email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 38

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 178

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 15:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 38
แบบอักษร

“เจ้าคงจะล้อข้าเล่น?... ข้าว่าข้าพูดกับเจ้าดีๆแล้วนะ เจรจาจ่ายเงินเดือนดีๆก็แล้ว แต่เจ้าก็ยังต้องการที่จะเล่นลิ้นกับข้าอยู่ ถ้าอย่างนั้น ข้าคงจะต้องใช้กำลังกับเจ้าแล้วล่ะมั้ง.. เห้ย พวกแกสองตัว เข้าไปลากผู้หญิงคนนั้นมาซะ” มาเชลพูดกับหญิงสาวที่ตนต้องการครอบครองอย่างหัวเสีย ก่อนที่จะหันไปสั่งลูกน้องของตัวเอง

“ขอรับนายน้อยมาเชล... ข้าไม่อยากจะรังแกเจ้าเลยจริงๆ.. แต่เจ้าดันปากเก่งเอง ข้าก็คงช่วยอะไรเจ้าไม่ได้หรอก… ข้าทำตามคำสั่งนายหวังว่าเจ้าจะเข้าใจ” ชายคนนั้นกล่าวออกมา แต่แนนซี่เธอไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเลยแม้น้อย เธอเดินเข้ามาหาชายสองคนอย่างไม่เกรงกลัว

“ไม่น่ารักเอาเสียจริง พวกเจ้านะ ข้าอุตส่าห์ให้โอกาสเจ้ากลับไปดีแล้วแท้ๆ ไม่น่ารีบมาทิ้งอยู่ที่นี่เลยจริงๆ” เธอยังคงเดินต่อไป แต่ในขณะที่ชายสองคนที่เป็นลูกน้องของมาเชลเริ่มที่จะเดินไม่ออก พวกเขาต่างสับสนว่ามันเกิดอะไรขึ้น นายน้อยมาเชลเองก็ด้วย

“พวกแกเป็นอะไรไป รีบๆจัดการนังนี้ได้เลย” เขาตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจ ที่อยู่ๆลูกน้องทั้งสองคนก็ต่างหยุดนิ่งไปเสียเฉยๆ แนนซี่ที่กำลังเดินเข้ามาใกล้กับนายน้อยมากขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าของเธอกำลังแสยะยิ้มออกมาราวกับนางมารร้ายในโลกจอมยุทธ์

“เรียนลูกค้าทุกๆท่านที่อยู่บริเวณนะเจ้าคะ.. ข้าต้องการเล่นสนุกกับเจ้าหนุ่มน้อยผู้นี่เสียน้อย.. หวังว่าคุณลูกค้าทุกท่านจะเข้าใจนะเจ้าคะ .. เอาล่ะ ทีนี้ข้ากับเจ้าจะได้เล่นสนุกกันเสียที” ลูกค้าส่วนใหญ่ก็รีบหนีออกมาจากร้านตั้งแต่ประโยคที่นายน้อยคนนี้จะเข้าไปจับตัวแนนซี่แล้ว

“เจ้าจะทำอะไรข้า... เจ้าไม่รู้เหรอว่าข้าผู้นี้คือใคร...” ความกลัวของเขาเริ่มที่จะแสดงออกมาแล้ว เขาพยายามที่จะวิ่งหนี แต่เขากลับมีน้ำแข็งเกาะเต็มไปทั่วทั้งเท้า เขาจึงขู่ไปอีกรอบหนึ่งเผื่อมันจะได้ผล แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคิดผิด

“ข้าจำได้นะ หนุ่มน้อย.. เจ้าชื่อ มาลี.. ใช่ๆ มาลี สวยมากหรือเปล่าน้า อ่อ..ใช่ๆ เจ้ามาจากตระกูลโรตีอะไรนี่แหละ.. อื้มๆใช้แล้วแหละ สรุปเจ้าชื่อ. มาลี กินโรตี” เธอทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวออกมา แม้มันจะไม่มีความหมายสำหรับโลกใบนี้ แต่ใครฟังมันใครก็รู้แล้วว่ามันเป็นการล้อเลียน และสิ่งที่มาเชลกำลังคิดอยู่นั้น คือ เธอคนนี้กำลังล้อเลียนตระกูลของเขาอยู่

“ถึงข้าจะเป็นนายน้อยที่ไม่เอาไหนประจำตระกูล.. แต่ข้าก็เป็นคนหนึ่งที่ไม่ยอมให้ตระกูลของเรานั้นต้องถูกย่ำยีขนาดนี้.. ถึงข้าจะกลัว.. แต่คนที่มาดูถูกตระกูลของข้านั้น จุดจบจะต้องไม่ตายดี แม้ว่าข้าจะต้องแลกมาด้วยชีวิตของข้าก็ตาม....”

มาเชลจากที่ความกลัวเข้ามาครอบนำจิตใจกลับกลายเปลี่ยนเป็นโกธรอย่างสุดขีด แม้กระทั่งคนที่เมืองหลวงยังไม่กล้าล้อเลียนตระกูลของเขาเลย แม้แต่คนเดียว ตระกูลของผู้กล้ารุ่นที่หนึ่ง โรแลนด์ เขาหยิบกระชากสร้อยคอของตัวเองออกมาจากลำคออย่างรุนแรง เขากัดนิ้วตัวเอง และหยดเลือดลงไปยังสร้อยเส้นนี้ พลังที่เอ่อล้นก็ทะลักออกมาอย่างรุนแรง

 

เวลาเดียวกัน ณ จวนเจ้าเมือง

“พลังนี่มัน... แย่แล้ว รีบไปเร็วเข้า” มอรัสซัสเอ่ยออกมาในขณะที่ทานขนมปังในตอนกลางวันอย่างสบายอารมณ์ แต่แล้วเขาก็ต้องสะดุดในระหว่างทานอาหาร ขนมปังตกลงบนพื้น ก่อนที่เขาจะบ่นออกมาเล็กน้อย แล้วพุ่งหายไปในอากาศ และแน่นอนนั่นคือพลังสูงสุดที่เขาสามารถทำได้แล้ว

 

เวลาเดียวกัน ณ ตระกูลโรแลนด์เมืองมาลีน

“มาเชล!! ปลดปล่อยพลังผู้กล้า... เกิดอะไรขึ้น เตรียมกำลังให้พร้อม ผู้ใดกันที่อาจหาญกล้ามามีเรื่องกับตระกูลของเราเช่นนี้.. หวังว่าคงจะไม่ใช่ท่านนะ ท่านฌอน” ผู้นำตระกูลโรแลนด์ มัลมัลล์ โรแลนด์กล่าวออกมาพร้อมกับพุ่งตัวไปยังจุดที่เขาสามารถตรวจจับได้

 

กลับมาที่ร้านของฌอน แนนซี่ที่ดูพลังงานที่เอ่อล้นออกมาจากตัวสร้อยเส้นนั้น ก่อนจะไหลเข้าไปยังตัวของเด็กหนุ่มคนนั้นอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อมันผู้พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว พลังแฝงของหนุ่มน้อยเองก็กำลังเพิ่มขึ้น เธอเพ่งมองไปทางหนุ่มคนนั้นด้วยพลังแฝงที่ใส่เข้าไปยังดวงตาของเธอ มันทำให้การไหลของพลังงานนั้นไหลไปทั่วร่างของมาเชล เธอบ่นออกมาเล็กน้อย

“เจ้าเด็กโง่นี่.. ไม่รู้หรือยังไงว่าใส่พลังเข้าไปอย่างนั้นตรงๆกับร่างกายมันจะทำให้ร่างกายแตกสลาย.. เห้อ หมดสนุกกันพอดี เอาอย่างไงดีล่ะทีนี้” เธอทำสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย แต่มาเชลก็ไม่ยอมให้เธอได้คิดอะไรมาก เขาเบ่งพลังออกมาอยู่สุดขีดความสามารถ

ย๊ากกกกก!!!!!

ท่าของมาเชล มันทำให้เธอคิดติดตลกไปยังเจ้าหัวทองเวลาชาร์จพลัง ในการ์ตูนอนิเมะเรื่องยาวเรื่องหนึ่ง เธอหลุดขำออกมาเล็กน้อย ก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งดูเด็กน้อยปล่อยพลัง เธอค่อนข้างมั่นใจกับพลังน้ำแข็งของเธอ ยังไงก็ตามเด็กน้อยคนนี้ไม่สามารถทำอะไรมันได้เลยแม้แต่รอยขีดข่วน

           

ในเวลาไม่นาน เจ้าเมืองมอรัสซัส และมัลมัลล์ ผู้ช่วยเจ้าเมืองก็เดินทางมาถึงพร้อมๆกัน เมื่อพวกเขาเห็นว่าพลังถูกปล่อยออกมาจากสถานที่แห่งใด พวกเขาก็ต่างหน้าซีดเป็นไก่ต้ม พวกเขาได้แต่มองหน้ากันแล้วก็พูดออกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า

“ชิบหายแล้วไง”x2 ทั้งสองไม่รอช้า พวกเขารีบพุ่งตัวเข้าไปภายในร้านทันที สิ่งแรกที่พวกเขาเห็นคือมาเชลที่ยืนเบ่งพลังด้วยท่าประจำตระกูลโรแลนด์ และถัดไปก็พบหญิงสาวที่พวกเขาเข้าใจกันว่าเป็นคนรักของท่านฌอนนั่งเก้าอี้ด้วยท่าที่จะเซ็กซี่ พวกเขาสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ต้องขออภัยด้วยขอรับ ท่านแนนซี่ ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือขอรับ” เจ้าเมืองที่มีความสัมพันธ์อันดีมาตลอดกับร้านค้าแห่งนี้เอ่ยขึ้นมา

“โอ่วว ท่านเจ้าเมืองเจ้าคะ ท่านมาได้ทันเวลาพอดี.. มาเร็วมาดูหนุ่มน้อยคนนี้กำลังทำท่าเบ่งพลังอยู่.. ท่านคิดว่ามันเป็นท่าที่ดูตลกหรือไม่ล่ะ” เธอกล่าวออกมาพร้อมกับหัวเราะเล็กน้อย ตัวของมัลมัลล์ที่ได้ยินก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ และเขาก็ไม่ได้อยากมีปัญหากับท่านฌอนเลยแม้แต่น้อย

“ต้องขออภัยท่านหญิงแนนซี่ด้วยนะขอรับ.. บุตรของข้ายังเด็กอยู่ เลยอาจจะไม่รู้กาลเทศะ ข้าน้อยผิดเองขอรับท่านหญิง ท่านโปรดให้อภัยกับความโง่ของบุตรชายข้าด้วย” มัลมัลล์กล่าวออกมา พร้อมกับคลุกเข่าลง เพื่ออ้อนวอนขอชีวิตบุตรชาย เขาเชื่อว่าเขาทำถูกต้องแล้ว เพราะต่อจะให้ขนกันมาทั้งตระกูลก็คงจะทำอะไรไม่ได้อยู่ดี หรือถ้ามากันจริงๆก็คงตายกันยกตระกูลเป็นแน่แท้

“ข้าเข้าใจท่านนะที่มีเด็กโง่นี่เป็นบุตรชาย... แต่จะว่าก็ว่านะ ข้ายังไม่ได้ทำอะไรลูกของเจ้าเลยสักนิด.. สิ่งที่มันกำลังทำอยู่นั่นแหละ คือ การฆ่า...ฆ่าตัวเอง...”

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว