารกลางวันในทันที มีอาหารประเภทขนมปังทาแยม มีเนื้ออบรมควันนิดหน่อย มีสลัดผัก และมีผลไม้ดองน้ำผึ้ง แม้ว่ากียุนจะไม่ชอบความหรูหรา แต่ว่าเดิมทีอาหารการกินของที่โลกนี้ก็ค่อนข้างเรียบง่ายอยู่แล้ว ขนมปังจากเตาอบของที่นี่มีลักษณะภายนอกเป็นทรงกลมและมีความกรอบ

กียุนที่ใช้มือนั่งฉีกขนมปังอุ่น ๆ กินก็เอียงคอเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทางของโซเรนที่อมยิ้มมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ด้วยความสงสัยเขาจึงเอ่ยเรียกโซเรนที่กำลังเทเครื่องดื่มให้

“โซเรน?”

“เจ้าคะ ท่านกียุน”

“มีเรื่องที่ทำให้อารมณ์ดีหรือขอรับ? เห็นยิ้มไม่หยุดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”

“อย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”

“ขอรับ”

“ก็เจ้าชายมาหาท่านกียุนแล้วข้าจะไม่อารมณ์ดีได้อย่างไรเล่าเจ้าคะ”

โซเรนยิ้มกว้างมากเสียจนกียุนพูดอะไรไม่ออก จึงยิ้มแห้ง ๆ กลับไป กียุนรู้ดีว่าบรรดาหญิงรับใช้เองก็เหมือนกับโซเรนถ้าเจ้านายของตัวเองได้รับความโปรดปรานมากแค่ไหน สวัสดิการของหญิงรับใช้ก็จะดีขึ้นตามไปด้วย ในช่วงยี่สิบวันที่เจ้าชายไม่มาหาเขานั้น พวกเธอเองก็ต้องทรมานจากการถูกกลั่นแกล้งอย่างหนักจากพวกของโรอิมท์เช่นกัน

โดยเฉพาะโซเรนที่ถูกโรอิมท์เล่นงานโดยจับไปเฆี่ยนตี ราวกับจะแก้แค้นที่ทำอะไรกียุนไม่ได้ เธอจึงถูกเฆี่ยนด้วยไม้เรียวหนามจนสองแขนเต็มไปด้วยรอยแผลฟกช้ำ แม้แต่ตอนนี้ที่โซเรนสวมเสื้อแขนสั้นก็ยังคงเห็นรอยฟกช้ำสีม่วงอมเหลืองอยู่เป็นจ้ำ ๆ

“โซเรน? ชุดนั่น?”

ปกติโซเรนจะสวมชุดแขนยาวเพื่อปกปิดรอยช้ำ แต่วันนี้กลับเปิดเผยให้เห็นรอยช้ำอย่างชัดเจน พอกียุนถามด้วยความสงสัย โซเรนก็ยิ้มกว้างจนเห็นรอยย่นที่ขอบตา

“เช้าวันนี้เจ้าชายเรียกหญิงรับใช้ในวังทั้งหมดไปพบเจ้าค่ะ”

“ขอรับ?”

“และพระองค์ถามหาสาเหตุที่ท่านกียุนบาดเจ็บเจ้าค่ะ”

“......”

กียุนพูดอะไรไม่ออก เขาไม่สามารถห้ามคนอื่น ๆ ได้ เขาคิดว่าถ้าเขาไม่ตอบคำถามที่เจ้าชายซักไซ้แล้วพระองค์จะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ เสียอีก เฮ้อ ก้มหน้าและถอนหายใจแ ต่ว่าเขาก็ยังสงสัยอีก

“ถ้าอย่างนั้นตอบไปว่าอย่างไรหรือขอรับ?”

“พวกข้าไม่มีทางเลือก จะพูดอะไรได้เล่าเจ้าคะ? หลักฐานก็ไม่มี ให้พูดว่าร้ายพวกท่านหญิงเพียงเพราะการคาดเดาก็ไม่ได้ เลยได้แค่บอกไปทั้งน้ำตาว่าท่านกียุนเดินชนนั่นชนนี่และหกล้มบ่อย ๆ เจ้าค่ะ”

โล่งใจไปพักหนึ่ง แต่ถ้ามีเพียงแค่นี้โซเรนคงไม่ดูเบิกบานอย่างนั้นหรอก

“มีอย่างอื่นด้วยใช่ไหมขอรับ?”

“แน่นอนเจ้าค่ะ เจ้าชายอิคราอิมเห็นแขนของข้าแล้วถามว่าทำไมถึงได้ช้ำแบบนี้เจ้าค่ะ”

“ขอรับ? แล้วจากนั้นล่ะขอรับ?”

“ข้าบอกว่าข้าทำผิดก็เลยถูกท่านหญิงโรอิมท์ลงโทษเจ้าค่ะ”

“......โซเรน เจ้าเล่ห์นะขอรับ”

ไม่ใช่ว่าเจ้าเล่ห์ แต่เป็นหนึ่งในวิธีการเอาตัวรอดของเธอ อย่างไรก็ตามมันเป็นสถานการณ์ที่ต้องถอนหายใจโดยอัตโนมัติ

“แล้วเกิดอะไรขึ้นขอรับ?”

“ท่านหญิงโรอิมท์ก็ถูกสั่งกักบริเวณเจ้าค่ะ ถ้าจะพูดให้ละเอียดก็คือหลังจากถูกเจ้าชายต่อว่าจนเสียวสันหลังวูบแล้วเจ้าค่ะ ท่านหญิงร้องไห้เสียใจ ดูน่าสงสารมากเจ้าค่ะ ข้าเห็นแล้วปวดใจอย่างมากเลยเจ้าค่ะ”

โซเรนอธิบายเสียงดังฟังชัดราวกับร้องเป็นเพลงอยู่ แล้วที่พูดว่าปวดใจนั้นช่างไม่เข้ากับท่าทางเอาซะเลย

บอกตามตรงว่าพอโรอิมท์โดนแบบนั้นในใจกียุนเองก็โล่งอก ไม่ใช่ว่าเขาเป็นคนดีถึงได้อดทนมาจนถึงตอนนี้ แต่เพียงเพราะว่าถ้าเขามีปัญหา เกรงว่าจะเกิดความวุ่นวาย เจ้าชายอิคราอิมทำให้เธอไม่กล้าอาละวาดอีก เขาก็รู้สึกโล่งใจ เขาคงต้องไปพบฮัสชาและคุยเล่นกันสักหน่อยแล้ว

กียุนที่อารมณ์ดีขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุก็ยัดขนมปังใส่ปากแล้วเคี้ยวอย่างตั้งอกตั้งใจ อย่างที่ฮัสชาบอก ถ้าท้องหิวแล้วเราจะไม่มีแรง ทั้งพูดคุยไปเรื่อยเปื่อยกับฮัสชา ทั้งพยายามหาทางออกไปจากที่นี่ ทั้งหมดล้วนต้องทำให้ท้องอิ่มซะก่อน

กียุนตัดสินใจอย่างแน่วแน่อีกครั้งเมื่อวานนี้ ในเมื่อเจ้าชายบอกให้เขาทำตามใจ เขาก็จะทำตามใจ ถ้าไม่ยอมไล่เขาออกไป เขาก็แค่ออกไปเองก็ได้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว