email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 217

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 15:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24
แบบอักษร

“หนูโรส ทานอะไรหรือยัง..ถ้ายังไม่ได้ทานอะไรก็ทานซะนะ แม่ยังไม่หิว” เธอกล่าวออกมา แต่ก็มีเสียงของฌอนที่ดังขึ้นมาจากด้านหลังของโรสดังขึ้นมาก่อน

“คุณแม่คงจะเป็นคุณรีน่าซินะขอรับ...ข้ามีนามว่าฌอน คริสเตียนขอรับ” ฌอนกล่าวแนะนำตัวเอง

“พ่อหนุ่มฌอนอย่างงั้นรึ...ยินดีๆ พระเจ้าคุ้มครองนะลูก” ถึงเธอจะไม่สบายแต่เธอก็ยังกล่าวอวยพรให้กับเขา และมันเป็นประโยคที่เขาไม่ได้ยินเสียนานจนคิดถึง

“คุณแม่อย่าพึ่งรีบพูดอะไรเลยขอรับ...ลุกมาทานอาหารก่อนนะขอรับ...โรส เจ้าก็ลงไปทานกับน้องๆของเจ้าเถอะ คุณแม่รีน่า ข้าจะดูแลเอง” ฌอนบอกกับคุณแม่ และหันไปบอกกับโรส

“เออ....ให้โรสจัดการเองดีกว่าเจ้าค่ะ...ท่านเป็นผู้มีพระคุณกับพวกเราทุกคนจะให้มาทำอย่างนี้ได้อย่างไงละเจ้าค่ะ” เธอกล่าวออกมาก่อนที่ฌอนจะหันหน้าไปทางคุณแม่แล้วเหมือนกับว่ามันเป็นเรื่องที่พวกเขาเข้าใจกันได้

“โรส ลูกออกไปดูแลน้องๆเถอะ..ปล่อยแม่อยู่คุยกับลูกฌอนตามลำพังเถอะ” คุณแม่เอ่ยออกมา เธอพยายามที่จะเถียงออกมา แต่ดูจากสายตาคุณแม่แล้ว คงจะไม่ชนะอยู่ดี เธอจึงเดินออกไป และเมื่อเหลือกันเพียงแค่สองคน ฌอนก็เป็นฝ่ายที่เอ่ยขึ้นมาก่อน

 

“คุณแม่เชิญทานอาหารก่อน...เดี๋ยวลูกช่วย” ฌอนไม่ได้รังเกียจเธอคนนี้แม้แต่น้อย เธอเองก็ทานและไม่ได้พูดอะไรกันจนอาหารหมด ฌอนค่อยๆวางชามลงไว้ข้างเตียงของคุณแม่

“ลูกฌอนเป็นผู้ประเสริฐ และน่ายกย่องเป็นอย่างมาก” เธอกล่าวออกมา ถึงเธอจะไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่มันก็พอจะเดาได้ว่า ชายคนนี้กำลังช่วยเหลือเด็กๆที่เธอรับเลี้ยงเอาไว้

“ลูกไม่กล้ารับคำๆนี้จากคุณแม่หรอกขอรับ คุณแม่ต่างหากที่เป็นผู้ที่น่ายกย่องมากที่สุดในอาณาจักรนี้....คุณแม่อย่าพึ่งพูดเลยขอรับ..ทานยาตัวนี้เข้าไปก่อนมันจะช่วยคุณแม่ได้ขอรับ” ฌอนยื่นยาให้กับคุณแม่สองเม็ด ก่อนจะยื่นน้ำให้เธอดื่มตาม

“คุณแม่ต้องทานมันตอนเช้า ตอนกลางวัน เย็น และก่อนเข้านอนนะขอรับ วันถัดไปข้าเชื่อว่าอาการของทันจะดีขึ้น” เมื่อเธอได้ยิน เธอก็ยิ้มให้กับฌอนเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณฌอนด้วยความจริงใจทั้งหมดที่เธอมี

 

ฌอน และคุณแม่รีน่าพูดคุยกันต่อสักพัก เกี่ยวกับที่มาที่ไปของสถานรับเลี้ยงเด็ก เนื่องจากเหตุการณ์หลายๆอย่างมันทำให้เด็กพวกนี้ถูกทอดทิ้งออกจากสังคม สถานรับเลี้ยงแห่งนี้เป็นที่ดินของคุณรีน่าที่ทางต้นตระกูลของคุณแม่เหลือไว้ให้ เธอจึงรับเลี้ยงเด็กที่ไม่มีที่พึ่งตั้งแต่เธอยังสาวๆ เธอรักทุกคนเหมือนกับลูกแท้ๆของเธอ

 

ฌอนเองก็แอบนับถือคุณแม่อย่างใจจริง เธอต้องผ่านอะไรมามากมาย ทั้งเอาสมบัติของตระกูลไปขายเพื่อนำมาเลี้ยงเด็กๆที่ไร้ที่พึ่งพา ทั้งๆที่เธอไม่ต้องทำ และใช้ชีวิตที่เหลือไปกับสมบัติมากมายก็เพียงพอแล้วแท้ๆ

 

แต่เมื่อเธอถึงวัยนี้แล้ว และรับเลี้ยงเด็กพวกนี้มาเนิ่นนาน สมบัติที่เธอนำออกไปขายก็พึ่งจะขายทอดตลาดไปเป็นชิ้นสุดท้ายเมื่อ 3 เดือนก่อน ตอนนี้ทุกอย่างมันดูเหมือนกำลังจะแย่ลงๆ แต่แล้วจู่ๆฌอนก็ปิ้งไอเดียอะไรได้บางอย่าง

“คุณแม่รีน่า ลูกสามารถช่วยเหลือสถานรับเลี้ยงในระยะยาวได้แล้ว แต่ลูกอยากจะให้พวกเด็กๆทำมันด้วยตัวเอง เป็นการสร้างอาชีพให้กับพวกเขาไปในตัวด้วยขอรับ” ฌอนเอ่ยกล่าวขึ้น พวกกับอธิบายวิธีการต่างๆให้กับคุณแม่ฟัง เมื่อเธอฟังจบ เธอก็ยิ้มออกมาก่อนจะพูดขึ้นว่า

“อย่างนั้นเหรอลูกฌอน ลูกช่างเป็นคนดีเสียจริง พระเจ้าจะอวยพรลูกอยู่เสมอ...แต่แม่เองก็แก่เกินไปสำหรับเรื่องอย่างนี้แล้ว ....เชิญลูกพูดคุยกับโรสเถอะ...แม่จะคอยดูแลพวกเด็กเล็กๆให้เอง” คุณแม่รีน่ากล่าวออกมา

 

ฌอนอยู่พูดคุยเป็นเพื่อนกับคุณแม่อีกเล็กน้อย ก่อนจะขอตัวลงไปคุยกับโรส และจะได้ให้คุณแม่พักผ่อน ฌอนย้ำกับคุณแม่ว่าให้ทานยาตามที่เขาบอก ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้นเขาจะนำยามาให้เพิ่ม ก่อนที่เขาจะออกไปจากห้องพร้อมกับชามที่คุณแม่ทาน

 

ภาพที่เขาเห็นในตอนนี้ พวกเด็กต่างพากันไปล้างชามกันอย่างมีระเบียบ และพวกเด็กๆก็ยังดูสนุกที่ได้ทำมันอีกด้วย ฌอนพูดคุยนัดแนะโรสให้มาพบเขาในตอนเช้าของวันพรุ่งนี้ตอนร้านเปิดอีกที ก่อนจะเขาจะเดินทางกลับไปยังร้านของเขาเพื่อที่จะพักผ่อน

 

ในระหว่างทางกลับเขาเดินเลือกชื้อของกิน เพื่อที่จะเอาไว้ทานในมื้อเย็นของเขา ฌอนเดินเลือกชื้อเนื้อหมีอีกเช่นเคย และดูเหมือนว่าเขาจะติดใจรสชาติสัมผัสของมันเสียแล้ว ฌอนเดินทางมาถึงหน้าร้านก็ตกใจ เพราะมีทั้งเจ้าเมือง และหัวหน้าสาขาสมาคมการค้ารอพบเขาอยู่

 

ก่อนหน้านั้น หลังจากเกิดเหตุการณ์ปืนของฌอนเสียงดังลั่นไปทั่วเมือง ณ จวนเจ้าเมือง

พรึม!! เสียงเงาของคนที่คนมารายงานเจ้าเมืองดังขึ้น และปรากฏตัวอยู่กลางห้องทำงานของเจ้าเมือง

“มีเรื่องรายงานขอรับท่านเจ้าเมือง” ชายที่เป็นสายลับเอ่ยกล่าว

“มีเรื่องอะไรว่ามาได้เลย...เจ้า!!...เกิดอะไรขึ้นกับท่านฌอนอีก” มอรัสซัสกล่าวด้วยความตกใจ ในตอนแรกเขาไม่ได้มองดูดีๆว่าสายลับคนนี้คือผู้ใด แต่เมื่อมองไปดีๆสายลับผู้นี้คือคนที่ติดตามท่านฌอนเท่านั้น

“ท่านฌอนได้สังหาร นักเลงข้างถนนไปถึงสี่ศพด้วยกันขอรับ” สายเอ่ยรายงาน

“ห๊ะ!! แล้วเมืองเสียงหายไปมากน้อยแค่ไหน” เจ้าเมืองถาม

“ไม่มีส่วนไหนเสียหายขอรับท่านเจ้าเมือง...อาวุธหรือเวทมนตร์ที่ข้าเองก็ไม่มั่นใจมากนักของท่านฌอน สามารถสังหารนักเลงผู้นั้นในพริบตาเดียวขอรับ” สายลับเอ่ยกล่าวตอบเจ้าเมือง

“อย่างนั้นรึ...ท่านฌอนมักจะมีความลับอย่างนี้เสมอๆ...ช่างเถอะเจ้าไปได้แล้ว” เจ้าเมืองไม่คิดอะไรมาก มันเป็นเรื่องธรรมดาๆที่ใครๆก็ต่างมีท่าไม้ตายกันทั้งนั้น

“เอออ...คือข้าขอรายงานว่า ท่านฌอนรู้ตัวตนของข้าแล้วขอรับ คาดว่าน่าจะรู้ด้วยว่าข้าเป็นคนของท่านขอรับท่าเจ้าเมือง” สายลับกล่าว

“ห๊ะ!!! ได้อย่างไง เจ้าน่าจะเก่งที่สุดแล้วนี่น่าในเรื่องของการปลอมตัว ...ไม่ได้การล่ะ ข้าต้องออกไปชี้แจ้งกับท่านด้วยตัวเอง..ส่วนเจ้าไปได้แล้ว” มอรัสซัสพูดออกมาอย่างกลุ้มๆ และอีกสถานที่หนึ่งก็ตกใจไม่พ้นเจ้าเมือง เขาก็คือนาทาร์

 

“ห๊ะ!!! อะไรน่ะ...ข้าคงต้องออกไปพบท่านฌอนเป็นการด่วน เราจะเสียคู่ค้าท่านนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด” นาทาร์รีบเตรียมชุดคลุม และเตรียมตัวออกไปในทันที ก่อนจะออกไป เขาหันมามองที่ผู้ช่วยสาวสวยของเขา แต่ยังไม่ได้ทันได้เอ่ยก็เหมือนเธอจะรู้ตัว

“เห้ออออ.....รอบที่สี่ซินะเจ้าค่ะ” นาทาร์ยิ้มแล้วก็บอกกับเธอว่า รบกวนด้วยนะ เอาแบบเร่งด่วน จากนั้นเขาก็เดินออกจากห้องไป พร้อมกับผู้ช่วยสาวที่บ่นออกมาอย่างหัวเสีย

“ท่านฌอนนี่...ดวงหา ทีน ชัดๆ....ต้องทำเอกสารเดิมๆอย่างนี้อีกกี่ครั้งกันล่ะเนี้ย”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว