email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 236

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ธ.ค. 2563 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12
แบบอักษร

เช้าวันใหม่ที่แสนจะสดใส เสียงนกร้องเบิกอรุณ แต่ไม่ใช่กับฌอนที่ต้องบาดเจ็บในตอนนี้

“โอ๊ย!!” มันเป็นเสียงของฌอนที่กำลังตกจากเตียงนอน ใช่แล้วเวลานี้คือเวลา 05.00 น. ที่เตียงมันจะหายไป มันเป็นมิติใหม่ในการปลุกคนจากที่นอน

“รู้ว่ามันจะหายไปตอนตีห้า แต่ใครจะไปตั้งตัวทันกันละ น่าจะมีนาฬิกาปลุกมาด้วยซิจะได้เตรียมตัวทัน” ฌอนอดที่จะบ่นออกมาไม่ได้ แต่เจ้าระบบตัวดีก็แจ้งเขาในทันที

“ท่านได้ทำการร้องขอ ‘นาฬิกาปลุก’ เราทำการลงบัญชีรายจ่ายให้ท่านแล้ว” ระบบแจ้งเตือน

“เอิ่ม...ฉันจะไม่ร้องขออะไรจากระบบอีก แค่นิดเดียวก็เอา...ว่าแต่ตอนนี้รายจ่ายที่หักจากเงินเดือนเท่าไหร่แล้วเจ้าระบบ” ฌอนบ่น และถามออกไป

“ในตอนนี้รายจ่ายที่ต้องหัก ได้แก่ หมอน 1 ใบ ราคา 300 เหรียญทองแดง, นาฬิกาปลุกธรรมดาๆ ราคา 200 เหรียญทอง รวมทั้งสิ้น 500 เหรียญทองแดงค่ะ” ระบบกล่าว

           

ฌอนมานั่งคิดดูอีกที การที่มีระบบหักเงินพวกนี้มา มันก็ค่อนข้างที่จะดีเหมือนกัน เขาตัดสินใจที่จะร้องขออุปกรณ์ต่างๆเพิ่มเติม เช่น แปรงสีฟัน , ร้องเท้าใส่ในร้าน ทั้งหมดนี้จะต้องเสียเงินที่จะซื้ออมัน แต่มันก็มีอีกสองประเภทที่เขาไม่ต้องเสียเงิน

           

พวกอุปกรณ์ที่ดูแลร้านพื้นฐาน เขาไม่ต้องเสียเงิน ระบบสามารถมอบให้ได้เลย เหมือนกับว่าระบบจะหักเฉพาะกับของใช้ส่วนตัว เขาจึงลองขอเป็นเครื่องดูดฝุ่น ระบบไม่ได้ส่งมาให้เขาเลย แต่เขาต้องทำภารกิจสะสม ถึงจะได้มันมาใช้

 

“สรุปแล้ว ของใช้ส่วนตัวเสียเงิน ของพื้นฐานเกี่ยวกับร้านเล็กๆน้อยๆระบบให้ฟรี ของอำนวยความสะดวกเกี่ยวกับร้านต้องทำภารกิจ ... อย่างนั้นเอาเป็นพวกของใช้ส่วนตัวก่อนละกัน” เขาสั่งแปรงฟัน ยาสีฟัน และอื่น จนมันเป็นเงินที่เขาต้องจ่ายหรือหักตอนสิ้นเดือนเท่ากับ 2,500 เหรียญทองแดง

 

ฌอนล้างหน้าแปรงฟัน เช็ดถูร้าน ก่อนจะเดินไปเปิดประตูร้านตอน 06.00 น. และแน่นอนว่ามันไม่มีลูกค้าสักกะคน ฌอนเดินไปดูสินค้า เดินมานั่งอย่างเบื่อหน่าย เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยทานข้าวเช้าอยู่แล้ว จึงไม่มีอะไรทำ จนเวลา 07.15 น. ลูกค้าก็เริ่มเดินเข้ามา

 

