email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : อีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 45

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ธ.ค. 2563 03:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อีกครั้ง
แบบอักษร

"ไอ่เตี้ยไปไหนมาว่ะมึง"

"เตี้ยพ่องงงง สัสตั้ม กูไปเข้าห้องน้ำมาแต่เกิดเรื่องนิดหน่อยว่ะ"

พอหย่อนก้นลงยังไม่ถึงเก้าอี้ดีเลยไอ่เพื่อนของผมก็รีบเอ่ยถามทันที

"มีเรื่องอะไรว่ะไอ่กัส มึงเป็นอะไรหรือเปล่า ใครทำอะไรมึงหรือเปล่า บอกกูมาเพื่อน"

ไอ่เสือเพื่อนหน้าโหดของผมอีกคนเอ่ยถามขึ้นทันทีที่ได้ยินว่าผมมีเรื่อง

"ทำไมไอ่เสือ มึงจะไปกระทืบมันให้กูหรอ"

ผมหรี่ตามองหน้ามันแล้วถามมันออกไป

"เปล่า กูแค่อยากเห็นหน้า จะได้หลบได้ไงถ้าบังเอิญเจอ แหะแหะ"

"สัส ชื่อเสือแต่เสือกใจเสาะน่ะมึง"

หึหึ มันก็พูดหยอกผมไปอย่างนั้นแหละ ผมรู้ว่าถ้าผมมีปัญหาจริงๆ พวกมันไม่ทิ้งผมแน่นอน เราสามคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เรียนปีหนึ่ง จนจบมาก็ได้ทำงานที่เดียวกันอีก ไม่รู้ว่าเพราะโชคชะตาหรือเวรกรรมกันแน่อะไรที่ทำให้พวกเราต้องมาติดแหงกเป็นเพื่อนกันแบบนี้

"เออๆ ไม่มีอะไรแล้วก็ดี มาๆชนแก้วกันมาฉลองวันเกิดไอ่เสือดีกว่า มาๆ"

ตั้มส่งแก้วเหล้าที่ชงแบบอ่อนๆ อ่อนจนเหมือนว่าผมกินโซดาเปล่าๆยื่นมาให้ผม แล้วพูดชวนให้ชนแก้ว

"เอ้าชนนนน"

"สุขสันต์วันเกิดเพื่อน ขอให้มีความสุขมากๆ และนี่ของขวัญ "

หลังจากชนแก้วเสร็จผมก็หันไปตบไหล่ไอ่เสือเบาๆแล้วเอ่ยอวยพรให้เพื่อนรักพร้อมกับยื่นกระดาษให้มันหนึ่งใบ

"เฮ้ย! ไอ่เตี้ย มึงงงง ขอบใจมากเพื่อนรักกกก ไม่ๆๆขอบใจมาก พี่เขยยยยย"

มันโผลเข้ากอดผมแน่นจนผมเริ่มหายไม่ออกเลยทุบหลังมันไปสองที มันจึงปล่อยผม

"ถ้ามึงทำน้องกูเสียใจ กูเอามึงตาย"

"กูสัญญาเพื่อน กูจะดูแลรักษา ทะนุทะนอมอย่างดีเลย"

มันทำท่าชูมือขึ้นสัญญา และยืนตัวตรงอย่างกับเรียนลูกเสือ ผมอดยิ้มให้กับท่าทางของมันไม่ได้จริงๆ

"เออๆ กูจะคอยดู"

"งือออ เป็นของขวัญอันล้ำค่าจริงๆเพื่อนกัส"

"เว่อร์แหละไอ่สัส"

มันเอากระดาษเบอร์โทร และไอดีไลน์ของน้องชายผมที่ผมยื่นให้เมื่อกี้ขึ้นมาจูบแล้วกอดพร้อมกับทำหน้าราวกับว่าน้องผมยอมแต่งงานกับมันแล้ว ไอ่บ้าเอ้ย จีบให้ติดสะก่อนเถอะ หึหึ

"แหม่ๆ ไอ่เสือ มึงนี่น่ะไม่ค่อยจะเท่าไรเลยน่ะมึง เอ้านี่ของขวัญจากกูเพื่อนรักอีกคนของมึงงงง"

ตั้มที่ยืนยิ้มให้กับท่าทางของเสืออยู่นานก็เอ่ยขัดขึ้นพร้อมกับยื่นกล่องของขวัญให้เพื่อน

"อะไรว่ะมึง มึงแกล้งกูปะเนี้ย"

"มองกูเลวขนาดเชียว ไอ่เพื่อนเวร"

"555 หยอกๆ อย่าเพิ่งหัวฟู เอ้ย หัวร้อน กูเปิดเลยน่ะ"

"เออ"

และผมกับตั้มก็นั้งมองเสือแกะของขวัญ มันคือนาฬิการุ่นที่เสืออยากได้ เสือดีใจมาก

"ไอ่ตั้มมมมม เพื่อนรักกกก มาจุ๊บทีมา"

เสือวิ่งเข้าไปทำท่าจะจุ๊บตั้มแต่โดนตั้มเอามือดันหัวไว้

"ถ้ามึงจุ๊บกู กูจะเอาของคืน"

"เฮ้ย ได้ไง ให้แล้วให้เลยเว้ย!"

เสือหยุดการกระทำแล้วกลับมานั้งที่ของตัวเองและรีบหยิบนาฬิกาสวมใส่ข้อมือตัวเองทันที

และพวกเราก็นั้งกินเหล้าและคุยกันต่อ แต่แวบหนึ่งของผมก็แอบนึกถึงใบหน้าคนคนหนึ่ง คนที่เพิ่งเจอเมื่อกี้

แล้วเราจะคิดถึงเขาทำไมเนี้ย ผมสบัดหน้าเบาๆไล่ความคิดตัวเอง

"เป็นไรมึงเมาแล้วหรอ กลับเลยมั้ย"

ตั้มถามผมอย่างเป็นห่วงเมื่อมันหันมาเห็นว่าผมสบัดหัวตัวเอง

"เปล่าๆมึงกูยังไหว กูแค่เมาเสียงเพลง แม่งดังไปหน่อย งั้นเดี่ยวกูขออกไปสูอากาศข้างนอกแปปน่ะเดี่ยวกูมา"

"แน่ใจน่ะมึว่าไหว"

ไอ่เสือหันมาถามอีกเสียง

"เออ กูไหว พวกมึงไม่ต้องห่วง เดี่ยวกูมา อย่าเมาหนักล่ะ กูขี้เกียวจแบกพวกมึง"

"เออๆ ระวังตัวด้วยล่ะ เดี่ยวจะโดนผู้ชายฉุดเข้าให้ หน้ามึงยิ่งหวานๆอยู่ หึหึหึ"

ไอ่เสือมันเอ่ยแซวผมแล้วหัวเราะ

"ไอ่เพื่อนเลววว"

ผมเดินหลบผู้คนในร้านเหล้าออกมาด้านข้างของร้าน มันเป็นโซนนั้งชิลล์ มีโต๊ะ และเก้าอี้อยู่สองสามชุด และก็มีระเบียง ข้างล่างเป็นบ่อปลาเล็กๆ ไม่คิดเลยแหะว่าร้านเหล้าจะมีมุมคลาสสิคแบบนี้ด้วย ผมเดินมาเรื่อยๆ สายตาก็เหลือบไปเห็นใครบางคนที่ผมคุ้นๆ เหมือนกับว่าผมเพิ่งจะได้เจอเขาเมื่อไม่นาน ใช่! เขาจริงๆด้วย ผมเลือกที่จะหยุดเดินแล้วหัวหน้าไปทางถนนด้านหน้าของร้าน ผมใช้แขนสองข้างค้ำกับราวระเบียงไว้แล้วมองไปที่ถนน มีรถขับสวนกันไปมา และแวบหนึ่งที่ผมรู้สึกว่าอยากหันไปมองข้างๆมองไปตรงที่คนคนนั้นยืนอยู่ และผมเองก็คงห้ามความรู้สึกไม่ไหว ผมหันหน้าไปมองเขาและก็ต้องตกใจเมื่อเขาเองก็มองมาที่ผมเช่นกัน

เราสบตากันได้สักพัก ผมจึงหลบตาแล้วหันกลับไปมองถนนเช่นเดิม เงียบ! ได้ยินเพียงเสียงดนตรีที่ดังลอดออกมาจากข้างในและเสียงรถที่แล่นผ่านไปมา.... เขาก็เงียบ ผมก็ เงียบ แช็กๆ เมื่อได้ยินเสียงคล้ายๆว่าใครบางคนกำลังจุดไฟแช็ก ผมจึงหันไปมอง เขากำลังจะสูบบุหรี่สิน่ะ เขาดูดีมาก เขาอยู่ในชุดกางเกงยีนส์ขายาวสีเข้มกับเสื้อเชิ๊ตสีขาวพับแขนมาถึงครึ่ง แต่ทำไมใความดูดีนั้นมันมีรังสีเย็นๆออกมาด้วยล่ะ ผมคงคิดมากไปมั้ง....ควันบุหรี่ถูกปลดปล่อยออกจากปากของเขาจนหมดมวล และเขาก็หยิบขึ้นมาอีกมวล แช็กๆ ผมอดใจไว้ไม่ได้จึงเอ่ยปากทักออกไป

"คุณดูดบ่อยจัง"

คนถูกทักหันมาหาผมด้วยสีหน้าเรียนิ่งเหมือนเดิม

"จะตามมาทวงคำขอโทษอีกหรือไง"

เขาเอ่ยถามผม

"เปล่าสักหน่อย ผมแค่เดินออกมาสูดอากาศแล้วก็บังเอิญเจอคุณตรงนี้พอดี ก็แค่นั้นเอง"

เขาไม่พูดอะไรแต่กลับจ้องหน้าผมนิ่ง

"เอ่อ... ถ้ายังงั้น ผมว่าผมไม่กวนคุณแล้วดีกว่า เชิญคุณตามสบายน่ะ"

เมื่อผมโดนจ้องหน้านานเกินไปจนทำให้หน้าผมเริ่มร้อนๆผมจึงเอ่ยปากบอกลาเขาทันที

"นายไม่ชอบหรอ?"

ยังไม่ทันที่ผมจะได้หันหน้าเดินกลับเสียงของเขาก็ดังขึ้นทำให้ผมต้องชะงักเท้าแล้วหัวกลับไปมองต้นเสียงอีกครั้ง

"คุณคุยกับผม หรอครับ?"

ผมถามเขาเพื่อความแน่ใจ

"อืม"

เขาตอบโดยไม่มองหน้าผมแต่เก็บบุหรี่และไฟแช็กลงกระเป๋าแล้วหันกลับไปยืนต้ำระเบียงมองถนนเหมือนเดิม

ผมกลับมายืนที่เดิมแล้วมองไปที่ถนนเช่นเดียวกับเขา

"ผมแค่เหม็นเวลสได้กลิ่นก็จะไอเลยไม่ค่อยอยากอยู่ใกล้ควัน"

ผมตอบเขากลับแล้วเม้มปาก

"เจอกันสองรอบแล้วน่ะ"

เขาพูดออกมา

"ใช่ๆ แปลกดีเนอะ บังเอิญมากเลย"

ผมตอบเขากลับแล้วยิ้มออกมาอย่างจริงใจที่สุด อยู่ๆเขาก็เดินเข้ามาหาผมแล้วโน้มหน้ามาใกล้ๆหูของผม

"ถ้าเจอกันอีกครั้ง ฉันจะไม่ปล่อยนายไปแล้วน่ะ"

ตู้มมม ทิ้งระเบิดไว้แล้วเดินหายไปเลยยยย

ไอ่คนบ้า อะไรคือคำว่า ไม่ปล่อยไปแล้วน่ะ!

"เอ่อ คุณ... เดี่ยวกะ...ก่อน"

เพราะผมมัวแต่อึ้งกับคำพูดและหน้าหล่อๆเลยทำให้ผมนิ่งช็อกจนปล่อยให้เขาเดินหายไปไหนสะแล้ว เห้อ! กัสโซ่ ทำไมถึงบื้อขนาดนี้เนี้ย....

 

 

 

 

วันนี้เอาเบาๆไปก่อนน่าาาา ตอนหน้าด้วยจัดฟินๆให้เน้ออออ

 

 

ความคิดเห็น