facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 04 หักหลัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 483

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2563 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04 หักหลัง
แบบอักษร

04 หักหลัง

มหาลัยVAc

จะว่าแย่ก็ไม่แย่จะว่าดีก็ไม่ดีมันคงจะเป็นความรู้สึกครึ่งๆกลางๆซะมากกว่าเพราะฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ควรรู้สึกยังไงรู้แค่ว่าไม่รู้อะไรเลยน่าจะดีกว่าถึงแม้ตอนนี้ทุกอย่างมันกำลังจะเปลี่ยนไปก็ตามระหว่างทางที่ฉันเดินมันก็พอเดาได้แล้วไม่ใช่หรือไงว่าทุกคนได้รับรู้เรื่องของฉันกับพี่พระรามผ่านเพจเม้าท์มอยบ้าบอกนั้นไปแล้ว

“ไม่ต้องสนใจใครจะว่ายังไงเราก็ไม่ใช่คนผิด”

พี่มีนที่วันนี้อาสาเดินมาส่งฉันหลังจากที่ไปส่งพี่ฟ้าลงคณะเขาก็ขับรถมาส่งฉันกับแก้วทันทีหน้าที่รับส่งฉันกลายเป็นของเขาไปหลังจากที่ใครบางคนทิ้งให้รอความว่างเปล่า

“นั้นดิแกไม่ได้ไปแย่งของใครมานะเฟย์ คนที่ควรอายน่าจะเป็นผู้หญิงหน้าด้านคนนั้นมากกว่า” แก้วพูดเสริมพี่มีนอีกที

“ฉันไม่ได้สนใจพวกเขา”คนเดียวที่ฉันสนมีเพียงแค่เขาคนนั้น

“เราแน่ใจนะว่าจะปล่อยเรื่องนี้ไป”

“เฟย์โตแล้วเรื่องแบบนี้ให้เฟย์จัดการเองเถอะค่ะอย่าลำบากพี่ฟ้ากับพี่มีนเลย” เพราะมันไม่ใช่เรื่องของพวกเขามันเป็นเรื่องระหว่างฉันกับพี่พระราม

“เห้อ~~~พี่ผิดเองที่ให้เฟย์ไปคบคนเลวๆแบบมัน”

“ไม่มีใครผิดหรอกค่ะเพราะถ้าจะมีคนผิดมันก็คือเฟย์ที่ดันไปรักเขาเอง” ผิดตั้งแต่แรกมันผิดมาตั้งแต่แรกเเล้วฉันไม่ใช่คนที่คู่ควรกับพี่พระรามเลยสักนิด

ติ๊ง~~

LINE

พระราม: พี่มีเรื่องอยากคุยด้วย

“ใคร???”

พี่มีนกับแก้วถามฉันพร้อมกันทันทีที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากไลน์ ฉันหยิบมันขึ้นมาพร้อมกับความเงียบ

“พี่พระราม…” ฉันตอบสองคนนั้นไป

“มันทำไม”

“ตอนเย็นพี่มีนไม่ต้องมารับเฟย์นะคะ เฟย์อยากเคลียร์ทุกอย่างให้จบ” ฉันเหลียวไปบอกว่าที่พี่เขยแสนดีแทนการตอบคำถาม

“แกแน่ใจนะเฟย์ว่าจะไปคนเดียว”

“อืม เฟย์ขอตัวเข้าเรียนก่อนนะคะ” ฉันพยักหน้าตอบแก้วพร้อมกับเหลียวไปบอกพี่มีนก่อนจะเดินจากสองคนนั้นมาแล้วกดตอบไลน์ไป

เฟย์: ให้เฟย์ไปหาที่ไหนคะ

พระราม: เลิกเรียนเมื่อไหร่

เฟย์: เที่ยงครึ่งค่ะวันนี้ไม่มีเรียนภาคบ่าย

พระราม: มาหาพี่ที่รถ

เฟย์: ค่ะ

ความจริงก็คือความจริงไม่ว่ามันจะดีหรือไม่ดีฉันก็ต้องยอมรับมันให้ได้ถึงแม้ว่าทุกอย่างตอนนี้มันจะทำให้ฉันมั่นใจในหลายๆเรื่องแล้วก็ตามแต่มีสิ่งนึงที่ฉันอยากได้ยินจากปากของเขาก็คือเขาไม่ได้ทำแบบนั้นลับหลังฉัน

12:40 น.

@ลานจอดรถ

“ขึ้นรถ!”

เสียงดุดันของคนที่รออยู่ก่อนหน้านั้นแล้วเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นฉันเดินมาพร้อมกับเปิดประตูรถให้ฉันเข้าไปเหมือนที่เคยทำแต่ที่มันไม่เหมือนก็คืิเขาทำแบบนี้ต่อหน้าคนมากมายที่กำลังมองมาที่ฉันกับพี่พระราม น่าแปลกนะที่วันนี้เขาทำให้ฉันมีตัวตนในสายตาของคนอื่นปกติเขาไม่เคยทำแบบนี้ให้ฉันต่อหน้าใครแต่ทำไมวันนี้ถึงได้ทำทั้งๆที่เขาก็รู้ว่าเราสองคนเป็นจุดสนใจมากแค่ไหน

“พี่พระรามไม่อายพวกเขาแล้วหรอคะ”

หลังจากขับรถออกมาด้วยความเงียบกลับเป็นฉันที่ทนต่อความอึดอัดของเราสองคนไม่ได้

“มันจำเป็นต้องทำ”

“คะ??” หมายความว่าไง

“ช่วยนั่งเงียบๆไปก่อนได้มั้ยพี่ยังไม่อยากพูดอะไรตอนนี้” แต่ความสงสัยของฉันก็ถูกเก็บลงไปในส่วนลึกของสมอง ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยก็แค่ถามทำไมต้องทำเหมือนฉันเป็นตัวน่ารำคาญมากแบบนี้ด้วย

คอนโดZ (คอนโดพระราม)

และสุดท้ายฉันเงียบมาตลอดทางจนถึงคอนโดของเขาพร้อมกับเปิดประตูรถแล้วเดินตามเขาไปโดยที่เขาไม่คิดจะรอหรือเปิดประตูรถให้ฉันเหมือนที่ทำก่อนหน้านี้แต่กลับเดินหนีฉันไปเหมือนกลัวคนอื่นจะรู้ว่าเรามาด้วยกัน ฉันได้แต่เดินตามแผ่นหลังกว้างๆที่ก่อนหน้านี้มันเคยเป็นความอบอุ่นและเกราะป้องกันของฉัน

แต่ตอนนี้เกราะนั้นกลับทำร้ายฉันซะเองแถมยังเป็นการทำร้ายที่ค่อยๆเจ็บขึ้นทีละนิดเจ็บแบบที่ฉันไม่ตั้งตัวเลย

“พี่มีอะไรจะคุยกับเฟย์คะ”

 พอเข้ามาในห้องของเขาบรรยากาศเก่าๆของเราสองคนมันยังตรอกย้ำอยู่ตลอดเวลาว่าที่ผ่านมาฉันมีความสุขแค่ไหนทีได้อยู่กับคนตรงหน้าต่างจากตอนนี้ที่ความสุขพวกนั้นมันกำลังจะหายไป

“เฟย์เห็นเพจนั้นแล้วใช่มั้ย?”

"ค่ะ"

"งั้นก็รู้แล้วสินะ"

“ถ้าเป็นเรื่องของพี่กับพี่อินก็พอรู้มาแล้ว”

รู้แล้วว่าพวกเขาไม่ใช่แค่เพื่อนกันแต่เขากับเธอเป็นมากกว่าเพื่อนและก็คงเป็นมากกว่าแฟนอย่างฉันไปแล้ว

“ก็ดี”

“พี่กับพี่อินไม่ได้เป็นอย่างที่คนพวกนั้นว่าใช่มั้ยคะ”ทั้งที่รู้ว่าคำตอบเป็นยังไงฉันก็ยังหน้าด้านที่ถามเขา

“แล้วถ้าเป็นแบบนั้นละ?”

“แบบไหนคะ” ใบหน้าที่มีแต่ความเย็นชานี่ใช่มั้ยที่ทุกคนบอกว่ามันอันตราย กว่าฉันจะรู้มันก็สายไปแล้วเพราะฉันเองก็พึ่งได้รับความเย็นชานี้จากเขาเมื่อไม่นานนี้เอง

“……..” ความเงียบคือคำตอบงั้นหรอ

“งั้นถามใหม่นะคะวันครบรอบที่พี่ปล่อยให้เฟย์รอพี่ไปไหนมา…”

พอพูดมาถึงตรงนี้จู่ๆภาพของใครบางคนที่นอนเตียงเดียวกับผู้หญิงคนนั้นในวันครบรอบหนึ่งปีที่ฉันรอเขาก็ผุดขึ้นมาต่อหน้าฉันอีกครั้งยังไม่มีใครรู้หรอกว่าก่อนที่ฉันจะเจอรูปของเขากับพี่อินในเพจบ้าๆนั้นฉันเจออะไรมาก่อน

“พูดต่อสิหยุดทำไม?”

“……….” พูดงั้นหรอ? พูดอะไรละแค่นี้มันก็เจ็บจนพูดไม่ออกแล้วต่างจากเขานะที่ไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อยแบบนี้สินะที่เขาเรียกรักมากเท่าไหร่ก็เจ็บมากเท่านั้น แต่ถ้าไม่เคยรักเลยก็คงไม่มีอะไรให้เจ็บหรเหมือนกับเขาคนที่ยืนต่อหน้าฉันด้วยสายตาเกลียดชัง

“ในเมื่อรู้ทุกอย่างหมดแล้ว ก็ช่วยเล่นละครต่อให้ฉันอีกสักพักแล้วกัน”

“หมายความว่าไง…” เล่นละครอะไรของเขาฉันได้แต่มองคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่เขาจะส่งโทรศัพท์ของตัวเองมาให้ฉัน

เพจเม้าท์มอย

‘ด่วนจี๋!!!!!!!!!! ตาดีเห็นเรือไม่ล่มรักไม่ร้าวถ่านไฟเก่าไม่ปะทุ!!!!!! สุดท้ายคนปากหอยปากปูก็ต้องแพ้ภัยตัวเองนะจ๊ะ ก็บอกแล้วไงว่าซ้ออินของเราไม่เคยแย่งของๆใครไม่เชื่อก็ดูหลักฐานปารูปใส่หน้าสักที ใครบอกว่าซ้ออินแย่งแฟนคนอื่นแหกตาดูนะคะแหกตาดูน้องเฟย์ของเราก็ยังรักใคร่กลมเกลียวกับเฮียพระรามเช่นเดิม ที่สำคัญ!!! ทางฝั่งเฮียรามก็บอกมาแล้วว่ารูปก่อนหน้านั้นคือเขาสองคนไปดูโปรเจคงานกลุ่มกันแล้วเพื่อนๆทุกคนก็ยืนยันมาแล้วว่าเป็นแบบนั้นจริงๆ เอาละๆๆๆๆเตรียมยกบายศรีไปขอขมาซ้ออินด่วนน!!!!!!!!!’

“นี่มันอะไรกัน”

ฉันหันโทรศัพท์กลับไปให้คนตรงหน้าอธิบายมากกว่านี้ทำไมในเพจนี้ถึงมีรูปของฉันตอนที่เขาเปิดประตูให้เมื่อกี้ !อย่าบอกนะว่าที่เขาทำแบบนั้นเมื่อกี้ก็เพราะอยากให้ทุกอย่างออกมาเป็นแบบนี้

“พี่ทำแบบนั้นไปเพื่ออะไร” ฉันถามคนตรงหน้าที่ดึงโทรศัพท์คืนไป

“ถ้าฉันไม่ทำทุกคนก็คงด่าอิน”

“พี่ทำแบบนั้นเพราะพี่อินงั้นหรอ”

“ใช่! ที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพราะอิน” แววตาความเกลียดชังที่ส่งผ่านมามันยังไม่เจ็บปวดเท่ากับคำตอบที่ฉันได้ยิน

“ที่ทำไปทั้งหมดก็เพราะพี่อินรวมถึงการเข้ามาหาเฟย์ด้วยหรือเปล่า”

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้”

ฉึกกกกกกกกกก

อยู่ๆน้ำตาที่มันคิดว่าไม่เคยไหลตอนนี้กลับไหลลงมันตอกย้ำความใจง่ายของฉันที่รักเขาไปโดยไม่คิดเผื่อใจเอาไว้ให้เจ็บเลยหัวใจที่เคยพองโตจากความอบอุ่นที่เขาเคยมอบให้ตอนนี้มันกลับเจ็บยิ่งกว่ามีดที่ปักเข้ามากลางอกจนฉันพูดอะไรไม่ออกทำได้เพียงมองหน้าคนที่ฉันรักผ่านม่านน้ำตาบางๆนั้น

“อือ หื้อ~~~ หืออ ทะ ทำแบบนี้ได้ไง” เสียสะอื้อที่เต็มไปด้วยเจ็บปวดมีแค่ฉันเท่านั้นที่รู้สึกเพราะเขาตรงหน้ากลับไม่มีทีท่ารู้สึกผิดเลยสักนิด

“เธอโง่รักฉันเองนะเฟย์” นี่ฉันโง่เองสินะฉันโง่ที่ไปรักคนแบบนี้ใช่มั้ย

“พี่ทำกับเฟย์แบบนี้ได้ไง พี่หักหลังเฟย์ทำไม!!!!!!!!!!!!!!”

"ก็ใครจะคิดว่าเธอจะจริงจังแบบนี้"

"เลว!"

"ฉันก็ไม่เคยบอกนิว่าฉันเป็นคนดี"

“ทำได้ไง….ทำแบบนี้ได้ไง”

ทั้งๆที่บอกกับตัวเองมาก่อนแล้วจะอดทนไม่ว่าจะเจออะไรแต่พอเจอเข้าจริงฉันกลับกลายเป็นแค่คนอ่อนแอสติตอนนี้ก็หายไปเหลือเพียงแค่ภาพรางๆของเขากับผู้หญิงคนนั้นที่นอนกอดกันขึ้นมาแทน ที่ผ่านมาเคยมีสักวินาทีมั้ยที่เขาจะเห็นฉันในสายตาจริงๆ เคยมีสักครั้งหรือเปล่าที่รักฉันเหมือนที่ฉันรักเขา

“พี่ทำกับเฟย์แบบนี้ทำไม” ฉันได้แต่ถามคำถามเดิมพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงมา

“อยากรู้จริงๆหรอว่าทำ…ก็เพราะฉันไม่ได้รักเธอไง!!!!!!!!!!!!!!!”

ฉึก!!!!!!!!!

“แล้วที่ผ่านมามันคืออะไร” สิ่งที่เขาทำให้ฉันมันเป็นแค่การหลอกลวงอย่างงั้นหรอ “พี่หลอกให้เฟย์รักทั้งๆที่พี่ไม่เคยรักเฟย์เลยใช่มั้ย”

“ถ้าฉันเป็นเธอฉันจะไม่ถามคำถามที่เธอเองก็รู้คำตอบอยู่แล้ว”

นั้นสินะฉันไม่น่าไปถามอะไรโง่ๆแบบนั้นเลยทั้งๆที่ตอนนี้ทุกอย่างมันก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าที่ผ่านมาฉันมันก็เป็นได้แค่เครื่องมือที่เขาใช่เพื่อให้เธอกลับมาอย่างที่พี่ฟ้าบอกกับฉัน ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แล้วแต่ฉันกลับไม่รักตัวเองดึงดังหวังว่าคำตอบจากปากเขาจะไม่เป็นอย่างที่คนอื่นพูดฉันมันโง่เองก็สมควรแล้วที่จะเจอแบบนี้

“งั้นพี่ก็เลิกกับเฟย์ซะ!!!!!!!”

ฉันฝืนเช็ดน้ำตาออกจากหน้าพูดในสิ่งที่ตัวเองไม่เคยต้องการฉันไม่คิดเลยว่าวันนี้จะต้องมาพูดประโยคที่มันทำให้เจ็บสาหัสแบบนี้ คำสัญญาที่เคยให้ไว้มันไม่มีอยู่จริง

“ฉันไม่เลิก!!!!!!!!!!”

คนตรงหน้าตะคอกกลับมาใส่ฉันอย่างหัวเสียพร้อมสายตาที่ฉันไม่ชอบเลยเวลาที่เขามองมาเหมือนรังเกียจฉันเพราะฉันเป็นตัวปัญหาของเขากับเธอสินะถึงได้มองกันแบบนี้

“งั้นเฟย์เลิกกับพี่เอง!”ใ ในเมื่อเขาไม่ทำฉันจะทำมันเอง

“เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร? เธอไม่ได้มีค่าพอจะมาบอกเลิกฉันหรอกนะเฟย์”

“ในเมื่อเฟย์ไร้ค่ามากขนาดนี้พี่ก็เลิกกับเฟย์เลยสิ!!!!!!!!!” ครั้งนี้กลับเป็นฉันที่ตะคอกกลับเขาไป

“กล้าตะคอกใส่ฉันแล้วหรอ!”

“เลิกกันซะ!” ประโยคนั้นฉันจะทำเป็นไม่ได้ยินใบหน้าที่ยกยิ้มมุมปากของเขาฉันก็จะทำเป็นมองไม่เห็น

“ฉันก็อยากเลิกอยู่หรอกถ้าเธอไม่ใช่ตัวปัญหาที่ทำให้อินโดนด่าฉันเลิกกับเธอแน่”

“งั้นก็เลิกเลยสิ!!!!!” ในเมื่อฉันมันเป็นตัวปัญหาของเขา

“ฉันเลิกแน่ถ้าเมียฉันไม่ขอไว้!!!!!!!!!!!”

"เมีย????"

หึ! จุกดีเนาะที่ผ่านมาสรุปแล้วฉันเป็นอะไรในสายของเขากันแน่ถ้าไม่ได้รักกันตั้งแต่แรกเขาคงฝืนใจทนทำดีกับฉันมาตลอดทั้งๆที่ไม่ได้รักฉัน...เขาทำได้ยังไงทำให้ฉันรักแล้วมาทำให้เจ็บแบบนี้ได้ไงกัน

"ในเมื่อพี่เลือกพี่อินเฟย์ก็ไม่มีเหตุผลต้องทนคบกับพี่เฟย์ไม่อยากเจ็บไปมากว่านี้อีกแล้ว"

"ถ้าเธอคิดว่าไปจากฉันได้ก็ลองดู!"

"เฟย์ไปจากพี่ไม่ได้หรอก" เพราะฉันรักเขามากจนไม่กล้าไปจากเขาก็บอกแล้วไงว่าฉันมันโง่ที่ไปรักคนแบบนี้แต่ถ้าเขสยอมปล่อยฉันไปฉันจะไม่ทีวันกลับมาอีกเลย

"แต่ถ้าพี่ปล่อยเฟย์ไปเฟย์ก็จะไปแล้วจะไม่กลับมาให้เป็นตัวปัญหาให้พี่อีก"

"ฉันปล่อยเธอไปแน่แต่ไม่ใช่ตอนนี้"

ฉันได้แต่มองคนรักผ่านม่านตาพร้อมความเจ็บปวด

"เฟย์เข้าใจแล้ว"

เข้าใจแล้วว่าคนที่เขาต้องการปกป้องคือพี่อินไม่ใช่ฉันในเมื่อทุกอย่างมันถูกกำหนดให้เป็นแบบนี้ฉันก็คงต้องเดินตามมันไปแม้ว่าสุดท้ายคนที่จะหายไปเป็นฉันก็ตาม

"พรุ่งนี้เจอกันนะคะ"

ฉันเหลียวกลับไปยิ้มให้คนตัวสูงก่อนจะเดินออกจากห้องของเขามาพร้อมกับน้ำตา ชีวิตมันก็เหมือนละครสุดท้ายตอนจบคนที่ไม่ใช่ก็ต้องหายไปอยู่ดี

'ถ้ามันทำให้พี่มีความสุขเฟย์ก็จะทำแต่ในเมื่อความทุกข์ของพี่คือเฟย์...เฟย์ก็จะหายไปจากชีวิตของพี่เหมือนกัน'

ความคิดเห็น