facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

[15]- ห่วงใย ใส่....ใจ

ชื่อตอน : [15]- ห่วงใย ใส่....ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 491

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2563 09:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[15]- ห่วงใย ใส่....ใจ
แบบอักษร

[15]- ห่วงใย ใส่....ใจ

 

"เที่ยวให้สนุกนะคะคุณย่า น้าโอลิเวีย" ไอด้ามาส่งย่าของเธอที่จะเดินทางไปเยี่ยมพ่อกับแม่ของเธอพร้อมกับถือโอกาสไปพักผ่อนที่เมืองไทยพร้อมกับโอลิเวียและลูก

อีกไม่ถึงสองเดือนเธอก็เรียนจบ อยู่ในช่วงที่ต้องเร่งเคลียร์งานที่ค้างส่งอาจารย์และเก็บรายละเอียดรายวิชาอีกนิดหน่อยเธอจึงไม่สามารถกลับไปเที่ยวเมืองไทยกับย่าได้

"ฝากดูแลน้องด้วยนะดอม" มาดามเอเลน่ากำชับถึงแม้จะรู้ดีว่าโดเรนโต้ต้องดูแลไอด้าอย่างดีอยู่แล้ว แต่ก็ยังอดเป็นห่วงหลานสาวไม่ได้

ช่วงเกือบสองปีนี้โดเรนโต้กับไอด้าจคบหาดูใจกันอย่างเปิดเผย แต่คาร์ลอสพ่อของไอด้าก็ยังไม่ยอมเปิดใจยอมรับว่าที่ลูกเขยคนนี้สักเท่าไหร่ หรือจะเรียกว่าไม่ยอมรับเลยก็ว่าได้

"ผมต้องดูแลไอด้าอย่างดีอยู่แล้วครับ เที่ยวให้สนุกไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ "

"ทำให้ได้อย่างที่พูดด้วยล่ะดอม ไม่ใช่มัวแต่ห่วงงานนะ" โอลิเวียกำชับเขาอีกคน

"ครับพี่"

"ถ้ามีอะไรโทรหาน้าได้ตลอดเวลาเลยนะไอด้า" โอลิเวียบอกว่าที่น้องสะใภ้แล้วหันไปทำตาเขียวใส่น้องชาย

"ฝากความคิดถึงถึงแดดดี๊กับแม่ด้วยนะครับคุณย่า ผมเคลียร์งานเสร็จจะรีบตามไป" อลันมีแพลนเดินทางกลับเมืองไทยหลังจากนี้อีกหนึ่งอาทิตย์

"จ้า ย่าไปนะเด็กๆ" มาดามเอเลน่าสวมกอดหลานสาวและหลานชายก่อนที่จะเดินไปโดยมีโอลิเวียดูแลอย่างใกล้ชิด

"เห็นแบบนี้แล้วอยากกลับบ้านบ้างจัง" ไอด้ามองตามไปด้วยสายตาละห้อย เธอเองก็คิดถึงแดดดี๊กับแม่จะแย่แล้ว

"เอาไว้ไอด้าเรียนจบ พี่จะรีบเคลียร์งานแล้วพาไอด้ากลับเมืองไทยดีไหมครับ" โอบไหล่บางเข้ามากอดแล้วลูบหัวเบาๆ

"จะไปสู่ขอไอด้าเหรอครับพี่"

"นายคิดว่าไงล่ะ" โดเรนโต้ตั้งใจเอาไว้อย่างนั้นจริงๆ

"ผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ว่า...." อลันนึกถึงใบหน้าเข้มขรึมของพ่อแล้วทำท่าขนลุก

"แดดดี๊ใช่ไหม" ไอด้าเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าพ่อเธอคงไม่ยอมใจอ่อนง่ายๆ

"ไอด้าไม่ต้องคิดมากนะ พี่จะทำทุกอย่างเพื่อให้พี่คาร์ลยอมรับในตัวพี่ให้ได้"

"สู้ๆนะครับพี่ ผมเอาใจช่วย" อลันเชียร์โดเรนโต้มาตลอดและเชื่อว่าผู้ชายคนนี้ต้องเอาชนะใจคุณพ่อจอมโหดของเขาได้แน่ๆ

 

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"คุณไอด้าคะ"

"อื้อ..." ร่างบางที่ยังนอนหลับสบายอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนใหญ่บิดตัวไปมานึกรำคาญเสียงของสาวใช้ที่มาเคาะประตูเรียกรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ แต่ด้วยนิสัยที่ไม่เคยเหวี่ยงวีนไอด้าจึงลุกขึ้นนั่งก่อนที่จะส่งเสียงตอบกลับไป

"ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"คนที่บ้านคุณโอลิเวียโทรมาบอกว่าคุณโดเรนโต้ไม่สบายมาก แต่คุณโดเรนโต้ไม่ยอมไปพบหมอค่ะ"

ไอด้ารีบร้อนกระโดดลงจากเตียงด้วยความรีบร้อน หยิบเสื้อคลุมมาสวมทับแล้วเดินไปเปิดประตู

"โทรมาเมื่อไหร่คะ" ไอด้าอยากรู้เพราะว่าเมื่อวานตอนไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันเขาก็ยังปกติดีไม่มีวี่แววเลยว่าจะไม่สบาย

"เมื่อสักครู่นี้เองค่ะ ความจริงคุณโดเรนโต้ห้ามบอกคุณไอด้าค่ะ แต่ว่า..."

"ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวไอด้าจัดการเอง" ส่งยิ้มให้สาวใช้และบอกให้เธอสบายใจได้ เรื่องนี้จะไม่ถึงหูโดเรนโต้แน่นอน

"ไอด้าขออาบน้ำแต่งตัวแปปนึง รบกวนเตรียมรถให้ไอด้าด้วยนะคะ"

"ค่ะคุณไอด้า" สาวใช้โค้งศรีษะเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปดึงประตูปิดอย่างเบามือ

ไอด้าใช้เวลาไม่นานสำหรับการอาบน้ำแต่งตัว จากนั้นราวสามสิบห้านาทีคนขับรถก็พาเธอเดินทางมาถึงบ้านของโดเรนโต้ สาวใช้รีบเดินออกมาต้อนรับไอด้าเมื่อเห็นรถเคลื่อนเข้ามาจอดเทียบบันไดหน้าบ้านพร้อมกับรายงานอาการป่วยของโดเรนโต้อย่างละเอียด

"ไม่ยอมทานอะไรเลยเหรอคะ" ไอด้าถามด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย นึกโกรธคนป่วยอยู่ในใจคนเดียว รู้ว่าตัวเองไม่สบายแต่ไม่ยอมกินอะไรเลยแบบนี้ร่างกายก็จะยิ่งแย่น่ะสิ

"พวกเราพยายามแล้วค่ะ แต่คุณโดเรนโต้ไม่ยอมทานเลย" สาวใช้คนหนึ่งบอก

"ถ้าอย่างงั้นรบกวนทำซุบหรือข้าวต้มขึ้นไปให้ไอด้าหน่อยนะคะ" สั่งสาวใช้ก่อนที่จะเดินขึ้นบันไดเพื่อไปยังห้องนอนของโดเรนโต้

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"ฉันยังไม่หิว" เจ้าของห้องตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าโดยไม่รู้เลยว่าคนที่เคาะประตูไม่ใช่สาวใช้อย่างที่ตนเข้าใจ

แกร๊ก!

มือเรียวเล็กจับลูกบิดแล้วเปิดเข้าไปอย่างถือวิสาสะ ภาพที่เธอเห็นคือร่างสูงใหญ่ของโดเรนโต้นอนตะแคงหันหลังให้ประตู คลุมผ้าห่มจนถึงคอมีแค่ศรีษะโผล่พ้นออกมาเท่านั้น

"นี่พูดไม่รู้เรื่อง..." โดเรนโต้พลิกตัวหันมาตวาดเสียงดังเพราะคิดว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นสาวใช้ แต่พอเขาเห็นว่าเป็นไอด้าสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

"ไม่สบายแต่ไม่ยอมทานอาหาร ไม่ยอมทานยาแล้วจะหายได้ยังไงคะ" ต่อว่าเขาเสร็จไอด้าก็เดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ ยื่นมือไปแตะข้างแก้มเพื่อวัดอุณหภูมิร่างกายตามความเข้าใจของตัวเอง

"พี่รู้ตัวเองดี แค่ได้นอนพักเดี๋ยวก็ดีขึ้น"

"แต่สภาพพี่ดอมตอนนี้ไม่น่าจะไหวนะคะ ตัวก็ร้อน ปากก็ซีด หน้าตอบหมดแล้ว" ใช้สองมือวางบนแก้มสากแล้วออกแรงบีบเบาๆ

ในขณะที่กำลังหัวเราะเยาะคนอวดเก่ง ไอด้าก็ถูกรวบตัวลงไปกอดร่างบางทาบทับลงไปบนแผงอกแกร่งแบบไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าสวยหวานก้มลงไปแนบชิดใบหน้าหล่อคมแบบปลายจมูกชนกัน จนโดเรนโต้อดไม่ไหวที่จะเอียงใบหน้าฝังปลายจมูกคมลงบนแก้มเนียนนุ่มสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นเข้าปอดอย่างจงใจ

"พอแล้วค่ะ" ไอด้ายกมือคัดค้านเมื่อคนโลภมากหอมแก้มเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่มีวี่แววว่าจะหยุด

"ลุกไปอาบน้ำไหมคะ จะได้รู้สึกดีขึ้น"

"ไม่ไหวมันปวดเมื่อยตัวไปหมด" โดเรนโต้ส่ายหน้าปฏิเสธ

"งั้นไอด้าไปเรียกใครมาเช็ดตัวให้ไหมคะ จะได้สบายตัวขึ้น" เวลาเธอไม่สบายพอเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าก็รู้สึกดีขึ้น พี่ดอมก็คงเป็นเหมือนกัน

"ใคร?"

"แล้วปกติเวลาพี่ดอมไม่สบายใครทำให้ล่ะคะ" ไม่ได้กวนโมโหแต่เธอไม่รู้นี่ว่าต้องเรียกใครมาทำ

"พี่โอลิเวีย"

"คุณน้า เหรอคะ?"

"พี่ไม่เคยให้ใครมายุ่งนอกจากพี่โอลิเวีย"

ไอด้าคิดหนักเพราะตอนนี้โอลิเวียอยู่ที่เมืองไทยนู่นน่ะสิ

"ถ้าอยากให้พี่เช็ดตัวไอด้าก็ต้องเป็นคนทำ...นะครับ" โดเรนโต้ทำเสียงอ้อนเหมือนเด็กพร้อมทั้งกระชับกอดแน่นขึ้น

"ก็ได้ค่ะๆ ไอด้าทำให้ก็ได้แต่พี่ดอมต้องปล่อยไอด้าก่อน"

"อยากกอดไว้แบบนี้ไม่อยากปล่อยเลย" โดเรนโต้อิดออดไม่อยากปล่อยไอด้าออกจากอ้อมแขน

"ไม่ปล่อยแล้วไอด้าจะเช็ดตัวให้พี่ดอมได้ยังไงล่ะคะ" ทำเสียงดุใส่แต่ใบหน้าหวานกลับถูกเคลือบไปด้วยรอยยิ้ม

"เห้อ...ก็ได้ครับ" จำใจต้องปล่อยร่างบอบบางออกจากอก

พอหลุดจากการพันธนาการไอด้าก็รีบออกจากห้องด้วยใบหน้าแดงก่ำ ปิดประตูยืนนิ่งอยู่หน้าห้องนอนของโดเรนโต้เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะลงมาขอให้สาวใช้เตรียมอุปกรณ์สำหรับเช็ดตัวขึ้นไปให้เธอด้านบน

"ขอบคุณนะคะ" ขอบคุณสาวใช้ที่นำอุปกรณ์เช็ดตัวและซุปเห็ดอุ่นๆขึ้นมาให้ถึงห้องอย่างไม่ถือตัว สาวใช้สองคนมองหน้ากันแล้วยิ้มให้ไอด้าอย่างชื่นชมก่อนที่จะโค้งศรีษะให้เล็กน้อยแล้วออกจากห้องไปปล่อยให้ไอด้าอยู่กับเจ้านายหนุ่มของพวกเธอตามลำพัง

ไอด้านั่งลงบนเตียงข้างๆโดเรนโต้ที่ยังคงนอนอยู่ หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กจุ่มน้ำแล้วบิดพอหมาดๆเพื่อที่จะเช็ดตัวให้เขา

"เช็ดตัวเสร็จแล้วทานซุปนะคะ...อุ้ย!" ไอด้าชะงักด้วยความตกใจเมื่อหันกลับมาและเห็นว่าโดเรนโต้ลุกขึ้นนั่งแถมยังถอดเสื้อออกโชว์มัดกล้ามที่หนั่นแน่นทั้งกล้ามแขน หน้าอกและซิกแพคที่เรียงตัวกันเป็นลูกอย่างสวยงาม

"ไม่ถอดเสื้อแล้วจะเช็ดตัวได้ยังไง" โดเรนโต้พูดราวกับอ่านความคิดของไอด้าออกเมื่อเห็นเธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

"...ค่ะๆ" ไอด้าเพียงแค่ยื่นมือไปเช็ดตัวให้เขาอย่างสะเปะสะปะเบือนหน้าหนีไปทางอื่นไม่กล้าหันไปมองรูปร่างล่ำสันที่ชวนใจเต้นแรง

"เช็ดมั่วแบบนี้เมื่อไหร่จะเสร็จล่ะครับ" คว้ามือเล็กเรียวที่กำผ้าเปียกปัดป่ายไปมาอย่างไร้ทิศทางเอาไว้แล้วค่อยๆพาเช็ดถูไปตามผิวกายอย่างช้าๆ

พวงแก้มขาวนวลอมชมพูกลายเป็นสีแดงระเรื่อในพริบตา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นดวงตากลมโตหรี่ลงพร้อมกับหัวใจที่กระหน่ำเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ภายในท้องเหมือนมีผีเสื้อนับล้านกำลังบินวนไปมาวุ่นวาย ร่างกายร้อนผ่าวและหนาวสะท้านในเวลาเดียวกัน

"ไอด้า" เสียงเอ่ยเรียกแหบพร่าอย่างมีเลศนัยพร้อมกับร่างหนาอบอุ่นที่ขยับเข้ามาใกล้ร่างบอบบางอย่างแนบชิด เอื้อมมือไปจับปลายคางเรียวอย่างทะนุถนอมออกแรงเพียงเล็กน้อยเพื่อให้ใบหน้าหวานหันกลับมาสบตากัน ริมฝีปากหนาคลี่ยิ้มร้าย ดวงตาคมส่องประกายชวนเสียวสันหลังก่อนที่จะเอ่ยคำพูดที่ทำให้ไอด้าแทบหยุดหายใจ

"พี่ไม่ไหว"

 

.................................................

 

โอ้ยยยย...ไรท์ก็ไม่ไหว

และ รีดก็คงไม่ไหว ใช่ไหมอ่ะ

ความคิดเห็น