facebook-icon

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน กดติดตามไว้นะคะ ไรท์ฟรีให้ทุกตอน3ชั่วโมงค่ะ

THE DARK..(10) ตัดสินใจ

ชื่อตอน : THE DARK..(10) ตัดสินใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2563 18:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE DARK..(10) ตัดสินใจ
แบบอักษร

THE DARK 10 

ในวันนี้เธอเดินออกมาสูดอากาศในยามเช้าที่สวนกลางบ้าน ซึ่งเป็นสวนขนาดใหญ่ประจำแก๊งแสงตะวันมีดอกไม้นานาพรรณและมีโต๊ะขนาดใหญ่ให้พวกเขาทุกคนไว้ใช้รวมตัวเพื่อพูดคุยสังสรรค์.. 

สายตาของหญิงสาวเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งนั่งจิบกาแฟอยู่เธอรับรู้ได้ทันทีจากบุคลิกและการแต่งตัว.. 

ว่าเขาคือโอดิน..!! 

"อ้าวพลอย..ไม่ได้เจอกันนานเลย"  

"นั่งคุยกันก่อนสิ" โอดินเอ่ยทักทายหญิงสาวทันที ในสายตานั้นมองเธอเหมือนเพื่อนหรือญาติคนหนึ่ง.. 

"อืม..นายสบายดีไหม" หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้างของชายหนุ่ม.. 

"ฉันก็เรื่อยๆ ตามปวดหัวกับออสตินเหมือนเดิม" 

"...." 

"ว่าแต่เธอจะกลับมาอยู่ที่นี่นานหรือเปล่า? 

"สักสองสามเดือนก็คิดว่าจะกลับเกาะพระอาทิตย์แล้วแหล่ะ" 

"ทำไมรีบกลับนักล่ะ ที่นี่ไม่สนุกหรอ" 

"ฉันคิดถึงแม่น่ะ" 

"น้าฟางข้าวเป็นยังไงบ้าง" 

"แม่ของฉันก็ใช้ชีวิตอยู่ตามปกตินั่นแหล่ะ ร่างกายก็แข็งแรงขึ้นบ้างแล้วส่วนพ่อก็ตัวติดแม่ไม่ยอมห่างเหมือนเดิม" พลอยฟ้าพูดถึงพ่อและแม่แท้ๆของเธอให้ชายหนุ่มฟัง พ่อของเธอมักจะใช้เวลาว่างอยู่กับแม่ที่เกาะพระอาทิตย์ส่วนเวลาที่บาร์เซียต้องออกงานหรือทำงานใหญ่ท่านก็จะกลับมาทำหน้าที่บอดี้การ์ดดังเดิม.. 

ท่านรักและซื่อสัตย์ในงานนี้มาก แม้แต่ชีวิตท่านก็ยอมแลกให้คนในแก๊งแสงตะวันได้ทั้งสิ้น คำพูดนี้เธอมักได้ยินตั้งแต่ยังเด็ก.. 

"ดีแล้วแหล่ะ" โอดินจิบกาแฟใบหน้ายิ้มแย้มอ่อนโยนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน.. 

ฟางข้าวแม่ของพลอยฟ้านั้นหลังจากที่คลอดเธอออกมาร่างกายก็ไม่ค่อยแข็งแรง ท่านเกือบจะแท้งในตอนที่ตั้งครรภ์อ่อนๆแต่โชคยังดีที่ไม่มีใครเป็นอะไร  

หลังจากที่ให้กำเนิดพลอยฟ้าท่านก็เป็นผู้หญิงที่ไม่ค่อยจะแข็งแรงมากนัก.. 

พลอยฟ้ารับรู้มาว่าในวันที่เพชรพ่อแท้ๆของเธอตามไปรักษาความปลอดภัยให้กับบาร์เซียที่ประเทศคาร์ซาน ทำให้ฟางข้าวแม่ของเธอใช้ชีวิตอยู่กับพินอินที่เกาะพระอาทิตย์กับบอดี้การ์ดอีกจำนวนมาก.. 

พวกมันเลือกที่จะบุกมาโจมตีที่เกาะพระอาทิตย์ในวันที่บาร์เซียและเพชรไม่อยู่ ด้วยใบหน้าที่คล้ายคลึงกันระหว่างฟางข้าวและพินอินทำให้พวกมันเกิดความสับสนเพราะตั้งใจจะจับพินอินไปเพียงคนเดียว.. 

ด้วยเหตุการณ์หลายๆอย่างฟางข้าวเลือกที่จะปกป้องชีวิตของพินอินเธอถูกยิง แต่ยังโชคดีที่กระสุนฝังลงบนบัตรบอดี้การ์ดที่ถูกทำด้วยทองที่เพชรได้มอบเอาไว้ให้กับเธอ จึงทำให้เธอปลอดภัยรวมถึงลูกในท้องด้วย.. 

นับตั้งแต่นั้นมาพินอินและบาร์เซียก็รับพลอยฟ้ามาเป็นลูกบุญธรรม พวกท่านรักและเลี้ยงดูมาไม่ต่างจากลูกแท้ๆ ท่านซึ้งใจในความจงรักภักดีรวมถึงรู้สึกดีใจที่ลูกในท้องของฟางข้าวนั้นรอดมาได้อย่างปลอดภัย.. 

"มีอะไรรึเปล่าทำไมเงียบไป? โอดินเอ่ยถามด้วยความสงสัย.. 

"ปะ เปล่า" 

"หึหึ..น้องชายของฉันคงไปยุ่งวุ่นวายกับเธออีกแล้วสินะ" โอดินยิ้มมุมปากขึ้นมาเล็กน้อย.. 

"มันเหมือนเป็นเรื่องปกติไปแล้วหนิ" พลอยฟ้าตอบกลับทันที พลอยฟ้าและโอดินหากไม่นับความรู้สึกที่พลอยฟ้าคิดเกินเลยทั้งสองก็ไม่ต่างจากเพื่อนสนิทที่รู้ใจกันคนนึง เนื่องจากเป็นรุ่นราวคราวเดียวกันแล้วยังถูกเลี้ยงดูมาด้วยกันอีก.. 

"ถ้าเขาทำอะไรเกินเลยก็บอกฉันได้นะ" 

"ออสตินหัวร้อนเกินไปหน่อย" 

"อาจทำอะไรไม่คิดไปบ้าง" โอดินพูดขึ้นมาคิ้วขมวดกลัวว่าน้องชายจะทำอะไรเกินความคาดหมาย.. 

"อื้ม.." 

"อีกสองอาทิตย์ก็ถึงวันเกิดของฉันแล้วนะอย่าลืมมาร่วมงานล่ะ" 

"ได้สิ..ฉันไม่พลาดอยู่แล้ว" 

. 

. 

นับตั้งแต่วันที่พลอยฟ้าได้พบกับโอดินครั้งล่าสุด ในสมองของเธอก็คิดไตร่ตรองมากมายหลายเรื่อง แม้ว่าเธอจะตกหลุมรักโอดินเพียงข้างเดียวมาโดยตลอด แต่สิ่งที่มีค่ามากกว่านั้นคือความผูกพัน ถ้าในวันนี้เธอไม่ทำอะไรสักอย่างมิตรภาพพวกนั้นคงต้องจบลงในวันใดวันหนึ่ง.. 

หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาโอดินทันที.. 

"โอดิน..ฉันขอนัดเจอกับนาย" 

"หนึ่งวันก่อนถึงวันเกิดสะดวกรึเปล่า" 

"ได้สิ..ไม่มีปัญหา" 

เวลาล่วงเลยมาหนึ่งวันก่อนถึงงานวันเกิดโอดิน พวกเขาทั้งสองนัดพบกันที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งในตัวเมือง หญิงสาวมานั่งรอเขาก่อนเวลาแม้ว่าการตัดสินใจในครั้งนี้ทำให้เธอเสียใจแต่มันคือความถูกต้อง.. 

เมื่อเธอเวลานัดโอดินก็เดินเข้ามาพร้อมกับภูผาบอดี้การ์ดคนสนิท ภูผายืนรออยู่หน้าประตูห้องอาหารระดับวีไอพีส่วนโอดินก็เดินเข้ามานั่งตรงหน้าหญิงสาว.. 

"สั่งอาหารรึยัง? 

"มาก่อนเวลาอีกแล้วนะ" โอดินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม 

"ฉันสั่งไปแล้ว ส่วนใหญ่เป็นของโปรดนายทั้งนั้น" 

"เธอนี่เหมือนเดิมเลยนะ" 

"อื้มม" 

"มีเรื่องสำคัญจะคุยกับฉันหรอ หรือมีเรื่องที่ไม่สบายใจ" 

"ฉันต้องการถอนหมั้น" 

"อะไรนะ?!  

"นายฟังไม่ผิดหรอก" 

"แล้วเธอโอเคหรอที่ทำแบบนี้" 

"ฉันควรถามนายมากกว่าว่าที่ผ่านมาโอเครึเปล่า" 

"เพราะอะไรทำไมเธอถึงเปลี่ยนใจล่ะ? โอดินเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะก่อนหน้านี้หญิงสาวทำทุกวิถีทางเพื่อถอนหมั้นจากออสตินมาหมั้นหมายกับโอดินแทน.. 

"นึกย้อนกลับไปฉันดูเห็นแก่ตัวมากเลยเนอะ" 

"ที่ใช้ความผิดของออสตินมาบีบบังคับให้นายหมั้นด้วย" 

"ฉันยื้อเวลามานานจนพรุ่งนี้นายก็อายุ26ปีแล้ว" 

"หลายสิบปีที่ผ่านมาที่เราหมั้นหมายกันคงทำให้นายอึดอัดมากเลยสินะ ถึงสัญญาหมั้นที่ฉันเป็นคนทำขึ้นจะระบุเอาไว้ชัดเจนว่าไม่ให้เราแต่งงานกัน ถ้าเราไม่ได้รักกันจริงๆก็เถอะ" 

"ข้อเสนอทั้งสามข้อที่ฉันตั้งขึ้นมามันน่ารังเกียจทั้งสิ้น" 

"ฉันคิดว่ามันถึงเวลาแล้วแหล่ะที่จะให้อิสระนายสักที เพราะฉันก็อยากได้อิสระเหมือนกัน" 

"ที่ผ่านมาฉันพยายามทำให้นายรักแต่มันก็ไม่ได้ผล" 

"ถ้าฉันยื้อเวลาไปมากกว่านี้ สักวันนายอาจเกลียดฉันก็ได้ มิตรภาพระหว่างเราฉันไม่กล้าทำลายลงเพราะความเห็นแก่ตัวของตนเองหรอก" 

"ฉันพอแล้ว"  

"อีกอย่าง..ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันไม่ได้ดีพอสำหรับนาย" พลอยฟ้าตัดใจพูดในสิ่งที่คิดมาโดยตลอด เธอเสียความสาวให้กับออสตินแล้วนับจากนี้เรื่องราวระหว่างเธอกับโอดินคงไม่มีทางเกิดขึ้นได้จริงๆ เพราะเธอรู้ดีว่าโอดินไม่มีทางใช้ผู้หญิงร่วมกับน้องชายแน่ๆ.. 

แม้มันจะเจ็บปวดและเป็นการตัดสินใจที่ยากนัก แต่ก็ไม่อาจหนีพ้นความจริงไปได้ โอดินนั่งนิ่งฟังพลอยฟ้าพูดจนจบก่อนจะเป็นฝ่ายพูดบ้าง.. 

"เธอตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม" 

"มันจะทำให้เธอเจ็บปวดหรือเปล่า? โอดินเอ่ยถามด้วยสายตาเป็นห่วง.. 

"มันคงไม่มีอะไรที่เจ็บปวดไปมากกว่านี้แล้วแหล่ะ" 

"แต่ฉันอยากคืนอิสระให้กับนาย" 

"ฉันรู้ว่าเรื่องของเราไม่มีทางเกิดขึ้นได้" 

"ตั้งแต่..." พลอยฟ้านิ่งเงียบไปเมื่อนึกถึงช่วงเวลาที่เธอมีเซ็กส์กับออสติน น้ำตาก็ไหลอาบใบหน้ามือทั้งสองข้างเช็ดน้ำตาออกเบาๆ.. 

"ตั้งแต่อะไร.." 

"เธอเป็นอะไร? โอดินตกใจมากที่เห็นพลอยฟ้าร้องไห้โฮออกมาแบบนั้น.. 

"ไม่มีอะไรหรอก" 

"ถึงวันนี้ฉันไม่โอเค..แต่สักวันฉันจะผ่านมันไปได้" 

"นายไม่ต้องห่วง" 

"หัวใจของฉัน..ฉันรักษามันเองได้" พลอยฟ้าฝืนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา.. 

"พลอย..ฉันรักเธอนะแต่ไม่ใช่ในฐานะนั้น" 

"เธอเหมือนญาติคนนึงของฉัน" 

"ฉันขอโทษที่รักเธอไม่ได้" โอดินยื่นผ้าเช็ดหน้าให้หญิงสาว ชายหนุ่มน้ำตาคลอเบ้าเมื่อนึกเห็นใจเธอแต่ความจริงมันหนีไม่พ้นเพราะเขาไม่เคยรักเธอแบบอื่นเลยจริงๆ.. 

พลอยฟ้าคืนสัญญาหมั้นให้กับโอดิน พร้อมกับทำสัญญาถอนหมั้นขึ้นมาใหม่ ทั้งคู่เซ็นรับรองเพื่อจบสถานะคู่หมั้นต่างคนต่างได้รับอิสระและมีชีวิตเป็นของตนเอง.. 

. 

. 

"ออสติน..มึงอยู่ไหนวะ? โมเอลเพื่อนสนิทเอ่ยถามออสตินจากปลายสาย.. 

"คอนโด" 

"ปกติมึงจะกลับบ้านหนิทำไม.." 

"เสือกอะไรกับกูวะ" 

"เออ..กูไม่เสือกก็ได้" 

"มึงโทรมามีอะไร" 

"กูจะบอกว่าวันเกิดมึงจะไปช้าหน่อย แต่จะให้มิเกลไปก่อนฝากดูแลน้องกูด้วย" 

"เออ..มึงก็รีบตามมาแล้วกัน" 

ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้นมาออสตินก็ไม่กลับคฤหาสน์เพราะเขาไม่อยากจะเห็นใบหน้าของหญิงสาว เพราะทุกครั้งที่พลอยฟ้ากลับมาอยู่ที่คฤหาสน์ของตระกูลBold ก็มักจะมาหาโอดินที่คฤหาสน์ของตระกูล Dark อยู่บ่อยๆเขาไม่อยากเห็นภาพบาดตาพวกนั้น.. 

"ภาคี..ไปสืบดูซิว่าช่วงนี้โอดินอยากได้อะไร" ออสตินหัวไปสั่งบอดี้การ์ดด้วยใบหน้านิ่งๆ แม้ว่าเขาจะเป็นคนแข็งกระด้างแต่ก็ต้องยอมรับว่าเขารักพี่ชายของตนเองเอามากๆ.. 

ภาคีโทรหาภูผาบอดี้การ์ดคนสนิทของโอดินทันที ทั้งภูผาและภาคีก็เป็นพี่น้องกัน.. 

"ภูผาบอกว่าช่วงนี้คุณโอดินกำลังจะซื้อรถสปอร์ตครับ" 

"อืม..เขาอยากได้คันไหนรีบไปซื้อมา" 

"ครับนาย" เมื่อสั่งการลูกน้องเสร็จออสตินก็นั่งกระดกเหล้าอยู่คนเดียวที่ริมสระว่ายน้ำ.. 

"ทำไมชีวิตมันน่าเบื่อจังวะ" 

"ไร้สีสันชะมัด.." ออสตินบ่นพึมพำอยู่คนเดียว 

"มานั่งอะไรอยู่คนเดียววะ? เสียงของใครบางคนเอ่ยทักทายเขาจากทางด้านหลัง 

"เชี้ย..!! โมเอลมึงเข้ามาได้ยังไง" 

"กูมีคีย์การ์ดห้องมึงลืมไปแล้วหรอ" 

"จะมาก็บอกก่อนสิวะ กูนึกว่าผีหลอก" 

"Ha Ha Ha.." 

"มึงหุบปากไปเลยหัวเราะทำมะเขืออะไร" 

"หัวเราะคนอกหักซ้ำแล้วซ้ำเล่ายังไงล่ะ" 

"ไหน..! ใครอกหัก! 

"ก็มึงไง" 

"กูไม่เคยอกหัก" 

"พลอยฟ้ากลับมาสินะ มึงถึงหนีมาอยู่คอนโด" 

"เออ.." 

"กูเดาไม่เคยผิดจริงๆ" 

"ยัยนั่นโง่หรือบ้าวะ มีผู้ชายหล่อรวยแบบกูเข้าหาแต่ดันไม่สนใจ" 

"พลอยฟ้าฉลาดมากกว่าที่เลือกจะไม่ยุ่งกับมึง" 

"ไอ้เพื่อนเวร..มึงจะอยู่ข้างใคร" 

"ถ้าให้เลือกระหว่างมึงกับโอดิน กูไม่อยู่ข้างใครทั้งนั้น" โมเอลพูดขึ้นมาเพราะทั้งสองคนนั้นล้วนเป็นเพื่อนสนิทเขาทั้งสิ้น.. 

"กูว่ายัยนั่นบ้าแน่ๆ" 

"มึงนั่นแหล่ะบ้า..Ha Ha Ha" 

"เออกูนี่แหล่ะที่บ้า ไม่งั้นไม่คบมึงเป็นเพื่อนหรอก" 

"ถ้ามึงไม่คบกูเป็นเพื่อน ชาตินี้มึงก็ไม่มีเพื่อนหรอกออสติน" โมเอลหัวเราะชอบใจอยู่คนเดียวแต่ออสตินนี่สิคิ้วขมวดจ้องมองเพื่อนปานจะกลืนกิน.. 

"กูพูดผิดตรงไหน? โมเอลเอ่ยถาม 

"เพราะมึงพูดไม่ผิดไง กูถึงโมโห" 

--------------------- 

(คอมเมนต์เกี่ยวกับนิยายเพื่อเป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว