email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 40

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 182

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 15:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 40
แบบอักษร

ฌอนนั่งเช็คข้าวของที่ชื้อมา ปืนหลากหลายกระบอกแบ่งเป็น ปืนกลเบา 20 กระบอก พร้อมแม็คเสริมอีกกระบอกละ 1 แม็ค ราคาปืนอยู่ที่ 50 เหรียญทอง กระบอกแม็คอีกชิ้นละ 5 เหรียญทอง รวมเป็นทั้งหมด 1100 เหรียญทอง จากนั้นเขาก็ชื้อปืนสั้น จำนวน 50 กระบอก พร้อมแม็คฟรีที่เป็นโปรของระบบ กระบอกละ 25 เหรียญทอง รวมเป็นเงิน 1250 เหรียญทอง

เงินที่เขาได้ใช้ไปในการชื้อปืน รวมเป็นเงินทั้งหมด 2350 เหรียญทอง จากนั้นเขาก็ทำการชื้อลูกกระสุนมาอีก 100,000 นัด ราคานัดละ 1 เหรียญเงิน รวมเป็นเงิน 1000 เหรียญทอง เงินที่ออกกระเป๋าไปเหลือพียง 1650 เหรียญทอง ฌอนต้องการที่จะทำหน่วยซุ่มยิง จึงตัดสินใจที่จะชื้อปืนสไนเปอร์ และเมื่อตัดสินใจเลือกอยู่นานสองนาน เขาก็เลือกชื้อที่เป็น สไนเปอร์ M24

ซึ่งราคาของมันตกอยู่ที่กระบอกละ 150 เหรียญทอง เขาชื้อมาทั้งหมด 5 กระบอก ราคา 750 เหรียญทอง และเขาชื้อกระสุนของมันอีก 5000 นัด มันเป็นขนาด 7.62 มิลลิเมตร ราคาต่อนัดอยู่ที่ 2 เหรียญเงิน รวมเป็นเงิน 100 เหรียญทอง เงินสำรองที่ได้มาจากสมาคมนักฆ่าเหลือเพียงแค่ 800 เหรียญทองเขาเก็บมันเอาไว้ก่อน

ฌอนทำการเก็บทุกๆอย่างไว้ในถุงผ้าที่ห่อกันเป็นมัดๆหลายกอง และในเวลาเดียวกัน แนนซี่ก็กลับมาถึงที่ร้านพอดี ในมือเธอถือขนมนมเนยอยู่ในมือหลายถุง และเธอก็ยังใจดีชื้อมาฝากเขาอีก ทำให้วันนี้พวกเขาตัดสินใจนำอาหารเหล่านั้นมารับประทาน ก่อนจะแยกย้ายกันทำธุระส่วนตัว และเข้านอน

เตียงของพวกเขาในตอนนี้มันกลายเป็นเตียงสองชั้นที่มีด้านบนกับด้านล่าง แนนซี่นอนข้างล่าง และฌอนอยู่ข้างบน พื้นที่ในการนอนเองก็มากขึ้น แต่มันก็ยังติดปัญหาที่เตียงนอนนี้จะหายไปในเวลาเดิม ตัวของแนนซี่ไม่ได้มีปัญหาแต่อย่างใด แต่กลับเป็นฌอนที่ยังไม่ชิน วันแรกเขาเผลอลุก และกระโดดออกจากเตียงเหมือนอย่างเคย แต่เหมือนเขาจะลืมไปว่าเขาอยู่ชั้นสอง ทำให้มีอาการบาดเจ็บเล็กน้อย

 

“แนนซี่ เธอเฝ้าที่ร้านมีปัญหาอะไรหรือเปล่าวันนี้” ฌอนถามออกไป เพราะเป็นเพื่อนที่จะต้องมาร่วมชะตาเดียวกับเขา เบื่อๆเหงาๆเซงๆ อย่างที่เขาเคยเป็น และอีกอย่างที่น่าเป็นห่วงก็คือคนที่คอยมาหาเรื่อง

“ก็ไม่ได้มีอะไรมากเป็นพิเศษค่ะ ท่านฌอน.. แต่มันก็อย่างที่ท่านว่ามันดูจะเบื่อๆ ไม่มีอะไรให้ทำมากนัก แค่นั่งรอลูกค้าเข้าร้าน แล้วรอเขาจ่ายเงิน แล้วก็รอรับตัง... เห้อน่าเบื่อค่ะ” เธอกล่าวกลับ ในเวลานี้พวกเขานอนห่มผ้ากันเรียบร้อย เมื่อฌอนได้ยินก็หัวเราะขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า

“ฉันก็คิดอย่างนั้นแหละ เลยขอคนดูแลจากระบบ ให้มาทำงานแทน... จะว่าก็ว่าเถอะ ไม่มีใครมาเต๊าะเธอเลยหรือยังไง เธอออกจะสวยซะขนาดนั้น” ฌอนเอ่ยถามออกมา เขาสงสัยจริงๆ ไม่ว่าจะโลกไหนๆถ้ามีคนสวยมักจะมีคนมาแย่งกันจีบแข่งกันอยู่เสมอๆ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เกิดขึ้นกับแนนซี่ เขาจึงถามออกไป

“จะว่าไป.. มันก็มีอยู่คนหนึ่งนะ เป็นลูกของผู้ช่วยเจ้าเมืองชื่อมารีนทีนอะไรสักอย่างนี่แหละ แต่ยังโชคดีที่ระบบของร้านพอจะคุ้มครองฉัน และก็ยังคอยรีพลังแฝงให้เต็มอยู่ตลอดเวลา ฉันเลยแช่แข็งพวกมันไป แต่เจ้ากินทีนนั่นไม่ได้ตายนะ หรือไม่ใช่.. อื้มม น่าจะบาดเจ็บสาหัสล่ะมั้ง”

เธอพูดออกมาแบบไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ฌอนเองก็สงสัยคนอะไรจะชื่อแปลกขนาดนั้น แต่เขาก็ไม่ใส่ใจเช่นกันก่อนที่เขาจะพูดออกไป

“แล้วไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม มีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกแล้วกัน” ฌอนพูดออกมา

“ท่านเองก็ทราบดี ว่าฉันออกจากเมืองแห่งนี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ มันมีกำแพงใสๆคอยกั้นไม่ให้ข้าออกไป อีกอย่างภายในเมืองข้าก็ถือว่ามีฝีมือพอตัว รอพลังแฝงข้ากลับคืนมาเท่าเก่าก่อนเถอะ รับรองท่านหายห่วงได้เลย” เธอกล่าวออกมาแล้วพลิกตัวนอนตะแคงเปลี่ยนท่านอน

“ก็จริงอย่างที่เธอว่า ฉันน่าจะคิดมากไปเอง แล้วเธอเองก็อยู่ที่นี่เพียงแค่ 10 ปีเท่านั้นตามสัญญากับทางระบบ แต่ฉันนี่สิต้องอาศัยอยู่อีกทั้งชีวิต เห้อ.. ช่างมันเถอะ นอนกันได้แล้ว พรุ่งนี้ฉันก็ต้องออกจากร้านตั้งแต่เช้าด้วย” ฌอนเอ่ยออกมา

“จริงสิท่านฌอน ยังไงก็โอนกรรมสิทธิ์เรื่องของการเปิดร้านปิดร้านให้ฉันด้วยนะคะ ไม่อยากให้มันเป็นเหมือนวันนี้ ฉันไม่สามารถปิดร้านเองได้ เลยทำให้ของที่ขายในตลาดหมดไปหลายเจ้าเลยค่ะ” ฌอนที่ได้ยินเธอพูดก็หัวเราะออกมา เขาจึงตอบตกลง เขาไว้ใจเธอมาก เพราะเธอเป็นทาสจากทางระบบส่งมา เขาบอกให้เธอใช้เงินในส่วนของเขาได้ ถ้าเงินในส่วนของเธอไม่พอที่จะชื้อของ แต่ก็ต้องรายงานเขาด้วย

ทั้งสองนอนคุยกันสักพักก่อนจะบอกฝันดีซึ่งกันและกัน จากนั้นก็นอนหลับไปในราตรีนี้ แต่อีกด้านหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังวุ่นวายอยู่ มันคงจะไม่พ้นสมาคมนักฆ่าที่มีการเปลี่ยนแปลงกันขนาดใหญ่ มันก็มีบ้างบางคนที่ไม่เห็นด้วยกับระบบนี้ แต่ก็ได้เหล่าหัวหน้าหน่วยต่างๆช่วยกันพูด เรื่องราวก็ยังผ่านไปด้วยดี

อีกด้านหนึ่งก็เป็นทางเมืองหลวงที่พึ่งจะได้รับแจ้งเข้ามาว่า มีการเคลื่อนกำลังพลของเหล่านักฆ่าไปยังเมืองมาลีนกันเป็นจำนวนมาก และยังมีหัวหน้าหน่วยเร้นเงาอีก 6 คนที่ไปรวมกันอยู่ตรงนั้นด้วย พระราชาเองก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ รีบสั่งให้ทหารไปประจำการเพิ่มที่เมืองมาลีน

ทางด้านของดยุคฟาร์เมลเองก็เช่นกัน เขาไม่สามารถที่จะสูญเสียที่แห่งนั้นไปได้ ไม่อย่างนั้นธุรกิจของสมาคมการค้าจะมีปัญหาอย่างแน่นอน เขาสั่งให้หน่วยคุ้มกันไปเพิ่ม และยังสั่งให้มีการชื้อตุนสินค้าให้มากที่สุด เผื่อในกรณีที่เลวร้ายที่สุดก็ยังมีของให้ขายอยู่ หลังจากนั้นค่อยหาทางชื้อขายกันอีกที

เหล่าผู้มีอำนาจจากทั่วสารทิศก็ต่างให้ความสนใจกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก พวกเขาไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าเมืองแห่งนี้มันมีอะไร แต่การเคลื่อนไหวของทั้งราชา ดยุค และสมาคมนักฆ่า มันจะต้องมีอะไรภายในเมืองนั้นอย่างแน่นอน พวกเขาเองก็ส่งสายลับไปสืบข่าวด้วยเช่นกัน

หน่วยข่าวกรองของสมาคมนักฆ่าเอง ก็พึ่งได้รับการแจ้งเข้ามาว่ามีการเคลื่อนไหวของทุกฝ่าย ต้นเหตุมาจากการเคลื่อนไหวของพวกเราเหล่าสมาคมนักฆ่า นิกิต้าถึงกับตบหน้าผากเธอหนึ่งที ก่อนจะไปรายงานให้กับฌอนที่ร้านของเขา แต่ดูเหมือนว่าท่านผู้นำสูงสุดของเธอจะพักผ่อนแล้ว

เธอก็พยายามหาที่เข้าไปเพื่อที่จะแจ้งข่าวนี้ให้ฌอนทราบ แต่แล้วในระหว่างที่เธอกำลังจะปีนหน้าต่างเข้าไปทางห้องครัว จู่ๆบรรยากาศรอบกายเธอก็เริ่มที่จะเหน็บหนาว น้ำแข็งที่มาจากไหนก็ไม่รู้ เริ่มก่อตัวให้เห็นเป็นหย่อมๆ ก่อนที่จะมีเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยกล่าวขึ้นมาว่า

“จงค้างงงกันไปซะเถอะ”

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว