email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 215

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 15:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23
แบบอักษร

ท่ามกลางความสงสัยของชายฉกรรจ์คนที่เหลือ ภาพที่พวกเขาเห็นมันเป็นภาพที่เพื่อนของตัวเองตายไปต่อหน้าต่อตา เหตุการณ์ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก พวกเขารู้สึกช็อคกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ไม่พ้นแม้แต่โรสที่ตอนนี้เธอได้หมอบลงกับพื้นด้วยอาการตื่นกลัว แต่พวกชายฉกรรจ์ยังไม่ทันได้ทำอะไร เสียงแบบเดิมก็ดังขึ้นอีก 2 ครั้ง

           

ปังงงงงง!!! ปังงงงงงง!!!

ร่างของชายอีกสองคนจมลงไปนอนกับพื้นในทันที ฌอนค่อยๆเดินออกมาจากมุมเงาของอาคาร ก่อนที่เสียงของโรส และชายฉกรรจ์คนสุดท้ายเอ่ยดังขึ้น

“ท่านฌอน!!!” x2

 

ชายฉกรรจ์คนนั้นถึงกับมือไม้สั่นไปด้วยความกลัว เขาอาศัยอยู่ในเมืองแห่งนี้ แล้วทำไมเขาจะไม่รู้ชื่อเสียงของท่านกันล่ะ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละ ที่กล้าจะมีปัญหากับท่านผู้นี้ แม้แต่ตัวของเจ้าเมือง หรือผู้นำสมาคมนักฆ่ายังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย แล้วเขาเป็นใครกันล่ะ จะกล้าเหรอ คำตอบคือไม่

 

“ท่านฌอน โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยเถอะ...ข้า..ข้าผิดไปแล้วขอรับ” ชายคนนั้นกล่าว

“หึ!! ข้าลืมมันไปได้อย่างไง..ข้าขอโทษที่ข้าไม่สามารถจำมันได้...ข้า...ข้ามัน”

ฌอนเอ่ยพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาอย่างไม่ขาดสาย มันเป็นน้ำตาแห่งความโกธรเกี้ยว และใช่ ตอนนี้เขากำลังโกธรมาก ที่ในตอนนั้นเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขาพึ่งจะนึกหวนคืนถึงสมัยอดีตที่ผ่านมาแล้วอย่างเนินนาน ฌอนเคยช่วยแม่ชีพี่เลี้ยงออกไปขอรับบริจาคตามบ้านต่างๆอยู่ครั้งหนึ่ง

 

ในตอนนั้นเหตุการณ์มันก็คล้ายๆกับตอนนี้เป็นอย่างมาก แม่ชีพี่เลี้ยงของเขาที่ออกไปด้วยกัน ถูกรุมข่มขืนในซอยที่พวกเขาเดินผ่านจากเด็กวัยรุ่นเจ้าถิ่นแถวนั้น แล้วพวกมันก็ไม่ได้รับผลกรรมใดๆเลยจากการกระทำของพวกมัน เพราะหนึ่งในพวกมันเป็นลูกของบุคคลที่มีอำนาจในจังหวัดนี้

 

ศาลเองตัดสินเข้าข้างพวกมัน แม่ชีพี่เลี้ยงคนนั้นถูกตีหน้าว่าเป็นแม่ชีปลอม และพยายามขายบริการทางเพศให้กับพวกเด็กวัยรุ่นกลุ่มนั้นเอง ในตอนนั้นเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย ได้แต่ยืนมองพี่เลี้ยงโดนข่มขืน ในสภาพที่เขายังเป็นเด็ก มันเป็นสิ่งเดียวที่ยังฝั่งเข้าไปยังก้นลึกของสมอง มันไม่ควรที่จะลืมเหตุการณ์ในวันนั้นได้เลยทั้งชีวิต แต่เขากลับลืมมันไป

 

ในความทรงจำที่กำลังผ่านเข้ามายังสมอง เขาได้แต่ร้องไห้ในขณะที่พี่เลี้ยงคนนั้นกำลังทุกข์ทรมาน ใจของเขาอยากที่จะเข้าไปช่วย แต่ก็ถูกขัดขวางด้วยจำนวนคน และกำลังที่มากกว่าของวัยรุ่นกลุ่มนั้น จนในวาระสุดท้ายของพี่เลี้ยง เธอได้แต่ยิ้มหันมาทางเขา และเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นๆเป็นคำสุดท้ายที่ดังไปถึงหัวใจของเขา

 

‘ฝากดูแลน้องๆของพวกเราด้วย’

เขาอ่านปากของพี่เลี้ยงคนนั้นก่อนเธอจะสิ้นลมหายใจ และเขาก็ปล่อยโฮออกมา และตอนนี้เขาจำมันได้ทั้งหมดแล้ว ในมือของเขาที่กำลังถือปืนอยู่นั้นหันจ้องไปที่หัวของชายฉกรรจ์คนนั้นก่อนจะเหนี่ยวไกลงไปอย่างช้าๆ

 

ปังงงงง!!!! เสียงที่ดังลั่นมันเหมือนเป็นเสียงที่คอยปลดปล่อยเขาจะตราบาปที่ติดตัวมานาน

“หากข้ายังมีโอกาสกลับโลกไปอีกครั้ง...ข้าให้คำสัญญาต่อดวงวิญญาณของท่าน ข้าจะนำเลือดของพวกมันทุกคน...กลับไปขอขมาจากพี่...พี่เจนิส...” ฌอนพูดออกมาก่อนจะเดินเข้าไปหาโรสอย่างช้า ในเวลานี้ฌอนเองก็ดูน่ากลัวไม่ต่างจากชายฉกรรจ์ในสายตาเธอ แต่ก็ยังเชื่อว่าท่านฌอนคือคนดี

“ท่านฌอนเจ้าค่ะ...” เธอเอ่ยออกมาได้เพียงแค่นั้น เพราะเธอไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรต่อไป

“เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลไป...เจ้าพวกนี้มันสมควรแล้ว..หากข้ามาไม่ทัน เจ้าจะเป็นอย่างไง...เจ้าก็คิดเอา...น้องๆของพวกเจ้าล่ะจะอยู่อย่างไร..” ฌอนพยายามพูดออกมาเพื่อเตือนสติของโรส

“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ..ขอบพระคุณท่านฌอนอีกครั้งนะเจ้าค่ะ ที่ช่วยข้าไว้” เธอกล่าวออกมา แล้วก้มหัวลงเพื่อเป็นการเคารพแก่ฌอนอย่างสุดซึ้ง

“ไปเถอะ..ข้าเองก็จะไปกับเจ้าด้วย..ส่วนเจ้าพวกนี้พวกเจ้าจัดการให้ข้าได้ใช่มั้ย” ฌอนหันไปทางของชายคนหนึ่งหลบซ่อนตัวอยู่มุมตึก เขารู้อยู่แล้วว่าคนพวกนี้คือสายลับของใครสักคน แล้วยิ่งมีอยู่สองคนที่จับตามองเขาตั้งแต่เมื่อเช้าก็คงเดาได้ไม่ยาก น่าจะเป็นคนของเจ้าเมือง และสมาคมการค้า

 

“เออออ...ข้าจัดการได้ขอรับ”x2

พวกเขาที่ถูกจับได้ก็หันมามองหน้ากันว่าท่านฌอนรู้ได้อย่างไร ฌอนไม่ใช่คนโง่ พวกสายลับพวกนี้ดูเหมือนว่าจะเนียนไปกับฝูงชน แต่เขาที่นั่งเบื่ออยู่ทั้งวันที่ร้านมีหรือจะไม่เห็นพวกมัน แล้วอีกอย่างสายลับบ้าอะไร แค่เอาหนวดมาติดไว้เหมือนผู้หญิงปลอมตัวเป็นผู้ชาย มันโคตรจะไม่เนียนเลย

 

ฌอนเดินไปด้วยการนำทางของโรส ไม่นานพวกเขาก็มาถึงสถานรับเลี้ยงเด็กของเมืองนี้ เด็กที่รอการกลับมาถึงของโรสต่างก็วิ่งเข้ามาหาเธอ

“เป็นยังไงบ้างท่านพี่โรสได้มาม่ามาหรือไม่” ราเชลที่โตที่สุดในหมู่เด็กๆของสถานรับเลี้ยงเอ่ยถาม

“ข้าได้มาแล้ว...พวกเจ้าไปรอในโถงโต๊ะทานอาหารแล้วดูแลความเรียบร้อยของน้องๆรอข้าเลย…ข้าจะรีบเข้าครัวเดียวนี้แหละ” เด็กๆตอบรับกันอย่างดี พวกเขาดูเหมือนจะมีวินัย และคอยช่วยเหลือกันและกันเป็นอย่างมาก

 

ฌอนมองภาพที่เหมือนสะท้อนชวนให้คิดถึงถึงเรื่องราวในสมัยก่อน สถานที่ที่เขาเติบโตมามันก็เป็นอย่างนี้แหละ ในเวลานี้ฌอนเหมือนได้รับเป้าหมายใหม่ในการอยู่โลกแห่งนี้ซะแล้ว ฌอนเดินเข้าไปยังครัวที่โรสกำลังวุ่นวายกับการต้นมาม่า ฌอนที่เห็นเธอเหมือนจะไม่เคยทำมาก่อนจึงเดินเข้าไปช่วย

“โรส เจ้าดูเอาไว้นะวิธีการต้มมาม่าที่ถูกต้อง” ฌอนต้มมาม่าให้กับโรสดู เขาแบ่งออกเป็นสองหม้อที่เอาไว้ต้มน้ำชุปโดยเฉพาะ และอีกหม้อไว้สำหรับลวกเส้น ฌอนสั่งให้โรสทำนู้นทำนี่ตามความเหมาะสม ไม่นานอาหารมื้อนี้ก็แล้วเสร็จ

 

“เด็กๆจ้ะ...มาหยิบไปทานคนละหนึ่งชามนะจ้า...เข้าแถวด้วยนะ วันนี้มีสำหรับทุกคนเลย” เสียงร้องดีใจของเหล่าเด็กน้อยดังไปทั่วโถงห้อง มันทำให้ฌอนอดที่จะยิ้มไม่ได้ เด็กโตคอยดูแลเด็กเล็กตามคำสั่งของโรส ส่วนโรสเดินเอาอาหารขึ้นไปให้กับคุณแม่รีน่าที่พักผ่อนอยู่ข้างบน

“คุณแม่เจ้าค่ะ...ข้าโรสเองเจ้าค่ะ ขออนุญาตนะเจ้าค่ะ” โรสเปิดประตูเข้าไป พบกับหญิงชราวัยราวๆ 60 ปี เธอค่อยๆลงมาจากเตียงนอน แล้วก็เอ่ยกับโรสว่า

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว