ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ep.24 เรือสำราญ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2563 12:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ep.24 เรือสำราญ
แบบอักษร

โธมัสยืนส่งทั้งสองคนจนมาเวอริคขับเรือออกไป มาเวอริคต้องทำหน้าที่กัปตันเรือ เพราะต้องการอยู่กับคนรักตามลำพังเพื่อจะได้ใช้โอกาสนี้ง้อเธอให้สำเร็จ

2 วันที่แล้วหลังจากที่โดนเจนนิสไล่ออกมานอนข้างนอกมาเวอริคเซ็งนิดหน่อยก็เลยลงมาหาเครื่องดื่มดื่มแก้เซ็งที่ผับชั้นล่างของโรงแรมและได้พบกับโธมัส ทั้งสองคนเลยมีโอกาสได้เปิดอกคุยกัน

"ขอผมนั่งด้วยคนนะครับ" โธมัสเดินเข้ามาหามาเวอริคที่นั่งอยู่ที่เคาท์เตอร์บาร์เพียงลำพัง

"อือ" ชายหนุ่มพยักหน้าให้ตามมารยาท

"คุณเจนนอนแล้วเหรอครับทำไมคุณถึงได้มานั่งอยู่คนเดียว" โธมัสเป็นฝ่ายเริ่มชวนคุย

"คงงั้นละมั่ง" มาเวอริคตอบอย่างไม่เต็มใจนัก

"คุณมีปัญหาอะไรกันรึเปล่า เอ่อ..คือ..ผมขอโทษด้วยนะที่ต้องถามตรงๆ แต่ผมเป็นห่วงคุณเจน"

"ไม่ใช่ธุระของคุณที่ต้องคอยเป็นห่วงเมียชาวบ้าน" มาเวอริคไม่พอใจที่ได้ยินว่าเจ้าของโรงแรมหนุ่มเป็นห่วงคนรักของตน ชายหนุ่มวางแก้วลงเสียงดังทำท่าจะเดินหนีออกไป

"เดียวก่อนสิครับ ผมแค่เป็นห่วงเธอในฐานะเพื่อนเท่านั้น จริงผมสาบานได้" โธมัสโยกตัวขวางเอาไว้ "ผมยอมรับนะว่าผมชอบคุณเจนตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเธอที่ผับแต่เธอก็บอกกับผมว่าสามีของเธอมารอรับอยู่ข้างนอกแล้วผมก็ยังไม่ค่อยจะเชื่อซักเท่าไหร่ จนเราได้มาเจอกันอีกที่นี่ ผมก็ยังอยากจะจีบเธออีกครั้งพยายามใกล้ชิดกับเธอแต่ใจเธอก็ไม่มีที่ว่างให้ผมแล้ว เธอขอให้เราเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น"

"คุณเล่าให้ผมฟังต้องการอะไร?" มาเวอริคมองชายหนุ่มอย่างไม่เข้าใจ

"ผมไม่รู้หรอกนะว่าพวกคุณทะเลาะอะไรกัน แต่ผมเห็นว่าคุณเจนเศร้าๆตั้งแต่มาถึงที่นี่ผมแค่เป็นห่วงในฐานะเพื่อน ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยบอกผมได้เลยนะผมยินดีช่วย"

"เราเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ผมโดนผู้หญิงวางยาและเกือบจะมีอะไรกัน โชคดีเจนเข้าเจอซะก่อนผมก็เลยรอดแต่ผลที่ตามมาก็อย่างที่เห็นแหละ เธอโกรธมากและขับรถหนีมาถึงที่นี่" มาเวอริคกระดกแก้วน้ำสีอำพันลงคอ "ส่วนหนึ่งผมเองก็ผิดที่ปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นมาอยู่ใกล้ตัวเกินไป ผมพยายามอธิบายเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นและก็ดูเหมือนว่าเจนจะเข้าใจ เธอยอมให้อภัยแต่ผมต้องเริ่มจีบเธอใหม่ภายในเวลาสองเดือนก่อนที่เธอจะกลับเมืองไทย" มาเวอริคถอนหายใจยาว

"เฮ้ยยย แค่นี้คุณก็ท้อแล้วเหรอเสียชื่อมาเฟียใหญ่หมด" โธมัสแกล้งหยอก "เธอรักคุณเชื่อสิไม่อย่างงั้นเธอไล่คุณไปนอนที่อื่นแล้ว ผู้หญิงก็เป็นแบบนี้แหละปากไม่ตรงกับใจ"

"คุณคิดอย่างงั้นเหรอ? ฮ่าๆๆ เอ้าชนขอบคุณนะที่ช่วยนั่งฟังได้ระบายออกมาบ้างก็ดีเหมือนกัน" สองหนุ่มได้มีโอกาสเปิดใจคุยกัน

โธมัสจึงเสนอให้มาเวอริคพาเจนนิสล่องเรือยอร์ชออกไปเที่ยวชมท้องทะเลบรรยากาศดีๆอาจจะทำให้หญิงสาวใจอ่อนขึ้นมาก็ได้

...

...

 

เรือยอร์ชส่วนตัวของโธมัสแล่นออกไปกลางทะเลห่างจากชายฝั่งพอประมาณก็พบกับอ่าวอ่าวหนึ่งที่สวยงามน้ำทะเลที่ฟ้าสะท้อนกับแสงแดด อากาศเย็นสบาย มีกลุ่มเรือยอร์ชอีกหลายลำจอดห่างกันออกไป

เจนนิสลงไปนอนอาบแดดอยู่ที่ท้ายเรือ ส่วนมาเวอริคจอดเรือแล้วลงมานั่งจิบไวน์ชมบรรยากาศอยู่ไม่ไกล

"ชอบไหมครับ" ชายหนุ่มเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ

"ค่ะ" เจนนิสตอบขณะยังหลับตาต่ออย่างไม่สนใจ

"เล่นน้ำไหม? น้ำใสดีนะพี่อยากเล่นน้ำนะ เล่นเป็นเพื่อนหน่อย" คนตัวโตออดอ้อนทำท่ากระแซะๆร่างบางจนน่าหมั่นไส้ เจนนิสเกือบจะหลุดยิ้มออกมา

"ไม่เอา ไม่มีชุดไม่ได้เตรียมมาคุณอยากจะเล่นก็ไปเล่นเลย" สิ้นคำร่างบางถูกดึงให้ลุกขึ้นไปในห้องนอนที่อยู่ได้ท้องเรือ "จะทำอะไร?" เจนนิสเอ่ยถามทั้งที่ไม่กล้าสบสายตา

ชายหนุ่มยื่นใบหน้าคมเข้ามาใกล้จนคนตัวเล็กหวั่นใจ "คิดถึงจัง" เสียงแหบพล่ากระซิบที่ข้างใบหูหญิงสาว

"ทะ ทำอะไร?" หญิงสาวทำเสียงแข็งขู่

"ไปเปลี่ยนชุดสิจะได้ไปเล่นน้ำกัน" มาเวอริคบอกพลางชี้ให้หญิงสาวดูชุดว่ายน้ำสีสดใสที่วางอยู่บนเตียง "หรือว่า...อยากเปลี่ยนพร้อมกัน"

"มะ ไม่ต้องเลย ออกไปเดี๋ยวเอง" หญิงสาวผลักดันร่างแกร่งออกไปจากห้อง \(-ㅂ-)/ ♥ ♥ ♥

"โอ้ย ฮ่าๆๆ พี่แม็คอย่าแกล้งสิ นี่แน่ะๆ อร้ายยย" เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาวดังลั่นอ่าวเมื่อถูกคนตัวโตแกล้งสาดน้ำใส่

มาเวอริคได้ยินสรรพนามที่เปลี่ยนไปรีบว่ายน้ำเข้ามาหาโอบกอดร่างบางเอาไว้

"เมื่อกี้เรียกว่าอะไรนะ เรียกใหม่ซิ"

"ใคร ใครเรียกอะไรอย่ามาโมเม" หญิงสาวแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ "นี่แน่ะ ๆ ปล่อยนะอย่ามาเนียน"

"โธ่ ! ที่รักครับหายโกรธพี่แล้วอย่าใจร้ายกับพี่นักเลยน้าาา พี่ใจจะขาดแล้ว"

ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่น ปลายจมูกกดลงที่แก้มนุ่มด้วยความคิดถึง มือหนาจับคนตัวเล็กพลิกให้หันหน้ากลับไปเผชิญกับสายตาคมของเขา แขนเรียวเกาะไหล่ของชายหนุ่มช่วยพยุงตัวในน้ำเอาไว้

"คิดถึงไหม?"

ชายหนุ่มเอ่ยถามเสียงพล่า เจนนิสได้แต่ก้มหลบสายตาใบหน้าแดงก่ำจนถึงใบหูด้วยความเขินอาย ยังไม่ทันจะได้คำตอบริมฝีปากหยักก็จู่โจมฉกจูบจากปากบางด้วยความโหยหา ลิ้นร้อนซอกซอนเข้าไปกวาดต้อนน้ำหวานไปทั่วโพรงปากเล็กที่ถูกเขาดูดดึงจนบวมเจ่อ

ชายหนุ่มอุ้มร่างบางกลับขึ้นมาบนเรือสายตาส่งประสานด้วยความโหยหา คิดถึง ร่างกายต่างตอบสนองความต้องการ

"พี่คิดถึงเจน ขอพี่นะ" (´ε` )♡

ไม่ทันจะได้ตอบริมฝีปากบางก็ครอบครองไปเสียก่อนเขามอบรสจูบอย่างหื่นกระหายให้เธอเป็นการบอกว่าคิดถึงและต้องการร่างบางนี้เพียงใด มือหนากอบกุมสองเต้าอวบผ่านบิกินี่สีสดใส มาเวอริคซุกไซร้ซอกคอขาวเนียนขบเม้มจนเกิดรอยรักสีกุหลาบจนทั่วทั้งเนินอกอวบ ซอกคอขาว หญิงสาวได้แต่ปล่อยอารมณ์ไปกับความต้องการเธอเองก็คิดถึงและต้องดารเขามากเช่นกัน

ที่ต้องอดทนแกล้งทำเป็นไม่สนใจก็แค่ต้องการลงโทษชายหนุ่มที่ปล่อยให้ผู้หญิงคนอื่นเข้ามาใกล้ชิดตนเองได้จนเกิดเรื่อง เจนนิสได้รู้เรื่องทั้งหมดแล้วจากนาตาลีและโรเซ่ก่อนที่ชายหนุ่มจะตามเธอมา

มาเวอริคผลักร่างบางลงบนเตียงก่อนที่จะร่างเปลือยเปล่าของเขาลงมามาทาบทับ บิกินี่ตัวจิ๋วถูกถอดทิ้งตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าของชุดไม่อาจรู้

ปากหยักได้ครอบครองเม็ดเชอรี่สีหวานดูดดึงราวกับทารก ร่างบางของหญิงสาวได้แต่แอ่นอกรับมือเล็กลูบไล้ไปอย่างสะเปะสะปะ นิ้วร้ายสอดแทรกเข้าไปชักเข้าชักออกในกลางกายสาวที่มีน้ำหวานกำลังไหลเยิ้มออกมา

'อ่าาาา อ่ะะะะ พี่แม็ค' เสียงครางของคนตัวเล็กยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ความเป็นชายในกายเขา เมื่อปากหยักซุกซนเล่นวนลงไปด้านล่างส่งลิ้นร้อนเข้าไปแทนที่นิ้วของเขา ร่างบางยิ่งสั่นสะท้าน ดวงตาพล่ามัวเสพย์สมความสุข มือบางจิกผมสีน้ำตาลเข้มของเขาเอาไว้เพื่อระบายความเสียวซ่าน

"อ่ะๆ พี่แม็คไม่ไหวแล้วเจนขอเถอะ" ได้ยินอย่างนั้นชายหนุ่มถึงกับยิ้มร้ายออกมา เขานึกอยากจะแกล้งให้เธอขึ้นมาซะแล้ว มาเวอริคหยุดการกระทำแล้วทิ้งตัวนอนแผ่หราบนเตียงนุ่ม

"ทำให้พี่บ้างสิ" ชายหนุ่มบอกกับเธอพลางเหลือบตามองไปที่แก่นกายของตน

"ทะ ทำไม่เป็นนนา" เจนนิสหน้าแดงก่ำ

"เดี๋ยวพี่สอนนะคะ ที่รัก" มาเวอริคได้ที่ออดอ้อน "ทักทายมันก่อนสิ มันคิดถึงเจนนะ"

ชายหนุ่มจับมือเรียวเล็กไปโอบอุ้มแก่นกายของตนรูดขึ้นรูดลงจนเธอเริ่มคล่อง 'อ่าาาาา ดีอย่างนั้นแหระลองดูดมันดูสิ ที่รัก โอ้วว' หญิงสาวจับแท่งไอติมหอมหวานอมเข้าไปจนมิดด้ามแล้วดูดเลียจนมาเฟียหนุ่มต้องปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมาเต็มปากเล็กจนเธอสำลัก

"แคร่กๆๆ พี่แม็คแกล้งเหรอ"

มาเวอริคไม่พูดพร่ำทำเพลงจับคนตัวเล็กขึ้นนั่งคล่อมทับยัดเจ้ามังกรหิวเข้าไปกลางกายสาวก่อนจะสอนให้เธอขยับโยกสะโพกกลมกลึงไปตามจังหวะ ชายหนุ่มนอนมองหน้าอกอวบที่เด้งขึ้น-ลงช่างดูเซ็กซี่เย้ายวนได้เป็นอย่างดี

ความรัก ความคิดถึง ความปรารถนา ถูกปลดปล่อยออกมาเป็นภาษากายที่ล่อหลอมรวมกัน มาเวอริคให้สัญญากับตัวเองเลยว่าจะไม่ยอมเสียเธอไปแน่นอน

 

~♥~~♥~~♥~

ขออภัยรี้ดทุกท่านด้วยนะคะที่ให้รอ

ช่วงนี้ไรท์งานยุ่ง อย่าเพิ่งหนีกันไปนะคะ

แต่งจบไม่มีเทแน่นอนค่ะ

🙏🙏🙏

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว