email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ฝากสนับสนุนด้วยนะค่ะ เพื่อเป็นกำลังใจในการเขียน และการพัฒนางานเขียนเพื่อให้ผู้อ่านได้มีความสุขในการอ่านค่ะ

ชื่อตอน : บทที่ 5

คำค้น : #แอบรัก #ซันกัส #suchi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 937

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2563 01:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5
แบบอักษร

#แอบรัก(จนหมดใจ)  by Suchi

บทที่5

ณ.โต๊ะอาหารที่ห้องกัส

ระหว่างทานอาหารกันบอกตามตรงนะครับ บรรยากาศอึมครึมมากครับ แล้วคิงก็เอ่ยขึ้นมาว่า..

คิง:กัสครับทานนี่สิ น่าจะอร่อยนะ แต่เราว่าอร่อยแน่ๆ เพราะกัสทำอะไรก็อร่อยไปหมด อิอิ...

กัส:ขอบคุณนะครังคิง คิงทานเถอะ ทานเยอะๆ นะ

ซัน:(ผมมองเค้าสองคน คุยกันและตักอาหารให้กัน ทำไมสีหน้าและแววตาของกัส ไม่เหมือนที่อยู่กับผมเลย กัสอยู่กับคิง ทำไมดูสดใส และน่ารักนะ ไม่เหมือนที่อยู่กับผม กัสจะเหมือนกับมีอาการอึดอัดและมีอะไรจะบอกอยู่ตลอดเวลา ทำไมกับผมถึงยิ้มแบบนี้ไม่ได้นะ นี่ผมอิจฉาเพื่อนผมเหรอ..หรือผมจะบอกคิงไปเลยว่า กัสเป็นกับผมเป็นอะไรกัน.....)แกร๊ง!!!...เออ...ไอ้คิง...กูมีเรื่องจะบอกมึงวะ..คือกูกับกัส......เป็น.......

คิง:เป็นอะไรมึง ไหนบอกกูสิ มึงเป็นอะไรกับกัส…..

ซัน:เออ...คือ..เออ...

กัส:(ผมลุ้นมากครับว่าซันจะพูดอะไร หรือซันจะบอกเรื่องระหว่างเรากับคิง แล้วถ้าคิงไม่โอเคหละ เพื่อนรักจะทะเลาะกันไหม......)

คิง:เชี้ยไรมึง ไอ้ซัน มึงมีไรมึงก็พูดกับกูตรงๆ สิวะ ...บอกกูมามึงกับกัสเป็นอะไรกัน..บอก!!!(ผมกระชากคอเสื้อไอ้ซัน งานนี้ผมต้องเล่นบทโหดครับ เพื่อให้ ไอ้หินภูผา คนนี้มันยอมรับใจตัวเองสักที ผมรู้ว่ามันรักกัส ผมมองออก แต่มันปากแข็ง มันไม่ยอมบอก เวลามันชอบใครมันไม่เคยบอกผมหรอกทั้งที่ผมเป็นเพื่อนรักของมัน ผมรักมันถึงขั้นตายแทนมันได้ ตั้งแต่ผมเจอมันครั้งแรกตอนรับน้อง ผมมองมันแว๊ปเดียวผมก็รู้ว่ามันเป็นคนปิดตัวเอง ผมอยากเป็นเพื่อนกับมัน เพราะผมเชื่อว่าผมไว้ใจมันได้ หลังจากนั้นมันกับผมก็เป็นเพื่อนกันเรื่อยมาแต่ด้วยความที่มันเป็นคนปากแข็งและเก็บความรู้สึก บางที่ผมก็สงสารมัน ผมอยากให้มันได้รับความรักที่มันต้องการสักที และคนที่จะให้มันได้ก็คือกัส คนที่จะทำให้มันเปลี่ยนได้ก็คือกัส ผมดูอาการมันออก.......)

ซัน:เออ....คือ กูกับกัสตกลงเป็นเพื่อนกัน เพื่อนที่คอยดูแลและห่วงใยกัน ไม่ทิ้งกัน...

คิง:ห๊า!!!!แค่นั้นเองเหรอ...มีอะไรอีกไหม...มึง

ซัน:ไม่มี .....กูไม่มีอะไรแล้ว กูอิ่มแล้ว กูขอตัวกลับห้องก่อนนะ ไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอมึงกับกัส....แล้วเจอกันนะเพื่อน กูไปหละ

กัส:(เสียงผมสั่นเครือออ)..เออ.....ซันครับ....ไม่อยู่ทานของหวานด้วยกันเหรอครับ

ซัน:ไม่ครับ ขอบคุณครับกัส พอดีผมไม่ค่อยชอบทานของหวานครับ(ผมพูดจบ ผมก็เดินไปที่ประตูและไม่หันหลังไปมองคนข้างหลังทั้งสองคนเลย....)ปัง!!!!!!

คิง:เออ....มึงจะไปไหนก็ไป...กูไม่ห้ามมึงหรอก ตามใจมึง ไอ้เพื่อนโง่...ควาย!!!!!

กัส:พอเถอะคิง ซันเค้าคงเกลียดเราแล้ว..

คิง:กัสเชื่อเรานะ กัสต้องเชื่อในความรักของกัสที่มีให้ไอ้ซัน ไอ้ซันมันปากแข็ง ใจมันคิดอะไรทำไมเราไม่รู้ เราเป็นเพื่อนกับมันมานาน เราเดาใจมันไม่พลาดหรอก รอดูกันต่อไปสิ เชื่อเรา มันต้องมีใจกับกัสแน่นอน เชื่อเรา ไม่ร้องไห้นะ อย่าเครียดนะ กัส(ผมคว้าตัวกัสมากอดเพราะกัสร้องไห้อีกแล้ว ทำไมนะคราวนี้เพื่อนผมมันใจแข็งนัก มันคิดอะไรอยู่ ทั้งที่มันรักกัส ใช่ผมมองออกว่ามันรักกัส..แต่ทำไมมันไม่บอกกัสตรงๆ มันกลัวอะไร ผมไม่เข้าใจมันเลยจริงๆ เฮ้อ.....)

......ระหว่างนั้นซันก็เดินเข้ามาในห้องของตัวเอง

ซัน:ปัง!!!!! ทำไมวะ ไอ้ซัน ทำไมไม่บอก ปึ้งๆๆปัง(ผมชกกำแพงห้อง ชกจนเลือดออกที่ข้อนิ้วทั้ง 5 นิ้ว...มันสมควรแล้วหละ ให้เลือดโง่..ออกซะบ้าง..ดีแล้ว...อ๊ะ โทรศัพท์มา)

กริ๊งๆๆๆๆกริ๊งๆๆๆๆ

ซัน:ฮะ...ป๊า..มีอะไรครับ

ป๊า:อาซัน ลื้อทำอะไรอยู่ นอนหรือยัง เรียนเป็นไงบ้าง แล้วคอนโดเพื่อนป๊าอยู่สบายไหม

ซัน:ไม่ได้ทำอะไรฮะ ยังไม่นอนอะ ช่วงนี้ก็สอบเสร็จแล้วครับ ส่วนเรื่องคอนโดไม่มีปัญหาครับ อยู่สบายครับ

ป๊า:คือป๊าจะบอกว่าถ้าสอบเสร็จ ป๊าจะให้อาซันไปเคสเรื่องสั้นที่อเมริกา สนใจไหม งานนี้เป็นโอกาสที่ลื้อจะทำตามความฝันของตัวเองให้สำเร็จเลยนะ แต่ทั้งหมดก็อยู่ที่ตัวลื้อเองนะว่าไปอยู่ที่โน้นแล้วจะทำได้ดีหรือเปล่า ว่าไง สนใจไหม ถ้าสนเตรียมตัวบินคืนนี้เลย

ซัน:ผมขอเวลาคิดได้ไหมครับ เออแล้วเรื่องเรียนของผมหละครับ

ป๊า:ป๊าคุยกับผอ.ให้เรียบร้อยแล้ว ลื้อเรียนออนไลน์ได้ เวลาสอบลื้อก็สอบออนไลน์เพราะว่าลื้อเกรด4.00 และมีคะแนนท๊อประดับภาคอีก ผอ.บอกว่าไม่มีปัญหา สามารถเรียนออนไลน์ได้ ถ้ายังไงลื้อก็ลองคิดดูนะ โอกาสดีๆ อย่างนี้ไม่ได้หาง่ายๆ นะ และป๊ารู้ว่าลื้อทำได้ และไม่เคยทำให้ป๊าผิดหวัง ไม่เหมือนอาซาน รายนั้น ชอบหาเรื่องปวดหัวให้ป๊าตลอด..

ซัน:เฮีย ทำอะไรอีกฮะป๊า

ป๊า:ก็เรื่องเดิมๆแหละ ทำงานดีไม่มีปัญหาให้ป๊าปวดหัวสักอย่าง แต่มีอย่างเดียวที่ทำให้ป๊าปวดหัว คือเคลมเด็กในสังกัดนี่แหละ ป๊าก็ไม่เข้าใจ เด็กพวกนี้ทำไมถึงหลงคารมณ์อาซาน กันนัก เฮ้อ...   กะร่อนก็ที่หนึ่งแถมไม่เคยจริงใจกับใครป๊านะอยากให้มันเจอใครซักคนที่สามารถดัดสันดานมันได้จริงๆ

ซัน:เดี๋ยวสักวันก็ต้องมีสักคนแหละครับป๊าที่ปราบเสืออย่างเฮียได้แหละครับ

ป๊า:ป๊าก็คิดอย่างนั้นแหละ งั้นลื้อพักผ่อนไปเถอะ แล้วเจอกันที่บ้านนะ ฝันดีลูกรัก กริ๊ก!!

ซัน:(ผมคิดอยู่เสมอว่าป๊าไม่สนใจผม แต่วันนี้ผมพึ่งรู้ว่า ป๊าได้เตรียมทุก ๆ อย่างให้ผมไว้แล้ว การที่ผมไม่พูดไม่แสดงออก ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้สึก ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าป๊ารักผมเหมือนลูกๆคนอื่น และผมก็จะไม่ทำให้ป๊าผิดหวัง พร้อมกันกับผมจะสานความฝันของผมเมื่อโอกาสมาถึง เพื่ออนาคตที่ผมจะมีทุกอย่างด้วยตัวผมเองแล้วผมจะกลับมาทวงรักของผมคืน และถ้าถึงตอนนั้นผมก็จะยังคิดเหมือนเดิมคือถ้าคนที่ผมรักยังไม่มีใคร ผมก็จะทำทุกวิถีทางที่ให้ได้เค้ามา แต่ถ้าเค้ามีใครที่ดูแลเค้าแล้วผมก็จะเฝ้าและคอยดูแลเค้าอยู่ตรงนี้ เช่นเดียวกัน ผมใช้เวลาทบทวนตัวเองสักพัก และผมก็ตัดสินใจเดินไปห้องข้างๆตามเสียงหัวใจของผม.........

ณ.หน้าห้องกัส

ก๊อกๆๆๆๆๆ

กัส:(คิงกลับไปแล้วซักพัก ตอนนี้ผมเริ่มดีขึ้นมาแล้ว แต่ใจผมก็ยังคิดถึงเค้า ทำไมใจผมยังคิดถึงเค้านะ อ๊ะ..มีใครมานะ) ครับๆ แป๊บนึงนะครับ (หรือคิงลืมอะไรผมเปิดประตูและพูดว่า)คิงลืมอะไรหรือครับ...แกร๊ก!!! อ๊ะ..ซัน..(ผมตกใจครับไม่คิดว่าเป็นซัน)

ซัน:ผมมารบกวนกัสหรือเปล่า…ไอ้คิงมันกลับไปแล้วหรือครับ

กัส:ไม่ครับ..ซันมีอะไรหรือเปล่าครับ....ส่วนคิงกลับไปแล้วครับ

ซัน:งั้นผมขอเข้าไปข้างในได้ไหมครับ

กัส:ได้สิครับ เชิญครับ(เราทั้งสองเดินมานั่งที่โซฟา แล้วซันก็เขยิบมาใกล้ๆ ผมแล้วพูดว่า...)

ซัน:กัส ถ้าผมไม่อยู่แล้วกัสดูแลตัวเองดีๆนะครับ และเวลาไปไหนมาไหนระวังตัวด้วย แต่ผมลืมไปว่าคุณมีไอ้คิงคอยดูแล ยังไงผมก็ยังเบาใจได้ส่วนหนึ่งเพราะไอ้คิงมันเป็นคนดูแลและเทคแคร์คนเก่ง

กัส:และถามกัสสักคำไหมว่ากัสต้องการให้ใครดูแล...

ซัน:(ผมไม่พูดเยอะ ผมดึงกัสเข้ามาจูบ การจูบและสัมผัสครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายของผม..ที่ผมจะแสดงความรักที่มีต่อคนที่ผมรักได้เป็นครั้งสุดท้าย เพราะผมไม่รู้ว่าจากนี้ผมจะได้เจอกัสหรือเปล่า หรือถ้าเจอกัน เค้าอาจมีคนอื่นแล้วก็ได้ แต่ผมก็จะรักกัสคนเดียวและไม่มีวันเปลี่ยนใจเป็นอื่น ระหว่างที่ผมจูบ ผมอุ้มกัสเข้าห้องนอน เปิดประตูห้องนอนและค่อยๆวางกัสลงอย่างแผ่วเบาและพูดว่า.....)วันนี้ขอเป็นอีก 1 คืนที่ซันจะขอนอนกับกัสได้ไหมครับ...

กัส:(ซันไม่พูดอะไรมาก ซันดึงตัวผมเข้าไปจูบและจูบอย่างแผ่วเบา และต่อจากนั้นซันก็อุ้มผมเข้าห้องนอนของผม และถามผม..ผมเลยตอบไปว่า...)ทำไมจะไม่ได้หละครับ.....ก็กัสเป็นของซันนี่นาและจะเป็นของซันคนเดียวด้วยครับ

ซัน:ถึงแม้ซันจะไม่ได้อยู่กับกัสตลอดไปเหรอครับ

กัส:ไม่ว่าจะนานแค่ไหน กัสก็จะเป็นของซันคนเดียวครับ และจะเป็นตลอดไป(ผมเริ่มน้ำตาไหล มันจุกที่อกครับ ไม่กล้าแม้จะพูดคำว่ารักออกไปให้เขาได้ยิน เพราะเกรงว่าถ้าพูดคำๆนั้นไปแล้วเค้าไม่คิดแบบเรา เราก็มานั่งเสียใจเหมือนเดิมอีก สู้ว่าให้เค้ามาหาเราเมื่อเค้าต้องการดีกว่า และเราอยู่ในที่ของเราดีกว่า มันยังทำให้เราได้เห็นและได้กอดเขาบ้าง..แค่นี้ผมก็สุขใจแล้วครับ)

ซัน:( ผมใช้การกระทำเป็นการแสดงออกเพื่อให้กัสรู้ว่าผมรู้สึกอย่างไรในตอนนี้ และต่อจากนี้ไม่รู้ว่าเมื่อไร ที่ผมจะได้กอดคนคนนี้อีกหรือเปล่า เพราะผมต้องไปทำตามความฝันของผมก่อน ถามว่าทำไมผมไม่เลือกคนตรงหน้าและยกเลิกทุกอย่างที่ทำมา ตอบว่า ไม่ได้ครับเพราะทุกอย่างได้เตรียมการไว้เรียบร้อยแล้วและผมก็มีเป้าหมายของชีวิต ผมอยากสร้างอณาจักรของผมให้เป็นที่รู้จักและสิ่งที่ผมอยากได้คือคนที่รักผมและสนใจผมเห็นผมมีค่า ผมก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันถูกหรือเปล่า แต่มันคือความฝันของผม และผมจะตามความฝันให้สำเร็จและถึงตอนนั้นผมจะเอารางวัลมาให้คนที่ผมรักและบอกรักเค้าครับ)

กัส:(ซันค่อยๆถอดเสื้อของผมและกางเกงของผม และของซันเอง ตอนนี้ร่างเราไม่มีอะไรปกปิดมีก็แต่ผ้าห่มผืนเดียวกัน และกอดกัน จูบกันและเป็นของกันและกันอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมรู้สึกถึงความอบอุ่นของอีกคนที่มอบมาให้ ผมมีความสุขมากคับ ผมกอดซันไว้แน่น ระหว่างที่เรากำลังถึงจุดสุดยอดกัน ซันอ่อนโยนกับผมมากครับ ผมจูบซันอีกครั้ง จูบคราวนี้ผมขึ้นค่อมซันอีกครั้งและทำให้ซัน ซึ่งซันพอใจมาก และดูท่าทางมีความสุข ตอนนี้ผมอยากให้ในใจซันมีแต่ผมคนเดียว ห้ามมีใคร แต่ผมก็ห้ามใจซันไม่ได้ แต่ผมทำให้ซันเสพติดร่างกายผมได้ ซันต้องคิดถึงผมคนเดียว ในเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน...หลังจากเสร็จภารกิจ ผมก็นอนข้างๆและเอาตัวเข้าไปซุกอยู่ในอ้อมกอดของซัน..จนหลับไป)

ซัน:(กัสหลับไปแล้วครับ ผมมองกัสหลับอย่างหลงใหล ผมไม่อยากจากคนในอ้อมกอดนี้ไปเลยจริง ๆ แต่มีความจำเป็นที่ต้องไป เพื่อความฝันของตัวเองบางครั้งก็ต้องขัดใจตัวเองบ้าง....ผมค่อยๆลุกออกจากเตียงอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้กัสตื่นและก็ทำการแต่งตัว เมื่อแต่งตัวเสร็จ ผมก็ลงมานั่งข้างๆเตียงและจับปรอยผมมีปกอยู่บนหน้าของกัส และจุมพิตที่หน้าผากัสอย่างแผ่วเบาและพูดว่า......) ซันรักกัสนะครับ รักมาก ไม่อยากจากกัสไปไหนเลย ไม่อยากทิ้งกัสให้อยู่คนเดียว อยากดูแลกัสแบบนี้ตลอดไป อยากให้กัสเป็นของซันคนเดียว แต่ซันก็ทำไม่ได้เพราะซันมีหน้าที่ ที่ต้องทำ และไม่รู้ว่าเมื่อไรที่ซันจะได้เจอกับกัส กัสครับ กัสรอซันได้ไหม แล้วซันจะกลับมา....(ผมพูดจบผมก็จุมพิศที่หน้าผากกัสอีกครั้ง..แล้วก็ลุกออกไปจากห้อง..ระหว่างเดินออกจากห้องผมเห็นกรอบรูป รูปหนึ่งซึ่งเป็นรูปกัสยิ้มอย่างร่างเริงผมหยิบรูปกรอบนั้นแล้วก็เดินกลับห้องตัวเอง เตรียมจัดกระเป๋าเสื้อผ้าและของใช้ทั้งหมดเพื่อเตรียมตัวเดินทางไปอเมริกา ตามที่ป๊าได้บอกไว้ แต่ก่อนไปสนามบินผมต้องกลับบ้านก่อน

...............................

ณ. บ้านตระกูลเจริญชัยชนะกิจ

ซัน:สวัสดีครับป๊า สวัสดีครับม๊า(ผมยกมือไหว้ป๊าและม๊า เมื่อมาถึงบ้าน

ม๊า:ไหน ๆ ขอม๊าดูลูกชายคนเก่งของม๊าสิกะโกอินเตอร์แล้ว หล่อ ขาว สูง สง่า ไม่ว่ามองมุมไหนก็ดูดีและหล่อไปหมด

ป๊า:พอๆเลยม๊า เห่อลูกตลอด ทุกครั้งที่อาซันมันทำไรถูกใจ หลงรักมากกว่าเดิมอีกน้า ลื้อนี่จริงๆ เลย

ม๊า:ป๊าก็ในบรรดาลูกทั้งหมดก็มีแต่อาซันนี่แหละที่ทำให้เราภูมิใจ อาซันถึงม๊าไม่ค่อยดูและลื้อ แต่ม๊าขอให้ลื้อรู้ไว้นะว่า ลื้อคือลูกที่ม๊ารักเหมือนกันนะ และไปคราวนี้ เวลาทำอะไรให้คิดก่อนทำนะ อย่าทำตามใจตัวเองเหมือนแต่ก่อน ชีวิตโลกภายนอกในต่างแดน มันไม่สวยหรู เหมือนเราอยู่บ้านนะ ต้องอดทน เพื่อความฝันของตัวเอง อดกลั้นต่อคำดูถูกของคนที่ไม่ชอบเรา ตั้งเป้าหมายและไปให้สุดนะลูกรัก และขอให้ลื้อประสบความสำเร็จในทุก ๆ ด้านนะ อาซัน

ซัน:ขอบคุณครับม๊า เมื่อก่อนผมเข้าใจผิดมาตลอดว่าป๊าม๊าไม่รักผม ไม่ห่วงผม แต่ตอนนี้ผมมีความรักและรักคนคนนึงอยู่เลยทำให้ผมรู้ว่า ความรักที่ป๊าม๊ามีให้มันมากล้นและมากมายขนาดไหน ผมสัญญาว่าจะเอาความสำเร็จมาให้ป๊าม๊าและตระกูลเราให้ได้ครับ

ม๊า:จ้า..มามากอดกัน อืมมม

ป๊า:ม๊าได้เวลาลูกต้องไปแล้ว คนขับรถมารอแล้ว ปะ...เราไปส่งลูกที่สนามบินกัน แต่เดี๋ยวอาซานกับอาซาซ่าไปไหนหละ

ม๊า:อาซาซ่าไม่สบายอั๊วให้ทานยาแล้วนอนไปแล้ว ส่วนอาซานก็เหมือนเดิมออกไปเที่ยวกับเพื่อน

ป๊า: ให้มันได้อย่างนี้สิ ลูกชายตนโต น่าปวดหัวจริง ๆ เฮ้ออออออ

จากนั้นผมกับป๊าและม๊าก็นั่งรถตู้มาที่สนามบินกัน...และก็จัดแจงเรื่องตั๋วและผมก็กำลังเดินไปทางผู้โดยสารขาออก

ซัน:ผมไปก่อนนะครับแล้วเจอกันนะครับ ถึงแล้วผมจะคอลหานะครับ

ป๊า:โชคดีนะอาซัน ป๊าของให้ลื้อประสบความสำเร็จในทุกๆ ด้านนะ(ผมกอดป๊าและยกมือไหว้ขอบคุณ)

ม๊า:ก็เช่นกัน ขอให้อาซัน สมหวังในสิ่งที่หวังลูก อุปสรรคมีไว้ให้แก้ไข ไม่ได้มีไว้ให้หนีนะลูกจำไว้

ซัน:ขอบคุณนะครับม๊า ผมรักม๊านะครับ

.....ผมเดินจากป๊าและม๊าก้าวเดินไปข้างในของผู้โดยสารขาออก ระหว่างทางเดินตอนนี้เป็นเวลา 5ทุ่มกว่า ใกล้เวลาขึ้นเครื่องแล้ว และผมไม่รู้ว่าหลังจากนี้เมื่อไหร่ผมจะได้กลับมาเมืองไทยอีก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้เจอกัสอีก ผมรักกัส และรักมาก แต่ผมต้องจากมาเพื่อความฝันของผม ถามว่าผมเสียใจไหม ผมก็เสียใจไม่น้อยกว่ากัสหรอก ตลอดเวลาผมแน่ใจว่ากัสคือเค้าคนนั้นแน่นอน ผมมั่นใจ..และเมื่อถึงเวลาผมจะตามเค้าและจะเอาเค้ากลับคืนมาอยู่ในอ้อมกอดของผมเหมือนเดิม ผมมองดูกรอบรูปที่มีรูปกัส ผมมองดูด้วยน้ำตา ผมพูดกับกรอบรูปว่า “กัสครับ ซันรักกัสมานะครับ ซันสัญญาว่าซันจะทำตามฝันของตัวเองให้สำเร็จโดยไวและถึงเวลานั้นซันจะไปหากัส และไม่ปล่อยมือกัสเด็ดขาด ซันสัญญา”

พนง.:ท่านผู้โดยสารค่ะ ได้เวลาขึ้นเครื่องแล้วค่ะ ขอให้เตรียมเอกสารให้พร้อมเพื่อความสะดวกและรวดเร็วในการขึ้นเครื่องค่ะ

ซัน:(ผมเดินขึ้นเครื่องบิน และโอ๊ะ อ๊ะ ตุ๊บ!!!!)

000:ขอโทษนะค่ะ เราไม่ได้ตั้งใจนะค่ะ

ซัน:ไม่เป็นไรครับ คุณหละบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า(ระหว่างที่ผมหาที่นั่ง....)

000:ขอโทษนะค่ะ อะ อ้าว คุณนั่งตรงนี้เหรอค่ะ ฉันชื่อแนนซี่นะค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ

ซัน:อะ ครับ ผมชื่อซันครับ ยินดีที่ได้รู้จัก เช่นกันครับ

แนนซี่:คุณไปอเมริกา ไปทำงานหรือเรียนค่ะ

ซัน:ไปทำงานครับแล้วคุณหละ

แนนซี่:ไปทำงานค่ะ งานนี้ถ้าได้คงอยู่อีกนาน

ซัน:ขอให้ประสบความสำเร็จนะครับ

แนนซี่:ค่ะ ขอบคุณค่ะ

..................................

รุ่งเช้า ณ.ห้องคอนโดของกัส

ก๊อกๆๆๆๆๆกัสๆๆๆก๊อกๆๆๆๆ...นี่คิงเอง กัสๆๆๆๆเปิดประตูหน่อย...มีเรื่องด่วน!!!!กริ๊งๆๆๆๆๆ

กัส:(ผมงัวเงียตื่น เพราะเสียงเคาะประตูและเสียงกริ่ง..อ๊ะ ซันไปไหนแล้วตื่นมาทำไมไม่ปลุกผมหรือจะเข้าห้องน้ำนะ....ผมแค่คิดในใจและผมก็เดินไปเปิดประตู....แล้วพูดว่า...) อ้าว..คิงมีอะไรครับมาทำไรแต่เช้า นี่พึ่ง แปดโมงกว่าๆ เองนะ

คิง:เรามีเรื่องด่วน โทรหากัสก็ไม่ติด เลยรีบขับบิ๊กไบร์มาหานี่แหละ กัสรู้เรื่องซันหรือยัง

กัส:เรื่องอะไรเหรอครับ ก็เมื่อคืนซันยังมาหากัสอยู่เลย....หรือว่า.....(ผมรีบวิ่งไปที่ห้องนอน แล้วเรียกซันทุกที่ มองรอบ ๆ ไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าของซัน และเปิดไปดูที่ห้องน้ำก็ไม่เจอ....ผมวิ่งกลับมาและสวนคิงออกไปนอกห้องเพื่อที่ไปห้องของซันและเปิดประตูห้องซันเพราะผมมีกุญแจสำรองครับ..ซันเคยให้ไว้ยามฉุกเฉิน..แต่ภายในห้องว่างเปล่า เหมือนไม่มีคนอยู่...ผมวิ่งกลับมาหาคิง และพูดว่า.....)คิง..คิง...ซันไปไหน ซันหายไปไหน (ผมเขย่าตัวคิง และตะโกนถาม คิงพยามยามพยุงตัวผมมาที่ห้องพอมาถึงโซฟาแล้วนั่งลง และพูดว่า....)

คิง:กัส ตั้งสติและฟังเราดี ๆ นะ ซันไปอเมริกาแล้ว เมื่อคืนนี้ เราก็พึ่งรู้เรื่องเพราะวันนี้มีรายงานที่จะต้องส่งก่อนจบเหมือนกัน

กัส:และทำไมซันไม่บอกกัส ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนซันก็มาหากัส และมานอนกับกัส ทำไม ฮือๆๆๆๆๆ(ผมกอดคิงร้องไห้ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมซันต้องทิ้งผมไป ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้เรียกร้องอะไรจากซันเลยขอแค่ให้ซันอยู่ข้าง ๆ ผมก็พอ....)

คิง:เมื่อคืนมันส่งข้อความมาบอกเรา แต่เราหลับ เรารู้เมื่อเช้านี้เองเลยรีบโทรหาที่บ้านซันถึงรู้รายละเอียดทั้งหมดและก็ขับบิ๊กไบร์มาหากัสนี่แหละ....แต่เราอยากให้กัสอ่านข้อความที่มันส่งให้เรานะ แล้วกัสจะเข้าใจทุกอย่างเอง เชื่อเรา ว่าซันมันรักกัสมากจริงๆ

กัส:(ผมเอื้อมมือรับโทรศัพท์จากคิงมาอ่านข้อความที่ซันส่งมาให้คิง ว่า “ไอ้คิง มึงเป็นเพื่อนที่กูรักมากที่สุด และกูก็ไว้ใจมึงมากที่สุด กูขอฝากหัวใจของกูไว้กับมึง กูขอให้มึงดูแลหัวใจของกูให้ดี ให้เค้ามีความสุข ยิ้มแย้มสดใสในทุกวัน อย่าให้เค้าทุกข์หรือเสียใจในเรื่องใด ๆ อยู่ข้าง ๆ เค้าแทนกู อยู่ดูแลเค้าแทนกู และมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้เค้า ในทุกๆช่วงเวลาที่เป็นวันพิเศษแทนกู เพราะจากนี้กูคงไม่ได้อยู่ข้าง ๆ เค้าอีกนาน และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กูจะกลับมา แต่กูก็ไม่ได้คาดหวังให้เค้ารอกูหรอกนะ ถ้าเค้าเจอคนที่ดี กูก็พร้อมที่จะยอมรับ และดีใจกับเค้าด้วยที่เค้าเจอคนที่ดีและดูแลเค้าได้ กูมีความฝันและหน้าที่ ที่ต้องทำ ถามว่าอยู่อยากจากเค้าไหม กูไม่อยากจาก เพราะกูรักเค้าหมดหัวใจไปแล้ว และกูก็ฝากหัวใจของกูไว้กับเค้าแล้ว มึงเคยด่ากูว่า..ทำไมกูปากแข็ง ทำไมกูไม่ทำตามใจตัวเองบ้าง ถามกูว่ากูไม่อยากทำเหรอ กูอยากทำจะตาย แต่กูทำไม่ได้ ..สุดท้าย ถ้ากูมีโอกาสกูจะติดต่อกลับมาหามึงเอง และกูขอมึงเรื่องนึง มึงช่วยกูหน่อยนะ มึงช่วยส่งเมลล์หากูทุกวัน เล่าเรื่องราวของเค้าให้กูฟังว่าเค้าไปทำอะไรกับใครที่ไหนให้กูหน่อย เพราะอย่างน้อยๆ มันก็ยังเป็นกำลังใจให้กูเดินก้าวต่อไปข้างหน้าอย่างมีความหวังว่ากูต้องประสบความสำเร็จและกลับไปหาเค้าได้เมื่อถึงเวลานั้น

กูรักมึงนะคิง ไอ้เพื่อนรัก”(ผมอ่านข้อความจบ ผมร้องไห้โฮออกมาทันที) คะ คิง ซันไปแล้ว คิงโทรหาซันให้กัสได้ไหม กัสยังไม่ได้บอกรักคิงเลย กัสยังไม่ได้บอกความรู้สึกที่กัสมีให้คิงเลย คิงๆๆๆช่วยกัสหน่อยสิ งั้นกัสโทรเองนะ (ผมหยิบโทรศัพท์มาเพื่อกดหาซัน “หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ค่ะ” โทรศัพท์หล่นจากมือผมทันที ซัน ทำไมต้องทิ้งผมไปด้วย ผมไม่เข้าใจ )

คิง:เราเข้าใจทั้งซัน และกัส นะ แต่ทุกอย่างมันจะดีเองเชื่อเรา เวลาเท่านั้น ที่จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้น เชื่อเรากัส อย่าร้องนะ ไม่ร้องนะ (ผมกอดกัส ที่กำลังร้องไห้หนักมาก ผมสงสารทั้งสองคนจังเลยแต่ทำอะไรไม่ได้นอกจากให้กำลังใจ และภาวนาว่าในอนาคตอย่าให้มีอะไรมาเปลี่ยนแปลงใจเค้าทั้งสองคนเลย ขอให้เค้าทั้งสองกลับมาดูแลหัวใจกันและกันเร็วๆ)

..........................................

โปรดติดตาม #แอบรัก(จนหมดใจ) บทที่ 6 By Suchi

ติชมได้ค่ะ เพราะเราจะเอาทุกคำติชมมาพัฒนาผลงานเขียนมีคุณภาพมากยิ่งขึ้นค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว