ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep1ตอนสมัยมัธยมต้น

ชื่อตอน : Ep1ตอนสมัยมัธยมต้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 113

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2564 14:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep1ตอนสมัยมัธยมต้น
แบบอักษร

ย้อนไปในสมัยมัธยมต้นชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ในโรงเรียนแห่งหนึ่งในจังหวัดมหาสารคาม ตอนนั้นเป็นช่วงงานกีฬาสีเราสองคนได้เจอกันที่สนามแข่งบาสตอนนั้นพี่เขาดังมาก สาวๆในโรงเรียนหรือเพศที่สามก็คลั่งไคล้พี่ราชินเป็นอย่างมาก ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น ตอนนั้นผมนั่งที่สแตนเชียร์ข้างสนามบาสผมใส่ชุดนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3

 

:เฮ้ยไอ้เพื่อนรักอยู่ตรงนี้นี่เองนี่หว่า

 

เพื่อนของผมที่ชื่อทรายทักผมขึ้นขณะที่เดินมา ผมหันไปมองมันแล้วมันก็ทำสายตาวาววับ

 

ผม:อืม...กูอยู่นี่แล้วมึงตามหากูทำไมหรอ

 

เพื่อน:โถ่...นึกแต่ว่าจะไปที่ไหนที่แท้ก็มานั่งเฝ้าผัวอยู่นี่เองไม่ใช่สิพี่ที่แอบชอบสินะ

 

ผม:เฮ้ย..ไอ้นี่พูดดังเกินไปแล้วนะ

 

ผมชักสีหน้าบอกกับมันแล้วมันก็ไปมองการแข่งขันต่อ ผมกลัวว่าทุกคนข้างๆจะได้ยิน จากการแข่งขันกีฬาบาสเสร็จทุกคณะสีก็รวมกัน

 

 

ตอนปัจจุบัน

นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้เจอกัน จากนั้นผมก็ติดตามพี่เขามาโดยตลอด ว่าเขาทำอะไรที่ไหนอย่างไรอยู่กับใคร

 

ผมไม่ใช่คนขี้เสือกอ่ะครับแค่อยากจะรู้คนที่ผมแอบชอบเป็นอย่างไรบ้าง สุดท้ายในวันที่เป็นวันวาเลนไทน์ผมตั้งใจจะเอากุหลาบไปให้พี่ราชิณ ผมรู้ว่าตอนนี้พี่เขาอยู่ที่สแตนเชียร์ข้างสนามบาส ผมก็เลยเดินไปหาพี่เขาแต่ก็ต้องหยุดชะงัก... ด้วยเสียงของเพื่อนพี่บาสที่พูดขึ้นว่า

:มึงตอนไหนมึงจะบอกชอบน้องเชอรี่ล่ะว่ะ

 

:เออ..ใช่ไอ้ราชินมึงจะรอให้หมาคาบไปแดกหรือไง

 

พี่ราชิณ: เออ..หน่าวันนี้ตอนเย็นกูว่ากูจะไปบอกน้องเขานะเว้ย

 

จากนั้นผมก็คิดขึ้นได้ว่าสุดท้ายก็เป็นได้แค่คนที่แอบชอบสินะ ผมกลับหลังหันวิ่งปาดน้ำตา วิ่งมาได้ไม่นานก็ชนกับเพื่อนคนนึงซึ่งไม่รู้ว่าใคร ของที่ซื้อมาให้พี่ราชินก็ตกกระจัดกระจายแต่ผมไม่ได้เก็บขึ้น

 

:โอ๊ย!!!..

 

ผม: ขอโทษจริงๆครับผมไม่ได้ตั้งใจผมขอโทษจริงๆ

 

 

 

จากนั้นเสียงที่ดังก็ทำให้พี่ราชิณและเพื่อนอีก 2 คนหันมามอง

 

:เฮ้ย!.มึงตรงนั้นแล้วเกิดอะไรขึ้นวะ

 

พี่ราชิณ:กูก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน พวกเราเดินไปดูกันเถอะเผื่อมีอะไรที่เราช่วยได้บ้าง

 

จากนั้นพี่ราชิณแล้วเพื่อน 2 คนก็เดินมาดู ก็พบว่ามีดอกกุหลาบและกล่องบางอย่างที่ติดกระดาษโน๊ตมีเขียนไว้ว่า

(พี่ครับวันนี้ผมจะมาบอกรักพี่บอกชอบพี่ความรู้สึกของผมที่มีกับพี่ ผม..ชอบพี่นะครับ)

 

จากนั้นไม่นานราชิณได้วิ่งตามหาคนที่ให้กุหลาบและกล่องที่ติดโน๊ตไว้ แต่...เขากลับคาดคนที่วิ่งไปอย่างไม่คิดชีวิต เขาได้แต่มองไปรอบๆมองซ้ายมองขวาแต่ก็ไม่เห็นใคร จากนั้นเขาก็เดินกลับไปหาเพื่อนทั้งสองคน

 

:เป็นไงมึงมึงเห็นน้องเขาป่ะ

 

พี่ราชิณ:ไม่ทันว่ะคาดกันซะก่อน

 

:อืม...ไม่เป็นไรหรอกมึง

 

ตัดมาที่ผมตอนนี้

ผมที่นั่งร้องไห้ในห้องน้ำตอนเลิกเรียน คนขับรถของผมก็เดินเข้ามาเรียกให้กลับบ้าน ผมรีบเช็ดน้ำตาออกทันที

คนขับรถ: คุณหนูครับได้เวลากลับบ้านแล้วนะครับคุณท่านเขาจะรอนะครับ

 

ผม:ครับเดี๋ยวผมออกไปอีกแป๊บเดียว

 

จากนั้นผมก็เดินออกมาจากห้องน้ำก่อนที่จะขึ้นรถคนขับรถก็ถามขึ้นว่า

 

คนขับรถ:คุณหนู..โอเคใช่ไหมครับ?

 

ผม:ครับผม ok ดีขึ้นแล้ว

 

หลังจากวันวาเลนไทน์ผมก็ขอให้พ่อย้ายโรงเรียนไปที่ใหม่ในจังหวัดขอนแก่น ที่อยู่ห่างไกลกับพี่ราชิณ และเพื่อให้ลืมพี่ราชินอีกด้วย กว่าผมจะทำใจได้ก็อีกนานแต่...ผมมีเฟสเขาผมติดตามเขาทางอินเตอร์เน็ต ตั้งแต่ผมย้ายโรงเรียนมาผมได้รู้ว่า พี่เขาได้โพสต์ดอกกุหลาบและกล่องที่ติดโน๊ตไว้ เพื่อหาเจ้าของแต่มีผู้หญิงคนนึงได้พิมพ์ความคิดเห็นว่า

 

ผญ.:พี่คะ...ของหนูเองค่ะหนูแค่ไม่กล้าให้พี่เห็นหน้าหนูกลัวว่าพี่จะไม่ชอบหนู

 

ผมนี่อึ้งเลยครับเพราะว่า กุหลาบและกล่องที่ติดโน๊ตนั้นเป็นของผมแต่ผู้หญิงคนนี้ ทำไมเขาถึงหน้าด้านขนาดที่ไม่ใช่ของตนก็นำมาเป็นของตน ผมไม่ได้จะว่าผู้หญิงคนนั้นนะครับ แต่จะทำไงได้ก็..นั้นเป็นของผมนี่

 

ผมต้องการบอกความรู้สึกให้พี่ราชิณได้รับรู้แต่พอผมได้รู้ว่า พี่ราชิณจะบอกรักเพื่อนผมที่ชื่อเชอรี่ ผมจะขอห่างจากพี่เขาจะดีกว่า...

 

4 ปีผ่านไป.......

ผมที่ตอนนี้ได้เข้ามหาลัยคณะแพทยศาสตร์ในมหาลัยแห่งหนึ่ง ที่กรุงเทพฯ ผมเข้ามาที่นี่เพราะรู้ว่า พี่ราชิณสอบเข้ามหาลัยที่นี่และคณะเดียวกันที่ผมเรียน แต่ผมกลับผิดคาดเมื่อพี่ราชิณ เป็นพี่สายรหัสผมไม่นานเราสองคนก็ได้เจอกันอีก เพราะที่คณะมีการจัดกิจกรรมเพื่อความสัมพันธ์ของพี่น้อง เพื่อให้พี่น้องสายรหัสเดียวกันได้รู้จักกันมากขึ้น และมีการร้องรำทำเพลง จากนั้นผมได้นั่งใกล้พี่ราชิณเป็นครั้งแรก ผมนี่ใจเต้นตึกๆตักๆ หายใจไม่ทั่วท้อง ใจผมสั่นแรงเหมือนหัวใจจะวาย สีหน้าของผมก็เริ่มแดงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อพี่ราชิณเห็นเช่นนั้นพี่ราชินีจึงถามขึ้นว่า

 

พี่ราชิณ:อ้าว..!น้องไหวหรือเปล่า

 

ผม:เออ...ไหวครับพี่แค่รู้สึกมันร้อนๆยังไงไม่รู้

 

และพี่ที่เป็น staff ก็เดินมาดูอาการของผม เขาถามผมว่า

 

staff:ต้นกล้าน้องไหวหรือเปล่านั่งพักก่อนไหม? เดี๋ยวมานั่งกับพี่ตรงนี้ก่อนก็ได้

 

จากนั้นพี่เขาก็ช่วยกันพยุงผมเป็นนั่งที่โต๊ะไม้ยาวและให้ผ้าเย็นกับผม

 

พี่ราชิณ:ดีขึ้นหรือยังต้นกล้า?พี่เราเป็นห่วงแทบแย่:/

 

ผมใจเต้นไม่เป็นศัพท์เลยครับตอนนี้..ในเวลา 3 วัน 2 คืน จบลงเราก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีก เพราะต่างคนก็ต่างได้เรียน แต่..ก็มีเจอกันบ้างบางครั้งในโรงอาหารที่มอ ก่อนที่จะเข้าเรียนคาบต่อไปผมได้มานั่งรอที่ห้องกับเพื่อน จากนั้นประตูก็เปิดขึ้นกับเสียงหนึ่ง

 

พี่มด:อ้าว..ต้นกล้ามาทำอะไรที่ห้องนี้ล่ะ

 

ต้นกล้า:อ้าว..พี่เรียนห้องนี้หรอครับ

 

พี่มด:ใช่..พี่เรียนห้องนี้แล้ว..นี่เราเข้าห้องผิดหรือเปล่าเนี่ย

 

ผม:เอออออ...น่าจะใช่นะครับ

 

ผม:ขอโทษด้วยนะครับผมดูตารางห้องผิด

 

พี่มด:อืม..ไม่เป็นไรหรอกตอนนี้ก็ไปเรียนได้แล้วนะ

 

หลังจากนั้นเพื่อนผมก็พากันเปิดประตูออกมาถึงต้องชะงัก...(พี่ราชิณ)

ความคิดเห็น