“ร้านนี้เหรอที่พวกเจ้าซื้อมาม่าอะไรนั้นกันวันก่อน” กลุ่มนักผจญภัย 2-3 กลุ่มกล่าวออกมา

“สวัสดีครับ คุณลูกค้า เชิญเข้ามาเลือกสินค้าภายในร้านก่อนได้นะขอรับ” ฌอนรีบสวมวิญญาณพ่อค้าในทันที

“พ่อค้า พวกข้าชื่นชอบมาก มาม่าที่ซื้อไปเมื่อวาน ถูกปากพวกข้ายิ่งนัก วันนี้พวกข้าจึงมาอุดหนุนอีกครั้ง” ราเชส กล่าวออกมา

“เชิญเลือกสินค้าได้เลยครับคุณลูกค้า..ทางร้านเรามีสินค้าใหม่ด้วยนะขอรับ” ฌอนกล่าวเรียนเชิญ และไม่ลืมที่จะโปรโมทสินค้าใหม่ของร้าน

“โอ้...สินค้าที่ว่านั้นคืออะไรรึ พ่อค้า” ราเชส ถามต่อ

“มันคือเครื่องดื่มที่มีการเสริมพลังเวทเป็นเท่าตัว ภายในเวลา 3 ชั่วโมง แต่ถ้าหากบุคคลที่ดื่มไม่มีพลังเวทจะได้รับการเสริมพลังกายแทนขอรับ ท่านลูกค้า” ฌอนรีบเสนอขาย

“จริงรึ ของวิเศษขนาดนั้น ราคาก็คงจะแพงเป็นพิเศษ ราคามันเท่าไหร่ล่ะท่านพ่อค้า” กลุ่มนักผจญภัยกล่าวถาม

“ราคาต่อขวดอยู่ที่ ขวดละ 30 เหรียญทองแดงเพียงเท่านั้น” ฌอนเอ่ย

“แค่ 30 ทองแดง!!!....ถูกมาก” พวกเขาทั้ง 18 ชีวิตที่อยู่ตรงนี้กล่าวออกมาพร้อมกัน

“แต่พวกท่านก็อย่าได้ลืมกฎของร้านนะขอรับ พวกท่านสามารถเลือกซื้อสินค้าได้เพียงแค่คนละ 2 ชิ้นต่อวันเท่านั้น” ฌอนเอ่ยเตือนพวกเขา พวกนักผจญภัยก็ไม่ได้มีใครว่าอะไร เพราะร้านค้าแต่ละร้านมักจะมีกฎเป็นของตัวเองอย่างนี้เสมอๆเกือบทุกร้าน

 

พวกเขาซื้อมาม่าคนละ 1 ซอง กับ เครื่องดื่มชูกำลังคนละ 1 ขวด ทำให้ร้านมีรายได้มากกว่า 45x18 = 810 เหรียญทองแดง ฌอนยิ้มให้กับค่าคอมที่เขาควรจะได้รับมากถึง 162 เหรียญทองแดง ในขณะที่เขากำลังยิ้มอยู่นั้นเอง บุคคลสองกลุ่มก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าร้านของเขา

 

ฌอนที่เห็นบุคคลพวกนี้มีทหารมาด้วย จึงระแวงเป็นพิเศษ ก่อนที่เขาจะเดินออกมายื่นหน้าประตูร้าน แล้วพูดขึ้นมาว่า

“ถ้าจะมาสร้างปัญหาในกับข้า ... จงกลับไปเสีย...ถ้าหากเป็นลูกค้า...เชิญดูสินค้าแล้วอ่านกฎของร้านให้ดีๆ” ฌอนพูดขิงใส่พวกคนด้านนอก เขาแค่ทำใจดีสู้เสือไปแค่นั้น

 

เจ้าเมือง และหัวหน้าสาขาของสมาคมการค้า หันหน้ามองกันก่อนที่เจ้าเมืองจะเป็นคนพูดก่อน

“ข้าเป็นเจ้าเมืองมาลีนแห่งนี้ มีนามว่า ‘มอรัสซัส วีสแตนเกอร์’ คาราวะท่านผู้อาวุโสขอรับ”

“ข้าเป็นหัวหน้าสมาคมการค้าเมืองมาลีน นามว่า ‘นาทาร์ ฟอร์ตครีน’ คาราวะสหายการค้าขอรับ”

 

ฌอนทำหน้าอย่างสงสัย นี่มันเรื่องอะไรกัน เจ้าเมืองน่าจะมาตามเหตุการณ์จากเมื่อวาน แต่สมาคมการค้าเขาไม่เข้าใจเลย ‘หรือว่าร้านเราไม่ได้รับอนุญาตให้ค้าขาย ไม่น่านะ ระบบน่าจะจัดการให้แล้ว ... แล้วเราจะทำยังไงดีล่ะเนี้ย’ ฌอนคิดในจิตใจ

 

“แล้วพวกเจ้ามีธุระอะไรกับข้าอย่างนั้นรึ .... หากเป็นลูกค้า ข้ายินดีต้อนรับ แต่ถ้าหากไม่...” เขาทำหน้าตาให้ดูเคร่งครึม แล้วพูดออกไป เขาไม่ได้เป็นคนที่อ่อนต่อโลกขนาดนั้น โลกก่อนกว่าจะผ่านอะไรมาได้ ก็ยากอยู่พอสมควร กับไอ่เรื่องแค่นี้มีหรือจะกลัว แถมเขายังมีระบบคอยป้องกันอยู่ จึงไม่ได้กลัวอะไร

 

“ข้าแค่มาผูกมิตรสหายกับท่านเพียงเท่านั้น ... ไม่ทราบว่าท่านมีนามว่าอย่างไรขอรับ” เจ้าเมือง มอรัสซัส เอ่ยกล่าว

“ข้ารึ ... ฌอน ...ฌอน คริสเตียน” เขาตอบกลับไป

“ข้าเป็นตัวแทนจากสมาคมการค้าเพื่อมามอบของให้กับท่าน ...ป้ายรับรองจากสมาคมการค้า ท่านสามารถค้าขายได้อย่างอิสระ และบัตรสมาชิกระดับ 3 เป็นเวลา 1 ปีเต็มขอรับ ...ท่านสามารถทำการค้ากับสมาคมได้โดยง่าย และทุกเมืองที่มีสมาคมขอรับ”

หัวหน้าสมาคมการค้าเอ่ยออกมา สร้างความไม่พอใจให้กับเจ้าเมืองเล็กน้อย ที่นาทาร์พูดตัดหน้าเขา จึงหันไปมองอย่างเอาเรื่อง ส่วนตัวของนาทาร์ไม่ได้สนใจอะไร เขาเพียงแค่ยิ้มกับไปให้มอรัสซัสเท่านั้น

 

“ส่วนขอข้า คือ เว้นจากภาษีที่ต้องจ่ายให้กับเมือง 3 ปี และยังได้สิทธิพิเศษอื่นๆตามมา รับรองว่ามากกว่าสมาคมการค้าแน่นอนขอรับ” มอรัสซัสกล่าว พร้อมกับหยักคิ้วให้กับนาทาร์ ทั้งสองสบตาเข้าหากัน และมันเหมือนฉากที่อยู่ในการ์ตูน หรืออนิเมะ สายฟ้าปะทะกันตรงกลาง

 

ฌอน ยืนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มันจะอะไรกันนักกันหนา มาทะเลาะอะไรกันหน้าร้านเขาอีก

“พวกเจ้าเป็นใคร ข้าไม่สน ถ้าไม่ใช่ลูกค้าก็เชิญกลับไป….” ฌอนเดินกลับเข้าไปยังร้านของตัวเอง แล้วไปนั่งที่หลังเคาท์เตอร์เหมือนเดิม ทิ้งให้ทั้งสองที่ตอบโต้กันอยู่ก็งงเป็นไก่ตาแตก

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว