email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 25

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 228

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 25
แบบอักษร

“เอ้า..พวกเจ้ามาทำอะไรกันหน้าร้านของข้ากันล่ะ…ร้านปิดแล้วพวกเจ้าก็รู้นี่” ฌอนเอ่ยถามแก่พวกเขา

“คือว่าข้ามาแจ้งเรื่องสายลับที่ติดตามตัวท่านนะขอรับ...คือว่าข้ากับมอรัสซัสไม่ได้มีเจตนาอื่นใด นอกจากปกป้องท่านเพียงเท่านั้นขอรับ” เป็นนาทาร์ที่เอ่ยก่อนใครเพื่อน มอรัสซัสก็พยักหน้าเพื่อยืนยันในสิ่งที่นาทาร์พูด

“เรื่องนั้นข้ารู้อยู่แล้ว...แต่เอาคนที่มันดูเนียนกว่านี้หน่อยไม่ได้หรือยังไง” ฌอนเอ่ยพร้อมกับถอนหายใจออกมาเบาๆ

“คือ...คือว่าท่านไม่โกธรพวกเราใช่หรือไม่ขอรับ...หากท่านแคลงใจท่านสามารถบอกกับข้าน้อยได้เลยขอรับ” มอรัสซัสเอ่ย

“ก็มีบ้าง นิดๆล่ะนะ...เอาเป็นว่าพวกเจ้ากลับไปได้แล้ว ข้าต้องการที่จะพักผ่อน” ฌอนปัดมือไล่ให้พวกเขากลับไป วันนี้เขาเหนื่อยมามากพอแล้ว ไหนจะเรื่องฆ่าคนทั้งๆที่ไม่เคยทำมาก่อน และไหนจะความทรงจำที่ย้อนกลับมาอีก เขาเพลีย และต้องการเวลาพักผ่อน

 “ขอรับท่านฌอน” ทั้งสองพูดออกมาพร้อมกัน และมองดูฌอนเดินหายเข้าไปภายในร้านค้า

 

“ดีนะที่ท่านฌอนเข้าใจพวกเรา..ไม่อยากจะคิดเลย ถ้าท่านไม่พอใจอะไรเราขึ้นมา” นาทาร์กล่าวออกมาพร้อมกับความรู้สึกที่หนาวไปชั่วขณะหนึ่ง

“ข้าก็ว่าอย่างงั้น..ข้าเองก็ไม่มีปัญญาจะซ่อมเมืองบ่อยๆหรอก..เอาเป็นว่าพวกเราค่อยไถ่โทษทีหลังก็แล้วกัน ตอนนี้แยกย้ายกันก่อน” มอรัสซัสกล่าวออกมา นาทาร์เองก็เห็นด้วย และต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันกลับไป

 

ฌอนที่กลับเข้ามายังร้านแล้ว สิ่งแรกที่เขาทำคืออาบน้ำ และเข้านอนโดยที่ยังไม่ได้ทานอะไรเลย เขาหลับลงไปพร้อมกับสภาพจิตใจที่อ่อนล้า ก่อนจะนอนเขาก็ยังพูดออกมากับตัวเองว่าจะต้องช่วยเหลือเด็กๆพวกนั้น เพื่อไถ่ความผิดที่ตัวเขาได้ละเลยหน้าที่ตามคำสั่งเสียของพี่เลี้ยงในตอนนั้นแทน

 

ในเช้าวันใหม่เสียงร้องอวดโอยก็ดังขึ้นภายในร้าน และแน่นอนมันก็เป็นเสียงของฌอนที่ตอนนี้ตกเตียงลงมาอยู่บนพื้นเป็นที่แล้วร้อยแล้ว

“โอ๊ย!! ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้าเตียงปีศาจ..พรุ่งนี้เจ้าไม่กินข้าแน่” เขาพูดออกมาพร้อมกับลูบไปที่ก้นที่ช้ำจากการตกเตียง เมื่อคืนดูเหมือนว่าเขาจะมีเรื่องที่กังวลใจมากจนเกินไปหน่อย มันทำให้เขาลืมที่จะตั้งนาฬิกาปลุก

 

ฌอนยังคงทำงานอย่างขยันขันแข็งกวาดร้าน เช็ด และก็ถูกพื้น จนเวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงช่วงเปิดร้านของเขา ฌอนก็เปิดประตูร้านแล้วกล่าวคำเดิมๆเพื่อให้ผู้คนรับรู้

“ร้านเปิดแล้ว!!!” ฌอนพูดออกมา และหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เคาน์เตอร์คิดเงินของร้าน ด้วยอาการเบื่อหน่าย ลูกค้ากลุ่มแรก็ยังเป็นคนงานก่อสร้างที่ต้องมาทำงานซ่อมบำรุงเมือง ไม่นานเกินห้านาที คนที่เขาได้นัดไว้ก็มาถึง

 

“ท่านฌอนเจ้าค่ะ..ข้ามาแล้วเจ้าค่ะ” โรสเอ่ยทักกับฌอนด้วยความชื่นใจ

“อ่าว..มาเร็วดีนี่โรส ..รอข้าอยู่ตรงนี้ก่อน” ฌอนลุกตัวออกจากเคาน์เตอร์ ตรงเข้าไปหยิบมาม่าที่อยู่บนชั้นจัดเรียงครบตามจำนวนของผู้คนที่อยู่อาศัยในสถานรับเลี้ยง เขานำมาวางที่เคาน์เตอร์แล้วก็จ่ายเงินให้ครบตามจำนวน

“เจ้าเอาอาหารเหล่านี้ไปทำทานกัน..แต่ข้าก็ไม่ได้ให้เจ้าฟรีๆหรอกนะ..” ฌอนยื่นมาม่าไปให้โรสเก็บเข้าไปยังย่ามของเธอ และกล่าวกับเธอ

“ขอบพระคุณมากเจ้าคะท่านฌอน..ไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรข้าพร้อมที่จะทำตามที่ท่านร้องขอ..จะให้ข้าไปบุกน้ำลุยฟ้าที่ไหน เชิญท่านกล่าวออกมาได้เลยเจ้าค่ะ” โรสกล่าวออกมาอย่างดีใจที่ในวันนี้เธอก็สามารถหาอาหารไปให้น้องๆของเธอได้อิ่มท้องกันเพื่อให้รอดไปอีกหนึ่งวัน

“อย่ามาโอเวอร์ให้มันมาก...งานที่เจ้า และเด็กๆต้องทำคือ..ให้ไปเก็บขยะที่อยู่ตามเมืองใช้ถุงสีดำนี้เก็บมันทุกๆชิ้น..ถ้าทำงานได้ดี ตอนเย็นข้าจะให้มาม่าอีก 1 ชุด” ฌอนกล่าวออกมา และเขาก็ยื่นถุงดำที่ร้องขอซื้อมาจากระบบ จำนวน 2 แพ็คใหญ่ให้กับโรส

“เจ้าค่ะท่านฌอน” เธอตอบรับท่านฌอนของเธอ มันเป็นงานง่ายๆที่เธอ และเด็กสามารถทำได้ มันเป็นงานง่ายๆที่ได้รับผลตอบแทนที่สูง แม้ว่าเธอจะไม่รู้ความหมายของคำว่า โอๆ..เวอร์ๆ อะไรนั้น แต่มันก็น่าจะเป็นคำที่ดีเหมือนให้กำลังใจล่ะมั้ง

           

ฌอนที่ไม่ได้รู้ตัวเองเลยว่าเขาได้พูดคำจากโลกก่อนของตัวเองออกไป มันอาจจะยังไม่คุ้นชินในการใช้ภาษาก็เป็นได้ ถ้าอยู่นานๆไปคำพวกนี้เขาอาจจะไม่พูดมันอีกก็เป็นไปได้ ..แต่ในตอนนี้เหมือนเขาจะคิดอะไรออก เขาจึงหันกลับมาพูดกับโรสที่กำลังจะเดินออกไป

“จริงซิโรส...ข้าสอนเจ้าต้มมาม่าแล้วใช่มั้ย..เจ้าจงไปฝึกมันให้ดีๆ หาเด็กที่โตๆแล้วเรียนวิชาต้มมาม่าจากเจ้าด้วย..ในอนาคต ข้ามีงานให้พวกเจ้าทำ” ฌอนพูดออกไป และกลับไปนั่งที่เดิม โรสที่ได้ยินคำพูดของฌอนก็พยักหน้าและตอบรับไปอย่างงงๆ

 

อีกด้านหนึ่งในเวลาเดียวกัน ณ จวนเจ้าเมือง

“จะออกไปไหนตั้งแต่เช้าล่ะลูกข้า...โอ้ว..แต่งตัวซะดูดีเชียวรึ” มอรัสซัสเอ่ยแซวบุตรีของตัวเอง  แต่เขากลับทำหน้าตาที่ใครเห็นแล้ว ก็ต้องรู้สึกว่าอยากเอาทีนไปประดับบนนั้นอย่างแน่นอน

“พวกเราไปกันเถอะ...อย่าเสียเวลาคุยกับคนแก่หนวดเครารุงรังคนนั้นเลย” มีเรียกล่าวออกมาแล้วเดินออกไปพร้อมกับเสียงหัวเราะของเจ้าเมืองที่ดังลั่น สาวใช้คนสนิททั้งสองก้มหัวในกับเจ้าเมืองคนละทีก่อนจะเดินตามคุณหนูของพวกเธอไป

“ข้าดูดีแล้วใช่มั้ย..พี่แอน” มีเรียหยุดลงที่หน้าประตูจวนก่อนจะถามกับสาวใช้

“ดูดีแล้วเจ้าค่ะคุณหนู” แอนนาตอบกลับมา

“คุณหนูของบ่าวเป็นถึงสาวงามอันดับ 1 ของเมืองมารีนแห่งนี้..รับรองเลยเจ้าค่ะว่าท่านฌอนจะให้ความสำคัญกับคุณหนูมากกว่าเมื่อวานเจ้าค่ะ” มิกะ สาวใช้อีกคนเอ่ย

“ถ้ามันเป็นอย่างที่เจ้าว่ามันก็คงจะดีไม่น้อย..เอาล่ะ ไปกันเถอะ” เธอเดินนำหน้าทั้งสองไป ตามรายทางที่เธอเดินผ่าน เหล่าบุรุษก็มักจะเหลียวมองมาที่เธอ มันทำให้เธอรู้สึกมั่นใจมากขึ้นไปอีกในตอนนี้ เธอเดินจนมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านของท่านชายในดวงใจของเธอ ก่อนจะกล่าวออกไป

“อรุณสวัสดิ์เจ้าค่ะท่านฌอน” เธอย่อตัวทำความเคารพเขาเล็กน้อย ฌอนที่หันมามองก็รู้ได้ทันทีว่าเธอเป็นใคร จึงตอบกล่าวในทันที

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว