facebook-icon

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน กดติดตามไว้นะคะ ไรท์ฟรีให้ทุกตอน3ชั่วโมงค่ะ

ชื่อตอน : THE DARK..(7) ปัญหา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.พ. 2564 01:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE DARK..(7) ปัญหา
แบบอักษร

THE DARK 7 

ชายหนุ่มที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จเขาเดินเท้าเปล่าออกมาจากห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอนสีขาวซึ่งตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้นแต่เรียบหรูและดูแพง  

ออสตินที่ร่างสูงถึง 180 เซนติเมตรมีหยดน้ำเกาะบริเวณแผงอกกว้างเขามีผ้าเช็ดตัวคาดเอวไว้เผยให้เห็นซิกแพคชัดในช่วงบน เส้นผมที่เพิ่งสระเปียกเล็กน้อยเมื่อเช็ดจนใกล้จะแห้งแล้ว เขาเอามือเสยผมพร้อมกับสะบัดแบบลวกๆจนหยดน้ำกระเด็นลงบนบ่า 

โครงหน้าหล่อขาวเผยออร่าสง่าออกมาจากภายใน เขาดูผ่อนคลายขึ้นมากเมื่อได้ปลดปล่อยความต้องการกับหญิงสาวที่เขาเฝ้ารอมานานหลายปีเรียบร้อยแล้ว.. 

พลอยฟ้าจ้องมองเขาตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าในใจก็นึกชมชายหนุ่มไม่ได้ เขาหล่อกว่าดาราหลายคนที่เธอเคยเห็นเสียอีก ลักยิ้มคู่นั้นในเวลาที่เขายิ้มออกมาทำให้เธอเผลอยิ้มตามไปด้วย.. 

"จ้องฉันขนาดนี้ อยากต่อหรือไง? ออสตินเอ่ยถามด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ มือหนายังคงเสยผมลวกๆและใช้ผ้าเช็ดน้ำจากเส้นผมให้แห้ง เขาตรงมานั่งทางด้านข้างของหญิงสาวสายตาจ้องมองเธออยู่ตลอดเวลา.. 

ออสตินรับรู้ว่าตนเองหล่อจนหญิงสาวหลายคนถึงกับเหลียวหลังแต่เขาไม่เคยรู้สึกชอบใจเลยสักครั้ง จนกระทั่งเป็นสายตาที่เธอกำลังจ้องมองเขาอยู่.. 

"พะ พอแล้ว" พลอยฟ้าเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย เธอพึ่งจะสูญเสียความสาวให้กับเขาเป็นครั้งแรกการจะรู้จักเขินอายคงไม่ใช่เรื่องแปลก.. 

"งั้นก็นอนกันเถอะ" ออสตินล้มตัวลงนอนทางด้านข้างของหญิงสาว ทันทีที่เขาล้มตัวลงนอนเธอก็โอบกอดเอวหนาเอาไว้ทันทีก่อนที่จะนอนหลับไปด้วยความเพลีย.. 

ออสตินหลับตาลงด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายออกมาได้.. 

เขาควรจะมีความสุขที่ทำแบบนี้ไม่ใช่หรอ แต่ทำไม.. 

ทำไมเขาถึงรู้สึกกลายเป็นคนที่เห็นแก่ตัวขนาดนี้ ในเมื่อมันไม่มีทางออกวิธีนี้คงเป็นวิธีเดียวที่ทำให้ได้ครอบครองเธอ.. 

ชายหนุ่มนึกย้อนกลับไปในความทรงจำเก่าๆเมื่อหลายปีก่อน น้ำตาไหลอาบใบหน้าด้วยความเสียใจเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้น แม้ว่าเขาจะทำดีกับเธอมากเท่าใดแต่ก็ไม่เคยได้ใจของเธอเลยสักนิด.. 

ในคืนที่เขารู้ข่าวว่าพลอยฟ้าถูกชายคนหนึ่งพาไปยังโรงแรม เขาก็กระวนกระวายใจรีบตามไปให้เร็วที่สุด.. 

ปังง ~  

เสียงถีบประตูดังขึ้นภายในห้องแห่งหนึ่งในโรงแรมใกล้ๆผับที่ก่อนหน้านี้หญิงสาวไปดื่มจนเมาและถูกผู้ชายลากมายังโรงแรมแห่งนี้.. 

เป็นครั้งแรกที่เด็กสาวแอบมาเที่ยวผับคนเดียว แถมยังแอบกินเหล้าอีกทำให้เธอไม่ทันระวังตัวว่าจะโดนวางยา..! 

ออสตินโกรธจัดเมื่อเห็นผู้ชายคนหนึ่งมัดมือมัดเท้าของพลอยฟ้าเอาไว้กับเตียง ร่างหนาทาบทับบนตัวของหญิงสาวกำลังซุกไซร้ดอมดมตามผิวกาย และกำลังจะถอดเสื้อผ้าของเธอออก..!! 

ชายคนดังกล่าวพร้อมกับหญิงสาวหันหน้ามามองทางประตูตามเสียงที่ดังลั่นห้อง.. 

ปังง !!! 

ปัง !!!! 

ปังงง !!! 

ออสตินหยิบปืนที่พกไว้ติดตัวเล็งเข้าที่หัวของผู้ชายคนนั้นทันที เขาไม่มีแม้แต่คำพูดสักคำแต่สีหน้าและการกระทำบ่งบอกว่ากำลังโกรธจนควบคุมตนเองไว้ไม่ได้.. 

"ออสติน..! 

"เจ็บตรงไหนไหม เป็นอะไรรึเปล่า? ออสตินรีบเข้ามาแก้มัดให้กับหญิงสาวด้วยความเป็นห่วง 

พลอยฟ้ามองไปรอบๆตัวด้วยใบหน้าตกใจ เลือดสีแดงของผู้ชายเห็นแก่ได้คนนั้นเปื้อนไปทั่วร่างกายสาวและบนเตียงนอน.. 

"ออสติน.." 

"ฉันถามว่าเจ็บตรงไหนไหม เป็นอะไรรึเปล่า!! ออสตินตะคอกเสียงดังลั่นเน้นย้ำคำถามให้เธอตอบอีกครั้ง.. 

"ฉันไม่เป็นอะไร" 

"ทำไมเธอถึงยอมให้มันทำเรื่องแบบนี้ได้" 

"ฉันโดนวางยาเลยไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงแต่ยังดีที่ฉันรู้ตัวก่อนเลยยับยั้งอาการไว้ได้บ้าง" 

"เธอเป็นถึงลูกบอดี้การ์ดมาเสียท่าให้กับผู้ชายเลวๆคนนี้นี่นะ" 

"คนเราก็พลาดกันได้" 

"ยัยโง่ ! ไม่รู้จักระวังตัวคิดว่ายังเป็นเด็กอยู่หรือไง" 

"แล้วนายเข้ามายุ่งอะไรด้วย" 

"ฉันมาช่วยเธอไม่สำนึกเลยหรือไง" 

"ฉันไม่ได้ขอ" 

"เธออยากตกเป็นเมียไอ้หมอนั่นงั้นหรอ!!  

ออสตินหันกลับมามองผู้ชายคนนั้นที่นอนตายอยู่บนเตียง ก่อนจะหยิบปืนออกมายิงใส่ไม่ยั้ง.. 

ปังๆๆ 

ปังๆๆ  

"ออสตินนายทำบ้าอะไร" พลอยฟ้ารีบห้ามเธอรู้สึกกลัวทุกครั้งที่เขาควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้.. 

"ยิงมันไงไม่แหกตาดูล่ะ" 

"เขาตายแล้วพอสักที" 

"มันจะปล้ำเธอ จะปล่อยมันไว้ทำพระแสงอะไร!! ถึงตายไปแล้วมันก็ต้องชดใช้!!  

"แต่.." 

"ถ้าจะใจดีกับเรื่องไม่เป็นเรื่องก็ไปบวชซะนะ" 

"ออสติน !! 

เมื่อพลอยฟ้าเริ่มขึ้นเสียงชายหนุ่มก็ลดปืนลงสายตาหันมามองหญิงสาวด้วยความดุเดือด..พยายามข่มอารมณ์ความโกรธลง 

"หึหึ" 

"ฉันทำอะไรก็ไม่เคยดีในสายตาของเธออยู่แล้วหนิ" 

"ฉันช่วยเธอเอาไว้ก็ยังไม่เคยเห็นถึงความดีเลย" 

"สำหรับเธอ ฉันคือคนเลวเสมอ" 

"ไม่เหมือนโอดินจะทำอะไรก็ถูกไปหมดทุกอย่าง" ออสตินพูดออกมาด้วยความรู้สึกน้อยใจ 

"ใช่ เพราะโอดินไม่ใช้แต่อารมณ์เหมือนนายไง! 

"แล้วยังไง เทิดทูนโอดินขนาดนี้เขาเคยรักเธอบ้างไหม" 

"หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!! 

"ไม่ !! เธอไม่ใช่แม่ของฉันทำไมฉันต้องทำตามที่เธอบอก ฉันตัดสินใจเองได้ว่าจะทำอะไรไม่ต้องบอกว่าสิ่งที่ฉันทำมันผิดนักหรอก! 

ฟู่วว ~  

พลอยฟ้าถอนลมหายใจเฮือกใหญ่หากต่อล้อต่อเถียงเขาในเวลาที่เขาโกรธแบบนี้ก็คงเปล่าประโยชน์.. 

"ออสติน" 

"ฉันแค่เป็นห่วงไม่อยากให้นายใช้แต่อารมณ์แบบนี้" 

"นายพึ่งได้กลับมาถือปืนไม่ใช่หรอ" 

"พ่อของนายยึดปืนไปตั้งหลายเดือนเพราะนายใช้แต่อารมณ์จำไม่ได้หรือไง" 

"ถ้าท่านรู้ว่านายฆ่าผู้ชายคนนี้คงไม่ได้จับปืนอีกตลอดชีวิต" 

"ส่งปืนนั้นมาให้ฉัน" พลอยฟ้าเอื้อมมือจะไปหยิบปืนจากมือของชายหนุ่มก่อนที่บอดี้การ์ดจะมาถึงที่นี่.. 

"ไม่ !! 

"ฉันเป็นลูกผู้ชายพอ" 

"ในเมื่อฉันตัดสินใจทำแบบนั้น" 

"ฉันก็ยอมรับกับผลที่ตามมา" ออสตินสะบัดแขนไม่ให้เธอเข้ามาใกล้.. 

"ออสติน" เสียงที่คุ้นเคยที่เขามักได้ยินในทุกครั้งที่สร้างปัญหาดังขึ้นมา เมื่อหันไปดูทางประตูก็พบกับโอดินพี่ชายที่วิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น.. 

บอดี้การ์ดคงรายงานโอดินตลอดว่าออสตินนั้นกำลังจะไปทำอะไรที่อันตราย จะเรียกว่ารายงานทุกฝีก้าวเลยก็ว่าได้.. 

"หึ..เป็นเงาตามตัวฉันหรือไง" ออสตินมองค้อนพี่ชายและนั่งลงบนโซฟาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง 

โอดินกุมขมับเล็กน้อยเมื่อพอจะเดาสถานการณ์ได้.. 

"ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันคุยกับพ่อให้เอง" 

"นายช่วยพลอยฟ้าเอาไว้ท่านต้องเข้าใจแน่" โอดินยังเป็นพี่ชายที่อ่อนโยนและคอยจัดการปัญหาให้กับออสตินอยู่เสมอ.. 

"ไม่ต้อง! 

"เรื่องที่ฉันก่อขึ้นมา..ฉันแก้เองได้" 

"ไม่ต้องยุ่ง" ออสตินมองค้อนโอดินสลับกับมองพลอยฟ้าด้วยสายตาไม่พอใจ เขาเดินผ่านหน้าทั้งสองคนเตรียมจะเดินออกไป.. 

"ออสติน!! 

"ฉันแค่อยากให้นายมีเหตุผลบ้าง" 

"ไม่จำเป็นต้องใช้อารมณ์หรือความรุนแรงจัดการกับทุกอย่างหรอกนะ" 

"มันไม่ใช่ทางออกที่ดีหรอก" พลอยฟ้าพูดด้วยความหวังดี.. 

"ถ้าฉันทำแบบนั้นก็ต้องเหมือนโอดินน่ะสิ" 

"เหมือนเขาแล้วยังไงมันไม่ดีตรงไหน" 

"เพราะฉันคือออสติน ไม่ใช่โอดินไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน!!  

"นายไม่มีทางเหมือนโอดินหรอกไม่ต้องห่วง" 

"เหอะๆ..ยัยผู้หญิงปากดี!! ออสตินเดินเข้ามาบีบที่แก้มของหญิงสาวอย่างแรงด้วยความโกรธ สายตาของเขาจ้องมองเธอด้วยความไม่พอใจ..! 

"เพราะนายเป็นแบบนี้ไง" 

"ถ้าไม่พอใจก็ใช้แต่อารมณ์" 

"ฉันเลยไม่ชอบนายยังไงล่ะ!! พลอยฟ้าพูดออกมาน้ำเสียงจริงจังอย่างไม่เกรงกลัว.. 

"พลอย!!!  

"โกรธหรอ งั้นก็ฆ่าฉันเลยสิ"  

"พอได้แล้ว ! โอดินแทรกขึ้นมาเมื่อทนฟังและทนดูทั้งสองคนไม่ได้.. 

"ภูผาพาพลอยฟ้ากลับคฤหาสน์" โอดินหันมาสั่งบอดี้การ์ดคนสนิท ก่อนจะกระชากแขนน้องชายเดินออกมา.. 

"วันนี้นายจะเกเรเกินไปแล้วนะ" โอดินพูดขึ้นมาระหว่างที่อยู่กับน้องชายสองคนในรถสปอร์ต.. 

"เลิกพูดเหมือนฉันเป็นเด็กสักที" 

"ฉันจะพูด ถ้านายยังทำตัวเป็นเด็กอยู่แบบนี้" 

"เงียบสักทีฉันง่วงนอน" 

"อย่ามาเนียนแกล้งหลับคิดว่ารู้ไม่ทันหรือไง" 

"เงียบๆได้ไหมรำคาญ" 

"ฉันก็รำคาญนายเหมือนกันสร้างแต่ปัญหา" 

"บ่นเป็นพ่อไปได้" 

"ฉันจะบ่นยิ่งกว่าพ่ออีกถ้านายไม่หยุด" 

"ฉันโตแล้ว" 

"ออสตินนายลืมอะไรไปหรือเปล่า ว่าตอนนี้เราพึ่ง 16 ปี !!  

"16 ปีแล้วยังไงวะ" 

"นายฆ่าไปแล้วกี่ศพ?! 

"พวกที่ฉันฆ่าก็คนเลวทั้งนั้น" 

"แล้วนายล่ะเป็นคนดีนักหรือไง" 

"ฉันพูดอยู่เสมอว่าฉันมัน..เลว" 

@คฤหาสน์ตระกูล Dark 

"ผมทำผิด..ผมยอมรับ" 

"แต่ถ้าผมไม่ทำมันก็จะข่มขืนพลอยฟ้า" ออสตินอธิบายเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้พ่อฟัง.. 

เธโอถอนลมหายใจเฮือกใหญ่เมื่อพอจะเข้าใจความโกรธนั้นได้ เขามองเห็นตนเองวัยเด็กในร่างของลูกชายคนเล็กที่ตกหลุมรักผู้หญิงคนหนึ่งมาตั้งแต่เด็กและเป็นความรักข้างเดียวเสมอมา..ผู้หญิงที่เธโอแอบรักคงหนีไม่พ้นโลมาผู้เป็นแม่ของโอดินและออสติน!! 

เขาจ้องมองใบหน้าลูกชายสายตาเรียบนิ่ง ออสตินพึ่งจะอายุเพียงสิบหกปีหากปล่อยผ่านไม่ยอมลงโทษอะไรเลยออสตินในตอนโตคงหัวรุนแรงไม่ต่างจากปีศาจแน่ๆ..! 

"ลูกอยากไปถือศีลที่ไหนดีล่ะ? 

"พะ พ่อ!! 

"พ่อพึ่งกลับมาให้ลูกถือปืนเมื่อวานนี้ แต่วันนี้ลูกก็ใช้มันฆ่าคนเสียแล้วจะให้พ่อลงโทษอะไรดี" 

"ผมผิดที่ฆ่าก็เท่านั้น" 

"พ่อเข้าใจความรู้สึกของลูกว่าตอนนั้นมันโมโหมากแค่ไหน แต่ในชีวิตของลูกจะมีอีกหลายอย่างที่เข้ามากระทบจิตใจทำให้โกรธได้อีกมากมาย หากลูกไม่มีวิธีจัดการกับความรู้สึกของตนเองนี่คงเป็นวิธีสุดท้าย" 

"ครับพ่อ" 

พ่อและแม่ของออสตินนั้นรู้สึกหนักใจเป็นอย่างมาก พวกเขากลัวว่าความโมโหร้ายของเขาจะนำมาซึ่งจุดจบของชีวิต และตกหลุมพรางของศัตรูได้ง่าย.. 

ตั้งแต่ตอนนั้นเป็นต้นมาออสตินก็ถูกยึดปืนจนกระทั่งเข้ามหาวิทยาลัยพ่อของเขาจึงยอมให้ลูกชายพกปืนเหมือนคนอื่นๆในแก๊งได้เพื่อป้องกันตัว.. 

--------------------- 

(คอมเมนต์เกี่ยวกับนิยายเพื่อเป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว