email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 182

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 15:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 29
แบบอักษร

“ข้าต่างหาก!! ท่านฌอนต้องการความช่วยเหลือจากข้า... เจ้าจะมาทำไมกัน” มอรัสซัสเอ่ยออกมา

“เหอะ!! เจ้าเป็นแค่เจ้าเมือง.. เงินจำนวน 250 เหรียญเงิน เจ้าจะมีพอรึ.. ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าจะดีกว่า.. เจ้านั้นแหละที่ควรกลับไป” นาทาร์กล่าวออกมาสวนกลับมอรัสซัส

ดูเหมือนว่าทั้งสองคนพยายามที่จะเอาหน้า เพื่อภารกิจของฌอนเสียเหลือเกิน ฌอนที่ไม่รู้จะทำยังไง จึงเอ่ยเพื่อหวังจะหยุดการกระทำของทั้งสองในทันที

“พวกเจ้าทั้งสองพอได้แล้วมั้ง.. พวกเจ้าทำให้ลูกค้าของข้ารู้สึกไม่สบายใจในการเลือกสินค้าอยู่” ฌอนกล่าวออกไป ทั้งสองเงียบปากลงในทันที แต่ก็ยังมีประโยคทิ้งท้ายของนาทาร์

“เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน.. พวกเรามาแข่งกันซื้อสินค้าดูซิว่ากลุ่มใครจะซื้อได้มากกว่ากัน ข้าขอเอาสมาคมการค้าเป็นประกันว่าจะต้องชนะอย่างแน่นอน.. ว่าแต่เจ้ากล้ารึเปล่าล่ะ มอรัสซัส” นาทาร์เอ่ยออกมา

“แข่งกันอย่างนั้นรึ... น่าสนใจจริงๆ.. แล้วกติกาล่ะ” มอรัสซัสเอ่ยถาม ฌอนเองก็เริ่มที่จะสนใจ เพราะเขาได้กลิ่นของเงินที่กำลังจะลอยเข้ามา

 “ไม่มีอะไรซับซ้อน.. ก็แค่คนของใครสามารถซื้อสินค้าของท่านฌอนได้มากกว่ากัน โดยนับเป็นผลรวมทั้งหมดของจำนวนเงินที่ซื้อสินค้า” นาทาร์กล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูมั่นใจ

“อย่างนั้นก็ได้... ว่าแต่เราจะไม่พนันกันหน่อยรึ.. ข้าว่าสัก 1 เหรียญทองเป็นยังไงล่ะ” มอรัสซัสกล่าวตอบรับ และถามกลับเรื่องของการพนัน (การพนันเป็นสิ่งไม่ดี แต่มีกันทุกหย่อมหญ้า ไรต์ไม่แนะนำให้เล่นการพนันกันนะครับ นอกจากคุณจะมั่นใจว่าจะสามารถชนะได้ด้วยกลโกง)

“เหอะ!! 1 เหรียญทองเองรึ.. ข้าต่อให้เจ้าในอัตรา 1 ต่อ 10 เลย... ถ้าเจ้าแพ้เจ้าก็จ่ายมา 1 เหรียญทอง แต่ถ้าข้าแพ้ข้าจะจ่ายให้เจ้า 10 เหรียญทองเลยก็ย่อมได้” นาทาร์ที่มั่นใจว่าสมาคมการค้าของเขาสามารถซื้อของได้มากกว่า เพราะมีเงินที่มากกว่าหลายเท่าตัว

 

อีกอย่างเขาสามารถที่จะระบายสินค้าไปที่เมืองต่างๆได้อย่างรวดเร็ว และยังมีอีกหลายเมืองที่ยังคงรอการส่งของสินค้าจากสาขาของเขา ไม่ต้องบอกให้แข่งขัน หรือช่วยเหลือใดๆ ในวันนี้เขาก็ตั้งใจที่จะมาซื้อสินค้าจำนวนมากอยู่ดี

           

“ได้.. ข้าตกลงตามนั้น.. ดังนั้นเพื่อให้เกิดความยุติธรรมมากที่สุด ข้าขอเรียนเชิญท่านฌอนของพวกเราเป็นกรรมการในการตัดสิน... เจ้าเห็นว่าสมควรหรือไม่นาทาร์” มอรัสซัสกล่าวเชิญฌอน

“ข้าไม่มีปัญหาอะไร..” ฌอนกล่าวออกมาสั้นๆ

“ข้าเองก็เช่นกัน... ท่านฌอนเหมาะสมสุดแล้ว” นาทาร์กล่าว

“ถ้าให้ข้าเป็นกรรมการ.. อย่างน้อยข้าก็ต้องออกกฎเองได้ ถูกมั้ย” ฌอนกล่าวถามแกมบังคับ ทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมาตอบฌอน

“ขอรับ”x2 ทั้งสองกล่าวตอบรับพร้อมกัน

 

“กฎข้อที่หนึ่ง.. อย่างได้หลงลืมเรื่องกฎของร้าน ยังมีผลปกติ ถึงแม้จะมีการแข่งขันก็ตามที”

“กฎข้อที่สอง.. ห้ามพวกเจ้าทำตัวเกะกะลูกค้าที่มาซื้อสินค้าประจำ.. อย่าทำให้ลูกค้าของข้ามีบรรยากาศที่ไม่อยากมาซื้อของอีก... หากคนของฝ่ายใดเป็นคนทำ จะถือว่าแพ้การแข่งขันในทันที”

“กฎข้อที่สาม.. ข้าจะนับจำนวนเงินที่ซื้อสินค้าจากคนของพวกเจ้าเองโดยพวกเจ้าจะต้องคอยแจ้งแกข้าว่าคนพวกนั้นคือคนของพวกเจ้า.. เวลาการแข่งขันได้เริ่มขึ้นตั้งแต่เช้าของวันนี้ จนถึงช่วงตอนเย็นเวลา 17.30 น. พวกเจ้ามีปัญหากับกฎพวกนี้หรือไม่” ฌอนร่ายยาวออกมาเป็นข้อๆ เพื่อไม่ให้ทั้งสองสับสน

            “พวกข้าตกลงตามที่ท่านกล่าว”x2 หลังจากที่ตกลงกันได้แล้ว นาทาร์ก็เดินกลับไปที่สมาคมการค้าในทันที ก่อนจะจากไปเขาบอกกับฌอนว่า หากเป็นคนของสมาคมการค้า พวกพ่อค้าแม่ค้าจะเป็นคนบอกกับเขาเอง และคนที่ซื้อของในเช้าวันนี้จะมายืนยันตัวอีกทีช่วงบ่ายๆ ซึ่งฌอนก็รับทราบแล้ว

 

            ส่วนทางด้านของเจ้าเมืองที่ดูเหมือนจะใจเย็น และดูไม่ได้เป็นเดือดเป็นร้อนอะไร หลังจากที่มอรัสซัสเห็นว่านาทาร์ไปได้ไกลแล้ว เขาจึงเอ่ยขึ้นมาถามกับฌอน

            “ท่านให้บอกว่าใครคือคนของข้าใช่หรือไม่ท่านฌอน” ฌอนก็ตอบกลับว่าใช่ จากนั้นเขาก็เดินไปข้างๆฌอนเพื่อที่จะกระซิบด้วยรอยยิ้มอันแสนเจ้าเห่ล์ของเขา

            “...............” สิ่งที่เขาบอกกับฌอน มันทำให้เขาตกตะลึงไปชุดใหญ่ และที่สำคัญมันไม่ได้ผิดกฎแต่อย่างใด และแน่นอนว่าผลการแข่งขันได้ออกมาแล้วจากคำพูดของเจ้าเมือง จากนั้นมอรัสซัสก็เดินจากไป โดยที่ไม่ลืมที่จะอุดหนุนฌอนไปจำนวนถึง 1 เหรียญทองเลยทีเดียว

 

            ฌอนที่กำลังสนุก และกำลังลุ้นอยู่ก็หมดสนุกไปในทันที จากนั้นไม่นานนาทาร์ก็กลับมา แล้วกระซิบถามกับเขาว่า

            “ท่านฌอนขอรับ... ไม่ทราบว่าถ้าข้าจะถามถึงผลการซื้อของสินค้าของอีกฝ่ายจะผิดกฎหรือไม่ขอรับ” ฌอนที่ได้ยินก็รู้สึกสงสารแทน เพราะยังไงๆเจ้าเมืองก็ชนะอยู่ดี แต่การบอกผลของวันนี้มันก็ดูเหมือนจะโกงไปสักหน่อย มันเหมือนเป็นการบลัฟกัน แต่ด้วยความเห็นใจ ฌอนจึงตัดสินใจบอกออกไป

 

            “ตอนนี้คนของเจ้าเมืองซื้อสินค้าไปแล้ว จำนวน 8 เหรียญทองกับเศษอีกนิดหน่อย” ฌอนกล่าวออกมาในขณะที่มองไปทางระบบที่แสดงตัวเลยยอดอย่างชัดเจนให้เขาเห็น

            “ห๊ะ!! 8 เหรียญทอง.. มอรัสซัสเจ้าก็ไม่ใช่เล่นๆเลยนะ.. แต่ข้าก็ไม่ได้เป็นกังวลเลยสักนิด” ในตอนแรกนาทาร์เอ่ยออกมาอย่างตกใจที่เจ้าเมืองสามารถที่จะซื้อสินค้าภายในวันเดียวได้มากขนาดนี้ แต่เขาก็ยังยิ้มออกมาได้ เพราะยอดการสั่งสินค้าจากเมืองอื่นๆ ก็พึ่งจะถูกแจ้งเข้ามาผ่านผู้ช่วยของเขา

 

            นาทาร์ซื้อสินค้าโดยแบ่งเป็นกลุ่มๆตามที่ฌอนต้องการ แล้วซื้อสินค้าไปจำนวนมาก ราคารวมของพวกมันอยู่ที่ 120-121 เหรียญทองเลยทีเดียว ซึ่งมันถือว่าเยอะมาก และแน่นอนว่าฌอนเองก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ เพราะเขาก็จะได้ค่าคอมมากขึ้นตามไปด้วย

            “เท่านี้ข้าก็นำหน้าไอ้เจ้าเมืองขี้อวดคนนั้นได้แล้ว.. แถมมันยังมากกว่าเป็นสิบๆเท่า ตามทันก็คงจะยากแล้ว” นาทาร์หัวเราะออกมาอย่างสะใจ ก่อนจะกล่าวลาแล้วเดินจากไป ฌอนที่ได้เห็นการกระทำทุกๆอย่าง ก็แอบสงสารนาทาร์เล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นมาว่า

            “เกมยังไงก็ต้องเป็นไปตามกฎ.. ในเมื่อเจ้าเมืองเล่นแบบนี้.. เห้อ.. เจ้าแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มแข่งแล้วล่ะนาทาร์... แต่มอรัสซัสก็เจ้าเล่ห์ไม่ไหว ในอนาคตคงต้องระวังชายคนนี้ให้มากๆแล้วซิ”

 

            ฌอนกล่าวออกมา แล้วมันก็ถึงเวลาเที่ยงวันพอดี เขาตั้งใจจะปิดร้าน เพื่อทำธุระให้กับสถานรับเลี้ยงเด็กอย่างจริงจัง ฌอนคาดว่าน่าจะเสร็จภายใน 1 ชั่วโมงหากไม่มีอะไรที่ผิดพลาด เขาซื้อมาม่าออกมารสชาติล่ะ 1,000 ซองแล้วเดินออกมาข้างนอกที่มีโรสรอเขาอยู่แล้ว พร้อมกับพวกเด็กๆ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว