email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 240

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 15:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18
แบบอักษร

“ขอบใจพวกเจ้ามากที่มาส่งข้าถึงที่ร้าน” ฌอนพูดออกมากับทหารที่มาส่งเขา ไม่อย่างนั้นเขาคงได้รับอันตรายอย่างแน่นอน

“มันเป็นหน้าที่ของพวกข้าอยู่แล้วขอรับท่านฌอน...ว่าแต่ข้าอยากสมัครสมาชิก ข้าได้ยินท่านเจ้าเมืองพูดถึง กระติกน้ำเก็บความร้อน ข้าคงต้องใช้เวลาอีกนานเลยกว่าจะกลับมาแลกมันได้...ของมีเยอะมากแค่ไหนขอรับ” ทหารคนนั้นกล่าว

“น่าจะมีเรื่อยๆน่ะ แต่รู้สึกว่าบัตรส่วนลดน่าจะมีการจำกัดอยู่..พวกเจ้าค่อยเก็บกันไปก็แล้วกัน” ฌอนกล่าวตอบ

“ข้าจะมาอุดหนุนท่านบ่อยๆเลยขอรับ” ทหารและฌอนก็แยกย้ายจากกันไป ฌอนก็เดินเข้าไปยังร้านค้าของตัวเอง ฌอนเดินมาทำอาหารมื้อเย็นของเขา ด้วยความที่รู้สึกว่าด้านนอกร้านมันเป็นอะไรที่ไม่ปลอดภัยสำหรับเขาเลยสักนิด

 

ฌอนทำอาหารจนเสร็จในระหว่างที่กินเขาก็เอ่ยถามกับระบบ

“ถ้าฉันร้องขอเป็นพลังเหมือนที่พวกเขาใช้ๆกันได้มั้ย..ไม่ต้องโกงมากก็ได้ ขอแค่เอาไว้ป้องกันตัวเองก็พอ..ระบบ” ฌอนเอ่ยถาม

“ระบบของแจ้งให้ผู้ดูแลทราบว่า ผู้ดูแลสามารถใช้พลังแฝงได้เมื่อปลดล็อกระบบเลเวลของร้านค้าที่เลเวล 10” ระบบกล่าว

“ห๊ะ!! เลเวล 10 ฉันคงออกจากเมืองไม่ได้เลยในตอนนี้ และคงจะอีกนานมากแน่นอน...แล้วมีวิธีอื่นมั้ยระบบ” ฌอนบ่นออกมา

“มี..ผู้ดูแลสามารถเรียกร้องขออาวุธจากโลกเก่าของท่านได้” ระบบเอ่ยเป็นในๆว่าเขาสามารถหาอาวุธอะไรก็ได้ตามที่เขาต้องการ เพียงแต่ต้องร้องขอเท่านั้นเอง

“ถ้างั้นฉันร้องขอเป็นปืนได้มั้ยระบบ” ฌอนพูดออกไปอย่างขำๆ อาวุธที่ทรงพลังขนาดนั้น ระบบจะให้ได้อย่างไงล่ะจริงมั้ย

“ร้องขอได้...ผู้แลต้องการดูปืนรุ่นไหนดี” ระบบถามกลับ มันเกินความคาดหมายของฌอนไปมาก เขานั่งคิดอยู่สักพักจนทานข้าวเสร็จ ล้างจานอะไรให้เรียบร้อยก่อน จึงค่อยๆมาเลือกอาวุธปืนว่ามีแบบไหนบ้าง

 

“ขอดูหน่อยว่ามีอาวุธปืนแบบไหนบ้าง...แล้วก็ขอพวกอาวุธสงคราม ระเบิด รถถัง เครื่องบินด้วยนะ” ฌอนพูดออกมาอย่างติดตลก แต่ระบบไม่ก็ไม่ได้ตลกด้วย มันแสดงทุกๆอย่างที่ฌอนร้องขอในทันที

“จากฐานเงินเดือน และความสามารถในการซื้อได้ ระบบสามารถให้ดูข้อมูลได้เพียง ปืนลูกโม่ .38 ขนาดเล็กเท่านั้น...ส่วนข้อมูลอื่นระบบยังไม่สามารถให้ผู้ดูแลดูได้ กรุณาเพิ่มฐานกำลังทรัพย์ของท่านเพื่อการเข้าชม” ระบบกล่าว

“เอิ่ม....เออ ลูกโม่ก็ยังดีว้า..รายละเอียดเลย..เจ้าระบบขี้เหนียว” ฌอนเอ่ยกลับอย่างเซ็งๆ

“ลูกโม่ขนาดเล็ก .38 บรรจุกระสุนได้ 5 นัด ลำกล้องขนาด 2 นิ้ว ราคา 1 เหรียญทอง 90 เหรียญเงิน , ปล.กระสุน 1 ลูก ราคาลูกละ 1 เหรียญเงิน” ระบบกล่าวพร้อมกับแสดงภาพตัวอย่างมาให้ฌอนชม

 

ฌอนนั่งคิดคำนวณดีๆแล้ว เขาจำเป็นต้องซื้อมัน เพื่อความปลอดภัยของตัวเองในอนาคตที่เดินอยู่ด้านนอกร้าน แต่ตอนนี้เขามีเงินเพียงแค่ 1 เหรียญทอง กับอีก 20 เหรียญเงินเพียงเท่านั้น

“ระบบ..ผมขอติดไว้ก่อน 80 เหรียญเงินได้มั้ย” ฌอนเอยถาม

“ได้...หากผู้ดูแลจะซื้อสินค้าจากระบบ กรุณานำเงินของท่านออกมาด้วย..” ระบบกล่าว ฌอนทำหน้าเสียให้เห็นอย่างชัดเจน ก่อนจะเดินไปหยิบเงิน และบ่นถึงความขี้เหนียวของระบบสุดทาง

“โอเค...ฉันมีทั้งหมด 1 เหรียญทอง 20 เหรียญเงิน ขอซื้อปืนนั้นพร้อมกระสุนอีก 10 นัด” ฌอนเอ่ยอย่างเซ็งๆ

“ผู้ดูแลทำการร้องขอ ปืนลูกโม่ขนากเล็ก .38 2 นิ้ว พร้อมกระสุนจำนวนสิบนัด...ระบบทำการหักเงินของท่านเรียบร้อยแล้ว...ระบบข้อแจ้งยอดหนี้ของท่านจำนวน 80,000 เหรียญทองแดง”

ระบบกล่าวจบอาวุธปืนก็ออกมาปรากฏอยู่ตรงหน้าของเขา พร้อมกับกระสุนเงินจำนวน 10 ลูกพอดี แล้วมีซองหนังเพื่อใส่ปืน และเก็บกระสุนแถมมาด้วย มันเป็นเหตุการณ์ไม่กี่ครั้งที่ระบบจะใจดีอย่างนี้ ฌอนเช็คปืนแล้วบรรจุกระสุนให้พร้อมใช้งาน แล้วก็เก็บมันไว้ข้างกายตลอดเวลา

 

ฌอนเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ เขาไม่ลืมที่จะตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อไม่ให้ตกเตียงอีก ยังไงซะเขาต้องเปลี่ยนเวลาก่อนนอนใหม่ เพราะระบบมันบังคับอ้อมๆให้เขาตื่นมาตามกำหนด แล้วถ้ามันไม่ได้นอนที่เตียง มันก็รู้สึกไม่สบายตัว ตื่นเลยจะดีกว่า เขาหลับตาลงไปไม่นานก็หลับไปจริงๆ

 

ก่อนหน้านั้นเล็กน้อย ณ จวนเจ้าเมือง

“ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้างเจ้าค่ะ...ท่านฌอนไม่เป็นอะไรใช่มั้ยเจ้าค่ะ” มีเรียถามกล่าว

“เหอะ..ใครจะทำร้ายเขาได้กัน..พลังของท่านฌอนมากมายเสียขนาดนั้น...ว่าแต่ลูกข้า เจ้าดูสนอกสนใจท่านฌอนเหลือเกินนะ ทั้งๆที่เจ้ายังไม่เคยเจอกับท่านเลยด้วยซ้ำ” กราเซียกล่าวขึ้นด้วยความสงสัย

“โถ่ท่านพ่อก็..ข้าก็ต้องสนใจบุรุษที่แสนเก่งกาจเป็นธรรมดา” เธอกล่าวออกมาพร้อมเขินอายต่อหน้าท่านพ่อของเธอ

“ถ้าเจ้ารักเขาจริงๆก็ต้องเตรียมตัวทำใจหน่อยนะ เพราะเราไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับตัวของท่านฌอน เอาไว้วันพรุ่งนี้เจ้าก็ไปที่ร้านพร้อมกับข้าเลยก็แล้วกัน”

ท่านเจ้าเมืองไม่ได้กีดกันแต่อย่างใด ถ้าได้คนที่มีความสามารถมาเป็นลูกเขยก็ย่อมเป็นเรื่องที่ดี เพียงแต่ตระกูลของเขานั้นยิ่งใหญ่เกินไปในอาณาจักรนี้ และการที่ส่งลูกสาวคนเดียวของตระกูลไปเป็นภรรยารองมันคงจะดูไม่ดี มันจะทำให้ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลเสียหายได้

 

“เจ้าค่ะท่านพ่อ...แต่ข้าอยากไปเจอท่านฌอนด้วยตัวเองมากกว่า ... ถ้าท่านจะรักข้า ข้าไม่อยากให้เพราะข้าเป็นลูกของท่าน..แต่ข้าอยากให้เขามองว่าข้าเป็นเพียงแค่หญิงสาวคนหนึ่งเพียงเท่านั้น”

มีเรียที่อยู่ว่างๆอยู่แล้ว เธอก็คอยสอบถามกับคนอื่นเกี่ยวกับท่านฌอนมาบ้าง หน้าตาเป็นอย่างไร ลักษณะรูปร่างเป็นแบบไหน เธอเก็บรายละเอียดเหล่านั้นมาจิ้นจนกลายเป็นเจ้าชายในฝันตามจินตนาการ

“แล้วแต่เจ้าก็แล้วกัน...เจ้าก็ไปพักผ่อนได้แล้ว”

“เจ้าค่ะ”

เธอเดินออกไปจากห้องโถงกลางด้วยรอยยิ้ม เธอต้องลองใจท่านฌอนคนนี้ดูสักหน่อยว่าเขาจะคิดกับเธอยังไง หากเห็นเธอเป็นเพียงสตรีธรรมดาผู้หนึ่ง เธอเตรียมชุดกับสาวใช้ของเธอ และตกลงกันได้ว่าเธอจะแต่งเป็นชุดหญิงชาวบ้านธรรมดาๆ

“ข้าว่า...ข้าต้องทำแผนให้เจอท่านแบบบังเอิญๆสักหน่อย ถ้าเดินเข้าไปหาโดยตรงมันจะดูง่ายเกินไป.....ฮ่าๆเอาเป็นอย่างนี้ก็แล้วกัน” เธอหัวเราะออกมา ท่ามกลางความมึนงงของสาวใช้

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว