email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 48

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 149

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2563 14:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 48
แบบอักษร

นาทาร์ที่รีบเดินออกมาก่อนที่จะมีเสียงของผู้ช่วยสาวของเขากรีดร้องออกมา เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนที่จะขึ้นรถม้าประจำตำแหน่งไปยังจวนของเจ้าเมืองในทันที ระหว่างนั้นเอง สถานที่ที่เข้าแถวยังนอกเมือง ฌอนได้ทำการเข้าแถวมาได้แล้ว 1 ชั่วโมง บริเวณรอบๆกายของเขามีทหารมากมายกว่าปกติ

พวกเขาต่างเกรงกลัวว่าจะมีใครมาหาเรื่องท่านฌอนอีก ขนาดทำแค่นี้ทั่วทั้งเมือง ไม่สิ ต้องบอกว่าทั่วทั้งอาณาจักรเลยก็ว่าได้ กำลังสั่นไหวจากอธิพลของท่าน ถ้าหากท่านได้ทำมันมากกว่านี้แล้วล่ะก็ ไม่อยากจะคิดเลยจริงๆ และเมื่อคิวใกล้จะถึงฌอนที่จะได้เข้าเมืองแล้ว ทุกฝ่ายกลับพยายามเร่งเพื่อให้ถึงของท่านเร็วๆ เพื่อลดความตึงเครียดนี้ แต่ฌอนอยู่ๆก็เดินออกมาจากแถวซะอย่างนั้น

“เออ..ท่านฌอนขอรับ ไม่ทราบว่าท่านจะไปไหนอย่างนั้นรึขอรับ” ทหารนายเดิมได้เอ่ยขึ้นมากับเขาอย่างสุภาพ

“นี่พวกเจ้าไม่เห็นหรือยังไง ว่ามันเย็นมากแล้ว ข้าต้องออกไปหาอะไรทานก่อนสิ นี่ก็หิวจะแย่อยู่แล้วเนี้ย” ฌอนกล่าวออกมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ก่อนจะเดินออกไปจากแถว ทหารที่อยู่ตรงนั้นก็ไม่รู้ว่าจะกล่าวยังไงก็เลยปล่อยท่านฌอนออกจากแถว เพื่อทานอาหารในตอนเย็น

“ขอรับท่านฌอน” ทหารคนนั้นกล่าวออกมา ฌอนที่เดินออกมาได้สักพักเขาก็ต้มมาม่าเพื่อรับประทานในช่วงเย็นนี้ เขาท่านไปชมพระอาทิตย์ตกกยามเย็นไปเรื่อยๆ จนพระอาทิตย์ตกดินแล้ว เขาจึงพูดขึ้นมาเสียงดังกับตัวเองว่า

“จริงสิ เราต้องไปเข้าแถวเพื่อเข้าเมืองนี่น้า” เหล่าทหารที่ได้ยินอย่างนั้นก็เริ่มใจชื่นขึ้นมาบอกแล้ว ไม่อย่างนั้นเจ้าเมืองคงได้ต่อว่าพวกเขาอย่างแน่นอน แต่ว่าประโยคต่อมามันทำให้พวกเขารู้สึกเหนื่อย ท้อและมืดมนอีกครั้ง

“จะว่าไป ประตูเมืองปิดแล้วนี่นา สงสัยวันนี้ข้าคงได้กางเต้นท์นอนข้างนอกแล้วล่ะซิเนี่ย ... ไปนอนในป่าดีกว่า อากาศท่าจะดี” ว่าแล้วเขาก็เก็บของเพื่อที่จะไปหาที่หลับนอนในคืนนี้ แต่ว่าทหารชายหนุ่มคนนั้นก็เอ่ยขึ้นมาว่า

“ท่านฌอนขอรับ ทางเราสามารถเปิดประตูเมืองให้ท่านได้เป็นพิเศษในเวลานี้เลยขอรับ ได้โปรดตามพวกเรามาเลยขอรับ” เหล่าทหารก็พยักหน้าเห็นด้วยกันเป็นแถวๆ ทหารที่มาล้อมตัวของเขามีมากกว่า 10 นายเข้าไปแล้ว ฌอนเองก็ทำเป็นพึ่งจะสังเกตเห็นจึงเอ่ยขึ้นมาว่า

“เอ้า พวกเจ้ามาทำอะไรนอกเมืองกันล่ะเนี้ย ไม่ใช่ว่าประตูเมืองปิดไปแล้วหรือยังไง... แล้วก็เรื่องที่จะให้ข้าเข้าไปแบบพิเศษเวลาหลังปิดทำการไปแล้ว เดี๋ยวก็มีคำไม่พอใจอีกหรอก เจ้าไม่เห็นพวกเขาเหล่านั้นที่เข้าเมืองไม่ทันบ้างหรือยังไง… หรือว่าเจ้าอยากจะให้ข้าดูเหมือนเป็นตัวตลกในสายตาพวกเขา” ฌอนกล่าวออกมาพร้อมกับชี้ไปทางชาวบ้านพวกนั้นที่ไม่มีแม้แต่จะมีเต้นท์ หรือผ้ากันน้ำค้าง

พวกเขาเหล่านี้ค่ำไหนก็นอนที่นั่น นอนกลางดินกินกลางทรายจริงๆ บางคนมีรถม้าก็โชคดีหน่อย แต่สิ่งที่พวกเขาไม่มีนั้นก็คืออาหาร น้ำดื่ม และเครื่องนุ่งห่มที่เพียงพอ ฌอนก็ไม่รู้ว่าจะช่วยเขายังไงดี แม้ในตัวของเขาตอนนี้จะมีอาหารมากพอที่จะเลี้ยงพวกเขาเหล่านี้ได้ แต่ในยุคเศรษฐกิจอย่างนี้ มันก็ต้องกินต้องใช้กันเป็นธรรมดา

“เห็นขอรับ ท่านฌอน แต่พวกข้าก็ไม่รู้ว่าจะช่วยพวกเขายังไงนี่ขอรับ ยังไงกฎก็ต้องเป็นกฎ แต่ก็ยกเว้นท่านไว้คนหนึ่งนะขอรับ” ทหารกล่าวออกมา

“อะไรกัน อย่าให้คนอื่นมองข้าอย่างนั้นสิ เดี๋ยวข้าก็ดูเป็นคนไม่ดีกันพอดี จะมายกเว้นข้าคนเดียวได้ยังไงกัน มันสองมาตรฐาน” ฌอนกล่าวออกมาพร้อมกับเตรียมตัวที่จะเข้าป่าทันที ทหารยามตรงนั้นก็ไม่รู้จะทำยังไงดี พวกเขาได้แต่ถอดใจ และเดินตามท่านฌอนของพวกเขาไปเพื่อคุ้มกัน

“พวกเจ้าจะตามข้ามาทำไมกันเล่า ข้าดูแลตัวเองได้ พวกเจ้าควรจะไปดูแลประชาชนตรงนั้นไม่ดีกว่าหรือยังไง” จริงแล้วที่เขาบอกให้ทหารกลับไป ก็เพราะว่าจริงๆแล้วเขาไม่ได้มาเพียงแค่คนเดียว แต่ยังมีพวกหน่วยลับอีก 3 คนตามเขามาด้วย และในเมื่อเขาว่างๆอยู่ช่วงบ่ายที่ผ่านมาก็เหมือนเริ่มจะคิดอะไรออก

“เออ...ขอรับ ท่านฌอน โปรดระวังตัว และมาเข้าเมืองในวันพรุ่งนี้ด้วยนะขอรับ” ทหารคนนั้นก้มหัวแล้วก็เดินจากไป แต่ฌอนก็รั้งเขาไว้ด้วยคำพูดอะไรบางอย่าง

“เดี๋ยวก่อน ข้าฝากบอกท่านเจ้าเมืองด้วยว่า ถ้าหากว่าเขาสามารถที่จะดูแลความปลอดภัยให้กับพี่น้องประชาชนที่อยู่นอกเมืองได้เป็นอย่างดี ข้าอาจจะยอมพิจารณาในการใช้ช่องพิเศษอย่างที่พวกเจ้าเสนอก็ได้นะ” ฌอนกล่าวออกมา เมื่อทหารได้ยินก็ดีใจเป็นการใหญ่ เพราะร้านของท่านฌอนปิดลง ทำให้อาหารของพวกเขาเองก็เริ่มที่จะหมดลงตามไปด้วย

พวกเขาได้รับเงินเดือนอันน้อยนิด จะให้แบ่ง และชื้อสินค้าจำนวนครั้งละมากๆ ก็คงจะไม่ได้ อย่างน้อยๆต้อง 2-3 วันถึงจะชื้อได้ครั้งหนึ่ง เพราะว่าถ้าเงินดันไม่พอในช่วงปลายเดือนพวกเขาก็ยังอดได้ แต่ถ้าชื้อของพวกนี้ก่อน มันอาจจะไม่มีค่าใช้จ่ายที่ต้องจ่ายในส่วนอื่นๆที่จำเป็นล่วงหน้าได้เลย

“ได้ขอรับท่านฌอน ข้าน้อยจะรีบไปแจ้งแก่ท่านเจ้าเมืองเป็นการด่วนขอรับ ท่านฌอน” ทหารนายนั้นกล่าว แล้วรีบวิ่งไปทางประตูเมืองในทันที ส่วนฌอนก็ได้ยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะเดินเข้าไปภายในป่าทันที

 

ณ จวนเจ้าเมือง ทางด้านของนาทาร์ เขาเดินเข้ามาด้วยอารมณ์ที่หัวร้อนเป็นอย่างมาก

“มอรัสซัสนี่มันหมายความว่าอย่างไร ทำไมท่านฌอนถึงไม่มีอภิสิทธิ์ในการเข้าเมืองแบบพิเศษ เจ้าต้องการที่แกล้งธุรกิจของสมาคมข้าอย่างนั้นรึ” นาทาร์กล่าวออกมาเสียงดัง

“เหอะ เจ้าก็ใจเย็นๆลงก่อนได้ไหมล่ะ ข้าเองก็เดือดร้อนเหมือนกันนะ ท่านพ่อของข้าเองก็สั่งชื้อของเข้าวังอย่างมหาศาลเหมือนกัน แล้วก็ใช่ว่าข้าจะไม่ให้อภิสิทธิ์ใดๆแก่ท่านฌอนเลย เขาสามารถเข้าใช้บริการหรือเดินเข้าออกได้ทุกที่เลยด้วยซ้ำในเมืองมาลีนแห่งนี้ เห้อ…” มอรัสซัสกล่าวพร้อมกับถอนหายใจออกมา

“อ่าว อย่างนั้นรึ แล้วมันเกิดจากอะไรกันล่ะเนี้ย ข้าไม่รู้ว่าจะเอ่ยกล่าวยังไงกับท่านดยุคแล้วเนี้ย ยิ่งตอนนี้ พวกเรายังทำการค้าไปยังนอกอาณาจักรอีกด้วย.. เห้อ..” ทั้งคู่ที่กำลังนั่งคอตกอยู่นั้นเอง ก็มีทหารนายหนึ่งวิ่งเขามารายงาน

“รายงานครับ ท่านเจ้าเมือง ข้าน้อยนำสารของท่านฌอนมาแจ้งท่านขอรับ” ทั้งสองหันมามองหน้ากันก่อนที่จะตะโกนออกมาพร้อมกันทั้งคู่

“ว่ามา!!!!”x2 พวกเขากล่าวพร้อมกัน ทำให้ทหารตัวเล็กๆนั้นถึงกับรู้สึกสั่นๆ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว