_

_

ตอนนี้ผมอยู่ในห้องผ่าตัดครับกำลังจะเตรียมการผ่าตัดให้คนไข้ ผมมองไปที่เพื่อนทั้ง2คนที่ร่วมผ่าตัดกับผมในครั้งนี้ด้วย พวกมันมองมาที่ผมด้วยแววตาที่เป็นห่วง

ผมไม่รู้ว่าตัวเองเหม่อนานแค่ไหน เพราะรู้ตัวอีกทีก็เห็นทุกคนในห้องนี้มองมาที่ผมด้วยแววตาเดียวกันแล้วครับ

ก็จริงอย่างที่ศิลามันพูด ผมไม่อยากเป็นแบบนี้เลยครับแต่ผมพยายามแล้วจริงๆ เพราะช่วงนี้มีเคสเข้ามาเรื่อยๆเลยครับทำให้ผมไม่ได้นอนติดต่อกันมา3วันแล้ว

พยาบาลหันไปพูดกับศิลาจบก็รีบเดินออกไปจากห้องทันที

ผมพยักหน้าให้พวกมัน2คนและเดินออกมาจากตรงนั้น ถอดชุดยูนิฟอร์มในการผ่าตัดออกก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกมา

แก๊กกกก🚪

ทันทีที่ผมเปิดประตูเดินออกมาก็ได้ยินเสียงพยาบาลที่พูดกับหมอคนที่จะทำการผ่าตัดในเคสนี้แทนผมซึ่งหมอคนนั้นก็คือน้องชายฝาแฝดของผมเองครับ

วินมันเดินตรงมาหยุดตรงหน้าผมแล้วพูดขึ้น

ผู้เป็นน้องชายพูดตอบผมพร้อมกับพยักหน้าแล้วเดินเข้าห้องผ่าตัดทันที

_

ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ทันทีที่นั่งลงบนโซฟาในห้องทำงานของตัวเอง

ก่อนจะเอนหลังลงที่พนักพิงโซฟาแล้วหลับตาลงอย่างช้าๆ ปล่อยให้สมองโล่ง กำหนดลมหายใจอย่างสม่ำเสมอ

'ผมเหนื่อยจังเลยครับ...'

LINE 🔔

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วดันตัวเองให้นั่ง มองไปที่ต้นเสียงและลุกเดินไปที่มัน

ก่อนจะล้วงโทรศัพท์เครื่องหรูที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อยูนิฟอร์มของผมออกมาแล้วกดเปิดหน้าจอ

Baicha : ว่างรึเปล่าครับ?

ผมจ้องมองไปที่ข้อความที่ขึ้นโชว์อยู่ตอนนี้ มันเป็นอะไรที่ผมอธิบายไม่ถูกเลยครับ

คุณชาทักไลน์ผมมาครับ!!!

ผมไม่รอช้ารีบกดเข้าไปยังห้องแชทของผมกับเขาทันที

_

Baicha

เรามี Contact กันมาสักพักแล้วครับโดยเป็นผมเองที่เป็นคนขอContactเขาก่อน จากความยุยงของเพื่อนทุกคนและน้องชายฝาแฝดของผม

เราคุยกันแค่นั้นครับ ก่อนที่จะเป็นผมที่ส่งสติกเกอร์ที่มีเสียงคำว่า 'ขอบคุณครับ' ไปยังห้องแชทจากนั้นสติกเกอร์นั้นก็ขึ้นคำว่า read

_

ตอนนี้ผมอยู่ที่ชั้น1ของ รพ.ครับผมลงมารอรับกาแฟจากคนๆนึง คนที่ช่วงนี้มีอิทธิพลกับใจผมเหลือเกิน

ผมยื่นมือไปรับกาแฟกับคนตรงหน้าแล้วจ่ายตังค์ก่อนจะมองด้วยความงุนงงนิดหน่อย

ผู้หญิงตัวเล็กๆที่อยู่ตรงหน้าผมพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้า

ผมพูดพร้อมกับพยักหน้าตอบเธอ

เธอพูดพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ผมอีกครั้งและเดินออกไป

LINE 🔔

สักพักโทรศัพท์เครื่องหรูที่อยู่ในมือของผมก็ดังขึ้นด้วยแจ้งเตือนของแอพลิเคชั่นที่คนทั่วไปเรียกว่าไลน์

Baicha : ขอโทษที่ไม่ได้เอากาแฟไปส่งให้ด้วยตัวเองนะครับ

แจ้งเตือนที่ขึ้นโชว์อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของผมตอนนี้เป็นแจ้งเตือนของคนที่ทำให้ผมอยากเจอหน้าเขาทุกวัน

ผมรีบกดเข้าไปยังห้องแชทของผมกับเขาทันทีโดยไม่รีรอ

_

Baicha

ผมอ่านข้อความที่เขาส่งมาก่อนจะชั่งใจสักพักเพื่อที่จะส่งข้อความต่อไปนี้ให้เขา

read

ขึ้นแบบนี้มันหมายความว่ายังไงหรอครับ แต่ไอ้วินมันเคยบอกกับผมว่าเวลาที่ฝุ่นคุยกับมันแล้วขึ้นคำว่าอ่านแล้วแต่ฝุ่นไม่ตอบนั่นคือฝุ่นเขิน

แต่ผมไม่รู้ว่าจะเชื่อคำพูดของน้องชายได้มากน้อยแค่ไหนเลยครับ

ผมเขินได้ไหมครับทุกคน คุณชาเป็นห่วงผม!!

อ่า!ที่แท้ก็เป็นห่วงผมเพราะแบบนี้นี่เอง

_

ผมร้องออกมาก่อนจะวางแก้วลงแล้วหยิบผ้าที่วางอยู่ข้างๆเช็ดกาแฟที่หกอยู่ที่พื้น

2แสบเถียงกันจบก็เดินออกไปทำหน้าที่ของตัวเองทันทีครับ

ผมถอนหายใจออกมาให้กับ2แสบ เถียงกันทุกวันเลยครับ เหมือนวันไหนที่ไม่ได้ทะเลาะกันจะนอนไม่หลับอย่างไงอย่างงั้น

สักพักในหัวของผมมันก็กลับมาคิดเรื่องเดิม เรื่องที่กวนใจผมมาตลอดระยะเวลาหลายเดือนที่ผ่านมา

ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำในตอนนี้มันผิดครับ แต่ผมถอยไม่ได้แล้ว

_

ผมเดินออกมาข้างนอกโรงพยาบาลก่อนจะพ่นคาร์บอนไดออกไซด์ออกแล้วหายใจเฮือกใหญ่รับเอาออกซิเจนเข้ามาสู่ร่างกาย

นาฬิกาข้อมือบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลา3ทุ่ม40นาทีครับ ผมเลิกเวรแล้วและตอนนี้กำลังจะกลับคอนโด

ผมมองไปยังคาเฟ่ที่ผมชอบไปเป็นประจำที่เปิดตลอด24ชม. ก็เห็นคุณเจ้าของร้านที่วุ่นกับการทำออเดอร์ให้ลูกค้า

เวลาที่เขาตั้งใจทำในสิ่งที่เขาชอบมันเป็นอะไรที่น่ามองและมีเสน่ห์มากเลยครับ

และสิ่งๆนี้มันทำให้ผมยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว

พรึ่บ!

ผมรู้สึกเหมือนมีใครมาดึงเสื้อผม ผมมองลงไปยังด้านล่างก็เจอกับเด็กตัวเล็กๆหน้าตาน่ารักน่าชังที่กระตุกเสื้อผมอยู่ตอนนี้พร้อมกับพูดกับผมว่า

ผมยิ้มให้เด็กน้อยไร้เดียงสาก่อนจะค่อยๆนั่งลงต่อหน้าเขาและจับมือเล็กๆทั้ง2ข้างนั้นไว้

ผมยิ้มให้เด็กตัวเล็กตรงหน้าก่อนที่เขาจะแกว่งมือผมพร้อมกับพูดขึ้นว่า

เด็กน้อยตัวเล็กพูดขึ้นมาด้วยแววตาที่ใสแป๋ว แต่ทำไมแววตานี้ผมรู้สึกเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อนอย่างไงอย่างงั้นเลยครับ

ผมหันไปมองยังต้นเสียงก็เจอกับผู้หญิงตัวเล็กๆที่น่าจะเป็นแม่ของอะตอม เธอมองมาที่ผมสลับกับอะตอมก่อนจะรีบวิ่งตรงมาที่เราทั้ง2คน

อะตอมปล่อยมือจากผมและวิ่งเข้าไปหาผู้เป็นแม่ทันที

เธออุ้มอะตอมขึ้น ลูบหัวเบาๆแล้วพูดกับผู้เป็นลูกสาว

ผู้เป็นลูกสาวพูดและกอดผู้เป็นแม่ แบบนี้น่าจะเรียกว่าอ่อนรึเปล่าครับ ภาพตรงหน้าของผมตอนนี้มันเป็นภาพที่น่ารักมากๆเลยครับ

เธอพูดกับคนเป็นลูกเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมามองผม

ผมพูดแนะนำตัวเองประโยคแรกก่อนจะชี้ไปที่โรงพยาบาลของพ่อผมซึ่งเป็นที่ทำงานของผมหลังพูดจบในประโยคที่สอง

ผมพูดตอบและยิ้มให้เธอ ก่อนจะได้รับแววตาที่ไร้เดียงสาของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆตรงหน้าตอบกลับมา

เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆโบกมือไปมาให้ผมพร้อมกับใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม

ผมยิ้มให้เธออีกครั้งและเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วตรงไปที่ลานจอดรถทันที

_

ตอนนี้ผมนั่งอยู่ในตัวรถแล้วครับ แววตาของเด็กผู้หญิงคนนั้นทำไมผมคุ้นจังเลยครับ

เป็นแววตาที่คนทั่วไปมองก็คงบอกว่าเป็นแววตาที่ใสแป๋วและบริสุทธิ์เหมือนกับแววตาของเด็กทั่วๆไป

แต่สำหรับผมมันไม่ใช่เลยครับเพราะแววตาคู่นั้นมันเหมือนกับผมเคยได้รับจากที่ไหนมาก่อนแต่ผมก็คิดไม่ออก

คิดยังไงก็คิดไม่ออกเลยครับ

ผมสะบัดหัวตัวเองเบาๆก่อนจะถอนหายใจและสตาร์ทรถเพื่อมุ่งไปยังคอนโดของตัวเอง ไม่คิดแล้วครับยิ่งคิดยิ่งปวดหัว

_

_

-TBC-