email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 49

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 137

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2563 12:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 49
แบบอักษร

“เออ..คือว่า ท่านฌอนบอกว่า ถ้าหากท่านดูแลผู้ที่อยู่นอกเมืองได้เป็นอย่างดี ท่านอาจจะพิจารณาใช้ช่องทางพิเศษขอรับ” ทหารคนนั้นกล่าวออกมา ทั้งสองมองไปที่ทางทหารนายนั้น และก็คิดเล็กน้อยถึงผลได้ผลเสียกับสิ่งที่จะเกิด และกำลังจะได้รับ

“ข้าจะสนับสนุนกำลังพลก็แล้วกัน.. แล้วเจ้าล่ะ สมาคมการค้าเองก็ต้องมีส่วนร่วมในครั้งนี้ด้วยสิ” มันเป็นมอรัสซัสที่กล่าวออกมาก่อน เขาเลือกที่จะสนับสนุนทหาร เพื่อว่าเขาจะได้ไม่สูญเสียในเรื่องของงบประมาณมากนัก และเขายังพูดเพื่อกดดันนาทาร์มันได้อีกด้วย เกี่ยวกับการมีส่วนร่วม

“เหอะ ถึงเจ้าจะไม่เสนออะไรเลย ข้าก็พร้อมที่จะสนับสนุนทุกอย่างอยู่แล้ว เจ้าคิดว่าพรุ่งนี้ข้าจะต้องสูญเสียไปเท่าไหร่กันถ้าชื้อของไม่ทันในตอนเช้า วันนี้ยังโชคดีที่พวกข้าได้ชื้อของไว้แล้วในตอนเช้า และยิ่งวันพรุ่งนี้จะเป็นสินค้าล็อตใหญ่อีก ข้าต้องทุ่มสุดตัวอยู่แล้ว... เจ้าทหารหนุ่ม ผู้คนที่อยู่ด้านนอกนั้นมีประมาณเท่าไหร่กันล่ะ”

นาทาร์กล่าวออกมา ถ้าพรุ่งนี้ร้านยังไม่เปิด เขาจะต้องสูญเสียลูกค้าเยอะมาก และผลกำไรก็จะหายไปเป็นหลักแสนเหรียญทองเลยทีเดียว ทหารนายนั้นนึกย้อนกลับไป เขานับดูแล้วน่าจะมีคนที่ตกค้างอยู่นอกเมืองเป็นจำนวนเท่าไหร่เขาก็ตอบออกมาอย่างคร่าวๆ

“น่าจะมีประมาณ 100-150 คนขอรับท่านนาทาร์” ทหารหนุ่มกล่าวออกมา

“แค่นั้นเองใช่หรือไม่ ได้ ข้าจะให้มาม่าแก่พวกเขาคนละซอง พร้อมกับน้ำดื่มคนละหนึ่งขวดใหญ่ เอาเป็นสัก 200 ชุดเผื่อพวกเจ้าด้วยก็แล้วกัน และยังให้เครื่องนุ่งห่ม วงเล็บให้ยืมนะเว้ย ของอย่างนี้ข้าเอาไปขายมือสองได้ทุนคืนอยู่” นาทาร์กล่าวออกมาบวกกับความขี้งกสไตล์พ่อค้าหน้าเงิน

“โอเค เอาเป็นว่าตกลงตามนี้ก็แล้วกัน ข้าจะรีบเซ็นต์ดำเนินการทางการทหารก่อน อีกสักครู่ก็คงจะเรียบร้อย แล้วจะให้พวกข้าไปรับสินค้าพวกเจ้าที่ไหนกันล่ะ” มอรัสซัสกล่าวรวบรัดตัดตอนไปเลยทีเดียว

“เหอะ เจ้าคิดว่าข้าจะไม่รู้หรือยังไง ว่าเจ้าจะเอาหน้าคนเดียวน่ะ .. ไม่มีทางเสียหรอก ข้าจะเดินทางไปด้วยตัวของข้าเองเว้ยย”

นาทาร์กล่าวออกมา พร้อมกับจะเดินออกไป เพื่อเตรียมสินค้าให้พร้อมสำหรับการแจกสิ่งของ มอรัสซัสที่ได้ยินก็ทำหน้าเซ็งก่อนจะแยกย้ายไปทำธุระทางฝั่งของตัวเองบ้าง แต่ก่อนจะแยกย้ายกันนั้นเอง นาทาร์กล่าวออกมาก่อน

“คราวหน้า เจ้าต้องหาคนที่วาดรูปเก่งๆ แล้วทำป้ายประกาศไปทั่วเมืองเลยว่าคนนี้ห้ามยุ่งเด็ดขาด” นาทาร์พูดออกมาอย่างเล่นๆ แต่เจ้าเมืองก็คิดเป็นจริงเป็นจัง เขากล่าวตกลงในทันที ก่อนจะแยกย้ายกันไปจริงๆ

ตัดกลับมาที่ด้านของฌอนพระเอกของเรื่อง เขากำลังเดินที่กองไฟกองหนึ่งที่ถูกจุดเอาไว้กลางป่า และแน่นอนว่ามันเป็นจุดที่พวกเขานัดหมายกันกับเหล่าสมาชิกหน่วยอินทรีย์ เมื่อเหล่าลูกนกอินทรีย์รู้ว่าใครมา พวกเขาก็ลุกขึ้นยืน เพื่อทำความเคารพ

“ทำความเคารพท่านผู้นำสูงสุด วันทยหัตถ์!!” คิริวกล่าวขึ้น ฌอนเองก็ทำความเคารพกลับ ก่อนที่เขาจะสั่งให้ลดมือลง จากนั้นฌอนก็เดินเข้าไปนั่งอยู่สถานที่ที่คิริวจัดเตรียมไว้ให้ เมื่อเขานั่งลงก็เริ่มบทสนทนาในทันที

“ข้าคิดว่าพวกเจ้าคงไม่สามารถแอบเข้าเมืองได้เลยซินะ” ฌอนเอ่ยถาม

“เป็นเช่นขอรับท่านฌอน เราคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าทางนั้นจะมีพวกนักเวทตรวจจับระดับสูงเฝ้าอยู่ตลอดเวลา.. ต้องขออภัยท่านด้วยที่พวกข้ายังแข็งแกร่งไม่พอขอรับ” คิริวกล่าวออกมาพร้อมกับก้มหัวให้กับฌอน

“เอาเถอะๆ ข้าก็พอจะดูออก พวกเขาตรวจตรากันเข้มจริงๆ คงน่าจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับข่าวลือของพวกเราไม่ผิดแน่นอน... แต่ตอนนี้ข้าคิดว่าพวกนั้นเองก็คงลืมเรื่องนี้ได้แล้วชั่วคราว เพราะข้าได้สร้างสถานการณ์พิเศษขึ้นมา” ฌอนกล่าวออกมา

“สถานการณ์ที่ท่านปิดร้านของท่านใช่หรือไม่ขอรับ ท่านฌอน” คิริวกล่าวออกมาอย่างสงสัย ไม่รู้ว่าท่านจะปิดไปทำไม กำไรของท่านน่าจะหายไปไม่ใช่น้อย ในขณะที่หน่วยอินทรีย์อีกสองคนก็ได้แต่นิ่งเงียบฟังบทสนทนาของทั้งสองอย่างตั้งใจนั้นก็คือ โจว และโวโรนิก้า

“จริงๆมันก็มีสองเหตุผลหลักๆ หนึ่งคือช่วยเหลือพวกเจ้าให้เข้าเมือง และทำตามแผนได้เป็นอย่างดี สองก็คือความสะใจล้วนๆ ถึงมันจะเริ่มมาจากความสะใจก็เถอะ แต่ข้าก็พึ่งจะนึกแผนนี้ได้เมื่อตอนเย็นวันนี้เอง” เมื่อทุกๆคนได้ยินในสิ่งฌอนพูดออกมา พวกเขาก็แอบดีใจอยู่ไม่น้อยที่อย่างน้อยผู้นำของพวกเขาก็ยังนึกถึงความปลอดภัยของลูกน้อง แม้ว่าจุดเริ่มต้นมันจะเกิดจากความสะใจก็เถอะ

“แล้วท่านมีแผนเช่นไรขอรับท่านฌอน” คิริวยังไม่หยุดเอ่ย ถามออกไปต่อด้วยความอยากรู้

“มันก็ไม่ได้มีอะไรยากเลย หากข้าเดาไม่ผิด วันนี้จะมีทหารของท่านเจ้าเมืองออกมาจากเมืองหลายร้อยคนได้อยู่ และไหนจะสมาคมการค้านั่นอีกที่จะต้องใจปล้ำส่งอาหารออกมาหลายเกวียนอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นพวกเจ้าต้องเขาไปตีเนียนเข้าไปแฝงตัว และเดินทางเข้าเมืองก็แล้วกันนะ”

“อย่างนี้นี่เอง งั้นข้าจะให้โวโรนิไปสำรวจ และเฝ้าตามแล้วกันขอรับ.... เจ้าทำได้ใช่หรือไม่” คิริวยังเอ่ยขึ้นมา เพื่อแบ่งงานให้กับทั้งตัวเอง โจว และโวโรนิก้า ทั้งสองก็พยักหน้าแล้วพร้อมกับแยกไปทำงานของใครของมัน ส่วนฌอนก็นั่งอยู่เฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น

ในขณะเดียวกันนั้นเอง ผู้คนหน้าประตูเมืองก็มีการพูดคุยกันสักเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้มากมายอะไร พวกเขาจะต้องระวังตัวตลอดในสถานที่แห่งนี้ เพราะไม่ได้ต่างจากการเดินตลาดเลยแม้แต่น้อย ไหนจะต้องระวังมอนสเตอร์ ไหนจะเป็นคนอื่นที่หวังจะได้เงิน แล้วไหนจะเรื่องอาหารกับน้ำดื่มอีก

ในระหว่างที่พวกเขากำลังคิดอยู่นั้นเอง ประตูของเมืองก็ถูกเปิดออกมาอย่างช้าๆ ปรากฏเป็นทหารของอาณาจักร ที่สวมชุดเต็มยศ จากนั้นก็มีเกวียนของสมาคมการค้าที่บรรจุไปด้วยอาหาร และน้ำดื่มหลายชุด พวกเขาก็ได้แต่สงสัยว่า พวกเขามาทำอะไรกันด้านนอกเมือง และเมื่อรถม้าได้จอดลง คนที่ปรากฎออกมานั้นก็คือ ผู้ช่วยของเจ้าเมืองนั่นเอง มัลมัลล์

“สวัสดีชาวต่างแดนทุกๆท่านนะขอรับ ข้าคือผู้ช่วยเจ้าเมืองมีเรื่องจะแจ้งให้พวกท่านได้ทราบ... ท่านเจ้าเมือง และสมาคมการค้าของเมืองมาลีน จะขอสนับสนุนทุกๆท่านที่เดินทางมายังเมืองของเรา แต่ไม่สามารถเข้าเมืองได้ทันตามเวลากำหนดของอาณาจักร ท่านเจ้าเมือง และสมาคมการค้าผู้ใจดีจะขอเสนอ..”

“1.การคุ้มครองแก่ผู้ที่เข้าเมืองมาลีน ด้วยทหาร 1 กองร้อย และดูแลความปลอดภัยของทุกๆท่าน”

“2.การแจกจ่ายสมาคมการค้ายินดีที่จะแจกมาม่าอาหารขึ้นชื่อของที่นี่คนละ 1 ซอง พร้อมกับน้ำดื่มคนละหนึ่งขวดใหญ่ หากผู้ใดสนใจก็สามารถมารับได้เลย ฟรีๆ จบประกาศ”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว