ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 22

คำค้น : รักนี้ผมขอลิขิตเอง ดราม่า น่ารัก คินซัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 78

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2563 11:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 22
แบบอักษร

รักนี้ผมขอลิขิตเอง ตอนที่ 22 

 

“มึงแม่ง!” 

 

“ก็มีผ้าเช็ดตัวอยู่เปล่าว่ะ”  

 

“มันก็ใช่แต่มึงควรรอกูในห้องน้ำ”  

 

“พูดมากวะ  เอาเสื้อผ้ามาดิกูจะรีบไปแต่งตัว”  บางทีความไม่รู้จักอายหรือความอยากโชว์ของอะไรของไอ้คินก็แล้วแต่  ผมก็อยากให้มันรู้สึกอายผมบ้างนะ   เพราะบางทีผมก็ตั้งรับไม่ทันหัวใจเต้นแรงเลยแม่ง 

 

“เสร็จแล้วไปกินข้าวได้ยัง”  

 

“เสร็จแล้วก็ไปดิ”  

 

หลังจากที่ทานมื้อค่ำเสร็จเรามานั่งเล่นกันที่ห้องนั่งเล่นดูทีวีพูดคุยกันเหมือนอย่างทุกครั้งที่ผมกลับบ้าน วันนี้คงจะครึกครื้นกว่าทุกๆวันเพราะมีไอ้ตะวันเพื่อนไอ้คินคอยเป็นคนสร้างเสียงหัวเราะได้เป็นอย่างดี    แต่ทุกอย่างก็ต้องเงียบลงเมื่อหน้าจอทีวีฉายข่าวด่วนเป็นภาพอุบัติเหตุทางรถยนต์ของนักธุระกิจชื่อดังพร้อมกับผู้ประกาศข่าวกำลังเล่ารายละเอียดต่างๆ    

 

“คิน” ผมเรียกคนที่นั่งอยู่ข้างให้เขาได้สติเพราะตอนนี้เขาเอาแต่นิ่งเงียบ  สายตาจดจ้องไปที่หน้าจอโทรทัศน์เหมือนคนไร้จิตวิญญาณ 

 

“ผมต้องไปโรงพยาบาล” แต่อยู่ๆไอ้คินก็ลุกพรวดขึ้นพร้อมกับบอกว่าจะไปโรงพยาบาลในตอนนี้     

 

“งั้นเราไปกันหมดนี่แหละอาทิตย์ไปเอารถออก   ใจเย็นนะคิน” พ่อผมบอกให้พี่อาทิตย์ไปเอารถออกก่อนที่ท่านจะเข้ามากอดให้กำลังใจไอ้คิน    บางทีผมก็อดคิดไม่ได้ว่าฟ้าดินเล่นกับความรู้สึกมันมากเกินไปหรือเปล่า  เหมือนทุกครั้งมันกำลังจะดีขึ้นมันก็จะมีเรื่องให้กลับไปยืนที่จุดเดิมอยู่ตลอด  แต่คราวนี้คงหนักหนากว่าครั้งไหนๆเพราะพึ่งจะหนีออกกมาได้จากการกักขัง   คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อก็ต้องมาประสบอุบัติเหตุครั้งใหญ่ไม่รู้ว่าอาการจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง     

 

“ใจเย็นๆนะมึงท่านต้องไม่เป็นอะไร” ถึงผมจะพูดปลอบมันไปแต่ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะรับรู้ในสิ่งที่ผมพูดหรือเปล่า  เพราะตอนนี้ไอ้คินมีสีหน้าเป็นกังวลเอามากๆ  ก็อย่างว่าล่ะครับได้ชื่อว่าเป็นพ่อถึงเขาจะทำร้ายเรายังไงมันก็ต้องมีความรักความผูกพันธ์ให้กันอยู่ดี  

 

 

โรงพยาบาล   

 

“คุณพ่อเป็นยังไงบ้าง” ทันทีที่มาถึงโรงพยาบาลไอ้คินก็วิ่งเข้าไปถามผู้ชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน 

 

“คุณท่านเสียเลือดมาก   ตอนนี้คุณหมอและพยาบาลกำลังรักษาอยู่ครับ”  

 

“แล้วมันเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นได้ยังไง” ไอ้คินกระชับคอเสื้อผู้ชายคนนั้นพร้อมกับตะคอกถามเสียงดัง  

 

“คินใจเย็นๆนี่มันโรงพยาบาลนะ” ผมกับไอ้ตะวันรีบจับตัวไอ้คินไว้ก่อนที่มันจะทำอะไรไปมากกว่านี้   

 

“มีรถตัดหน้ารถคุณท่านขณะที่กำลังจะกลับบ้านครับ   คนขับรถเบรกไม่ทันเลยชนเข้ากับรถของคู่กรณีอย่างจังครับ” หลังจากที่ผู้ชายคนนี้ถูกปล่อยให้เป็นอิสระเขาก็เล่าลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดให้ไอ้คินฟังทันที  

 

“ญาติคุณมานพใช่ไหมคะ” พยาบาลที่ออกมาจากห้องฉุกเฉินเดินเข้ามาหาพวกเราที่ยืนกันอยู่ 

  

“ครับ” ไอ้คินตอบพยาบาลกลับไป 

 

“ตอนนี้คนไข้เสียเลือดมากเลือดที่โรงพยาบาลมีก็กำลังจะหมดแล้วคะ....”  

 

“ผมเป็นลูกเขาครับเอาเลือดผมไป” พยาบาลยังพูดไม่จบไอ้คินก็พูดขึ้นมาก่อน  หลังจากนั้นมันก็เดินตามพยาบาลคนนั้นเข้าไป   แต่แล้วอีกไม่นานมันก็เดินกลับออกมาเหมือนเดิม  

 

“เกิดอะไรขึ้น” พ่อผมถามขึ้น  

 

“กรุ๊ปเลือดไม่ตรงกันครับ” กรุ๊ปเลือดไม่ตรงกันหมายความว่ายังไง   

 

“มีญาติคนอื่นอีกไหมคะ” พยาบาลที่เดินตามออกมาพูดขึ้นอีกครั้ง   

 

“ฉันคะ  ฉันเลือดกรุ๊ปเดียวกับเขา    แกนี่มันไร้ประโยชน์เสียจริงคุณพ่อไม่น่าเก็บแกมาเลี้ยงจริงๆ” หญิงวัยกลางคนที่พึ่งเดินเข้ามาหันมาพูดกับไอ้คินด้วยคำพูดแสนเจ็บปวดเพียงเท่านี้ก็ได้รู้คำตอบแล้ว  สิ่งที่มันคิดน้อยใจมาตลอดเวลามันได้คำตอบแล้ว   ไอ้คินถึงกับทรุดลงที่พื้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นใดๆ   มันคงเจ็บปวดมากสินะกับการได้รู้ความจริงแบบไม่ทันได้ตั้งตัว  ตอนนี้ผมไม่รู้จะปลอบมันยังไงเลยได้แต่อยู่ข้างๆมันอย่างเงียบๆ  

 

“ผมขออยู่รอจนเขาปลอดภัยได้ไหมครับ” หลังจากที่ไอ้คินเช็ดคราบน้ำตาออกมันก็หันไปถามพ่อผมด้วยน้ำเสียงสั้นเครือ  

 

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ  เราจะอยู่ที่นี่จนแน่ใจว่าเขาปลอดภัย” พ่อผมพูดจบก็เดินเข้ามากอดไอ้คินแป็นเชิงให้กำลังใจ     

 

เวลาผ่านไปสักพักหญิงวัยกลางคนที่ตามพยาบาลเข้าไปก็เดินออกมานั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉิน  โดยที่เขาไม่แม้แต่จะสนใจไอ้คินด้วยซ้ำ   ตอนนี้ในหัวผมมันเริ่มมีคำถามมากมายไหลเข้ามา    ทำไมนะทำไมพวกเขาสองคนถึงได้ทำกับไอ้คินแบบนี้ได้ลงไม่มีแม้แต่จะให้ความรักความอบอุ่น  แต่พอย้อนคิดกลับไปที่ไอ้ตะวันเคยเล่าให้ฟัง   ว่าพ่อกับแม่ไอ้คินก็ไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรัก  เขาสองคนทำงานและทุ้มเททุกอย่างเพื่อผลประโยชน์  มันก็ไม่น่าแปลกที่ไอ้คินจะไม่ได้รับมัน  

 

“ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ  เดี๋ยวหมอจะย้ายไปห้องพักฟื้นเชิญญาติตามไปได้เลยครับ”  

 

“กลับกันเถอะครับ” สิ้นเสียงคุณหมอไอ้คินก็พูดขึ้นทันที  

 

 

บ้าน  

 

“กูจะไม่ถามนะว่ามึงโอเคไหม  แต่กูอยากให้มึงรู้ไว้ว่ามึงยังมีกู  มีไอ้ตะวัน  มีคุณพ่อและพี่ชายกูพร้อมอยู่ข้างๆมึงเสมอนะ”  

 

“ขอบใจมึงมากนะ”  

 

“อย่าคิดมากนะมึง  มาๆวันนี้กูจะนอนกอดมึงเอง  โอเคไหม” นี่ถ้าเป็นปกติผมคงไม่มีทางทำอะไรแบบนี้แน่  แล้วดูตัวมันกับตัวผมสิตัวผมกะเปี๊ยกเดียวเอง   

ความคิดเห็น