ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน ๘

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2563 20:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน ๘
แบบอักษร

เธอพิศมอง 'คุณพี่ฉัตร' แน่วนิ่ง...

"คุณฉัตรเพื่อนคุณพร้อมเจ้าค่ะคุณบัว คุณฉัตรมักมาเยี่ยมเยือนคุณพร้อมที่ตึกใหญ่เสมอๆ"

ทว่าดวงตาที่จ้องมองกลับมาของชายหนุ่มกลับสว่างไสวเจิดจ้าด้วยรอยยิ้มมากกว่าเดิม ได้ยินถ้อยคำที่บ่าวรับใช้กระซิบข้างหูหญิงสาวค่อนข้างถนัดทีเดียว

หากแต่ไม่ได้นึกเคืองโกรธที่บัวจดจำเขาไม่ได้

"คุณพี่ฉัตร"

ในที่สุดบัวจึงแสร้งยิ้มออกมาก่อนประนมมือไหว้ ทำเหมือนว่าตัวเองระลึกขึ้นได้ว่าเขาคือเพื่อนของญาติผู้พี่ ลูกชายของชื่น ทั้งที่จริงๆ แล้วนอกจากชื่อของเขา หญิงสาวไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับคนตรงหน้าเลย

หรือความทรงจำที่ร่างเดิมที่ทิ้งเอาไว้ให้เธอจะไม่ใช่ความทรงจำทั้งหมดของหล่อน แต่มีบางส่วนตกหล่นไป

"ไม่เจอกันเสียนานคุณพี่เปลี่ยนไปจนฉันจำไม่ได้"

นัยน์ตาของลุ่มลึกลงเมื่อพิศมองใบหน้าอ่อนหวานงดงามของหญิงสาววัยแรกรุ่นที่นั่งพับเพียบอยู่ไม่ไกล วงหน้ารูปไข่ขาวผ่องเป็นยองใย รูปร่างอ้อนแอ้นอรชรงามผุดผาดจับตา ไหนเลยจะเหมือนเด็กหญิงตัวน้อยผอมบางที่เที่ยวเดินตามเขาต้อยๆ

"แม่บัวก็เปลี่ยนไปเช่นกัน เผลอประเดี๋ยวเดียวก็โตเป็นสาวถึงเพียงนี้แล้ว แต่พี่ยังจำแม่บัวได้..."

ปลายเสียงของเขาทอดอ่อนลงเล็กน้อย

บัวหลุบตามองตัก ไม่ได้ขัดเขินสะเทิ้นอายให้แก่คำหยอกเย้า น้ำเสียงท่าทางของฉัตรดูสุภาพอ่อนโยนก็จริง ทว่ามีบางอย่างในสายตาที่จ้องมองมาที่ทำให้เธอรู้ครั่นเนื้อครั่นตัว

เห็นคนอ่อนวัยกว่าก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น ฉัตรจึงเอ่ยปากถามขึ้นอีก บรรยากาศระหว่างสองหนุ่มสาวจึงไม่เก้อกระดากเกินไปนัก

"แม่บัวมาคนเดียวหรือ"

"เปล่าหรอกเจ้าค่ะ ฉันมากับคุณหญิงป้า ท่านรออยู่ที่ศาลาการเปรียญกับท่านเจ้าอาวาส" เธอทำทีชะเง้อคอมองออกข้างนอก

"ฉันได้กราบพระประธานแล้ว เชิญคุณพี่เถอะเจ้าค่ะ ปานนี้คุณป้าคงรอแล้ว" ว่าแล้วหญิงสาวก็เตรียมตัวจะลุกขึ้น

เธอไม่ได้อยากสนทนากับคนตรงหน้านานเท่าไรนัก

การพบเจอชายหนุ่มโดยบังเอิญทำให้เธอรู้สึกประหลาดอย่างไรชอบกล เพราะเจ้าผีร้ายนั่นทำให้เธอไม่วางใจผู้คนรอบกายสักเท่าไรนัก ความงดงามที่เห็นแต่ภายนอก ไม่อาจบอกเล่ห์ร้ายที่ซ่อนซุกอยู่ภายใน

ไม่รู้เพราะนั่งพับเพียบกับนานไปหรือไม่ แข้งขาของเธอจึงเกิดอ่อนแรง ร่างเล็กซวนเซทำท่าจะเสียหลักล้มลง

"คุณบัว" ยี่เข่งถลันเข้ามาหมายช่วยผู้เป็นนายทว่าชายหนุ่มไวกว่ามาก

"แม่บัว" 

ฉัตรคว้าเอวของเธอไว้ได้ทัน ก่อนที่จะเซลาล้มลงบนพื้น

"เจ็บตรงไหนหรือไม่"

มือของเธอแตะบนท่อนแขนแข็งแรงของชายหนุ่มโดยไม่ตั้งใจ บัวช้อนตามองเขา หัวคิ้วย่นเข้าหากัน ใกล้กันขนาดนี้เธอกลับสัมผัสถึงอารมณ์ใดๆ จากตัวเขา เหมือนกับที่สามารถสัมผัสได้กับคนอื่น

มันมีแต่ความว่างเปล่าเยือกเย็นเหมือนที่เกิดขึ้นกับสน ในยามที่เขาจงใจซ่อนเร้นอารมณ์ความรู้สึกจากเธอ แสงแดดยามสายทอดผ่านหน้าต่างอุโบสถขึ้นมากระทบนัยน์ตาของชายหนุ่ม เห็นประกายแดงวาบ

หญิงสาวรีบดันตัวออกห่าง

หากแต่อ้อนแขนของเขายังรอบเอวเธอแน่นเข้า...

ยี่เข่งส่งเสียงกระแอมไอขึ้นมา ไม่ว่าอย่างไรหนุ่มสาวที่ยังไม่ออกเรือนก็ไม่ควรใกล้ชิดกันถึงเพียงนี้ แม้จะเป็นเหตุสุดวิสัยก็ช่างเถิด ฉัตรคลายอ้อมแขนลงในที่สุด

"ฉันไม่เป็นกระไรเจ้าค่ะ"

บัวรีบผละออกห่างจากชายหนุ่ม

"คราหน้าคราหลังระวังหน่อยก็แล้วกัน" ฉัตรบอกอย่างห่วงใย เอามือไพล่ไว้ข้างหลัง

"เจ้าค่ะคุณพี่"

บัวรีบกล่าวลา แล้วเดินออกจากอุโบสถไปกับบ่าวรับใช้ 

คล้อยร่างสองนางนายบ่าว ร่างสูงสง่าก็ก้าวออกจากอุโบสถ ไม่ไยดีจะเหลือบแลพระประธานเสียด้วยซ้ำ รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าหล่อเหลาเลือนหาย เหลือเพียงแววตาลุ่มลึกเยือกเย็น

เขาแตะปลายนิ้วกับปลายจมูก กลิ่นหอมหวนของเนื้อนวลสาวยังอ้อยอิ่งอยู่ที่ตรงนั้น มุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้ม

"คุณฉัตรขอรับ มือคุณฉัตร..."

บ่าวรับใช้ที่นั่งรออยู่ที่หน้าประตูส่งเสียงขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเห็นฝ่ามือข้างหนึ่งของผู้เป็นนายแดงก่ำเหมือนถูกดาดด้วยถ่านไฟ

"กูไม่เป็นกระไรหรอก"

หึ...แผลนี้ก็แค่ลูกไม้ต่ำช้าของไอ้หมาหวงก้างเท่านั้น

To be continued... 

แม่บัวจะไว้ใจใครได้บ้างเจ้าคะทูนหัว? >///<

ป.ล. ชั้นปั่นไปลงไป อาจจะมาน้อย แต่จะมาบ่อยๆ แล้วกันนะจ๊ะ ชั้นเริ่มลงเนื้อหาเรื่อง 'พี่เป็นคนเถื่อน' แล้วใครสนใจลองจิ้มไปดูได้จ้า

ความคิดเห็น