email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ต่อปากต่อคำ

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2563 10:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต่อปากต่อคำ
แบบอักษร

ครืด!! ครืด!! เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูของปรายฟ้าดังขึ้น ร่างบางละสายตาจากทีวีหยิบมือถือมาดูก่อนจะกระตุกยิ้มบางๆ 

               “สวัสดีค่ะ คุณแม่” 

               (คะ ลูกสาวคนสวยของแม่ อยู่ไหนคะเนี่ย) เสียงคุณหญิงสาลินีทักทายอย่างสดใส 

               “แน่ใจหรอคะ ว่าคุณแม่ไม่รู้” ปรายฟ้าดักคออย่างรู้ทัน 

               (พอดีเมื่อคืนแม่กับพ่อมาธุระด่วน ไม่ทันได้บอกหนูปรายจ๊ะ) 

               “ธุระด่วนของคุณแม่คือไปหาป้าพิศที่ปากช่องหรือเปล่าค่ะ” 

               (แสนรู้จริงๆเลยลูกสาวคนนี้ แล้วหนูอยู่กับพี่เขตใช่มั๊ยลูก น่าตีจริงๆเลย ไปดื่มเหล้าจนเมามายเดือดร้อนพี่เขาจนได้ แล้วพี่เขาดูแลหนูปรายดีมั๊ยคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ) 

               “ก็ดีค่ะคุณแม่ พี่เขตดูแลปรายดีม๊วกกก!! ว่าแต่ที่คุณแม่ว่ามีอะไรนี่มันคืออะไรหรอคะ”ปรายฟ้าพูดพลางกัดขนมปังที่อยู่ในปากไปด้วย 

               (เปล่าจ๊ะไม่มีอะไร งั้นก็แค่นี้นะคะ รักลูกจร้า) คุณหญิงสาลินีตัดบทรีบวางสายก่อนจะหันไปมองผู้ร่วมขบวนการทั้งสามด้วยสีหน้าแห้ว 

               “เป็นไงสา ไม่มีอะไรเลยหรอ”พราวพิศถามอย่างเสียดาย  

               “ลูกสาวคนสวยของฉันพูดเสียงเริงร่ามากเลยพิศ ฉันละกลุ้มจริงๆ” คุณหญิงสาลินีทิ้งตัวนั่งโซฟาอย่างเซ็งๆ 

               “งั้นเดี๋ยวฉันลองโทรหา ตาเขตดู บางทีหนูปรายอาจจะเขินอายเราก็ได้ เลยไม่กล้าพูด” พราวพิศพูดขึ้นก่อนต่อสายหาลูกชายทันที 

               ครืด!! ครืด!! เสียงโทรศัพท์ของเขตแดนดังขึ้น ชายหนุ่มหันมามองใบหน้าจิ้มลิ้มที่นั่งดื่มกาแฟอย่างสบายอารมณ์ หญิงสาวมองหน้าเขาอยู่ก่อนแล้ว ก่อนจะถอนหายใจเฮือกเมื่อรู้จุดประสงค์ของเหล่าแม่ๆ 

               “ครับแม่”เขตแดนกรอกเสียงไปตามสาย 

               (ทำอะไรอยู่ลูก)พราวพิศเปิดลำโพงเพื่อให้ได้ยินกันทุกคน 

               “กินมื้อเช้าอยู่ครับ แม่มีอะไรหรอครับ” 

               (เมื่อคืน อาสาเขาว่าลูกรับน้องมาดูแลที่คอนโดหรอลูก ลูกได้รังแกน้องเขาหรือเปล่า)พราวพิศรีบถาม 

               “หึๆๆ ผมหรอครับจะรังแกนางฟ้าของแม่  ไม่ได้ทำหรอกครับ มีแต่นางฟ้าของแม่แหละครับที่รังแกผม กวนผมทั้งคืนเลย” คำพูดของเขตแดนทำให้ทั้งสี่หูผึ่ง 

               (มะ..มะ..หมายความว่ายังไง ลูกกับหนูปราย จุดจุดจุดหรอ) พราวพิศลุ้นจนแทบตัวโก่ง เมื่อได้ยืนเสียงเถียงกันดังออกมาจากปลายสาย 

               “จุดๆๆอะไรละครับ อ้วกแตกอ้วกแตนเลยครับคุณแม่”เขตแดนฟ้อง ทั้งสี่ถอนหายใจอย่างปลงตก  

               (อ๋อๆๆแค่อ้วกหรอ งั้นอย่าลืมไปส่งน้องกลับบ้านด้วยละ แค่นี้นะลูก) พราวพิศรีบวางโทรศัพท์ด้วยใบหน้าเซ็งๆ 

               @คอนโดหรูxxx 

               “หึ! คงวางแผนหาทางจับคู่ให้ฉันกับเธออยู่นะซิ” เขตแดนหัวเราะเบาๆ ปรายฟ้าชำเลืองมองพลางทำหน้ายู่ 

               “คุณแม่นะคุณแม่ คิดได้ยังไงจะให้ลูกสาวตัวเองแต่งงานกับคนแบบนี้เนี่ยนะ” ปรายฟ้าเบะปากอย่างใส่ 

               “เหอะ! อย่าว่าแต่เธอเลย ฉันก็ไม่ยอมผสมพันธ์กับแรดหรอก” เขตแดนพูดจบพลางลุกขึ้นเอาถ้วยกาแฟไปเก็บ ทิ้งให้ปรายฟ้าโกรธหน้าแดงหน้าดำ 

               “อีพี่เขต คิดว่าตัวเองหล่อตายล่ะ ให้ฟรีปรายยังคิดหนักเลย” ปรายฟ้าแหวกลับ 

               “หรอ แล้วเมื่อคืนหมาตัวไหนมันเดือดร้อน จับมือฉันไปจับหน้าอกแบบนั้น หะ!! ถ้าฉันเป็นคนอื่นเธอโดนข่มขืนไปแล้ว แต่พอดีมันเป็นฉันไง เธอถึงรอด มองเธอเหมือนมองเด็กอนุบาลอายุ 3 ขวบแค่นั้นแหละ” เขตแดนพ่นวาจาเผ็ดร้ายใส่คุณหนูขาวีน ที่ได้แต่ลุกขึ้นยืนกำหมัดแน่นไม่สามารถเถียงชายหนุ่มได้ เมื่อภาพเมื่อคืนค่อยๆไหลเวียนมาในห้วงความจำทีละหน่อยๆ ทำให้เธอจำได้ว่าเมื่อคืนเธอทำเรื่องหน้าอายแค่ไหน และที่หน้าอายไปกว่านั้น ผู้ชายอย่างเขตแดนถึงกลับวิ่งหนีเธอเข้าห้องน้ำ ทำอย่างกับว่ากลัวเธอข่มขืนอย่างนั้นแหละ  

               “หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ มีสิทธิ์อะไรมาวิพากษ์วิจารณ์คนอื่นเขา ที่ทนได้แบบนี้เพราะไม่ได้เป็นผู้ชายใช่มั๊ยละ หึ! “ปรายฟ้าพยายามเถียงเพื่อให้ชนะ แต่เขตแดนกลับเดินหนีเข้าห้องครัว 

               “ไร้สาระ”  

               “หยุดเดี๋ยวนี้นะ จะไปไหนว่าให้คนอื่นแล้วเดินหนีหรอ มานี่เลย” ร่างบางตรงเข้าไปฉุดกระชากลากถูชายหนุ่มเอาไว้ 

               “เฮ้ยๆๆๆอะไรเนี่ย เดี๋ยวก็ได้พากันล้มหรอก”เขตแดนรีบวางถ้วยกาแฟในอ่างล้างจานก่อนจะหันมารับมือกับฝ่ามืออรหันต์จากร่างเล็กบาง ที่ไม่รู้เอาเรี่ยวแรงมาจากไหน เขตแดนพยายามเดินหนีมาที่โซฟาแต่ร่างบางยังตามมาทำร้ายไม่เลิก 

               “ว่าปรายหรอ นี่แน่ๆ ปากเสียพี่เขต”ปรายฟ้าชกอกชกท้องชายหนุ่มเพื่อระบายความโกรธเขตได้ก็ได้แต่ปัดมือน้อยแล้วถอยหลังหนี ก่อนที่จะเสียการทรงตัวเมื่อเขาถอยไปชนกับโซฟาทำให้ร่างหนาหงายหลังล้มตึงลงไปและเผลอฉุดร่างบางลงมาด้วย 

               “เฮ้ยๆๆๆๆ อุ๊บส์”ชายหนุ่มร้องได้แค่นั้นก่อนที่จะอุทานออกมาด้วยอาการจุกปวดร้าวไปทั่วแกนกลางลำตัว ปรายฟ้าที่เสียหลังล้มลงไปใบหน้าจิ้มลิ้มซุกตรงหว่างขาชายหนุ่มพอดีราวจับวาง หญิงสาวค่อยเงยหน้าขึ้นมองด้วยหัวใจที่เต้นระทึกเมื่อรับรู้ว่าตัวเองได้สัมผัสอย่างจังกับอาวุธยุทธโธปกรณ์ประจำกายของเขตแดนที่ตอนนี้นอนจุกอยู่ที่โซฟา ปากก็ร้องโอดครวญ  

               “กรี๊ดๆๆๆ” เสียงใสกรีดร้องพร้อมดีดตัวผึงแล้วตรงรี่รีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำ 

               “ไม่ได้ๆต้องล้างหน้า ล้างปาก ฮือๆๆ ล้างๆให้หมดเลย” ปรายฟ้าวักน้ำลูบหน้าจนเสื้อผ้าที่สวมใส่เปียกไปด้วย ก่อนจะถือวิสาสะหยิบผ้าขนหนูของเขตแดนมาเช็ดหน้าเช็ดตา ก่อนจะค่อยๆย่องออกมาจากห้อง เธอเห็นเขตแดนลูบน้องชายเขาป้อยๆ 

               “อุ๊ย!! ยัยเด็กบ้าล้มทับมาได้ สูญพันธ์ไปแล้วมั้งลูกพ่อ” เสียงทุ้มพึมพำเบา ก่อนที่จะได้ยินเสียงเดินออกมาจากภายในห้องนอน 

               “เจ็บมั๊ย!! ขอโทษ” ปรายฟ้าถามอย่างรู้สึกผิด มือบางถูมือไปมาอย่างประหม่า เขตแดนชำเลืองมองอย่างหงุดหงิด 

               “เอากองไว้ตรงนั้นเลย ถ้าน้องชายฉันสูญพันธ์เธอต้องรับผิดชอบด้วย”เขตแดนคาดโทษ 

               “นี่ ไปส่งปรายกลับบ้านหน่อยซิ ปลายอยากกลับแล้ว” เสียงใสสั่งห้วนๆ 

               “นี่ เธอสั่งฉันหรอ แล้วฉันต้องทำตามคำสั่งเธอหรือไง”เขตแดนพูดอย่างหงุดหงิด วันหยุดทั้งทีแทนที่จะได้พักผ่อนอย่างสบายใจ แต่กลับกลายเป็นวันนรกแตกอะไรแบบนี้เนี่ย 

               “พี่เขตขา ไปส่งหนูปรายกลับบ้านหน่อยได้มั๊ยคะ” ปรายฟ้าพยายามพูดด้วยเสียงที่อ่อนหวานลอดผ่านไรฟันอย่างไม่สบอารมณ์ 

               “ค่อยลื่นหูหน่อย อ้าว! ยืนทำไมไปหยิบของซิ “เขตแดนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างบางรีบวิ่งจู๊ดเข้าไปเอากระเป๋าสะพายในห้องชายหนุ่มก่อนจะเดินออกมา แล้วเดินตามเขตแดนออกไปอย่างเงียบๆ เธอสงบปากสงบคำมากขึ้นเมื่อคิดถึงสัมผัสเมื่อครู่ หัวใจเธอยังสั่นไม่หายถึงแม้จะเป็นนอกกางเกงก็เถอะ แต่มันก็ถือว่าเป็นสัมผัสแรกที่เธอสัมผัสเจ้าสิ่งนั้นจากผู้ชาย 

               “นี่!! เดินช้าๆหน่อยซิ จะรีบเดินไปตามควายที่ไหนละ” ปรายฟ้าบ่นเมื่อร่างสูงก้าวไปข้างหน้าฉับๆ ทิ้งให้เธอต้องวิ่งตามเพราะช่วงขาที่สั้นกว่า 

               “ฉันมีนัด แล้วก็เงียบหุบปากด้วยถ้าอยากให้ฉันไปส่ง” เขตแดนหันหน้ามาพูดพร้อมชี้หน้า ปรายฟ้ารีบหุบปากทันที 

               “สั่งๆอยู่นั่นแหละ หึ๊ย!! อย่าให้ถึงทีปรายบ้างนะ” ปรายฟ้ามองค้อนแผ่นหลังชายหนุ่มไปด้วยความโมโห 

               ครืด!! ครืด!! 

               “สวัสดีครับ” 

               (เขตอยู่ไหนคะ เมื่อคืนคุณทำให้กี๋ไปเก้อนะ รับผิดชอบด้วย) 

               “ผมขอโทษครับกี๋ ผมมีธุระด่วนจริงๆ เลยกลับมาก่อน เดี๋ยวผมชดเชยให้นะ เอาเป็นว่าเดี๋ยวอีกหนึ่งชั่วโมงเจอกันนะครับ” เขตแดนกรอกเสียงหวานไปตามสาย ปรายฟ้าเบ้หน้ากับความหน้าม่อของเขตแดน 

               “เชอะ!! ไอ้หน้าม่อ” เสียงใสสบถออกมาเบาๆ 

               “นี่ ฉันได้ยินนะ เป็นเด็กเป็นเล็กมาเรียกคนที่อายุมากกว่าว่าไอ้เนี่ย มันเสียมารยาท ที่โรงเรียนไม่สอนหรอจ๊ะ เอ๊..หรือว่าสอนแล้วสมองปลาทองนี่มันไม่จำ” เขตแดนหันมาเอานิ้วชี้ขึ้นเคาะหัวหญิงสาวเบาๆ 

               “นี่ ไม่สนิทอย่าเล่นหัวนะ”ปรายฟ้าแหวกลับ 

               “หรอ!! แต่คนไม่สนิทคนนี้เล่นนมเธอมาแล้วนะ เผื่อเธอลืม”เขตแดนป้องปากหัวเราะ ได้อย่างน่าหมั่นไส้ จนปรายฟ้าตาลุกวาวที่โดนล้อ 

               “อร๊าย!! ปรายเกลียดพี่เขต” ปรายฟ้ากรีดร้องเบาๆเพราะลานจอดรถคนค่อนข้างเยอะ 

               “อืม!! ฉันก็ไม่ได้พิศวาสเธอ เร็วๆ รีบเดิน ฉันรีบ จะไปทดลองอาวุธที่ถูกเธอประทุษร้าย ถ้ามันใข้การไม่ได้เธอต้องรับผิดชอบ ปรายฟ้า”เขตแดนชี้หน้าก่อนที่จะเปิดประตูขึ้นไปประจำตำแหน่ง ทิ้งให้ปรายฟ้ากระทืบเท้าเร่าๆด้วยความไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ 

               ................................................ 

น้องอะไรคือตะครุบน้องชายอิพี่มัน 

สูญพันธ์ต้องรับผิดชอบนะจ๊ะอิพี่มันคาดโทษเอาไว้ 

                

          

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว