email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

จำได้ใช่มั้ย

ชื่อตอน : จำได้ใช่มั้ย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 44

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ธ.ค. 2563 14:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จำได้ใช่มั้ย
แบบอักษร

"คุณจำผมได้ใช่มั้ยคุณเวย์"

กัสเอ่ยถามเวย์หลังจากเก็บความอึดอัดไว้นานพอสมควร

"ทำไมถึงคิดว่าผมจำคุณได้ล่ะ"

เวย์ตอบกลับด้วยใบหน้ายยียวน

"คุณเวย์ ผมรู้ว่าคุณจำผมได้ ไม่อย่างนั้นคุณคงไม่แกล้งให้ผมตกใจ"

คนตัวเล็กพูดด้วยน้ำเสียงงอลๆ

"หึหึ คุณกำลังงอลผม?"

ร่างสูงเหลือบตามองในขณะที่ขับรถและยิ้มกริ่มที่มุมปากเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กทำท่าทางกระฟึดกระฟัดอยู่ตรงเบาะข้าง

"งอลอะไรเล่า ใครเค้างอลคุณ คิดเองเออเอง"

คนตัวเล็กรีบแก้ตัว

"งั้นหรอ"

ร่างสูงยังคงยิ้มมุมปาก เหลือบมองร่างเล็กอยู่บ่อยครั้ง พลางคิดในใจ 'น่ารักดี'

"ตกลงคุณจำผมได้ใช่มั้ยครับ"

เมื่อความสงสัยยังไม่ได้รับความกระจ่างคนตัวเล็กจึงเอ่ยถามอีกครั้ง

"อืม"

"นั้นไง ผมว่าแล้วว่าคุณต้องจำผมได้อยู่แล้ว ขนาดผมยังจำคุณได้เลย"

"ทำไมถึงจำได้ล่ะ"

"อ้าวก็คุณหล่อสะขนาดนี้ใครจำไม่ได้ก็บ้าแล้ว.... เอ่อ.. ผมหมายถึง คุณหน้าตาแบบนี้ใครเค้าก็จำได้ทั้งนั้นแหละ ...(ไม่ได้ดีขึ้นเลย) เห้อ! เงียบปากไปเลยไอ่กัส"

คนตัวเล็กพึมพำแล้วเอามือปิดปากตัวเองเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอปากชมคนข้างๆไปแบบโผงผางเช่นนั้น มันอาจจะทำให้คนข้างๆคิดว่าตัวเองโรคจิตหรือเปล่า

(ไม่น่าเลย งืออออ)

คนฟังเมื่อได้ยินว่าใครบางคนเอ่ยชมตัวเองก็ได้แต่ยิ้มมุมปากแต่ยังตีหน้านิ่งอยู่เพื่อไม่ให้คนข้างๆเห็นว่าเขารู้สึกดีแค่ไหนที่คนตัวเล็กใส่ใจในรายละเอียดบนตัวเขาขนาดนี้

"ถึงแล้ว ลงไปสิ หรือจะให้ผมเดินขึ้นไปส่ง"

"เฮ้ยๆๆ ไม่ต้องเลย ผมไปเองได้ ขอบคุณน่ะครับที่มาส่ง เอ่อ..."

แกร๊ก!

จู่ๆร่างสูงก็โน้มตัวเข้าประชิดคนตัวเล็กเอื่อมมือผ่านช่วงเอวคนตัวเล็กไปตอนนี้ใบหน้าทั้งสองใกล้กันมาก มากพอที่จะทำให้ร่างสูงอาจจะได้ยินเสียงตึกตักที่ดังมาจากคนตัวเล็ก ก้อนเนื้อข้างซ้ายของเค้ามันกำลังเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาให้ได้ มันใกล้ชิดจนคนทั้งคู่ได้กลิ่นอายของกันและกัน ร่างสูงมองคนตัวเล็กที่หลับตาปี๋เมื่อเห็นว่าตัวเองหันหน้าเข้าหาในระยะนี้

เขาเองอยากลิ้มลองเรียวปากบางของคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ แต่ก็เกรงว่ามันคงจะเร็วเกินไป และจ้องข่มใจไว้ก่อน (อย่ารีบเดี่ยวไก่ตื้น) จึงใช้มือข้างที่เอื้อมมาเปิดประตูรถให้คนตัวเล็กตบเข้าที่แก้มขาวๆเบาๆไปสองทีอย่างมั่นเขี้ยว

แปะ แปะ ทำไมรู้สึกเจ็บแก้มอ่ะ

"ไม่ลงหรอ!"

คนตัวเล็กลืมตาขึ้นก็เห็นร่างสูงนั้งมองมาที่ตนโดยใช้มือข้างหนึ่งวางต้องขอบประตูรถเท้าหัวตัวเองไว้แล้วส่งยิ้มมุมปากมาให้

จิ๊! หล่อตายแหละ

"คุณแกล้งผมอีกแล้วน่ะ"

ร่างเล็กกอดอกและเบะปากหรี่ตามองร่างสูงที่ส่งยิ้มยียวนให้ตน

"ถ้าคุณไม่ยอมลงผมจะไม่ใช่แค่แกล้งน่ะ"

ร่างสูงแกล้งขยับตัวเข้าไปใกล้คนตัวเล็ก

"ลงๆๆ ผมไปแล้วน่ะครับ ขอบคุณที่มาส่งครับ"

คนตัวเล็กรีบกระโดดลงจากรถทันเมื่อเห็นว่าร่างสูงเข้าใกล้ตัวเองอีกครั้งด้วยสีหน้าแปลกๆ คนตัวเล็กยืนตรงฟุตบาตแล้วก้มลงเคาะกระจกรถที่มีร่างสูงนั้งอยู่

กระจกถูกเลื่อนลง เวย์หันมองคนตัวเล็กเป็นเชิงถามว่ามีอะไรหรือเปล่า

"ขับรถกลับดีๆน่ะครับคุณเวย์"

ร่างเล็กพูดขึ้นพร้อมกับส่งรอยยิ้มจริงใจให้

"ครับผมคุณกัสโซ่"

ร่างสูงตอบกลับแล้วและยิ้มมุมปากกลับ

รถเคลื่อนตัวออกจากหน้าออฟฟิตเรื่อยๆ ทิ้งคนตัวเล็กที่ยืนอมยิ้มเมื่อได้ยืนใครบางคนพูดเพราะและอ่อนโยนให้

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น