ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 เม.ย. 2564 23:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1
แบบอักษร

"มีความสุขมากๆนะ เลิกแรดได้แล้ว" นั่นคือคำอวยพรจากปากไอ้โต้งที่มันอวยพรให้มิ้นพร้อมกับยิ้มกวนตีนส่งให้และแน่นอนมันก็โดนฝ่ามือพิฆาตของมิ้นใส่ไปที่ป้องหูตามระเบียบแล้วต่อมาก็เป็นไอ้ภูมิที่อวยพร

"มีผัวเร็วๆนะเจ้ สุขสันต์วันเกิด"

"ก่อนกูจะมีผัวกูขอให้มึงได้ผัวก่อนล่ะกัน" มิ้นตอบกลับก่อนจะเบ้ปากใส่ไอ้ภูมิด้วยความหมั่นไส้

"กูจะเอามึงก่อนเลยอีเจ้ มามะมาเป็นเมียกู" ไอ้ภูมิมันพูดพร้อมกับกอดคอฟัดเหวี่ยงกับมิ้นก่อนที่ทั้งคู่จะทะเลาะนิดหน่อยพอมิ้นมันหลุดออกมาจากไอ้ภูมิได้ก็หันมามองหน้าผม

"ไหนของขวัญกูอ่ะ" มิ้นแบมือมาตรงหน้าผมแล้วยักคิ้วทวงถามหาของขวัญทำเอาผมหลุดยิ้มมันนี่ขี้งกเหมือนกันนะผมอุตส่าห์เนียนแล้วนะ

"อ่ะนี่ กูไม่ลืมหรอกน่า" ผมบอกก่อนจะยื่นบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินให้ ผมไม่ได้ให้หมดนะแต่ถ้าอยากได้อะไรให้มันไปรูดเอาเพราะเรื่องของขวัญบอกเลยว่าผมเลือกไม่เป็นเพราะเท่าที่เคยซื้อให้สาวๆในสต็อกพวกเธอก็เลือกเองทั้งนั้นแต่สำหรับมิ้นมันเป็นเพื่อนคนสำคัญมันชอบหลายอย่างผมเลือกไม่ถูกเลยใช้วิธีนี้แทนมันพอได้รับก็ดีใจยกใหญ่

"มองไรวะสิงห์" ไอ้ภูมิทักขึ้นทำให้ผมต้องละสายตาจากสิ่งที่มอง

"เปล่า" ผมตอบ

"เจอคนถูกใจล่ะสิมึง" ไอ้ภูมิมันทำหน้าเหมือนรู้ทันพร้อมกับมองไปที่ตรงที่ผมมองเมื่อกี้

"หน้าคุ้นๆว่ะ" ไอ้ภูมิว่าพร้อมกับหันมาสบตากับผมซึ่งผมก็พยักหน้าให้มันเพราะคนที่ผมมองก็เรียนอยู่มหาลัยเดียวกันกับผมนี่แหละเพียงแต่แค่คนละคณะเท่านั้นเอง

"นั่นไอ้กวินนี่"

"เดี๋ยวกูเข้าไปทักมันเอง" ผมพูดก่อนจะเดินเข้าไปหาไอ้กวินที่โต๊ะดูก็รู้ว่ามันพึ่งมาผมก็แปลกใจนะว่าวันนี้มันมากับเพื่อนของมันได้ปกติผมเห็นมันไปกกอยู่กับเมียมันตลอด

"ไงวะ" พอผมเดินถึงโต๊ะผมก็ทักทายมันทันทีแล้วพวกเพื่อนไปของมันก็หันมามองผมเป็นตาเดียว

"ไงมึง" ไอ้กวินหันมาตอบผม

"วันนี้มาด้วยหรอวะ"ผมแซวมันพร้อมกับอมยิ้มน้อยๆทำให้ไอ้กวินมันเลิกคิ้วขึ้น

"อืม มึงล่ะ"

"งานวันเกิดเจ้มิ้นพวกกูเลยมาฉลองกัน" ผมตอบก่อนจะส่งยิ้มทักทายเพื่อนมันอีกสองคนถึงไม่ได้รู้จักกันเป็นการส่วนตัวแต่เชื่อว่าชื่อเสียงเรียงนามของผมต้องทำให้อีกฝ่ายรู้จักแน่นอนก็เหมือนที่ผมรู้จักพวกเขาเหมือนกัน

"ไปนั่งกับพวกกูมั๊ยล่ะ" ผมเอ่ยปากชวนก่อนที่ไอ้กวินจะหันไปขอความเห็นจากสองคนนั้น

"กูไม่ไปนะ ไม่ได้สนิท" เสียงเพื่อนมันพูด คนที่ชื่อตะวันเห็นว่าแสบใช่เล่นแต่วันนี้ตะวันมันแปลกๆเพราะปกตินิสัยของมันตามที่ผมรู้มาคือถ้าไม่สนิทแล้วเข้ามาแบบนี้มันจะชวนหาเรื่องทันทีแต่วันนี้กับเงียบผิดปกติ

"กูจะกลับแล้วขอไม่ไปก็แล้วกัน" ส่วนนี่ไอ้กายเพื่อนอีกคนของมันตอบดูท่าว่าพวกมันไม่อยากจะวุ่นวายกับผมสักเท่าไหร่

"โทษทีว่ะมึง เพื่อนกูมันไม่สะดวกเดี๋ยวกูเดินไปอวยพรเจ้มันก็แล้วกัน" ไอ้กวินหันมาบอกผมซึ่งผมก็เข้าใจได้แต่พยักหน้ารับก่อนจะมองเพื่อนของมันนั่นก็คือตะวันผมยกยิ้มบางๆ ตะวันมันทำหน้าตาเหมือนไม่ชอบขี้หน้าผมก่อนที่ผมจะเดินกลับมาที่โต๊ะ

"ไปไหนมาวะ" ไอ้โต้งถามเพราะตอนที่ผมเดินไปมันคงไม่ทันได้สังเกต

"ไปทักทายไอ้กวิน" ผมตอบมันก่อนจะมองหาไอ้ภูมิที่ตอนนี้ไม่อยู่ตรงนี้แล้ว

"ไอ้ภูมิล่ะ" ผมถาม

"อยู่โน้น สาวๆเขาเรียกร้องมันเลยเดินเข้าไปหน่อย" ไอ้โต้งมันบอกทำให้ผมอดยิ้มตามไม่ได้พวกผมก็แบบนี้แหละครับมีโอกาสก็รีบคว้าไว้ไม่รอช้า

"มึงไม่ไปกับมันหรอ" ผมถามไอ้โต้งเพราะทุกครั้งเห็นมันไม่เคยพลาด

"วันนี้ขอผ่านว่ะกะจะมาดื่มเฉยๆ" มันตอบเหมือนตัวเองเป็นพระเอกยังไงไม่รู้แต่ถ้าจะให้ผมเดานะผมว่าคืนนี้ไม่รอดหรอกมันต้องมีสักคนแหละ

"กูจะคอยดู" ผมพูดเชิงท้าทายมันก่อนที่มันจะส่ายหน้าแล้วดื่มต่อและไม่นานไอ้ภูมิก็เดินกลับมาด้วยใบหน้ามีความสุข

"ไงมึงยิ้มมาเลยนะ" ไอ้โต้งแซว

"ปิดดีลว่ะ หลังเลิก" ไอ้ภูมิตอบก่อนที่มันจะหันมาถามผม

"เป็นไงไอ้กวินมันว่าไงบ้าง"

"ก็ไม่ได้ว่าอะไร กูชวนมันมารวมโต๊ะแต่เพื่อนมันไม่มา"

"มันกลัวมึงหรือเปล่า"

"ใคร?" ผมถามและแสดงสีหน้างุนงงนิดหน่อย

"เพื่อนมันไงไอ้ตะวัน" ไอ้ภูมิว่าแล้วอมยิ้มแปลกไป

"ไม่รู้สิ เห็นบอกว่าไม่สนิทมันเลยไม่มา" ผมบอกตามที่ได้ยินมา

"ไอ้ตะวันสถาปัตย์น่ะหรอ" ไอ้โต้งถาม

"เออคนนั้นแหละ" ไอ้ภูมิตอบ

"ทำไมมึงสนใจหรอ" ผมแกล้งถามเพราะกลุ่มพวกผมก็มีรสนิยมคล้ายๆกันก็คือหญิงก็ได้ชายก็ดีได้หมดขอแค่ตรงสเปค

"กูก็ชอบนะแต่มันร้ายเกินว่ะแถมยังแสบใช่เล่น กูก็เสือนะแต่มันเป็นเหยื่อที่เสืออย่างกูไม่กล้าล่าว่ะกลัวตกเป็นเหยื่อซะเอง" ไอ้โต้งมันพูดบอก

"เป็นเสือทำไมต้องกลัวเหยื่อวะ เหยื่อมันก็คือเหยื่ออยู่วันยังค่ำมันไม่มีทางชนะเสือได้หรอก" ผมพูดพร้อมกับยิ้มเยาะในความหัวหดของไอ้โต้งที่มันกลัวคนอย่างตะวัน

"กูว่ามันก็ไม่ใช่ย่อยนะเคยได้ยินว่ามีเด็กคณะเรานี่แหละเคยไปแซวมันแถมยังคิดจะจีบมันด้วยแต่ก็โดนมันยำมาซะเละจนตอนนี้คนที่โดนยังไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้ามันเลย แถมบางวันมันก็ผีเข้าผีออก" ไอ้ภูมิพูดแต่ผมก็ไม่สนใจหรอก

"แค่นี้เองหรอวะ กูสนใจมันนะ" ผมพูดออกไปทำให้มันทั้งสองคนหันมามองผมเป็นตาเดียวผมไม่มีคำตอบให้สายตาแบบนั้นได้แต่ยิ้มบางๆออกไป

"งั้นเราลองดูมั๊ยวะ" ไอ้โต้งพูดแววตาของมันเป็นประกายเหมือนมีควาคิดบางอย่างอยู่ในหัวตลอดเวลา ผมยักคิ้วตอบส่วนไอ้ภูมิพยักหน้ารับทราบแค่นั้นพวกผมมองไปรอบๆก็เห็นมิ้นกำลังสนุกอยู่ไกลก่อนจะหันกลับมาพูดกันต่อกับเรื่องที่พูดค้างไว้

"ใครจีบมันได้หรือทำให้มันหมดฤทธิ์ได้กูให้ไปเลยหนึ่งล้าน" ไอ้โต้งเปิดประเด็นคนแรก

"เล่นเดิมพันเลยหรอวะถ้าไอ้กวินรู้ว่าเราเล่นแบบนี้กับเพื่อนมัน มันจะไม่เล่นงานพวกเราหรอ" ไอ้ภูมิพูดเพราะมันก็เกรงใจไอ้กวินอยู่เหมือนกัน

"กูเอาด้วย" ผมตอบออกไปก่อนจะแอบเหลือบไปมองโต๊ะของตะวันและเผลอสบตาเข้าพอดีเหมือนตะวันจะมองมาที่ผมเช่นกันก่อนที่ตะวันจะเป็นฝ่ายหลบสายตาไปก่อนโดยหันมองไปทางอื่นอย่างเนียนๆ

"ได้ งั้นกูเดิมพันด้วยไอ้นี่" พูดจบไอ้ภูมิก็ถอกนาฬิกาเรือนโปรดราคาเจ็ดหลักมาวางบนโต๊ะเป็นรุ่นลิมิเต็ดที่สั่งทำเป็นพิเศษหลายคนอยากได้อยู่ไม่น้อย ผมกับไอ้โต้งไม่มีและเคยคิดอยากจะได้แต่ก็ขี้เกียจสั่งทำและเวลานี้ก็เป็นเรื่องดีที่ไอ้ภูมิมันยอมเสีย

"แล้วมึงล่ะ" ไอ้โต้งหันมาถามผมและแน่นอนระดับผมแล้วจะธรรมดาได้ไงล่ะ ผมยกยิ้มยักคิ้วข้างนึงแล้วพูดออกไป

"มอไซค์" แค่นั้นแหละไอ้สองคนนั้นก็แทรกมือกันอย่างชอบใจก็แน่ล่ะมอเตอร์ไซค์คันนี้พวกมันเคยแวะเวียนมาให้ผมส่งต่ออยู่หลายครั้งยอมทุ่มสุดตัวเพราะอยากได้ผมไล่ไปซื้อคันใหม่ที่มันรุ่นใกล้เคียงกับคันนี้พวกมันก็ไม่ยอมพอผมยอมเอามาเดิมพันมันก็เป็นโอกาสของพวกมัน

"ห้ามคืนคำนะเว้ย" ไอ้โต้งบอก

"เออน่า ครั้งนี้ของเดิมพันมันต้องสูงหน่อยเพราะมีความเสี่ยงไม่น้อยเป้าหมายของเรามันไม่ใช่ธรรมดา" ผมพูดบอกปกติพวกผมชอบเล่นอะไรแบบนี้อยู่แล้วแต่ไม่ทุ่มเหมือนครั้งนี้เพราะที่ผ่านมาเล่นกันแบบขำๆไม่เหมือนครั้งนี้

"ตามนี้" ไอ้ภูมิพูดจบการวางเดิมพันเพื่อเข้าใจตรงกันและเป็นอันว่าเดิมพันครั้งนี้ได้เริ่มตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปซึ่งตอนนั้นเองมิ้นมันก็เดินกลับมาพอดี

"ไงเจ้มึงเมายังเนี่ย" ไอ้โต้งหันไปถามมิ้นที่เดินเซนิดหน่อยหน้าก็แดงๆที่พึ่งจะเดินกลับมาที่โต๊ะ

"ยัง" คำตอบจากมิ้นทำให้พวกผมส่ายหัวก่อนที่ผมจะขยับเข้าไปโอบเอวมันไว้

"เดี๋ยวกูพากลับบ้าน" ผมบอกและล็อคตัวมิ้นไว้

"ไม่เอากูยังไม่อยากกลับ" มิ้นมันบอกผมพร้อมกับพยายามดิ้นออกห่างจากผม แต่ผมเป็นผู้ชายแรงเยอะกว่าเลยได้เปรียบ

"ห้ามดื้อมันดึกแล้ว" พูดจบผมไม่ได้สนใจมันที่ยังดิ้นอยู่ในอ้อมแขนของผม ผมกึ่งลากกึ่งประคองมันเดินออกมาจากร้านทันที

อีกด้าน

23.54 น.

"กลับกันเถอะ" ผมเอ่ยปากชวนพวกมันสองคนตอนนี้รู้สึกมึนหัวขึ้นมานิดหน่อยและเมื่อกี้ก็แอบดูเวลาเห็นว่ามันใกล้เที่ยงคืนแล้ว ผมกลัวกลับบ้านไม่ได้ด้วย

"จะกลับแล้วหรอวะ" ไอ้กายถามทั้งที่มันเป็นคนบอกพวกผมคนแรกเลยว่าจะกลับแต่มันก็ดันอยู่มาถึงตอนนี้

"เออดิกูเบื่อแล้ว" ผมบอกก่อนจะยกแก้วสุดท้ายขึ้นดื่มพร้อมกับเรียกพนักงานของร้านมาเก็บตังค์ พวกมันสองคนเงียบไม่มีใครคร้านผมจนผมรู้สึกว่าพวกมันจะไม่ไหวกันแล้ว

หลังจากนั้นพวกผมก็พากันลุกออกจากโต๊ะแต่สายตาของผมดันเหลือบไปมองอีกโต๊ะโดยสัญชาตญาณก่อนที่ผมจะเห็นสิงหากำลังประคองมิ้นออกไป ความคิดโผล่ขึ้นมาในหัวทันทีหรือว่าสองคนนี้จะคบกัน

"จะกลับกันแล้วหรอ" เสียงทักดังขึ้นทำให้ผมหันไปมองและพบว่าเป็นเพื่อนของสิงหาน่าจะชื่อโต้ง ใช่ไอ้นี่มันคือไอ้โต้งอยู่ดีๆมันก็เดินเข้ามาทักพวกผม

"อืม" ไอ้กวินหันไปตอบ

"ทำไมกลับเร็วจังวะ" โต้งถามต่อแต่คราวนี้มันหันมายิ้มให้ผมแปลกๆ

"มีอะไรหรือเปล่าถึงมองหน้า" ผมถามออกไปเพราะไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้วมันเหมือนหาเรื่อง

"เปล่า อย่าพึ่งหาเรื่องกันสิ" มันบอกแต่กลับไม่ยอมหุบยิ้ม หรือว่ามันกำลังกวนประสาทผมอยู่

"ใครกันแน่วะ" ผมเริ่มมีเสียงขึ้นมา ผมเป็นคนที่เวลามีอะไรมากระตุ้นอารมณ์มันก็ขึ้นง่ายๆเหมือนกันผีเข้าผีออดไม่มีใครรู้

"มันแค่ถามมั้ง" ไอ้กวินพูดปรามเพราะมันคงเห็นท่าไม่ดีจากผม

"นั่นน่ะสิ ทำไมเพื่อนมึงดุจังวะ" โต้งหันไปพูดกับไอ้กวินก็จริงแต่สายตามันยังคงมองผมไม่หยุด แววตาของมันเหมือนมีอะไร

"แล้วมองกูแบบนี้หมายความว่าไง" ผมพูดและสบตากับมัน

"มองไม่ได้หรอวะ ก็มึงมันน่ามอง"

"ไอ้..." ตอนนี้ผมพุ่งเข้าไปรวบคอเสื้อโต้งเป็นที่เรียบร้อยแล้วพร้อมจะซัดหน้ามันทันทีถ้ามันยังพูดจากวนตีนไม่เลิก ผมไม่ชอบให้ใครมาพูดจาโลมเลียผมเหมือนผมเป็นผู้หญิง

"ตะวันมึงใจเย็นดิวะ" ไอ้กวินรีบเข้ามาห้ามผมทันทีตามด้วยไอ้กายที่ขยับเข้ามาช่วยห้ามอีกคนคนรอบข้างเริ่มหันมามองกันบ้างแล้ว

"มึงดูมันพูดดิวะ! แบบเนี่ยมันตั้งใจหาเรื่องกูชัดๆ"

"ตรงไหนที่กูพูดแบบนั้นหรอ" โต้งมันพูดย้อนผมแถมยังทำหน้ากวนตีนใส่ผมอีกแบบนี้ผมต้องสั่งสอนมันสักหมัด

"ไอ่เหี้ยเอ้ย!"

ผัวะ!

ผมต่อยหน้ามันไปหนึ่งหมัดหลังจากที่ความอดทนของผมมันหมดลงหมัดของผมทำให้มันเสียหลักเซไปด้านหลังนิดหน่อยและเสียงกรี๊ดจากคนข้างๆก็ดังขึ้นเสียงเพลงเงียบลงผูัคนที่กำลังสนุกอยู่ต้องหยุดสายตาของคนในร้านหันมามองที่จุดเกิดเหตุตรงนี้ก่อนที่จะมีพนักงานของร้านเดินเข้ามา

"มีอะไรกันหรอครับ ห้ามทะเลาะวิวาทกันในร้านนะครับ" เสียงพนักงานพูดบอก

"เป็นไงบ้างวะมึง" เสียงคนถามโต้งคนนั้นคือเพื่อนในกลุ่มมันนั่นแหละชื่อไอ้ภาคภูมิ

"คราวหลังกูจะกระทืบมึง" ผมชี้หน้าไอ้โต้งด้วยอารมณ์เดือดดาลก่อนจะเดินออกมาจากร้านอย่างไม่สนใจใครโดยมีไอ้กายรีบตามออกมา

"ตะวันรอกูด้วยสิวะ" เสียงไอ้กายดังตามหลังมาตอนนี้ผมอารมณ์เสียขั้นสุดอาการมึนๆเมื่อกี้หายไปเป็นปลิดทิ้งก่อนที่ผมจะเดินไปที่รถ

.

.

.

ตอนที่1มาแล้วนะคะ ฝากติดตามเรื่องใหม่ของไรท์กันด้วยนะคะ มีอะไรติชมไรท์ได้ตลอดเลยนะคะ

ขออภัยในคำผิดนะคะ

ฝากติดตามให้กำลังใจกันด้วยนะคะ❤️

 

 

ความคิดเห็น