email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

นางป่วยแต่ท่านอาการหนัก1

ชื่อตอน : นางป่วยแต่ท่านอาการหนัก1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 208

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2563 22:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นางป่วยแต่ท่านอาการหนัก1
แบบอักษร

หยวนปิงเหยี่ยนรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวยิ่งอาจเป็นเพราะนางนั่งถอนหญ้าอยู่ท่ามกลางแสงแดดเป็นเวลานานอีกทั้งยังไม่ได้ทานข้าวเที่ยง สมองน้อยๆ ของนางปวดตุบๆ ขณะที่เดินเข้ามานั่งในโรงครัว นางอยากไปอาบน้ำเผื่อว่าน้ำเย็นๆ อาจทำให้ร่างกายของนางสดชื่นกระปรี้กระเปร่า แม่ครัวยกอาหารเที่ยงที่คังหลงมาขอร้องให้นางเก็บไว้ให้หยวนปิงเหยี่ยน

“ปิงเหยี่ยนทานข้าวเสียก่อน เจ้าไหวไหมหน้าตาเจ้าดูซีดเซียวยิ่ง” แม่ครัวยกอาหารมาให้พร้อมทั้งถามไถ่นางด้วยความห่วงใย แม่ครัวสงสารนางยิ่งที่มักถูกเจ้าสำนักทำโทษอยู่บ่อยครั้ง

“ขอบคุณมากเจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นไรอากาศข้างนอกร้อนมากข้าคงเสียเหงื่อมากไปจึงทำให้ดูเพลียๆ ” หยวนปิงเหยี่ยนจับตะเกียบรีบทานข้าว นางหิวมากอยากจะทานอาหารตรงหน้าให้หมดโดยเร็วแต่กลับกลายเป็นว่าทานได้เพียงนิดหรือนางจะหิวมากจนเกินไป

 

“ปิงเหยี่ยนเจ้าจะไปที่ใด อุ๊ย! ทำไมตัวเจ้าจึงร้อนเช่นนี้” ซูซูเดินมาใกล้จับมือนางพลันตกใจที่มือนางร้อนผ่าว

“ข้าจะกลับเรือนนอน ข้านั่งตากแดดอยู่นานสงสัยร่างกายข้าคงดูดซับความร้อนไว้มาก เจ้าทำงานเสร็จหรือยังข้าจะชวนเจ้าไปอาบน้ำ ข้าเหนียวตัวยิ่ง” หยวนปิงเหยี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า นางอยากอาบน้ำแล้วล้มตัวลงนอนพักผ่อนยิ่ง

หยวนปิงเหยี่ยนเข้าไปอาบน้ำเพียงลำพังในห้องอาบน้ำห้องเล็กๆ นางไม่อยากรบกวนเพราะซูซูกำลังอาบน้ำอยู่เช่นกัน นางตักน้ำเย็นเฉียบราดลงไปยังผิวกายที่ร้อนระอุพลันรู้สึกสดชื่นสบายตัวขึ้น หยวนปิงเหยี่ยนใช้ผ้าแห้งสะอาดเช็ดซับน้ำตามร่างกาย นางหันหลังไปหยิบเสื้อคลุมที่วางพาดอยู่บนท่อนไม้ไผ่ในห้องอาบน้ำมาสวมใส่พลันรู้สึกหน้ามืดตาลาย หยวนปิง เหยี่ยนจับยึดขอบอ่างใส่น้ำไว้ก่อนที่ร่างบางจะทรุดล้มลงกับพื้น

“ซูซู! ช่วยข้าด้วย! ” หยวนปิงเหยี่ยนส่งเสียงเรียกซูซูสุดแรง นางกำลังจะหมดสติ ซูซูซึ่งอาบน้ำเสร็จแล้วกำลังยืนรอหยวนปิงเหยี่ยนอยู่ด้านนอกรีบวิ่งเข้าไปยังห้องอาบน้ำที่หยวนปิงเหยี่ยนอยู่ทันที

 

“พี่คังหลง ท่านมาพอดี ท่านไปช่วยปิงเหยี่ยนหน่อย นางเป็นลมในห้องอาบน้ำ” ซูซูพบเจอคังหลงและบ่าวอีกสองกำลังเดินกลับไปยังเรือนนอนจึงรีบวิ่งเข้าไปขอความช่วยเหลือ คังหลงตกใจรีบพยักหน้าวิ่งไปยังห้องอาบน้ำสตรี เขายืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งเมื่อเห็นว่าไม่มีสาวใช้ผู้ใดอยู่ในห้องอาบน้ำจึงรีบเข้าไปอุ้มหยวนปิงเหยี่ยน

“ปิงเหยี่ยนเจ้าอดทนไว้ ซูซูเจ้ารีบนำข้าไปยังห้องของนาง! อาหยวนเจ้ารีบไปแจ้งพ่อบ้านหลี่เร็วเข้า! ” คังหลงรีบตะโกนสั่งซูซูซึ่งยืนตกใจหน้าตาตื่นเมื่อเห็นมองเห็นใบหน้าซีดเซียวของสหายรัก

“พี่คังหลงทางนี้ ห้องของปิงเหยี่ยนอยู่ริมนอกสุด” ซูซูรีบวิ่งนำไปยังห้องของหยวนปิงเหยี่ยน เปิดประตูให้คังหลงอุ้มนางไปวางไว้บนฟูก พร้อมทั้งวิ่งไปเอาน้ำใส่กะละมังเพื่อมาเช็ดตัวของหยวนปิงเหยี่ยนซึ่งหมดสติไปตั้งแต่อยู่ในห้องอาบน้ำ

“เอ่อ...พี่คังหลงออกไปรอข้างนอกเรือนเถิด ที่นี่เรือนของสาวใช้ประเดี๋ยวพี่จะถูกตำหนิเอาได้ ขอบคุณท่านมากที่ช่วยอุ้มปิงเหยี่ยนมายังห้องนอน” ซูซูยิ้มกว้าง

“อืมๆ มีอะไรเจ้าออกไปตามข้าได้ ข้าจะรออยู่ด้านนอกจนกว่าพ่อบ้านหลี่จะพาหมอประจำสำนักมา” คังหลงมองใบหน้าขาวซีดของหยวนปิงเหยี่ยนด้วยความห่วงใย เขาเดินออกไปยืนรออยู่ด้านนอกเรือนสาวใช้ พ่อบ้านหลี่และหมอประจำสำนักวิ่งหน้าตาตื่นรีบเข้าไปยังห้องนอนของหยวนปิงเหยี่ยนทันที

ผ่านไปสองเค่อ (สามสิบนาที) พ่อบ้านหลี่และหมอเจิ้งหมอประจำสำนักจึงเดินออกมาจากห้องนอนของหยวนปิงเหยี่ยน คังหลงรีบเข้าไปสอบถามอาการของหยวนปิงเหยี่ยนทันที

 

“พ่อบ้านหลี่ท่านควรจะไปรายงานนายท่านเสียหน่อย ดีที่นางมีซูซูอยู่ด้วยไม่เช่นนั้นหากนางสลบอยู่ทั้งมีอาการตัวร้อนจากพิษไข้นางอาจไม่ได้เป็นสาวใช้ของนายท่านอีกแล้ว” หมอเจิ้งหมอประจำสำนักเดินกลับไปยังโรงหมอของเขาพลางถอนหายใจหากมีคนช่วยนางช้าไปอีกนิด ทางสำนักคงได้จัดงานศพให้นาง

 

 

 

มีอีบุ๊คนะคะ โหลดได้ที่

www.mebmarket.com

พิมพ์ชื่อเรื่องหรือนามปากกา Faang Faang

 

 

ความคิดเห็น