email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 20

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 249

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 15:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 20
แบบอักษร

ด้วยรูปลักษณ์ที่ดูสง่า ผิวพรรณจัดว่าอยู่ในระดับที่ดีกว่าชาวบ้านทั่วไป แต่ฌอนมีหรือจะสนใจในตัวของหญิงสาว ผู้หญิงที่โลกก่อนของเขา สวยๆอย่างนี้มีให้เห็นอยู่ทั่วๆไป จนไม่ได้เป็นที่สนใจกับเขามากนัก ถึงเธอสวยจริงๆ แต่ในตอนนี้เขามีเรื่องที่จะต้องทำมากกว่า

 

เมื่อฌอนพูดจบก็หันหลังแล้วเดินจากไปในทันที พร้อมกับเสียงไม่พอใจของหญิงสาวที่ดังออกมาเบาๆ อย่างไม่พอใจอะไรสักอย่าง และดูเหมือนว่าแผนการของเธอที่เตรียมมาจะล้มไม่เป็นท่า แต่เธอที่มีสายเลือดของบุคคลเจ้าเล่ห์แห่งยุคสมัยมีหรือจะยอมรับ

“เดี๋ยวก่อนเจ้าค่ะ!!” เธอพูดออกมาอย่างเสียงดีง

“หืออ..มีอะไรอย่างนั้นเหรอ” ฌอนหันกลับมาถาม

“คือว่าข้าได้ยินเรื่องร้านขายของที่มีแต่ของแปลกวางขาย..ข้านั่นรู้สึกสนใจจึงเดินทางมาบริเวณนี้ แต่ก็หลงทางเข้าจนได้...ท่านพอจะรู้จักบ้างหรือไม่” หญิงสาวกล่าวออกมา

“ร้านขายของแปลกรึ.....ข้าก็อยู่เมืองนี้ได้ไม่นาน..แต่ก็พอรู้จักอยู่บ้าง ว่าแต่เจ้าพอจะทราบชื่อร้าน หรือเจ้าของร้านบ้างหรือไม่” ฌอนไม่ใช่คนใจร้ายอะไร เขาก็อยากจะช่วยเท่าที่ทำได้ หากเขาช่วยได้ล่ะนะ

“ข้าไม่แน่ใจเรื่องชื่อร้านเจ้าค่ะ..แต่ท่านพ่อของข้าบอกมาว่ามันเป็นร้านของท่านฌอน..ท่าพอรู้จักบ้างหรือไม่” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยกล่าว

“ฮ่าๆๆ..เจ้าหาร้านของข้าอยู่อย่างนั้นรึ..มาเถอะ..ตามข้ามาได้เลย” ฌอนหัวเราะออกมา ที่หัวเราะไม่ใช่อะไร มันเป็นเรื่องที่คนภายในเมืองเข้าใจไปแล้วว่าร้านของเขาเป็นร้านขายของแปลก

“เอ๊ะ!!! ท่านคือท่านฌอนอย่างนั้นหรือเจ้าค่ะ...ข้ามีนามว่า มีเรีย วีสแตนเกอร์ เจ้าค่ะ ... ขออภัยที่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าท่านคือท่านฌอน” มีเรียย่อตัวขอโทษราวกับสตรีสูงศักดิ์ มันดูสวยงามและเป็นธรรมชาติอย่างมาก

 

‘หืออ...วีสแตนเกอร์ งั้นเหรอ...เหมือนว่าเคยได้ยินมาจากที่ไหนก็ไม่รู้...ช่างเถอะ’ ฌอนนึกคิดอยู่ภายในจิตใจ ก่อนจะเอ่ยกล่าวตอบ

“มีเรียซินะ เป็นชื่อที่ดีเลย น่ารักเหมาะกับเจ้ามาก...มาเถอะตามข้ามา เดี๋ยวข้าพาไปเลือกสินค้า” ฌอนเอ่ยชม และเชิญชวน

“เจ้าค่ะ!!” มีเรียที่ก้มหน้าลงไปด้วยความเขินอายอย่างสุดขีด เธอค่อยๆเดินตามฌอนไปอย่างเงียบๆ ทั้งๆที่เป็นคนวางแผนเองที่จะทำให้เขาคนนี้ตกหลุมรักเธอ แต่จริงๆแล้วมันกลับตรงกันข้ามเสียมากกว่า

 

พวกเขาเดินกันมาไม่นานก็เห็นร้านของเขาแล้ว ในระหว่างนั้นคนงามที่อยู่ละแวกนั้นต่างก็ทักทายฌอน และเอ่ยชมถึงบุคคลที่อยู่ข้างหลังฌอน บ้างก็เข้าใจไปเองว่าที่อยู่ตรงนั้นเป็นคู่คบหาดูใจของฌอน จึงเอ่นแซวฌอนไปบ้าง

 

ฌอนได้แต่ปฏิเสธ และเขาก็ตอบกลับว่า เธอเป็นเพียงแค่ลูกค้าที่มาใช้บริการเพียงเท่านั้น ในตอนแรกที่คนงานแซวฌอนว่าเธอเป็นคู่หาดูใจ มีเรียยิ่งเขินหนักเขาไปอีก แต่เมื่อได้ยินคำพูดของฌอน เธอก็เริ่มหน้าเสียออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

 

สำหรับมีเรียแล้ว ท่านฌอนคนนี้เป็นคนที่สุภาพ เรียบร้อย เก่งกาจ กล้าหาญ และชายคนนี้ทำให้เธอรู้สึกแปลก หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ร่างกายรู้สึกร้อนๆหนาวๆ เธอไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ได้ทันทีว่าเธอตกหลุมรักชายคนนี้เขาให้แล้ว

 

แต่สำหรับฌอนแล้วมันไม่ใช่อย่างนั้นเลยสักนิด ในหัวของเขาคิดเพียงแต่โปรโมชั่น ลูกค้า และขายของ แล้วอีกอย่างที่เขาปฏิเสธไป เพราะไม่อยากทำให้ตัวของมีเรียเสียหายจากความเข้าใจผิดนี้

 

“ถึงแล้ว!! มาๆเชิญเลือกสินค้าตามใจเจ้าเลยนะ...สินค้าทุกชิ้นสามารถเลือกชื้อได้เลย เพียงแต่สินค้าตัวนั้นที่ชื่อเครื่องชูกำลัง เจ้าชื้อได้เพียง 2 ขวดต่อวันเท่านั้น...อีกอย่างหากเจ้ามาใช้บริการร้านข้าบ่อยๆ ข้าแนะนำในเจ้าชื้อบัตรสมาชิกรับแต้มจากการชื้อ เพื่อไปแลกสินค้าที่ไม่สามารถชื้อด้วยเงินได้ด้วยน้า...................”

ฌอนยังคงแนะนำราวกับเซลล์แมนกลับชาติมาเกิด มีเรียเองก็ตั้งใจรับฟังทุกคำพูดของเขา จากนั้นเธอก็เดินเลือกของที่เธอต้องการ พร้อมกับฌอนที่บอกข้อมูลต่างๆด้วยของเขาเอง

           

“ทั้งหมดก็ 5 เหรียญเงิน 330 เหรียญทองแดงนะ ..ราคานี้รวมกับราคาบัตรสมาชิกแล้ว” ฌอนเอ่ย

“นี่เงินเจ้าค่ะท่านฌอน” เธอยื่นเงินเพื่อชำระค่าใช้จ่ายตามที่ฌอนบอก ก่อนที่เธอจะหยิบบัตรสมาชิกออกมาชื่นชม และมองตัวเลขที่แสดงอยู่ 1,054 คะแนน ซึ่งคะแนนที่เธอมีสามารถแลกได้ ผ้าห่มลายพิเศษที่ดูน่ารักๆ และกระติกน้ำเก็บอุณหภูมิ

 

มีเรีย แลกแต้มที่มีไปกับ ผ้าห่ม 5 ผืน และกระติกน้ำทันที มันทำให้เธอเหลือแต้มเพียง 54 แต้มในทันควัน เธอดูไม่เสียใจเลยสักนิด และเธอยังกล่าวขอบคุณก่อนจะจากไป เมื่อเธอเดินจากไปแล้ว ฌอนก็โบกมือลาตามมารยาท

“ขอบคุณที่ใช้บริการ...ไว้มาอุดหนุนใหม่นะขอรับคุณลูกค้า” ประโยคที่เคยได้ยินกันอย่างหนาหูที่โลกก่อนก็ดังขึ้น ฌอนยิ้มให้กับสาวน้อย ก่อนจะมีเรียจะหันมามอง แล้วก็ก้มหน้าวิ่งออกไป

“เอาล่ะ ก่อนอื่นก็เริมจากการทำป้ายประกาศก่อนล่ะนะ” เขาร้องของกระดาน และปากกาเมจิ ก่อนจะนำมันไปติดที่กำแพงนอกร้านอย่างสวยงาม โดยข้อความมันระบุบเอาไว้อย่างชัดเจน

‘คืนกำไรสู่ลูกค้า...ซองเปล่าอย่าทิ้ง...นำมันมาแลกกลับคืนได้...ซองเปล่ามาม่า 100 ซอง สามารถแลกมาม่าได้ 1ซอง , ซองเปล่าผงปรุงรส 100 ซอง แลกผงปรุงรสได้ 1 ซอง , ซองยา 100 ซอง แลกยาได้ 1 ซอง’

ประโยคถูกเขียนออกไปตัวอย่างใหญ่ ฌอนพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะเดินกลับเข้าไปยังร้านของตัวเอง เพื่อรับประทานอาหารตามสั่งของระบบ เพราะเขาไม่กล้าจริงๆที่จะทานเนื้อที่ชื้อมาจากตลาด แต่สิ่งเขาทำมันลงไป มันทำให้สถานที่หนึ่งเริ่มที่จะมีความหวังเกิดขึ้น

           

“พี่โรสขอรับ!!!” เด็กชายวัยราวๆ 12 ขวบปีวิ่งอย่างรวดเร็วเข้ามายังบ้านพักขนาดใหญ่ แต่สถานที่แห่งนี้ดูแล้วมันก็ใกล้ที่จะผุพังเป็นบ้างจุดแล้ว สถานที่ๆรอบๆมีแต่เด็กเล็กเด็กน้อยอยู่กันเต็มไปหมด ใช่แล้วมันคือ สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าจากทุกๆทิศทางของเมือง

“เจ้ามาร์ก ทำมั้ยถึงได้รีบขนาดนั้นเล่า...เดี๋ยวก็หกล้มเอาได้หรอก” โรสพี่เลี้ยงของสถานรับเลี้ยงแห่งนี้กล่าวเตือน

“เรื่องใหญ่เลยขอรับ...ข้าได้ข่าวจากชาวบ้านแถวนี้ว่า..ร้านของท่านฌอนที่กำลังโด่งดังในตอนนี้ รับแลกซองเปล่าของอาหารที่เรียกว่า มาม่าในอัตรา 100 ซองเปล่า เราแลกได้ 1 ซองขอรับ” เด็กน้อยกล่าวออกมาพร้อมกับหอบออกมาเล็กน้อย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว