ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Intro

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 98.1k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2564 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
Intro
แบบอักษร

Intro 

 

 

ร่างบาง หน้าตาน่ารัก ผิวขาวอมชมพู ตัวเล็ก ตื่นขึ้นมาบนเตียงใหญ่ในยามเช้า เธอยันกายลุกขึ้นก่อนจะบิดขี้เกียจ สายตาทอดออกไปยังวิวภายนอกก่อนจะลุกจากเตียงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป ก่อนจะเดินออกมาหลังจากที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว และเดินลงไปยังชั้นล่างของคฤหาสน์หลังใหญ่

 

 

"อรุณสวัสดิ์ค่ะ" ไมล์ร่ากล่าวทักทันพ่อกับแม่ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทันทีที่เดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหาร

 

 

"ไงคนสวยของพ่อเมื่อคืนหลับสบายดีไหม" เคลิสละสายตาจากหนังสือพิมพ์และเอ่ยถามลูกสาว

 

 

"คือพอดีหนูนอนไม่ค่อยหลับเลยอะค่ะ" ไมล์ร่าตอบด้วยสีหน้าที่ดูเหนื่อยๆก่อนจะนั่งลงข้างพิญาผู้เป็นแม่

 

 

"อะไรกันลูก ยังไม่หายอีกเหรอ ลูกเป็นแบบนี้ตั้งแต่กลับจากไปเยี่ยมหลานที่โรงพยาบาลแล้วนะ ไปหาหมอดีไหมแม่ไม่สบายใจเลย"พิญาเอ่ยถามพร้อมกับเอื้อมมือไปลูบหัวเบาๆด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง

 

 

"เดี๋ยวสักพักก็คงดีขึ้นแหละค่ะคุณแม่"

 

 

"วันนี้จะไปเที่ยวที่ไหนละ ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่ประเทศไทยลูกสาวของพ่อก็เที่ยวเก่งเหลือเกินนะ"

 

 

"คือ...คุณพ่อคะ หนูมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณพ่อค่ะ"

 

 

"ว่ามาสิลูก" เคลิสพับหนังสือพิมพ์เก็บก่อนจะวางลงที่โต๊ะและตั้งใจฟังในสิ่งที่ไมล์ร่ากำลังจะพูด

 

 

"คือ...หนูอยากทำงานค่ะ"

 

 

"ทุกวันนี้พ่อก็ให้ไมล์ช่วยงานในเครือบริษัทของเราอยู่นะ"

 

 

"ก็ใช่ค่ะคุณพ่อ แต่งานของไมล์ก็ไม่เห็นจะได้ทำอะไรเลย คุณพ่อก็สั่งลูกน้องของคุณพ่อจัดการหมด ไมล์ทำงานแค่ในนามแค่นั้นเอง"

 

 

"บ้านเรารวยเหลือใช้ขนาดนี้ไมล์จะไปทำงานให้เหนื่อยทำไมละลูก อยู่บ้านใช้เงินไม่ดีกว่าเหรอ อีกอย่างแม่ก็หวงเรามากๆ" พิญาเอ่ยเสริม

 

 

"คือมันก็ดีค่ะคุณแม่ แต่ไมล์อยากทำอะไรที่ตัวเองชอบและเป็นของตัวเอง คือไมล์รู้นะคะว่าไมล์ยังเด็กมาก แต่ไมล์อยากทำจริงๆนะคะคุณพ่อ นี่ไมล์ก็เรียนจบแล้วไมล์ขอโอกาสทำได้ไหมคะ..."

 

 

"แล้วเราอยากทำอะไร" เคลิสถามลูกสาว

 

 

"ไมล์อยากทำบริษัทที่ส่งออกดอกไม้ค่ะพ่อ ไมล์ชอบดอกไม้ ไมล์แค่อยากทำในสิ่งที่ไมล์ชอบแล้วถ้ามันเป็นธุรกิจได้มันก็ดีไม่ใช่เหรอคะ" ไมล์ร่าอธิบายให้พ่อแม่เข้าใจเธอหวังว่าผู้เป็นพ่อจะอนุญาต

 

 

"อะไรกันไมล์ร่า ธุรกิจของเราใหญ่โตมากมายลูกจะเลือกไปเริ่มธุรกิจใหม่แบบนี้มันเสี่ยงนะลูก อีกอย่างลูกยังมือใหม่ในเรื่องธุรกิจนะ" พิญาบอกลูกสาวด้วยความเป็นห่วง ตั้งแต่เด็กจนโตพิญารักและหวงไมล์ร่ายิ่งกว่าไข่ในหินถึงแม้ว่าแม่แท้ๆของไมล์ร่าที่เป็นเมียน้อยของสามีเธอจะเสียชีวิตแล้ว แต่พิญาไม่เคยรังเกียจเธอแม้แต่น้อยแต่กลับกันพิญากลับรักไมล์ร่ามากเหมือนลูกแท้ๆของเธอ อาจเพราะด้วยเธอเองไม่มีลูกสาว

 

 

"แต่ไมล์อยากทำจริงๆนะคะคุณแม่"

 

 

"เอาละๆถ้าไมล์อยากจะทำพ่อจะอนุญาตให้ทำ พร้อมกับให้เงินลงทุนเรื่องนั้นพ่อไม่มีปัญหา แต่!..."

 

 

"แต่อะไรคะ?" ไมล์ร่าถามกลับด้วยความดีใจที่พ่อของเธออนุญาต

 

 

"ลูกต้องไปฝึกงานก่อน ถ้าฝึกผ่านพ่อจะอนุญาต"

 

 

"ได้สิคะ แค่คุณพ่ออนุญาตไมล์ก็ดีใจมากๆแล้วค่ะ" ไมล์ร่ายิ้มอย่างมีความสุข

 

 

"แต่ว่าไม่ใช่ฝึกที่บริษัทในเครือของเรานะ"

 

 

"หมายความว่ายังไงคะ?" ไมล์ร่าหุบยิ้มทันทีและคิ้วของเธอขมวดด้วยความสงสัย

 

 

"ก็ถ้าไมล์ฝึกในบริษัทเราคนในบริษัทก็จะเกรงใจ พ่อจะฝากคนที่รู้จักให้ และไมล์ต้องเรียนรู้งานบริหารทั้งหมดจนกว่าจะผ่านงานตกลงไหม"

 

 

"ได้ค่ะ ไมล์ร่ายื่นมือไปจับมือกับผู้เป็นพ่อเพื่อเป็นคำมั่นสัญญา" เธอไม่กังวลเรื่องฝึกงานเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอรู้ดีว่าตัวเธอทำได้ เธอค่อนข้างจะมั่นใจในตัวเอง

 

 

"แล้วคุณพ่อจะให้ไมล์เริ่มวันไหนดีคะ?"

 

 

"เดี๋ยวพ่อจะบอกอีกทีแต่เร็วๆนี้แหละเตรียมตัวไว้ได้เลย"

 

 

"ค่ะ"

 

 

23.25 น.

 

 

ณ โรงแรมหรูใจกลางเมือง

 

 

ไมล์ร่าเธอนั่งอยู่ที่เลานจ์โรงแรมหรูที่ชั้นบนสุด ร่างบางอยู่ในชุดสายเดรสสายเดี่ยวสีขาวรัดรูป ข้างหลังเว้าจนถึงเอว ผมที่ถูกดัดเป็นลอนอย่างสวยงาม รองเท้าส้นสูงที่เธอใส่ ใบหน้าสวยหวานที่ถูกเติมเครื่องสำอางอย่างพอดีทำให้ร่างบางดูสวยหรูน่ารักจนเป็นที่สะดุดตาแก่ผู้คน เสียงเพลงสากลที่เปิดเบาๆ และวิวตรงหน้า มันยิ่งช่วยเสริมบรรยากาศมากขึ้น

 

 

"คิดยังไงถึงชวนฉันมาแฮงค์เอาท์เนี่ย?" เจนเพื่อนสนิทของไมล์ร่าที่นั่งอยู่ข้างๆถามขึ้น

 

 

"แค่อยากเปลี่ยนบรรยากาศ" ไมล์ร่าตอบพร้อมกับยกแก้วไวน์แดงขึ้นมาดื่ม

 

 

"ฉันนี่อยากเกิดเป็นแกชะมัดเลย บ้านก็รวยจะยังจะดื้ออยากทำงานทำไมวะ ฉันว่าไม่บ้าก็เสียสติไปแล้ว"

 

 

"ก็คนมันเบื่อนี่หน่า..."

 

 

"พอได้แล้วแกดื่มเยอะไปแล้วนะ" เจนปรามไมล์ร่าเมื่อเห็นว่าไมล์ร่ากำลังจะยกแก้ดื่มอีกรอบ

 

 

"เฮ้อ...ฉันอยากนอนหลับนี่ ดื่มมันไปเยอะๆเลย" ไม่พูดเปล่าแต่ไมล์ร่ายังดื่มเข้าไปอีก

 

 

"เห้ย...พอแล้วยัยไมล์" เจนแย่งแก้วไวน์ของไมล์ร่ามาไว้ในมือ "ฉันว่าแกไปหาหมอดีไหม นอนไม่หลับหลายๆวันแบบนี้มันไม่ดีนะ"

 

 

"ฉันไม่ได้เป็นอะไร ฉันแค่ต้องเลิกคิดเรื่องของเขา วันนี้ที่โรงพยาบาลฉันไม่น่าเจอเขาเลย"

 

 

"เรื่องมันก็นานมาแล้วนะแกยังชอบเขาอยู่เหรอ?"

 

 

"ฉันไม่ได้ชอบนายนั่นแต่ฉันเกลียด ฉันเกลียดเขาตั้งแต่เรื่องวันนั้นเมื่อ 5 ปีก่อน ฉันไม่อยากเห็นหน้าเขา"

 

 

"เรื่องมันผ่านไปนานแล้วแกจะจำอีกเพื่อ..."

 

 

"ไม่รู้อะ ฉันเกลียด..." ไมล์ร่ายันกายยืนขึ้นจากเก้าอี้บาร์ตัวสูง “ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

 

 

"รีบๆมาละ ฉันอยากกลับแล้ว" ไมล์ร่าเดินออกมาเข้าห้องน้ำสักพัก ในขณะที่กำลังเดินออกมาเธอดันเดินชนกับใครสักคนเข้าอย่างจัง

 

 

ปึก!

 

 

"อ่ะ!" แรงชนทำให้ร่างบางเซถอยหลังไปสองก้าว

 

 

"นี่! แกเดินมายังไง ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังเดินมา" หญิงใส่ชุดดำคนหนึ่งโวยขึ้น

 

 

"อ้าว ทำไมพูดหมาๆแบบนี้ละ ฉันเดินมาของฉันดีๆ เธอนั่นแหละที่มัวแต่ส่งสายตาอ่อยผู้ชายโต๊ะนั่น" ไมล์ร่าตอกกลับอย่างไม่เกรงกลัว

 

 

"กรี๊ดดด แกว่าใครหมาห๊ะ!?" เสียงของผู้หญิงชุดดำทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ

 

 

"อุ๊ย ขอโทษด้วยนะทีแรกฉันก็คิดว่าเป็นหมา แต่ตอนนี้ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเปรต ฟังจากเสียงกรีดร้องดังซะขนาดนี้"

 

 

"กรี๊ดดดด...ปากดีนักใช่ไหม" เพี๊ยะ สาวชุดดำเตรียมง่างมือเพื่อจะตบไมล์ร่าแต่ไมล์ร่ากลับตบสวนไปเสียก่อน "นะ นี่แกกล้าตบฉันเหรอ?!" แกรู้ไหมว่าฉันลูกใคร สาวชุดดำโวยวายหนักกว่าเดิมเมื่อโดนไมล์ร่าตบ

 

 

"ไมล์!" เจนที่ได้ยินเสียงคนทะเลาะกันจึงเดินมาดูจึงพบว่าคนที่มีเรื่องเป็นเพื่อนรักของเธอ "แกเป็นอะไรหรือเปล่า" เจนถามด้วยสีหน้าเป็นกังวล

 

 

"ฉันไม่เป็นอะไร" ไมล์ร่าตอบเจน

 

 

"อ๋อ...นี่มีเพื่อนมาด้วยเหรอ หมาหมู่งั้นสิ" หญิงชุดดำเอ่ย

 

 

"ฉันไม่เคยหมาหมู่กับใคร แล้วเรื่องที่เธอถามฉันว่าพ่อเธอเป็นใคร ฉันไม่รู้หรอกนะ โรงแรมหรูขนาดนี้ไม่น่าปล่อยให้คนสติไม่ดีที่ไม่รู้ว่าพ่อแม่ตัวเองเป็นใครเข้ามานะ"

 

 

"อีนังนี่!!!"

 

 

"คุณหนูครับเกิดอะไรขึ้นครับ" บอดี้การ์ดของผู้หญิงชุดดำที่ติดตามเธอวิ่งเข้ามาถาม

 

 

"สั่งสอนอีนี่ให้ฉัน เดี๋ยวนี้!!" หญิงชุดดำสั่งบอดี้การ์ดของเธอ

 

 

"ทำไงดีละทีนี้ยัยไมล์" เจนกระซิบถามไมล์ร่าเมื่อเห็นท่าไม่ดี

 

 

"กล้าดียังไงถึงมามีเรื่องกับคุณหนูของพวกเรา ขอสั่งสอนสักทีเถอะ" บอดี้การ์ดชายคนหนึ่งเดินเข้ามาพูดกับไมล์ร่าก่อนจะง้างมือเตรียมจะตบไมล์ร่า

 

 

หมับ!

 

 

"ถ้ามึงโดนตัวเธอแม้แต่ปลายเล็บกูฆ่าทั้งหมดแน่" เสียงใหญ่เสียงหนึ่งดังขึ้น พร้อมกับจับข้อมือชายบอดี้การ์ดไว้แน่น ลูกน้องอีกสี่คนที่มากับเขาต่างชักปืนกันออกมาเพื่อปกป้องเจ้านาย สายตาดุดันจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวบ่งบอกว่าสิ่งที่เขาพูดมาเมื่อกี้เขาสามารถทำได้จริง

 

 

"มาคัส..." ไมล์ร่ามองชายตัวสูงที่เพิ่งเข้ามาช่วยเธอ ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นมาคัสเพื่อนสนิทของพี่ชายเธอนั้นเอง

 

 

"นายเป็นใครถึงกล้ามาขู่ฉันรู้ไหมว่าพ่อฉันเป็นใคร" สาวชุดดำโวยวายขึ้น

 

 

มาคัสปล่อยมือจากบอดี้การ์ดคนนั้นก่อนจะคว้าข้อมือไมล์ร่าแล้วดึงเธอไปหลบอยู่ข้างหลังเขา

 

 

"อ่ะ! อ่อยอ้าน (ปล่อยฉัน) " มาคัสใช้อีกมือบีบไปที่คางแหลมของผู้หญิงชุดดำ

 

 

"พ่อของเธอก็แค่เปิดบริษัทกระจอกๆ อย่ามาอวดดีกับฉันจำไว้ อย่าหาว่าฉันไม่เตือน" มาคัสจ้องเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างน่าเกรงขาม

 

 

"ฉะ ฉันขอโทษ" หญิงชุดดำเอ่ยปากขอโทษ

 

 

"ไป!!! แล้วอย่าให้ฉันเห็นหน้าอีก" พูดจบมาคัสก็ปล่อยมือ ก่อนที่ผู้หญิงชุดดำกับลูกน้องจะรีบวิ่งออกไป

 

 

"ปล่อย!" ไมล์ร่าสะบัดแขนออกอย่างแรงก่อนจะเดินหนีแต่ก็ถูกคนตัวโตจับไว้เสียก่อน

 

 

หมับ!

 

 

"ไมล์ร่ามาคุยกับพี่ก่อน..."

 

 

"ปล่อยฉัน ฉันขยะแขยง" ไมล์ร่าสะบัดแขนออกอีกรอบด้วยความโกรธ...

 

 

*******************************************

น้องไมล์ร่ามาแล้วน๊าาา เปิดฉากมาก็แซ่บซะแล้ว ว่าแต่พี่มาคัสไปทำอะไรไว้เมื่อ 5 ปี ก่อนถึงทำให้น้องไมล์เกลียดซะขนาดนี้ ฝากติดตามให้กำลังใจน้องไมล์ด้วยน๊าาา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว