ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ธ.ค. 2563 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 6 

 

 

 

 

 

" ทายาแล้วนวดๆหน่อย สองสามวันก็น่าจะหายแล้วล่ะ " ป้าขวัญว่าหลังจากทายาที่จ้อมือให้ใบข้าวแล้ว " เอายาไปนวดซะ นังหนู "  

" ขอบคุณค่ะ ป้าขวัญ " ใบข้าวยกมือไหว้รับยามาถือไว้ 

" แต่นี่ไปมายังไง ยายเยื้อนถึงได้ไปโผล่ที่แปลงอนุบาลได้ " คำแปงถาม ใบข้าวเองก็อยากรู้ ทั้งสองมองหน้าป้าขวัญ 

" มาถามแบบนี้จะรู้ได้ไงวะ นังคำแปง ข้าก็อยู่กับเอ็งตลอด "  

" โถ่ ป้า -- แล้วลุงเหมยไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังเหรอ " คำแปงเซ้าซี้จนป้าขวัญแหวใส่ 

" เอ๊ะ นังเด็กนี่ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ข้าอยู่กับเอ็งทั้งวัน ยังไม่ได้เจอหน้าผัวตัวเองเลยด้วยซ้ำ แล้วข้าจะบอกได้ไงว่าอะไรเป็นยังไง! "  

คำแปงหน้ามุ่ย และก่อนที่สองป้าหลานจะทะเลาะกันอีกใบข้าวรีบถาม " ยายเยื้อนนี่เป็นคนงานเหมือนกันใช่มั้ยจ๊ะ ป้าขวัญ " คำถามของใบข้าวทำเอาป้าขวัญอึกอัก  

" ก็ประมาณนั้นนั่นแหละ " ป้าขวัญว่า " แต่ช่วงหลังแกทำงานไม่ค่อยได้แล้ว นายสิงห์เลยให้ไปดูแลแปลงดอกไม้ของนายหญิงแทน " 

" อ่อ ~ แกดูไม่ค่อย -- " ใบข้าวชี้มาที่ข้างขมับตัวเอง 

" ยายเยื้อนแกสติไม่ค่อยดีจ้ะ พี่ข้าว แต่เมื่อก่อนก็เป็นคนปกติแบบเรานี่แหละ " คำแปงแทรก ป้าขวัญเอ็ดใส่ 

" นังคำแปงนี่หัดหุบปากซะมั้งนะ พูดไปเรื่อย "  

" อ้าว! แล้วทำไมยายเยื้อนถึงกลายเป็นคนสติไม่ดีล่ะ " ใบข้าวถามต่อ 

" ก็ -- " คำแปงยังไม่ทันได้ตอบ เหมยตาแก่คนสนิทของนายสิงห์ก็เดินเข้ามาตอบแทน 

" นังเยื้อนแกเสียสติไปเพราะตรอมใจเรื่องลูกชายคนเดียวของแกตายน่ะ "  

" โถ่ แย่จริง " สีหน้าของใบข้าวเศร้าลง " แล้ว -- " 

" ไม่เจ็บตรงไหนใช่มั้ย นังหนู " เหมยถามปัดเรื่องที่ใบข้าวจะถามตกไป " อย่าไปถือสาคนบ้า อย่าว่าคนเมามันเลยนะ ที่ออกมาอาละวาดแบบนี้ก็เพราะยาหมด ปกติแกก็อยู่เงียบๆของแกนั่นแหละ " 

" ค่ะ ลุงเหมย " 

ใบข้าวพยักหน้ารับได้แต่เก็บเรื่องของยายเยื้อนผู้น่าสงสารเอาไว้ เพราะแกสติไม่ดีอย่างนี้นี่เองสินะถึงได้เดินเพ่นพ่านไปมาแบบนั้น ยายเยื้อนก็คือผู้หญิงที่ทำหน้าน่ากลัวที่ใบข้าวเห็นเมื่อคืนนี่เอง 

" ใบข้าว! เราไปอาบน้ำกันเถอะ " มะลิเอ่ยปากชวน  

" ไปสิ เหม็นตัวจะแย่อยู่แล้ว " ใบข้าวเตรียมอุปกรณ์อาบน้ำพร้อมแล้ว ทั้งสองเดินลงไปที่ชั้นล่างผ่านโถงกลางก็จะเจอกับห้องอาบน้ำรวมของคนงานหญิงในไร่แห่งนี้ เพราะเมื่อคืนกับเมื่อเช้าด้วยความรีบร้อนและเหนื่อยจนเกินไปเลยทำให้ใบข้าวไม่ทันสังเกตว่าห้องน้ำรวมที่นี่สร้างขึ้นอย่างเรียบง่ายและอำนวยความสะดวกให้กับทุกคน มีตู้ล็อคเกอร์ให้ทุกคนไว้เก็บเสื้อผ้าที่ต้องใส่ต้องถอดเก็บเข้าตู้ ห้องอาบน้ำถูกกันเป็นส่วนๆ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้มีเท่ากับจำนวนคนงานถ้าหากเกิดใช้พร้อมกันในเวลาเดียวกัน เพราะอย่างนั้นจึงมีส่วนนึงที่จะเลือกอาบน้ำในเวลาที่ทุกคนใช้งานกันไปแล้ว อย่างใบข้าวกับมะลิที่เลือกอาบน้ำตอนดึกแทน  

" มาเวลานี้ก็จะไม่มีคนมาใช้แล้วล่ะ ห้องน้ำคนก็จะน้อย จะอาบนานแค่ไหนก็ไม่มีใครว่า " มะลิพูดยิ้มๆ  

" งั้นก็ดีน่ะสิ จะได้ขัดตัวให้สบายใจไปเลย " ใบข้าวว่าแล้วหยิบอุกปรณ์อาบน้ำของตัวเองตั้งเรียงรายอยู่ที่เก้าอี้ 

" โห อะไรมันจะเยอะแยะขนาดนี้ ใบข้าว " มะลิร้องทันทีที่เห็นขวดหลากสีสันวางเรียง " อะไรบ้างเนี่ย " เธอหยิบขึ้นมาดู " แค่อาบน้ำเองนะ ต้องมีอะไรเยอะแยะขนาดนี้เลยเหรอ ใบข้าว "  

ใบข้าวหัวเราะออกมาเบาๆ " ก็ไม่เยอะหรอก แต่พอดีฉันใช้จนชินแล้วน่ะ พวกนี้ก็จะเป็นทั้งครีมอาบน้ำ สครับขัดตัว คลีนเซอร์ โฟมล้างหน้า โทนเนอร์ โลชั่นทาตัว แป้ง กลิ่นหอมมากเลยนะ มะลิลองใช้ดูสิฉันให้ "  

" จริงเหรอ ใบข้าว "  

" จริงสิ "  

" แต่ว่าของพวกนี้ดูแพงมากเลยนะ ใบข้าว " มะลิหยิบขวดโทนเนอร์ที่ดูราคาแพงขึ้นมา ใบข้าวอึกอัก 

" ของพวกนี้ก็เป็นของเก่าทั้งนั้น ซื้อตั้งแต่ตอนที่ก่อนที่บ้านฉันจะมีปัญหาน่ะ " ใบข้าวตอบอ้อมแอ้ม 

" โถ่ ทำมาเป็นอวด " ช่อเดินเข้ามาในห้องอาบน้ำพร้อมกับเพื่อนสองคนของตัวเอง สายตามองมาที่ใบข้าว รอยยิ้มเยาะปรากฏบนใบหน้า " ผู้ดีตกยากก็แบบนี้ ต้องเอาของเก่าออกมาใช้ คงลำบากน่าดูเลยสินะที่ต้องมาทำงานขุดดิน ล้างขี้วัวจนตัวเหม็นแบบนี้น่ะ อี๊ ~ เหม็น! " ช่อแกล้งย่นจมูกใส่ใบข้าว 

" พี่ช่อ! อย่าเลยนะคะ " มะลิร้อง สีหน้าอ้อนวอน  

" อย่าสอด นังมะลิ! " ช่อแหวกลับ  

" ก็จริงอย่างที่พี่ช่อว่ามานั่นแหละจ้ะ " ใบข้าวลุกขึ้นยืนแล้วค่อยๆเดินเข้าไปหาช่อ ทำจมูกฟุดฟิดใส่ตัวเอง " ฉันมันผู้ดีตกยาก ต้องทำงานท่ามกลางแดด ขุดดิน เก็บใบไม้ใบหญ้า ล้างขี้วัวจนตัวเหม็นไปหมด แต่ว่าเดี๋ยวพอได้อาบน้ำใช้ของดีๆพวกนี้ตัวก็กลับมาหอมแล้วล่ะจ้ะ พี่ช่อไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอกนะจ๊ะ -- ห่วงก็แต่พี่ช่อนี่แหละจ้ะ " ใบข้าวมองช่อด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ 

" มาห่วงอะไรฉัน! " ช่อถามอย่างไม่ไว้ใจ ดวงตากลิ้งกลอกไปมา 

" ก็ -- " ใบข้าวยิ่งจ้องเขม็งใส่ช่อ " หน้าของพี่ช่อน่ะสิจ๊ะ ได้ลงครีมกันแดดบ้างหรือเปล่า " ช่อรีบจับหน้าตัวเองทันที ใบข้าวเห็นแบบนั้นยิ่งรุกต่อ " ไม่ได้นะพี่ช่อ ผู้หญิงเราถ้าไม่ดูแลตัวเอง ไม่ทาครีมกันแดดเวลาที่ต้องทำงานกลางแดด ฝ้าจะถามหาเอาได้นะ -- ตายจริง! ฉันว่าฉันเห็นจุดหนึ่งบนหน้าพี่นะ พี่ช่อ! " ใบข้าวแกล้งทำเสียงตกใจพลางยื่นนิ้วชี้ไปที่หน้าของช่อ อีกฝ่ายปัดมือออก 

" แกพูดจริงเหรอ นังใบข้าว -- นังเดือน นังเพิ่ม หน้าข้ามีฝ้าขึ้นจริงเหรอ! " ช่อร้องถามกับเพื่อนสองคนที่ออกอาการเลิ่กลั่กยิ่งเห็นแบบนั้นช่อยิ่งตกใจร้องกรี๊ดลั่นรีบวิ่งออกจากห้องน้ำไปทันที  

ใบข้าวยิ้มฮึ " แค่พูดว่ามีฝ้าขึ้น ตายหมดทุกราย " 

" ร้ายเหมือนกันนะเรา ใบข้าว "  

" นิดนึง " ใบข้าวยิ้มกว้าง ก่อนจะชวนมะลิอาบน้ำ  

ในเช้าวันต่อมาเพราะคำพูดของใบข้าวเลยทำช่อเดินเข้าไร่มาพร้อมกับใบหน้าที่ขาววอกด้วยครีมกันแดดที่เจ้าตัวละเลงจนเต็มใบหน้า 

" เฮ้ย! นังช่อ ไปทำอะไรกับหน้ามาวะ หน้าถึงได้ขาวเป็นชะนีแบบนี้ " เหมยหัวเราะชอบใจ คนงานคนอื่นเห็นก็พากันหัวเราะไปด้วย แม้แต่สิงหาเองที่เดินมาพร้อมกับวิทย์ก็ทำหน้าเหวอเมื่อเจอหน้าขาวๆของช่อ 

" หน้าเป็นอะไรเหรอ ช่อ " วิทย์ถามพยายามกลั้นยิ้มไว้ ช่ออึกอักหลบสายตาดุดันของสิงหาลง แต่เขาไม่ได้มองเธอสายตาของนายสิงห์มองไปที่ใบข้าวที่กำลังหัวเราะคิกคักชอบใจอยู่ 

" หน้าของช่อมีฝ้าขึ้นค่ะ คุณวิทย์ " ช่อตอบอุบอิบ " ช่อเลยต้องทาครีมกันแดดเยอะหน่อย จะได้ไม่ขึ้นอีก "  

" อ่อ -- " วิทย์ขานรับ  

" ไปทำงานกันได้แล้ว! อย่ามัวแต่เล่นอยู่ " สิงหาปัดเรื่องขำขันเช้านี้ของช่อตกไป แล้วไล่ให้ทุกคนไปทำงาน คนงานต่างคนต่างแยกย้ายไปทำงานของตัวเองในขณะที่ใบข้าวกำลังจะเดินไปกับมะลิ สิงหาก็เดินเข้ามา 

" มากับฉัน ใบข้าว! " สิงหาสั่ง 

" แต่เช้านี้ฉันต้องเก็บผลส้มนะ แล้วจะให้ฉันตามคุณไปไหน " ใบข้าวถาม 

" ฉันสั่งให้มาก็ต้องมา! " สิงหาเข่นเขี้ยวใส่ ใบข้าวออกอาการฮึดฮัด 

" ให้มะลิไปแทนใบข้าวก็ได้นะคะ นายสิงห์ -- นายสิงห์มีอะไรจะใช้ เดี๋ยวมะลิทำแทนใบข้าวให้เอง " มะลิเอ่ยปาก 

" ไม่ใช่เรื่องของเธอ มะลิ! " สิงหาว่าน้ำเสียงเข้ม ทำเอามะลิหน้าเจื่อน " จะเดินตามมาดีๆ หรือจะให้ฉันสนตะพายแล้วลากเธอมา " เขาถามใบข้าว 

" ฉันไม่ใช่วัวไม่ใช่ควายนะ จะได้ใชสนตะพายอะไรนั่น " ใบข้าวแหวใส่  

" งั้นก็เดินตามมา "  

ใบข้าวเม้มปากแน่น " งั้นเดี๋ยวฉันมานะ มะลิ " เธอหันไปบอกมะลิที่ยืนนิ่งเพราะถูกสิงหาดุใส่ มะลิพยักหน้าให้ แล้วใบข้าวก็เดินตามสิงหาไปทิ้งระยะช่วงฝีเท้าไม่ห่างกันมาก 

" เผด็จการ เอาแต่สั่ง ปากร้าย ใจดำ อำมหิต! "  

ปึก 

ใบข้าวจับจมูกตัวเองทันทีเพราะเดินชนแผ่นหลังของสิงหาอย่างจัง " คนบ้า! นึกจะหยุดก็หยุด ฉันเจ็บจมูกเลย เห็นมั้ยเนี่ย! " ใบข้าวโวยวายใส่  

" ของปลอมแบบนี้ จะไปเจ็บได้ไงกัน " สิงหายื่นมือไปบีบที่จมูกของใบข้าวด้วยความหมั่นไส้ 

" กรี๊ด! ตาบ้า! ฉันเจ็บนะ อย่าบีบ! " ใบข้าวร้องกรี๊ดลั่น สิงหาปล่อยมือหัวเราะออกมาแบบคนใจร้าย มองใบข้าวที่ยกมือจับจมูกตัวเองไว้น้ำตาเธอร่วงออกมาเพราะรู้สึกเจ็บ " คุณมันใจยักษ์ใจมาร อำมหิต! บีบมาได้ฉันเจ็บนะ และทั้งตัวฉันก็ของแท้ทั้งหมดย่ะ ไม่มีของปลอม! " ใบข้าวฟาดงวงฟาดงาใส่ก่อนเดินหนีสิงหาไปอีกทาง รู้สึกเจ็บแปลบที่จมูกตาบ้าสิงหา เรืองกิจเกษมบีบมาได้ เจ็บจมูกไปหมดแล้วเนี่ย ใบข้าวร้องกรี๊ดในใจอย่างหงุดหงิด 

" จะไปไหน! ทางที่เธอจะไปต้องทางนี้ต่างหาก! " สิงหาเดินตามมาคว้าแขนแล้วลากใบข้าวให้เดินตามเขากลับมาที่แปลงอนุบาลเมล่อนที่เธอมาแล้วเมื่อวาน 

" มาทำอะไรที่นี่อีก " ใบข้าวถามเสียงห้วน แต่พอเจอสายตาสิงหาใบข้าวก็เติม'ค่ะ' ต่อท้ายให้ 

" อ่านรายงานที่เธอเขียน แล้วช่วยบอกฉันทีว่าฉันควรจะทำยังไง " สิงหาส่งแฟ้มเล่มเดิมที่ให้เธอเมื่อวานกลับมาใบข้าวรับมาเปิดอย่างไม่เต็มใจ " อ่านให้ฉันฟัง ใบข้าว "  

ใบข้าวถอนหายใจเฮือกใหญ่ใส่สิงหา " ต้นเมล่อนมีการเจริญเติบโตดี ในแถวที่หนึ่งไม่พบสิ่งผิดปกติ ใบเขียวชอุ่ม เริ่มมีดอกแล้ว "  

" ไหนดอกของเมล่อน " สิงหาถาม ส่งสายตาไปทางต้นเมล่อนต้นอ่อนที่ยังพึ่งเริ่มแตกใบไม่นาน ใบข้าวเม้มปากแน่น " อ่านต่อ " สิงหาสั่ง 

" แถวที่สองต้นเมล่อนกำลังเลื้อยขึ้นสูง ดูช่างสวยงามจับใจ " ใบข้าวนึกอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาดไปตอนนี้เลยไม่น่าบ้าจี้อ่านตามที่ตัวเองเขียนเลย เธอเหลือบมองคิ้วของสิงหาที่กำลังกระตุก 

" อ่านต่อ " สิงหาสั่งเสียงเข้ม 

" แถวที่สาม " ใบข้าวเหลือบมองไปทางแถวที่สามในแปลง ไม่มีอะไรแตกต่างจากแปลงที่หนึ่ง แต่ในนั้นเธอกลับเขียนว่า -- ใบข้าวไม่กล้าอ่านต่อ 

" อ่านต่อ ใบข้าว! " สิงหาจ้องเขม็งใส่ 

" แถวที่สาม-- "  

" แถวที่สามต้นเมล่อนโตไวเหมือนกับต้นถั่วในนิทานแจ๊คผู้ฆ่ายักษ์ ไม่นานต้องตัดต้นทิ้งเพราะเดี๋ยวยักษ์จะลงมา! แต่ที่นี่มียักษ์อยู่แล้วตัวหนึ่ง " สิงหาคว้าแฟ้มในมือของใบข้าวไปอ่านเอง ใบข้าวยืนนิ่งทำหน้าไม่ถูก " คิดว่าแต่งนิทานอยู่หรือไง ใบข้าว! "  

" ก็ฉันเขียนไม่เป็นนิ ไม่รู้ด้วยว่าต้องเขียนยังไง " ใบข้าวเถียงกลับ " มองไปทางไหนมันก็เหมือนกันหมดเมล่อนที่ยังไม่โตไม่เห็นจะมีอะไรน่าตื่นเต้นเลย "  

สิงหาเอาลิ้นดุนแก้มตัวเองอย่างไม่ชอบใจ เขาเข้าไปคว้าแขนของเธอแล้วดึงเธอไปใกล้แนวต้นเมล่อน ยัดแฟ้มใส่ในมือใบข้าว " เขียนใหม่ทั้งหมด ฉันจะยืนเฝ้าเธอตรงนี้แหละ "  

ใบข้าวกัดปากแน่นก่อนจะยอมทำตามที่สิงหาสั่ง เธอเปิดแฟ้มออกแล้วจดจ้องอยู่ที่ต้นเมล่อนวัยอนุบาลอยู่หลายต้น ถึงเมื่อวานจะแกล้งเขียนมั่วๆลงไปแต่ความจำเธอก็ยังไม่ได้เลอะเลือนถึงขั้นจำอะไรไม่ได้ คิ้วของใบข้าวขมวดกันน้อยๆเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงของต้นเมล่อนวันนี้กับเมื่อวาน 

" นี่คุณ! เมื่อวานฉันยังไม่เห็นยอดอ่อนนี่เลย " ใบข้าวร้องถามสิงหา สีหน้าตื่นเต้นระคนประหลาดใจ 

" ก็เพราะมันเติบโตทุกวันไงล่ะ เราถึงต้องจดบันทึกการเปลี่ยนแปลง " สิงหาโน้มตัวลงไปมองใบอ่อนที่แตกยอดออกมาแล้วหันหน้าไปมองใบข้าวที่กำลังตื่นเต้น " อย่ามัวแต่ตื่นเต้น จดบันทึกลงไปสิ "  

ใบข้าวหุบยิ้มทันที " รู้แล้วน่า " ก่อนจะจดยุกยิกลงบนแฟ้มแล้วเธอกับสิงหาก็เดินสำรวจการเปลี่ยนแปลงของต้นเมล่อนจนทั่วแปลงอนุบาล 

" เย่! เสร็จแล้ว! คุณดูนี่สิ ไม่น่าเชื่อว่าแค่ข้ามคืนต้นเมล่อนพวกนี้จะมีการเปลี่ยนแปลงได้มากขนาดนี้ " ใบข้าวกางแฟ้มที่ตัวเองจดบันทึกให้สิงหาดู เธอมองผลงานตัวเองด้วยความชื่นชม สิงหามองลายมือสวยๆของใบข้าวในบันทึกที่เธอตั้งใจทำออกมา เขาลอบมองใบหน้าด้านข้างของใบข้าวที่มีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นบนแก้มที่แดงระเรื่อ " ต้องทำแบบนี้กับแปลงอื่นด้วยมั้ย คุณสิงห์ "  

สิงหาเบือนหน้าหนีใบข้าวที่จู่ๆก็หันกลับมาถามเขา " อะไร! " เขาถามเสียงห้วน 

" ฉันถามว่าต้องจดบันทึกรายงานแบบนี้ทุกแปลงเลยมั้ย ฉันจะจดให้ " ใบข้าวตอบยิ้มๆ 

" จะทำก็ทำให้เสร็จก่อนเที่ยง เพราะตอนบ่ายเธอมีงานต้องทำอีก " สิงหาว่า ใบข้าวยกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแล้วยักไหล่ 

" งั้นฉันไปแปลงอื่นเลยนะ " พูดจบใบข้าวก็เดินไปที่แปลงอื่น ปล่อยให้สิงหายืนมองคนร่างเล็กเดินตุปัดตุเปบนดินที่ไม่เรียบไปแปลงเมล่อนอื่น ก่อนเขาจะกลับไปทำงานของตัวเองที่ออฟฟิศ 

ใบข้าวกลับมาที่โรงครัวทันเวลาอาหารเที่ยงพอดี เธอทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรงรู้สึกปวดตึงที่คอ บ่า ไหล่ไปหมด  

" ปวดตัวชะมัดเลย ยะขิ่น มะอึก " ใบข้าวร้องบอก เธอเข้ามาร่วมโต๊ะกับมะอึก ยะขิ่นสองหนุ่มเพื่อนซี้ พวกเขามองหน้ากันก่อนจะเป็นมะอึกเอ่ยถาม 

" วันนี้ถูกนายสิงห์ใช้ให้ไปทำอะไรมาล่ะ "  

" แปลงอนุบาลเมล่อน จดทั้งวัน สนุกก็จริงแต่ปวดตัวชะมัดเลย "  

" เริ่มปรับตัวได้บ้างแล้วใช่มั้ยครับ ใบข้าว "  

ทั้งสามหันกลับไปมองวิทย์ที่ถือจานข้าวมาที่โต๊ะ " ขอนั่งด้วยคนนะครับ " ใบข้าวพยักหน้าหงึกหงักขยับให้วิทย์มานั่งข้างเธอ 

" ไม่มีน้ำอุ่น ต้องตื่นก่อนไก่ขัน ทำงานล่วงเวลา ขุดดิน ล้างคอกวัว แบบนี้จะว่าปรับตัวได้มั้ยคะ คุณวิทย์ " ใบข้าวย้อนถามยิ้มๆ ทำเอาวิทย์หน้าเหวอ " ล้อเล่นค่า คุณวิทย์ ใบข้าวยังโอเคอยู่ค่ะ "  

" ดีครับ ที่ใบข้าวอยู่ได้ "  

" แล้วบ่ายนี้นายสิงห์ให้ใบข้าวไปทำอะไรเหรอ " ยะขิ่นถาม ใบข้าวส่ายหน้า 

" ไม่รู้สิ ไม่รู้ว่านายสิงห์ของยะขิ่นกับมะอึกจะมีบัญชาอะไรลงมาอีก นึกจะสั่งก็สั่งฉันเดาทางไม่ถูกหรอก " ใบข้าวบ่นออกมาทำเอาคนร่วมอย่างยะขิ่น มะอึก และวิทย์หัวเราะออกมา 

" แหม มาอยู่ไม่ทันไรก็หัวเราะต่อกระซิกกับผู้ชายซะแล้วนะ " ช่อเดินเข้ามา หน้าของเธอไม่ขาวแล้ว 

" หัวเราะต่อกระซิกนี่ภาษาคนเหรอคะ คุณวิทย์ " ใบข้าวไม่เข้าใจความหมายหันไปถามแต่กลายเป็นว่าเธอกลับทำให้สามหนุ่มขำพรืดออกมา ยิ่งทำให้ช่อไม่ชอบใจมากกว่าเดิม 

" ภาษาคนครับ ใบข้าว แต่ใช้ในบริบทไม่ค่อยดีนัก" วิทย์ว่า 

" อ่อ " ใบข้าวรับคำเธอวางช้อนลง " ถ้าฉันหัวเราะต่อกระซิกกับผู้ชาย แล้วอย่างเธอที่วิ่งไปหาพี่อะไรนะ -- " ใบข้าวทำท่านึก แต่มันมะอึกแอบทำปากบอก " เออพี่วัน แบบที่วิ่งไปหาพี่วันของเธอทันทีนั่นเรียกว่าอะไรกัน ระ -- " 

" แก! นังใบข้าวจะด่าฉันว่าระริกระรี้เหรอ! " ช่อถาม ดวงตาเบิกกว้าง 

" ฉันยังไม่ได้พูดนะ เธอพูดเองต่างหาก " ใบข้าวเหยียดยิ้มก่อนจะลุกขึ้นยืน " ใบข้าวขอตัวนะคะ คุณวิทย์ จะไปทำงานต่อ " ใบข้าววางจานข้าวของตัวเองในเข่งใบใหญ่สำหรับจานข้าวที่กินเสร็จแล้วตอนนั้นเองที่ใบข้าวไม่ทันระวังตัวและไม่มีใครทันได้ห้าม ช่อเดินเข้ามาคว้าถาดใส่ไข่เจียวเทใส่หัวใบข้าว 

" ใบข้าว! " 

" พี่สาว! "  

ทั้งมะลิและคำแปงรีบวิ่งเข้ามาหาใบข้าวที่ทั้งหัวเต็มไปด้วยไข่เจียว ใบข้าวหันมาตวัดสายตาเกรี้ยวกราดใส่ช่อที่กำลังยืนยิ้มเยาะ ความโกรธพุ่งถึงขีดสุด'เล่นกับใครไม่เล่น' ใบข้าวเข่นเขี้ยวเดินเข้าไปตบหน้าช่อท่ามกลางสายตาของคนงานที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม ไม่ใช่แค่ตบหน้าช่ออย่างเดียวแต่ใบข้าวยังจับแขนของช่อบิดไปด้านหลังตอนที่ช่อจะตบเธอกลับ ใบข้าวสั่งสอนช่อตบท้ายด้วยการเอาหน้าของช่อละเลงไปกับถาดไข่ดาวจนเจ้าตัวร้องกรี๊ดลั่น 

" ขอโทษฉันเดี๋ยวนี้! " ใบข้าวสั่ง 

" กรี๊ด! ปล่อยฉันนะ! " 

" ไม่ปล่อย! จนกว่าจะขอโทษฉัน! "  

" กรี๊ด! " ช่อร้องกรี๊ดเสียงแหลมหลังถูกใบข้าวเอาหน้าละเลงไปกับถาดไข่ดาว 

" พอได้แล้ว ใบข้าว! " เสียงเข้มดังมาจากข้างหลัง แต่ใบข้าวที่กำลังหูอื้อตาลายเพราะความโกรธทำให้เธอไม่สนใจสิงหา " พอแล้ว ใบข้าว! " สิงหาคว้าเอวใบข้าวดึงออกมาจากช่อ เป็นจังหวะที่ให้ช่อคว้าหม้อใส่ไข่พะโล้ราดกลับไข่พะโล้ที่เหลือก้นหม้อถูกสิงหาเต็มๆ 

" นายสิงห์!! " วิทย์ มะอึก ยะขิ่นรีบวิ่งเข้ามาหา 

" หน็อย! ไม่ขอโทษแล้วยังจะเอาไข่พะโล้ราดใส่อีก " ใบข้าวพยายามดิ้นให้หลุดจากสิงหา ทั้งข่วนทั้งจิกแขนของเขา 

" เลิกบ้าซะที! ใบข้าว! " สิงหาตวาดใส่เหวี่ยงใบข้าวล้มไปที่พื้น สีหน้าถมึงทึงกวาดตามองทั้งใบข้าวและช่อ " ตามฉันมาทั้งสองคน! " 

 

  

******* 

สวัสดีค่ะ รี้ด ที่น่ารักทุกคน 

ไรท์พาใบข้าวกลับมาให้ทุกคนได้ปวดหัวกับความเอาแต่ใจของนางเอกสุดแสบคนนี้แล้วนะคะ มาดูกันค่ะว่านายสิงห์ที่ได้ชื่อว่าเป็นจอมโหดแห่งไร่จะจัดการกับใบข้าวยังไง ตัวละครหลายตัวเริ่มทยอยกันออกมาแล้ว พลาดไม่ได้สักตอนเดียวเลยค่ะ  

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกข้อความและทุกการติดตามมากๆนะคะ 

แล้วเจอกันค่ะ 

    

ความคิดเห็น