ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.27 คุณลุง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2563 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.27 คุณลุง
แบบอักษร

ห้องพักฟื้น

"ใคร? จะพูดก่อน" มาเวอริคยืนกอดอกจ้องหน้าน้องสาวที จ้องหน้าเพื่อนทีอย่างเอาเรื่อง

"นายครับ ผมขอโทษ"

เดม่อนที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้พยายามจะลุกขึ้นเคลียร์กับเจ้านายหนุ่ม "ผมรักคุณนาตาลีจริงๆนะครับ"

"พี่แม็คเราสองคนรักกัน แนตขอโทษที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ได้โปรดเห็นใจเราสองคนด้วยเถอะนะคะ อย่างน้อยก็เห็นแก่หลานตาดำๆนะคะ" นาตาลีพูดไปลูบท้องที่นูนขึ้นมาเล็กน้อย ร้องขอความเห็นใจจากพี่ชาย

มาเวอริคเดินตรงมาหาบอร์ดี้การ์ด พี่ชาย หรือเพื่อนสนิทที่ข้างเตียงมีเจนนิสเกาะแขนไว้อย่างเป็นกังวล "พี่แม็คคะ คุณเดม่อนเจ็บอยู่นะคะ"

"อืม พี่รู้" ชายหนุ่มพยักหน้ารับ "ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"งานแต๊งค์กิ้วปาร์ตี้นางแบบที่ผับอีวาน" เดม่อนตอบยังจบก็ถูกนาตาลีพูดแทรกซะก่อน

"คือพี่เดมพยายามจะบอกพี่กับมัมแล้วแต่.. แต่แนตห้ามไว้เองหล่ะค่ะแนตยังไม่พร้อม และแนตก็กลัวว่าพี่กับมัมจะรับไม่ได้" นาตาลีแก้ต่าง "จนแนตท้องพี่เดมก็ยังไม่รู้เรื่องแนตกะว่ารอให้คุณเจนกลับมาจากนิวซีแลนด์ก่อน ให้พี่หายเคลียดแล้วค่อยหาทางบอกแต่ก็เกิดเรื่องขึ้นซะก่อน"

"นี่แนตท้องเหรอ?" เดม่อนท่าทางดีใจก่อนหันไปคุยกับมาเวอริค "ผมขอโอกาสได้ดูแลคุณนาตาลีกับลูกนะครับนาย ผมรักและเคารพมาดามไม่เคยคิดที่จะหมิ่นเกียรติและศักดิ์ศรีของมาสซิโม่เลยนะครับ"

"ไอ้เดม ฉันอยู่กับนายมาตั้งแต่จำความได้ทำไมฉันจะไม่รู้ว่านายเป็นคนยังไง นายไม่ใช่แค่ลูกน้อง แต่นายเป็นพี่ชาย เป็นเพื่อนรักเพื่อนตายของฉัน แล้วตอนนี้นายกำลังจะเป็นน้องเขยฉันอีกเหรอหว่ะ" ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปซักพักก่อนจะเอ่ยขึ้นมา "เอาล่ะถ้านายรักน้องฉันจริง ดูแลน้องกับหลานฉันให้ดี ฉันก็..ไม่มีปัญหา ส่วนมัมเดี๋ยวพี่จะไปคุยให้หวังว่าท่านคงจะเข้าใจทั้งสองคน"

"พี่แม็คคคค ขอบคุณนะคะ" นาตาลีเข้ามากอดพี่ชายด้วยความดีใจจนน้ำตาคลอ

"ขอบคุณครับนาย ขอบคุณมากๆครับผมจะดูแลคุณนาตาลีกับลูกให้ดีที่สุด"

"พอๆ พอ แล้วเลิกเรียกฉันกับยัยแนตเต็มยศได้แล้วฟังแล้วมันห่างๆยังไงไม่รู้" มาเวอริคทำเป็นออกคำสั่งกลบเกลื่อนความดีใจที่จะได้เป็นคุณลุงแล้ว อันที่จริงเขาเองก็คิดอยากจะมีเบบี๋ตัวน้อยๆมาคอยอ้อนอยู่เหมือน

มาเวอริครู้มานานแล้วว่าเดม่อนแอบหลงรักนาตาลี เขาแอบเห็นชายหนุ่มบอกความในใจและถูกน้องสาวของเขาปฏิเสธ ตั้งแต่วันนั้นเขาก็เริ่มจับตามองความพันธ์ของชายหนุ่มกับน้องสาวแต่มันก็ไม่ได้มีอะไรเกินเลย หนำซ้ำเดม่อนกลับพยายามเก็บงำความในใจเอาไว้ เดม่อนเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่เสมอถึงแม้ว่านาตาลีจะไม่ตอบรับรักเขาเขาก็ขออยู่ในที่ที่ควรอยู่และคอยซัพพอร์ตเธอให้ดีที่สุด

...

...

มาเวอริคกับเจนนิสขอตัวกลับปล่อยให้นาตาลีเฝ้าไข้เดม่อนตามลำพัง แต่ก็ยังสั่งให้บอร์ดี้การ์ดเฝ้าหน้าห้องอีกสอง-สามคน

เมื่อมาถึงคอนโดมาเวอริคจัดการลากกระเป๋าเดินทางออกมาพร้อมกับเก็บข้าวของเครื่องใช้เขาแพ็คลงกระเป๋าก่อนจะหันไปบอกกับหญิงสาวที่ยืนงงอยู่หน้าประตู

"เจนเก็บเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวให้หมดเราจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว"

"ดะเดี๋ยวนะคะพี่แม็ค ค่อยๆบอกเจนได้ไหมถ้าไม่ให้เจนอยู่ที่นี่แล้วจะให้เจนไปอยู่ไหน?"

"ไปอยู่บ้านพี่ อยู่กับพี่" ชายหนุ่มสบตาบอกกับเธอด้วยแววตามุ่งมั่น

"มันจะดีเหรอคะ แล้วคุณแม่พี่..ท่านจะคิดยังไงอยู่ๆก็มีสาวที่ไหนหอบผ้าหอบผ่อนตามลูกชายท่านมาอย่างนี้เหรอ" ถึงจะหัวสมัยใหม่แต่เจนนิสก็ยังมองว่าเป็นสิ่งที่ไม่เหมาะสม และเธอเองก็ยังไม่ได้พบกับมาดามเทเรซ่าเลยด้วยซ้ำ

"นะครับที่รัก เพื่อความปลอดภัยพี่จะไม่ยอมให้เจนตกอยู่ในอันตรายได้อีก รู้ไหมว่าตอนที่พี่เห็นพวกมันเอาปืนจ่อหัวเจนพี่แทบอยากจะกระชากมันออกมาฉีกเป็นชิ้นๆ" ชายหนุ่มคิดว่าถ้าหากเจนนิสไปอยู่ที่คฤหาสถ์มาสซิโม่จะทำให้การดูแลคุ้มครองสะดวกขึ้น หญิงสาวจำยอมไปกับเขาอย่างขัดไม่ได้

 

@คฤหาสถ์มาสซิโม่

รถของมาเวอริคแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน เหล่าบอร์ดี้การ์ด สาวใช้ออกมายืนพร้อมต้อนรับเข้าหนุ่มด้วยความเป็นห่วง รวมทั้งมาดามเทเรซ่าประมุขของบ้านด้วย

ชายหนุ่มก้าวลงจากรถด้วยสภาพร่างกายที่ปรกติ และแข็งแรงดี จะมีก็เพียงรอยฟกช้ำนิดหน่อย และมีสาวสวยร่างอรชรที่สวยสะกดสายตาแม้ว่าใบหน้าจะปราศจากเครื่องสำอางค์ตามลงมา

"กลับมาแล้วครับมัม อ้าวแล้วนี่มาทำอะไรกันเยอะแยะ" ชายหนุ่มกล่าวก่อนแก้เขิน

"มัมเป็นเรามากรู้ไหม? แล้วนี่เดม่อนเป็นยังไงบ้าง" มาดามเทเรซ่าถามลูกชาย

"ก็ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วครับ ตอนนี้ยัยแนตเฝ้าอยู่วัน-สองวันก็กลับบ้านได้แล้ว"

"แล้วนั่น...หนู หนูคนนั้นหนิ" เมื่อเบาใจ หายห่วงเรื่องมาเวอริคกับเดม่อนแล้ว มาดามเทเรซ่าก็หันไปให้ความสนใจกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านหลังลูกชาย

"สวัสดีค่ะมาดาม เจนนิสค่ะ" หญิงสาวยกมือไหว้และแนะนำตัวด้วยความประหม่า

"สวัสดีจ่ะ จริงสิเจอกันครั้งก่อนยังไม่ทันจะได้แนะนำตัวเลย ฉันเทเรซ่า มาสซิโม่เป็นแม่ของมาเวอริค"

"อะไรกัน? นี่เคยเจอกันแล้วเหรอครับ" มาเวอริคได้แต่ยืนงง

"เรื่องยาวหนะ เดี๋ยวเราเข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่ายืนนานๆมัมเริ่มจะเมื่อยแล้ว" มาดามเทเรซ่าตรงเข้ามาคว้าแขนเรียวของหญิงสาวให้เดินตามเข้าไป

ทั้งคู่คุยกับมาดามเทเรซ่าซักพักมาเวอริคก็ขอคุยกับผู้เป็นแม่เรื่องของนาตาลีกับเดม่อนตามลำพัง และให้สาวใช้พาหญิงสาวกลับไปรอที่บ้านของเขาที่อยู่ในรั้วเดียวกัน

"ถึงแล้ว เชิญ" เอมม่าสาวใช้วัยไล่เลี่ยกันเอ่ยกับหญิงสาวที่มากับเจ้านายหนุ่มของเธออย่างไม่เป็นมิตร

"ขอบใจนะ เธอ...ชื่ออะไรเหรอ?" เจนนิสพยายามทำความรู้จักกับเธอ

"เอมม่า หมดหน้าที่ฉันแล้วขอตัว"

"อ่ะ อ้าวเดี๋ยวสิ" เจนนิสกะว่าจะชวนให้เธอคุยเป็นเพื่อนซะหน่อยเธอก็เดินสะบัดบ็อบออกไปก่อน

"สวัสดีค่ะ คุณเจนนิสรึเปล่าคะ?" แม่บ้านประจำบ้านและสาวใช้อีกสองคนออกมาต้อนรับ

"ค่ะ สวัสดีค่ะฉันชื่อเจนนิส หรือเรียกว่าเจนก็ได้ค่ะ" หญิงสาวตอบรับและแนะนำตัว

"ฉันแอนนา ส่วนนี่มีร่ากับเจส" สาวใช้ทั้งสองผงกศรีษะลงเล็กน้อยเมื่อคุณแม่บ้านแนะนำตัว "เชิญคุณเจนเข้าไปพักด้านในก่อนค่ะ ฉันจะพาคุณไปดูห้องนอน"

"ขอบคุณค่ะ"

 

~♥~~♥~~♥~

ขออภัยรี้ดทุกท่านที่มาอัพให้ช้านะคะ ช่วงนี้ไรท์สมองเริ่มตันๆ ขอเวลารีแล็กซ์หน่อยโน๊ะ

ได้ข่าวโควิดระบาดมาอีกแล้วขอให้รี้ดทุกท่านดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ

~♥~~♥~~♥~

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว