email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 33

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 196

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 15:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 33
แบบอักษร

เช้าวันนี้ก็ผ่านมาจากตอนที่แล้ว 3 วัน มันเป็นเช้าวันใหม่ที่แสนจะสดใส ในตอนเช้าก็เป็นเหมือนเดิมเช่นทุกๆวัน ฌอนเลิกทะเลาะกับเตียงนอนของเขาแล้ว แต่ก็ยังไม่พ้นเรื่องของเดจาวูที่ลูกสาวเจ้าเมืองมักจะมาหาในทุกๆเช้า คนของสมาคมนักผจญภัยมาส่งเนื้อ และโรสมารับเนื้อหมูตามปกติ แต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมก็คือ

“นายท่านเจ้าคะ ข้าทำความสะอาดร้านเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” หญิงสาววัยใกล้เคียงกับฌอนเดินออกมาจากประตูหลังร้าน เธอมีชื่อ แนนซี่ เธอเป็นทาสของทางระบบที่ส่งมาช่วยในการค้าขาย ฌอนได้ทำการร้องขอให้ระบบส่งคนมาช่วย และแน่นอนว่าเขาจะต้องทำภารกิจเป็นการตอบแทน

 

ภารกิจก็ไม่พ้นในเรื่องของการขายสินค้าให้ได้ตามที่ระบบกำหนด และกว่าจะผ่านมาได้เขาต้องทำมันอย่างยากลำบาก แต่ก็ยังโชคดีที่สมาคมการค้ามีออเดอร์สำหรับสินค้าชนิดใหม่ที่สูงถึง 2,000 เหรียญทอง และเขาก็ได้ส่วนแบ่งมามากกว่า 400 เหรียญทองในสามวันนี้

 

ฌอนจะต้องเสียเงินในการซื้อทาสคนนี้มาอีกเกือบๆ 100 เหรียญทองหลังจากทำภารกิจสำเร็จ ทำให้เงินที่ฌอนมีอยู่ติดตัวนั้น เหลือเพียงแค่ 325 เหรียญทองเพียงเท่านั้น เมื่อเช้านี้เวลาตีห้า ฌอนก็ตัดสินใจที่จะซื้อปืนมาอีกสองกระบอก ได้แก่ ปืนกลเบา MP5 ใช้กระสุนขนาด 9 มม.

 

และอีกกระบอกหนึ่งคือ ปืนพกสั้นออโตเมติก ขนาดกระสุน 9 มม.เช่นเดียวกันกับปืนกลเบา ราคาของกระสุนขนาดนี้ เท่ากับ .45ของปืนลูกโม่ที่เขาซื้อมาก่อนหน้านี้ ซึ่งครั้งนี้ซื้อมามากถึง 5,000 นัด และใช้เงินไปทั้งกับปืน และกระสุนพร้อมไส้แม็กกาซีนอีกอย่างล่ะ 10 แม็คใช้ไป 180 เหรียญทอง ทำให้ตอนนี้เขาเหลืออยู่ทั้งหมด 145 เหรียญทองเท่านั้น

 

กลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน

“นายท่านเจ้าคะ ข้าทำความสะอาดร้านเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

“ท่านฌอนเจ้าคะ หญิงสาวคนนี้คือผู้ใดกันเจ้าคะ” มีเรียกล่าวถามออกมา พร้อมกับใช้สายตาจิกกัดไปทางเธอคนนั้นทันที

“อ่อ เธอชื่อว่า แนนซี่ เป็นสาวใช้ส่วนตัวของข้าเอง... พึ่งเจอกันครั้งแรกซินะ ทำความรู้จักกันไว้ซิ ในอนาคตเธอจะมาทำการค้าแทนข้าสักพักใหญ่” ฌอนกล่าวเพื่อให้ทั้งสองทำความรู้จักกัน แต่ดูเหมือนว่าคุณหนูมีเรียไม่ได้อยากจะญาติดีด้วย และหันไปถามคำถามกับฌอนเป็นชุด แน่นอนว่าโรสที่ต้องมาซื้อมาม่าทุกวันก็รอฟังคำตอบด้วยเช่นกัน

“หมายความว่ายังไงเจ้าคะ เธอเป็นอะไรกับท่านกันแน่ถึงสามารถค้าขาย และรับเงินแทนท่านได้ แล้วอีกอย่างท่านจะไปที่ไหนเจ้าคะที่บอกไม่อยู่สักพักใหญ่ แล้วก็......” คำถามออกจากปากมีเรียมามากมาย ฌอนได้แต่บ่นในใจเพียงลำพัง

‘ถามเยอะขนาดนี้ เธอเป็นเมียฉันหรือยังไงกันนน.” ฌอนได้แต่คิดก่อนจะเอ่ยออกมา

“แนนซี่เป็นคนที่จะมาดูแลกิจการแทนข้าสักระยะ เนื่องจากข้าจะต้องเดินทางไปทำธุระที่เมืองอื่นอีกหลายเมือง แล้วเรื่องที่ถามว่านางนอนที่ไหนก็นอนในร้านกับข้านี่แหละ มันแปลกตรงไหนกัน” ฌอนที่เดินทางมาจากอีกยุคหนึ่งเขาไม่ได้คิดมากเลยกับเรื่องพวกนี้ การนอน และอาศัยอยู่ด้วยกัน ก็มีหลายคู่แล้วที่เป็นเพื่อนชาย และหญิง แต่สำหรับคนยุคนี้มันไม่ใช่

 

มีเรีย กับ โรสที่ได้ยินก็รู้สึกเหมือนจะโกรธนิดๆ แต่พวกเธอจะไปทำอะไรได้ล่ะ มีเรียที่ได้ยินก็ได้แต่หันไปมองแนนซี่อย่างเอาเรื่อง ผู้หญิงคนนี้นะเหรอ ไม่เหมาะสมกับท่านฌอนที่สูงส่งของเธอเลยสักนิด แต่อยู่ต่อหน้าท่านฌอนอย่างนี้เธอคงจะทำอะไรไม่ได้มาก บุตรสาวเจ้าเมืองจึงเลือกที่จะกลับไปอย่างรวดเร็วหลังจากอำลาท่านฌอนของเธอแล้ว

 

โรสที่ต้องรีบกลับไปที่ร้านของตัวเองก็กล่าวอำลาด้วยเช่นกัน เธอต้องรีบกลับไปเพื่อเตรียมของอย่างอื่นอีกมากมาย เธอคิดอะไรหลากหลายอย่างไปด้วยระหว่างทางกลับไปยังสถานรับเลี้ยงเด็ก

‘ท่านฌอนมีภรรยาอยู่แล้ว เราต้องทำใจ แค่เขาช่วยเรา และน้องๆมากขนาดนี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว’ เธอคิดวนซ้ำอยู่อย่างนั้น และเมื่อมาถึงร้าน เธอกลับเอาแต่เหม่อลอยไปยังสถานที่แห่งความโศกเศร้า ดินแดนที่เธอใฝ่ฝันมาตลอด มันกำลังพังทลายแล้วในตอนนี้

“ท่านพี่โรส..... ท่านพี่โรส!!!” มิเกลที่รับออเดอร์ของลูกค้ามาก็กล่าวเรียกกับเธอ แต่เมื่อเรียกอยู่หลายครั้งเธอกลับไม่ได้ยินเลย เด็กน้อยจึงตะโกนออกไปเสียงดังพอประมานเพื่อเรียกสติเธอ และแน่นอนว่าเธอตกใจเป็นอย่างมาก จนมือปัดไปโดนหม้อร้อนๆที่เต็มไปด้วยน้ำอยู่ด้านหลัง

“ห๊ะ!! ห๊ะๆ.... ปัป.เป๊ป....โอ๊ย!!.” เธอร้องออกมา มือของเธอโดนน้ำร้อนลวกเล็กน้อย เพราะเธอเองที่ตกใจ และถอยหลังไปชนกับหม้อจนมันเกือบตก แต่เธอก็นำมือไปจับที่หูของหม้อได้ทัน ก่อนที่มันจะหกลงไปบนพื้น ซึ่งต้องแลกมาด้วย น้ำร้อนๆที่มีแรงกระเพื่อมจากการเซของหม้อกระฉอกมาโดนมือเธอ

 

“พี่โรส.. เป็นยังไงบ้างขอรับ” เด็กๆต่างวิ่งมาดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น พวกเขาตกใจมาก และไม่นานฌอนก็เดินเข้ามา และแน่นอนว่าคนที่สั่งอาหารก็คือฌอนที่ไม่ได้มาชิมฝีมือของที่นี่เลยตั้งแต่เปิดกิจการ วันนี้เลยมีโอกาสได้มานั่งทาน เพราะมันยังเช้าอยู่ ไม่มีลูกค้ามากนัก และอีกอย่างเขาจะต้องออกไปทำธุระนอกเมืองอีก

 

ฌอนเดินเข้าไปถือน้ำธรรมดา รดลงบนมือของโรสทันที จากนั้นเขาก็จับมือของเธอพร้อมกับนำผ้ามาเช็ดให้แห้ง แล้วก็ทำอย่างนั้นอีก 2-3 รอบ จนสุดท้ายก็นำผ้ามาพันรอบมือไว้ของหญิงสาวไว้ โรสที่พึ่งได้สติ และเห็นว่าฌอนกำลังจับมือของตนอยู่นั้นก็ได้แต่เขินอายออกมา ยังไม่เคยมีใครทำอะไรอย่างนี้ให้กับเธอเลย และท่านฌอนคนที่เธอใฝ่ฝันมาตลอดกำลังทำในสิ่งที่หญิงสาวทั่วทั้งอาณาจักรนี้ต้องการ

           

“ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลยล่ะ ถ้าเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาแล้วเด็กๆจะมีใครเป็นที่พึ่ง ไหนจะคุณแม่อีก ... ว่าแต่เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ถึงได้เหม่อลอยซะขนาดนั้น” ฌอนว่ากล่าวสั่งสอนออกไปเป็นชุด แล้วก็ตบด้วยคำถามที่สำหรับคนที่แอบชอบคนที่ถามก็ไม่กล้าที่จะตอบออกไป

“เปปปป....ล่า.. เปล่าเจ้าค่ะ” เธอดึงมือกลับก่อนจะก้มหน้าตาเพื่อหลบสีหน้าที่ตอนนี้กำลังกลายเป็นสีแดงออกมาอย่างเด่นชัด

“เจ้าไปพักก่อนก็แล้วกัน... เดี๋ยวข้าช่วยประครองเจ้าไปนั่งพักนะ... เด็กๆทำอาหารขายเป็นแล้วใช่มั้ย..” ฌอนโอบเข้ามาที่ไหล่ของโรส บรรยากาศสีชมพูของคู่รักบังเกิดขึ้นมาทันตา เด็กๆที่เห็นพี่สาวคนโตของบ้านที่แสดงสีหน้าเขินอายออกมาก็ตอบพร้อมกันยกใหญ่

“ขอออรับบบบ/เจจจจ้าคคค้า”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว