email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เกือบเสียตัว (เขตแดน) 😥😥

ชื่อตอน : เกือบเสียตัว (เขตแดน) 😥😥

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ธ.ค. 2563 19:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เกือบเสียตัว (เขตแดน) 😥😥
แบบอักษร

คอนหรูXXX 

               “เป็นภาระฉันจริงๆเลย”เขตแดนบ่นกระปอดกระแปดในอ้อมแขนก็มีร่างเล็กของปรายฟ้าที่หลับพริ้มไม่ได้สติ ชายหนุ่มปรายตามองเล็กน้อยอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะค่อยๆอุ้มร่างบางขึ้นพาดบ่าราวเด็กน้อย มือหนาก็ล้วงเข้ากระเป๋ากางเกงเพื่อหาคีการ์ด ก่อนจะเปิดเข้าไปภายในห้อง บรรจงวางร่างบางบนเตียงอย่างแผ่วบางพลางถอนหายใจพรืด  

               “อีตาพี่เขตบ้า คอยดูนะ ปรายจะหาแฟนหล่อๆให้ได้เลย” ร่างเล็กบ่นงึมงำ เขตแดนขมวดคิ้วอย่างงุนงงเมื่อไม่ได้ยินว่าคนตัวเล็กพูดอะไร จึงชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ 

               “เมื่อกี้เธอว่าอะไรนะ”เสียงทุ้มพูดกระซิบข้างหู ร่างที่นอนอยู่พยายามลืมตาที่งัวเงียขึ้นมองแต่ก็ลืมตาด้วยความยากลำบาก                

“เสียงใครพูด”เสียงอ้อแอ้พูดขึ้น 

               “หึ!! ทำเป็นเก่ง เมาเหมือนหมา นี่ถ้าฉันเป็นคนอื่นนะ เธอโดยข่มขืนไปแล้ว” เขตแดนถอนหายใจเฮือก  

               “โอ๊ย! ทำไมโลกมันหมุนแบบนี้เนี่ย แผ่นดินไหวเหรอ ไม่ไหวแล้ว”ร่างเล็กค่อยๆประคองตัวเองลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล 

               “เฮ้ยๆๆจะทำอะไร”เขตแดนรีบปรี่เข้ามาหาเมื่อเห็นร่างบางจะโก่งคออาเจียนชายหนุ่มรีบวิ่งไปเอาถังขยะมารองไว้เกือบจะไม่ทัน 

               “อุ๊บแหวะๆๆ” ปรายฟ้ายังคงอ้วกไม่หยุด ของเหลวใสๆที่ดื่มเข้าไปกำลังรบกวนร่างกายเธออย่างหนัก จนเธอคะย่อนออกมาจนหมด 

               “ลำบากฉันจริงๆเลย สาวก็ไม่ได้ ต้องมาดูแลยัยเด็กปัญญาอ่อนอย่างเธออีกเนี่ย” เขตแดนนำถังขยะไปไว้ในห้องน้ำก่อนจะหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อเอากะละมัง กับผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดหน้าเช็ดตัวให้ปรายฟ้า เมื่อชายหนุ่มก้าวออกมาจากห้องน้ำ สติแทบแตกเมื่อเห็นการกระทำปรายฟ้า 

               “โอ๊ย!! ทำไมมันร้อนแบบนี้เนี่ย แอร์เสียหรือไง” ร่างบางบ่นอุบมือก็พยายามถอดเสื้อสายเดี่ยวสีดำออกจากเรือนร่างอวบอิ่ม จนเหลือแต่บราเซียสีดำที่แทบจะปิดเต้าไม่มิด 

               “เฮ้ยๆๆ ทำอะไรเนี่ยปราย เธอเป็นผู้หญิงนะ จะมาถอดผ้าอะไรตอนนี้เนี่ย” เขตแดนรีบวางกะละมังลงแล้ววิ่งมาหาร่างบางเพื่อหยุดการกระทำของคนตัวเล็ก แต่เมื่อไปถึง ปรายฟ้ากลับถอดบราออกจากหน้าอกใหญ่แล้วโยนไปที่หน้าชายหนุ่มอย่างจัง  เขตแดนมองภาพตรงหน้าอย่างกับมองศิลปะชิ้นเอกของโลก มือหนาค่อยดึงบราที่ปลิวมาติดหัวลงแล้วต้องรีบเอาผ้าห่มขึ้นคลุมร่างบางเมื่อคนตัวเล็กไม่หยุดอยู่แค่นั้นกลับพยายามที่จะถอดกระโปรงที่สวมใส่ออก 

               “อะไรเนี่ยมากอดไว้ทำไมเนี่ย”ร่างเล็กโวยวายลั่น ปรายฟ้าพยายามหรี่ตามองชายหนุ่มตรงหน้า 

               “จะทำอะไร นี่มันห้องฉันนะ คิดอยากจะถอดก็ถอดหรือไง ช่วยเกรงใจความเป็นผู้ชายของฉันด้วย” เขตแดนบ่นอุบ 

               “พูดมาก ทำไมปรายมันไม่มีเหมือนผู้หญิงของพี่หรือไง หา!!ถึงไม่สนใจปรายอะ เหอะ”หญิงสาวสะบัดมือของชายหนุ่มออกพลางจ้องหน้าอย่างเอาเรื่อง  

               “พูดบ้าอะไร” เขตแดนรีบหันหน้าหนี เมื่อผ้าห่มผืนหลุดหลุ่ยลงไปกองอยู่ที่เอวบาง  

               “เวลาพูดด้วยทำไมต้องหันหน้าหนี หันหน้ามานี่”คนเมาช่างไม่รู้ตัวเลยว่าเขาต้อง สกัดกั้นอารมณ์แค่ไหนกับภาพตรงหน้า ปรายฟ้าจับใบหน้าเขตแดนให้หันไปมองหน้าของเธอ แต่สายตาคู่คมกลับหันไปมองหน้าอกอวบที่ท้าทายอยู่ด้านหน้าแทนก่อนที่จะรีบเงยหน้าขึ้นไปมองใบหน้าหวานของคู่สนทนา เหงื่อเม็ดเป้งเริ่มซึมออกมาทางไรผม  

               “ปล่อย!! รีบนอนไปเลยนะ เมาแล้วก็นอน อย่ามาวุ่นวาย”เขตแดนบังคับเสียงให้เข้มทั้งๆที่มันแทบจะแหบพร่าด้วยความต้องการ ถึงยังไงเขาก็เป็นผู้ชายไม่ใช่พระอิฐพระปูนเมื่อเห็นสิ่งกระตุ้นอารมณ์เบื้องหน้าจะได้ไม่รู้สึกรู้สาอะไร 

               “ทำไม ต้องเป็นหน้าอกของสาวๆคนอื่นก่อนใช่มั๊ยถึงจะสนใจ ปรายก็มีเหมือนคนอื่นเขาเหมือนกัน ไม่เชื่อหรอ งั้นลองจับดู”ปรายฟ้ายังคงโวยวายด้วยความเมา ก่อนจะจับมือหนามาวางแหมะลงบนหน้าอกทั้งสองข้าง  

               “ปราย” เสียงห้าวแหบพร่าจนปลายเสียงสั่นระริก เหงื่อนบนใบหน้าคมแตกพลั่กๆ ทั้งที่แอร์ก็เปิดถึง20 องศา สำนึกด้านบวกสั่งให้ชายหนุ่มรีบผละจากร่างบาง วิ่งแจ้นเข้าไปในห้องน้ำด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก  

               “ยัยเด็กบ้า ทำบ้าไรเนี่ย แล้วกูเป็นห่าอะไรเนี่ย จะสั่นทำไมนักหนา ทำราวกับไม่เคยเห็น”เขตแดนบ่นพึมพำก่อนจะรวบรวมสติที่มันกระเจิดกระเจิงออกไปก่อนแล้วรอให้คนที่อยู่ข้างนอกเงียบสงบลงค่อยออกไป 

               ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงที่เขตแดนขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ค่อยๆปลดล็อคออกช้าๆ ก่อนจะชะโงกหน้าออกไปมองร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง ที่ตอนนี้สิ้นฤทธิ์ลงเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มค่อยๆเดินเข้าไปใกล้แล้วห่มผ้าห่มให้อย่างเบามือเพราะกลัวร่างเล็กจะลุกขึ้นมาอาละวาดอีกครั้ง ร่างของปรายฟ้ายังคงเปลือยเปล่าท่อนบนอยู่แต่ชายหนุ่มก็ห่มผ้าให้จนมิดคอ 

               “ฉันหวังว่าพรุ่งนี้เธอคงจะจำสิ่งที่เธอทำได้นะ ยัยตัวแสบ”เขตแดนกอดอกมองร่างที่หลับตาพริ้มอย่างสบายใจ ผิดกับเขาที่ต้องกระสับกระส่าย กับอารมณ์ดิบที่ก่อกวนจนต้องพึ่งบริการแม่นางทั้งห้า ไม่งั้นเขาต้องจับยัยเด็กนี่ทำเมียแน่นอน เขตแดนคิดอย่างปลงๆ ก่อนจะเดินออกไปนอนที่โซฟาด้านนอกด้วยความอ่อนล้า 

           @ไร่พิทักษ์พงศ์ 

               “สา ทำไมมาแต่เช้าเนี่ย”พราวพิศรีบตรงเข้าสวมกอดเพื่อนรักอย่างดีใจ โดยมีท่านอาทิตย์ยืนมองอยู่อย่างยิ้มๆ 

               “มาส่งข่าวนะซิ” คุณหญิงสาลินีมองเพื่อนพลางขยิบตาให้ พราวพิศมองทั้งสองอย่างตื่นเต้น 

               “เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า พี่วิทย์อยู่ในบ้านเชิญค่ะพี่อาทิตย์”พราวพิศเชื้อเชิญทั้งสองเข้าไปในบ้าน 

               “หา!! จริงหรอสา”พราวพิศฟังเรื่องราวจากเพื่อนรักอย่างตื่นเต้น 

               “ฉันหวังว่ามันจะเป็นไปตามที่เราต้องการนะพิศ”คุณหญิงสาลินีพูดขึ้น 

               “แต่ผมอดจะไม่เห็นด้วยนิดๆนะคุณ อย่างน้อยลูกของเราก็เป็นผู้หญิง”ท่านอาทิตย์เอ่ยขึ้น 

               “แหม! คุณ ยัยปรายก็ลูกฉันเหมือนกันนะคะ ถึงยังไงยัยปรายก็ต้องแต่งงานกับตาเขตอยู่ดี ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว แค่ฉันเร่งให้มันเร็วขึ้นเฉยๆ ทำเป็นจำไม่ได้นะค่ะ ตอนฉันสาวๆ ฉันก็จับคุณปล้ำเองนี่นา” คุณหญิงสาลินีพูดกับสามีอย่างอารมณ์ดีเรียกเสียงหัวเราะจากเจ้าแผนการทั้งสี่ 

               “เดี๋ยวรอเวลาสักนิดเดี๋ยวเราค่อยโทรไปหาลูกๆของเรากัน” พราวพิศเสนออย่างอารมณ์ดี โดยที่พ่อบ้านทั้งสองมองสิ่งที่ภรรยาทำพลางส่ายหัวอย่างอ่อนใจ 

               @คอนโดxxx 

               “โอ๊ย!! ปวดหัวชะมัด ไม่น่าดื่มเยอะเลยยัยปรายเอ๊ย”ปรายฟ้าค่อยลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงด้วยใบหน้าอิดโรยและอาการปวดหนึบไปทั้งศรีษะ เมื่อเธอนั่งตัวตรงหญิงสาวก็สัมผัสถึงไอเย็นๆที่ปะทะเข้าหาร่างเธอจน เธอต้องห่อไหล่ด้วยความเย็น กระจกข้างหน้าสะท้อนภาพเธอที่เปลือยหน้าอกพิงหัวเตียงอยู่ ปรายฟ้าตกใจแทบช็อคก่อนจะก้มมองดูหน้าอกตัวเองด้วยความตกใจรีบยกผ้าห่มขึ้นคลุมแทบจะมิดคอ ดวงตาแววหวานกวาดมองไปรอบๆห้องอย่างหวาดกลัว 

               “นี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย แล้วทำไมสภาพฉันเป็นแบบนี้ หรือว่าฉันจะถูกข่มขืน”ปรายฟ้ารีบก้มมุดมองเข้าไปในผ้าห่มกระโปรงสีสวยกับแพนตี้ตัวจิ๋วยังอยู่ครบแต่ขาดแต่ท่อนบน หญิงสาวถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนที่จะค่อยๆคลานจากเตียงเพื่อไปเก็บบราเซียและเสื้อสายเดี่ยวที่ถูกถอด ประตูห้องถูกเปิดผลั๊วะเข้ามาจากทางด้านนอก ตามด้วยร่างหนาที่คุ้นเคย 

               “กรี๊ดๆๆๆ พี่เขต”ปรายฟ้ารีบหยิบบาร์เซียและส่ายเดี่ยวขึ้นปิดหน้าอกแล้วกระโดดขึ้นเตียง 

               “เหอะ!!ทีงี้ทำเป็นร้องโวยวาย ทีเมื่อคืนฉันห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง”เขตแดนค่อนขอดเมื่อเห็นการกระทำของปรายฟ้าที่มองมาเหมือนเขาลากมาข่มขืนประมาณนั้น 

               “ทำอะไร ปรายทำอะไร อย่ามาพูดพร่อยๆนะ ปรายมาอยู่นี่ได้ยังไง”ปรายฟ้าโวยวายลั่นพร้อมซุกร่างลงบนผ้าห่มผืนหนา 

               “ไปถามเพื่อนเธอดูว่าเธอมากับฉันได้ยังไง ทำคุณบูชาโทษจริงๆ”เขตแดนเดินผละไปเพื่อจะเข้าห้องน้ำ 

               “แล้วเรา เออ..เราสองคน...เออ”ปรายฟ้าพูดอย่างลำบากใจ ใบหน้าเนียนใสแดงกร่ำเมื่อคิดว่าเขาและเธออาจมีซัมติงอะไรบางอย่างเกิดขึ้น 

               “อะไร เออๆอ่าๆอะไร มีอะไรก็ถามมาซิ จะเข้าห้องน้ำ” เขตแดนแสดงสีหน้าหงุดหงิด 

               “แบบว่า...”ปรายฟ้าใช้แขนหนีบผ้าห่มเอาไว้ พร้อมยื่นมือบางมาข้างหน้าแล้วข้างหนึ่งหงายมือขึ้นข้างหนึ่งคว่ำมือลงแล้วทำท่าประกบกันให้ชายหนุ่มดูด้วยความกระดาก 

               “เธอคิดว่าฉันจะหน้ามืดตามัว จับเธอปล้ำหรอ เห็นหน้าเธอฉันก็หมดอารมณ์แล้ว” เขตแดนแสร้งโวยวายกลบเกลื่อนเหตุการณ์เมื่อคืนที่ทำให้เขาเสียการทรงตัว 

               “ปากหมา ดูถูกปรายมากเกินไปแล้วนะ” ปรายฟ้าโวยลั่น 

               “เลิกพูดแล้วรีบใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเลิกถามคำถามปัญญาอ่อนแบบนี้กับฉันด้วย”เขตแดนรีบผละไปเข้าห้องน้ำทันที ชายหนุ่มพ่นลมหายใจผ่านริมฝีปากอย่างผ่อนอารมณ์เมื่อเห็นหน้าอกอวบขาว วับๆแวมล่อตาล่อใจทำให้เขาหวนคิดถึงสัมผัสของเมื่อคืนมันทำให้อะไรต่อมิอะไรของเขาตื่นไปหมด ก่อนจะเดินออกมาจากห้องน้ำ ไม่เห็นร่างบางอยู่ในห้องนอนแล้ว เขาได้ยินเสียงตะกุกตะกักดังมาจากข้างนอก จึงเดินออกไปดู เห็นร่างบางกำลังชงกาแฟอยู่ที่ห้องครัวของเขา 

               “เสียมารยาททำอะไรไม่ขออนุญาตเจ้าของห้องซักคำ” เขตแดนพิงสะโพกกับเคาร์เตอร์มองร่างบางที่ยืนชงกาแฟ โดยคาบขนมปังไว้ในปาก 

               “ปรายไม่จำเป็นต้องมีมารยาทกับคนไร้มารยาทอย่างพี่เขต”ปรายฟ้ายกแก้วกาแฟเดินผ่านหน้าชายหนุ่มไปนั่งตรงโซฟาอย่างถือวิสาสะ 

               “เมื่อไหร่จะกลับบ้าน มาอยู่กวนคนอื่นอยู่ได้”เขตแดนพูดอย่างไม่จริงจังนัก 

               “ไม่มีรถ ไม่อยากนั่งแท็กซี่ ถ้าอยากให้กลับก็ไปส่งด้วยคุณพ่อกับคุณแม่อยากเจอ” ร่างบางพูดขึ้นหน้าตาเฉย 

               “พ่อกับแม่เธอไม่อยู่บ้าน บอกให้ฉันดูแลเธอเมื่อคืนนี้” เขตแดนพูดกลับมือก็สาละวนกับการชงกาแฟสำหรับตัวเอง 

               “หา ไปไหน ไม่เห็นบอกอะไรซักคำ แผนคุณแม่แน่ๆเลย” ปรายฟ้าบ่นอุบแต่ไม่ดังนัก 

               “เธอว่าไงนะ”เขตแดนยกแก้วกาแฟเดินมาทิ้งตัวนั่งข้างๆ 

               “เปล่า” หญิงสาวยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ 

               “รีบกินจะได้รีบกลับบ้าน” เขตแดนชำเลืองมองสีหน้าหญิงสาวด้านข้างก่อนจะยกแก้วกาแฟขึ้นจรดริมฝีปากหนา 

............................................. 

อร๊าย!!ยัยน้อง อะไรคือจับมืออิพี่มันไปจับหน้าอก 

ลืมไปแล้วหรือ อีพี่มันเป็นเสือหิวนะ😁😁 

         

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว