email-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 9

คำค้น : The Darla club เรื่องนี้มีแต่ที่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 325

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2563 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
9
แบบอักษร

ก่อนเขาเหมือนจะเอื้อมไปเบาะหลังหยิบเป็นหมอนผ้าห่มลายตุ๊กตาหมีสีขาวยื่นมาให้ฉัน ก่อนฉันจะรับมาเปิดซิปออกให้มาเป็นผ้าห่ม รถคันนี้มีอะไรที่สะดวกสบายซะจริงนะ ฉันห่มผ้าเสร็จแล้ว รถก็ยังไม่มีทีท่าจะขยับไปข้างหน้า บนรถไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงแอร์รถยนต์ ฉันเอียงหน้าไปลอบมองหน้าของเขา 

“มองบ่อยจะคิดค่ามองนะ”  

“แล้วคิดแพงไหมคะ”  

“แพง”  

“งั้นหนูคงจะจ่ายไม่ไหว”  

“แต่ถ้าฉันให้มองฟรีล่ะ”  

“ได้หรอคะ”  

“แค่เธอ”  

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก.. 

 

ใจของฉันกระตุกกับคำตอบของเขาทันที จากที่ใจของฉันเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาจากช่องอกให้ได้ จนต้องเอามือมากุมใจเอาไว้ คนแบบนี้อันตรายต่อใจ ฉันว่าฉันควรหนีห่างดีไหม 

“จะจีบหนูหรอคะ”  

คำพูดที่เอ่ยออกไปถาม ถ้าพี่เดียร์คิดว่าฉันเมาแล้วถามออกไปแบบนั้นซึ่งมันก็จะดีถ้าเขาปฏิเสธฉันกลับมา แต่คำตอบของเขาทำเอาฉันหน้าร้อนแทนนี่สิ 

“ค่ะ กำลังจีบอยู่”  

“.....”  

เกิดเดทแอร์ขึ้นในรถและไม่นานรถก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปบนท้องถนน ในตอนนี้ฉันนอนเอียงตัวมองหน้าเขาที่กำลังมุ่งมั่นในการขับรถไปส่งฉัน สิ่งที่เขาตอบกลับมาอาจจะแค่หยอกเล่นก็ได้ คนหล่อมีดีกรีแบบเขาจะมาสนใจคนอย่างฉันแบบนี้ด้วยหรอ ถึงแม้ฉันจะไม่ได้รวยเท่าบ้านเขาแต่ก็มีกิจการของตัวเอง ไม่ได้ขัดสนในด้านใด และหน้าตาของฉันก็ไม่ได้แย่ ถ้าจะขอคิดเข้าข้างตัวเองบ้างจะได้ไหม และไม่นานฉันก็หลับไปบนรถที่มีสารถีสุดแสนจะหล่อเหลาคนนี้เป็นคนขับไป 

 

บรรยากาศรถติดบวกกับแอร์บนรถเป็นการขับกล่อมให้ฉันหลับโดยที่ไม่รู้เรื่องราว มีเหมือนความรู้สึกที่พอจะรู้สักได้ว่ามีคนกระชับผ้าห่มที่ฉันห่มให้แน่นขึ้น พร้อมกับสัมผัสอุ่นร้อนที่ข้างแก้ม ก่อนจะจำอะไรไม่ได้อีกเหมือนสวิตช์ได้ดับลงแล้ว 

 

ฉันตื่นมาอีกทีเมื่อรู้สึกถึงแสงแดดที่แยงตา ปกติฉันจะมีผ้าปิดตาในช่วงวันหยุดฉันจะปิดม่านบังแสงให้ห้องทึบที่สุด พร้อมกับสวมผ้าปิดตาอีกชั้น เรียกได้ว่านอนหลับเป็นตา แต่วันนี้ทำไมห้องฉันถึงมีแสงเล็ดลอดเข้ามาได้ ตาที่ยังไม่ลืมแต่เอามือไปควานหาผ้าปิดตาที่หัวเตียง 

 

แกร๊ง... 

 

กลายเป็นอะไรที่หล่นลงกับพื้นแทน ฉันหาผ้าไม่เจอแถมทำอะไรหล่นอีก จนต้องหรี่ตาขึ้นมาท่ามกลางแสงแดดที่สาดเข้ามาภายในห้อง กะพริบตาปรับสายตาให้เข้ากับแสงอยู่สักพักก็พบว่า สีผนังห้องทำเป็นสีเทา ทุกอย่างคุมโทนในแบบกลิ่นอายของผู้ชาย ห้องฉันเป็นสีออกโทนพีชที่ใช่หรอ แล้วนี่ฉันตื่นมาอยู่ที่ไหนกันแน่ 

รีบดีดตัวจากหมอนแล้วมองไปรอบห้อง ก็เห็นรูปติดผนังรูปหนึ่งเป็นรูปผู้ชายในชุดสูทที่ปากคาบบุหรี่ที่ถ่ายเหมือนมุมย้อนแสงเห็นท่าทางก็รู้เลยว่าต้องเป็นคนที่หล่อมากแน่นอน ฉันมองไปรอบห้องจัดห้องแบบผู้ชายสมัยใหม่ เตียงที่เป็นผ้าปูเตียงสีเทาดำ ภายในห้องนอนมีผ้าม่านแบบกรองแสง มองถัดไปเป็นห้องเหมือนวอคอินโคลเซต และมองออกไปนอกระเบียงเห็นผู้ชายที่ถอดเสื้อโชว์รอยสักยืนสูบบุหรี่อยู่ ‘พี่เดียร์’ งั้นหรอ 

ฉันหันไปดูสิ่งที่ฉันทำหล่นที่หัวเตียงเป็นไฟแช็กซิปโป้สีเงินตัดทองแบบลายฉลุเป็นเอกลักษณ์ ฉันพยายามดึงสติตัวเองให้กลับมา สำรวจร่างกายของตัวเอง ชุดนอนอย่างนั้นหรอ ถ้าในแง่ดีเขาอาจจะให้คนมาเปลี่ยนให้ฉันก็ได้นี่ ลุกออกจากเตียงมาเดินหากระเป๋าครอสบอดี้ของตัวเองในห้องนอนไม่เจอกระเป๋าของฉันเลยสักนิด เลยถือวิสาสะเดินออกมาข้างนอกห้องนอนได้แต่ตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า 

 

ออกมาจากห้องนอนก็พบว่าเป็นห้องโถงกว้างมีโทรทัศน์เจ็ดสิบสองนิ้วแปะที่ผนังพร้อมกับโซฟาขนาดใหญ่ เหมือนว่าห้องนี้จะร้อยตารางวาได้เลยนะ มองไปข้างนอกระเบียงมีชานที่เป็นสวนตกแต่งในตัว นี่แหละนะ ลูกเจ้าของบริษัทอสังหาฯ จะมีที่พักของตัวเองแบบไก่กาได้อย่างไร 

 

ฉันเดินหากระเป๋าของตัวเองจนไปเจอตรงโต๊ะวางของตรงทางออก คงจะวางไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแน่ ๆ พอเปิดหยิบโทรศัพท์มาดูเวลายิ่งตกใจกว่าห้องที่ใหญ่แห่งนี้ซะอีก นี่มันบ่ายสองแล้วหรอ ฉันนอนไปนานขนาดนั้นเลยหรอ ไม่น่าล่ะแสงแดดที่แยงตาถึงปวดร้าว ถ้าถามว่ายังแฮงก์ไหมบอกว่า ‘มาก’ ยังปวดหัวตุบตับทางที่ดีไม่ขอยุ่งกับเหล้านี้อีกเด็ดขาด 

“ลุกได้แล้วหรอ” เสียงดังมาจากด้านหลังของฉัน จึงรีบหันกลับไปมอง ออกมาด้วยกางเกงนอนขายาวเพียงตัวเดียวเนี่ยนะ เขาอาจจะไม่เขินแต่ฉันเขินนี่ 

“ทำไมหน้าแดงแบบนั้น ยังไม่หาแฮงก์หรอ” แดงเพราะเขินหุ่นพี่มากกว่านะคะกานดาว่าในใจแต่ไม่กล้าจะพูดออกไป 

“ก็.. มีปวดหัวอยู่ค่ะ เอ่อ พี่เดียร์..” ฉันพูดแบบหลบสายตาเขา 

“ลืม นึกว่าอยู่คนเดียว” เหมือนเขาพูดให้รู้ว่า ถ้าอยู่คนเดียวก็แต่งตัวแบบนี้แหละ เธอน่ะมาจากไหนไม่ชินก็ช่วยไม่ได้หรือเปล่านะ 

“ใครเปลี่ยนชุดให้หนูหรอคะ” กลั้นใจถามออกไป พร้อมกับหลบสายตาของเขา 

“ป้าแม่บ้านน่ะ ถ้าให้ใส่ชุดนั้นนอนได้ปอดบวมแน่”  

“อ้อ ขอบคุณมากนะคะ”  

ฉันรู้สึกโล่งใจระดับหนึ่งอย่างน้อยก็ไม่ใช่เขาล่ะน่ะที่เปลี่ยนให้ แม้เราจะนอนบนเตียงเดียวกันหรือไม่ ฉันจึงขอตัวไปอาบน้ำและจะกลับไปคอนโดตัวเอง แต่พออาบน้ำเสร็จพี่เขากลับไม่ยอมไปส่งฉันที่คอนโด แต่พามาร้านอาหารแห่งหนึ่งแทน 

 

 

 

 

ลองเจอผู้ชายพูดแบบนี้ 

ให้ตอบไปเลยนะคะว่า.. 

 

 

 

 

แต่งค่ะะะะะะะ 

 

ใจบ้างบาง แถมใจน้วยไปหมดแล้วค่ะคุ๊ณณณ 

มาค่ะ มาลงเรือกัน หุหุ 

พยายามเขียนเพิ่มขึ้นในทุกวัน เพื่อจะได้มีอัพให้อ่านทุกวันนะคะ ถ้าจะติดเหรียญให้สนับสนุนจะแจ้งอีกครั้งค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว