email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 249

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 15:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14
แบบอักษร

‘จากการสุ่มสินค้า ผู้ดูแลได้รับสินค้า ๏ยาสามัญประจำบ้าน พาราเซตามอล แผงละ 4 เม็ด๏ ราคาแผงละ 40 เหรียญทองแดง’

‘จากการสุ่มสินค้า ผู้ดูแลได้รับสินค้า ๏ผงชูรส ซองละ 50 กรัม๏ ราคาซองละ 20 เหรียญทองแดง’

‘จากการสุ่มสินค้า ผู้ดูแลได้รับสินค้า ๏ชุดแปรงฟัน และยาสีฟัน๏ ราคาชุดละ 150 เหรียญทองแดง’

‘สินค้าทั้งหมดจะถูกจัดขึ้นแผงร้านค้าในอีก...5....4....3....2....1...” สินค้าทั้งหมดถูกจัดขึ้นบนแผงอย่างเป็นระเบียบ แผงด้านซ้ายและด้านขวา ถูกจัดเต็มไปด้วยสินค้ามากมาย

 

“ไหนดูหน่อยซิว่ามีอะไรเปลี่ยนแปลงไปบ้าง.....เอ๊ะ! ป้ายที่เราเขียนมันแปลกๆไป เหมือนจะดูดีขึ้นมาหน่อยแฮ่ะ” ฌอนเดินเข้าไปดูป้ายที่เขาเขียนติดประกาศไว้ ไม่ว่าจะเป็นราคาหรือคำประกาศใดๆจากกระดาษA4 ธรรมดาๆ กับเปลี่ยนเป็นกระดาษแข็งที่ดูดีไปซะทุกป้ายเลย

 

“ระบบขอแจ้งให้ผู้ดูแลทราบว่า ระบบทำการเปลี่ยนวัสดุอุปกรณ์เกือบทุกๆอย่างให้เหมาะสมกับเลเวลของร้านค้า” ระบบเอ่ยกล่าว ฌอนจึงร้องอ่อขึ้นมา ฌอนเดินสำรวจร้านค้าของตัวเอง และก็ตัดสินใจเปิดร้านในช่วงบ่ายวันนี้

 

ร้านค่อนข้างเงียบเหงาเหมือนกับว่าลูกค้าทั้งหมดของเมืองมาซื้อร้านเขาแล้วในตอนเช้า และอาจจะยังไม่รู้ว่ากฎของร้านได้เปลี่ยนไปแล้ว เรื่องของการจำกัดในการซื้อที่ถูกยกเลิกออกไป แต่ก็ยังมีสินค้าบางชนิดที่ถูกควบคุมอยู่ เช่นเครื่องดื่มชูกำลังที่ระบบยังจำกัดอยู่ที่คนละ 2 ขวดต่อวัน

 

เมื่อบรรยากาศของร้านมันดูหน้าเบื่อมาก ฌอนที่ได้นั่งว่างๆก็ดูเหมือนจะคิดอะไรออก

“นี่ระบบ...ถ้าฉันจะลองขอ เป็นชุดนำเสนอสินค้าทั้งหมดที่มีจะได้หรือไม่” ฌอนเอ่ยถามกับระบบ

“ชุดนำเสนอสินค้า ผู้ดูแลต้องซื้อเอง แต่ระบบก็ไม่ได้ใจร้ายจนเกินไป ระบบจะเป็นผู้ออกค่าใช้จ่ายสินค้าให้กับผู้ดูแลเอง” ระบบกล่าว

“แล้วแต่ละชุดราคามันเท่าไหร่ล่ะ” เมื่อเขาได้ยินเรื่องที่ระบบบอก เขาก็คิดสักเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามต่อระบบ

“ราคาชุดเสนอสินค้าของ สินค้า มาม่า ราคารวม 1,000 เหรียญทองแดง ชุดประกอบไปด้วย หม้อต้มสุกี้ 1 หม้อ และถ้วยน้อยสำหรับชิมสินค้าจำนวน 100 ถ้วย หากต้องการซื้อถ้วยชิมสินค้า ระบบขายแยกให้อีก ถ้วยละ 1 เหรียญทองแดง”

“ราคาชุดเสนอสินค้าของสินค้า แปรงสีฟัน และยาสีฟัน ราคารวม 500 เหรียญทองแดง ชุดประกอบไปด้วย กะละมังบ้านๆ 2 กะละมัง และผ้าขนหนู 1 ผืน”

“ส่วนสินค้าอื่นระบบไม่สามารถคิดเผื่อให้ได้ ผู้ดูแลจำเป็นต้องคิดหาทางโฆษณาสินค้าเอง และร้องขอกับระบบในภายหลัง”

“อื้มม...เอายังไงดีล่ะเนี้ย...ชุดต้มมาม่าสัก 2 ชุด แล้วก็ชุดแปรงฟันอีก 1 ชุดก็แล้วกัน..ระบบจัดมา” สิ้นเสียงของฌอนระบบก็จัดส่งสินค้ามาในทันที ฌอนร้องขอโต๊ะสำหรับวางชุดแสดงสินค้าด้วย ระบบก็ใจดีแถมมาให้ด้วย เขารีบวิ่งไปจัดโต๊ะที่หน้าร้านของเขาในทันที

ฌอนจัดโต๊ะไม่นานก็แล้วเสร็จ ผู้คนที่อยู่แถวๆนั้นต่างในความสนใจเป็นอย่างมาก ฌอนเอ่ยเสียงออกมาดังลั่น เกี่ยวกับสิ่งที่เขาจะโฆษณา

“อ่าวๆๆ รีบเข้ามา...มาดูวิธีการต้มมาม่าที่ถูกวิธีกัน...เอาเร็วๆ…ต้มเสร็จแล้วมีให้ชิมกันคนละนิดคนละหน่อย” ฌอนเอย

           

ผู้คนมากมายเริ่มที่จะมามุงดูฌอนต้มมาม่า เหล่าพ่อบ้านแม่บ้าน ต่างก็มาชม ถามนู้นถามนี่ ฌอนก็สอนวิธีการต้ม มาม่า และสาธิตการแปรงฟัน พร้อมกับอธิบายสรรพคุณของมันไปด้วย จนข่าวนี้หลุดดังไปทั่วทั้งเมือง ผู้คนมากหน้าหลายตาก็ต่างมาซื้อของเพิ่มเพื่อเตรียมเอาไปขายที่เมืองอื่นๆ

 

อีกด้านหนึ่ง ณ ป่านอกเมือง สถานที่ตั้งของสมาคมนักฆ่าชั่วคราว

“บ้านเมืองมีกฎหมาย พวกเจ้าได้ก่อปัญหามากมายกับเมืองที่ข้านั้นได้ดูแล ในเวลานี้ข้าควรที่จะจับพวกเจ้าทั้งหมด เพียงแต่ข้าไม่อยากทำร้ายคนป่วย ถ้าพวกเจ้าหายดีกันเมื่อไหร่ข้าจะตามจับพวกเจ้าให้กับทางการอย่างแน่นอน...แต่ตอนนี้ข้ามาเก็บค่าความเสียหายที่พวกเจ้าได้ก่อ” มอรัสซัสเอ่ยออกมา

“แล้วมันเท่าไหรกันล่ะท่านเจ้าเมือง ข้ายินดีจ่ายตามที่ท่านร้องขอ..เพื่อเห็นแก่ความมีน้ำใจของท่าน” โมนาร์ทกล่าวออกมา เพราะตอนนี้ทั้งหัวหน้าที่เป็นเพื่อนสนิทของเขายังนอนไม่ได้สติอยู่ที่ห้องด้านหลัง

 

ดูจากอาการแล้ว มันเหมือนเป็นผลมาจากท่าของตัวเองชัดๆ ทั้งคำสาปสถานะเผาไหม้ที่มีผลเผาผลาญพลังแฝง (เหมือนกับมานาเวทมนตร์) อย่างต่อเนื่องถึง 7 วัน หากพลังแฝงในร่างกายหมดลงไป ชีวิตและร่างกายก็จะแตกสลาย ทำให้ในเวลานี้เขาจะต้องคอยเติมพลังแฝงของตัวเองให้กับกราเซียอยู่ตลอดเวลา

 

ตัวของดิออนเองก็เช่นกัน ไม่ได้ต่างกันมากเท่าไหร่ ดิออนเล่นใช้ท่าเจ็ดดาบพิฆาตที่มีผลทำให้เส้นเอ็นขาดซะทุกส่วน และมันยังมีผลทำให้เกิดการรั่วไหลของพลังแฝงอยู่ตลอดทั้งวัน หากยังไม่สามารถเชื่อมเส้นเอ็นได้ การรั่วไหลก็ยังคงอยู่ มันทำให้โมนาร์ทยุ่งตลอดทั้งวันที่กลับมาเมื่อวานเลยทีเดียว

 

“ข้าคิดที่ 150 เหรียญทองก็แล้วกัน .. เจ้าเล่นทำเมืองข้าพังไปกว่า 20 เปอร์เซ็นต์เลย เลยต้องเรียกแพงกันหน่อย ไหนจะมีผู้บาดเจ็บ คนล้มตายอีก หลังว่าเจ้าจะเข้าใจ” มอรัสซัสพูดออกมา จริงๆแล้ว ค่าความเสียหายมันไม่ถึง 100 เหรียญทองเลยด้วยซ้ำ แต่ที่เก็บเกินเพราะเขานั่นมันติดนิสัยจากพ่อของเขาที่ได้รับขนานนามว่า ‘เฒ่าเจ้าเล่ห์แห่งเมืองหลวง’

           

“ก็ได้...พวกเจ้าไปเอาเงินจำนวน 150 เหรียญทองจ่ายไปให้ท่านเจ้าเมืองที ... ข้าต้องขอตัวก่อน..อาการบาดเจ็บของกราเซีย และดิออนยังไม่ดีขึ้น..ข้าไม่ส่งนะ หวังว่าท่านจะเข้าใจ” โมนาร์ทกล่าว

“ไม่เป็นไร..ข้าเข้าใจ” เจ้าเมืองกล่าวตอบออกไป แล้วตัวของโมนาร์ทก็เดินออกไป ไม่นานทหารของเขาก็เข้ามากระซิบอะไรบ้างอย่างที่ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้น

 

“ท่านฌอนกำลังสาธิตวิธีการต้มมาม่า กับ สินค้าใหม่อย่างนั้นรึ…แล้วตอนนี้ยังไม่จำกัดการซื้อขายอีก..ข้าต้องรีบไปแล้ว ...รีบๆเอาเงินมาได้แล้ว ข้าติดธุระด่วน” มอรัสซัสกล่าวออกมาอย่างเสียงดัง มันไม่พ้นหูของโมนาร์ทที่ตอนนี้เดินออกไปไกลแล้วอยู่ดี โมนาร์ทยืนนิ่งคิดอยู่สักเล็กน้อย

 

‘บุคคลที่ทำได้ขนาดนี้..จะต้องมีวิธีช่วยพวกเจ้าเป็นแน่..ข้าควรจะไปดีหรือไม่’ โมนาร์ทหันมองไปที่ทั้งสองคนในทันที พวกเขาทั้งสองก็ต่างเหมือนพี่น้องที่เรียนจากสำนักเดียวกัน ไม่ว่าจะเหตุการณ์ใดๆพวกเขาก็ผ่านมันมาด้วยกัน เขาจึงตัดสินใจที่จะไปดูในทันที

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว