ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 16 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 16 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.9k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2559 20:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

 

 

#

 

 

 

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 16

 

 

Part น้ำ

 

            เมื่อคืนกว่าจะทำความสะอาดเสร็จก็ปาไปเกือบชั่วโมงเพราะซากศพของผักและเนื้อที่เลอะเต็มห้องครัว ทำให้ผมต้องเก็บกวาดครั้งใหญ่เลย

 

            ผมกลับมานอนห้องของตัวเอง เพราะยังอายเกินกว่าที่จะนอนร่วมกับพี่ๆทั้งสองคนได้ และดูเหมือนทั้งสองจะรู้เหตุผลที่ผมไม่ไปนอนด้วย เลยเดินมาเคาะประตูโอดครวญกันจนแทบไม่ได้นอน

 

            “มอนิ่งครับน้ำ/มอนิ่งจ้าน้ำ”พอผมเดินออกมาจากห้องครัวหลังจากทำอาหารเสร็จ ก็เห็นคุณชายทั้งสองนั่งรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นแล้ว

           

            “อรุณสวัสดิ์ครับพี่สายฟ้า พี่วายุ”ผมหันไปทักทายพี่ๆ

 

            “ทำไมแต่งชุดนี้กันละครับ ไม่ไปทำงานเหรอ”ผมถามออกไปอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่าพวกพี่ๆแต่งแค่ชุดลำลอง

 

            “วันหยุดนิครับ อยู่กับเมียดีกว่า”-////- สำเสียงหยอกล้อกับถ้อยคำที่พี่วายุพูดทำให้ผมหน้าร้อนอย่างช่วยไม่ได้ แต่เดี๋ยวๆๆ อย่าใจสั่นสิ

 

            “คุณแม่บอกว่าพวกพี่ๆไม่มีวันหยุดไม่ใช่เหรอครับ”น้ำเสียงเย็นๆออกมาจากปากผมทำให้ทั้งสองคนที่เหมือนว่าจะอู้งาน ทำหน้าเลิ่กลักหาข้อปฏิเสธทันที

 

            “ว่าไงละครับ พี่สายฟ้า พี่วายุ”

 

            “โถ่ ก็พวกเราอยากอยู่กับน้ำนิครับ”พี่สายฟ้าพูดเสียงอ่อยๆ ทำหน้าตาน่าสงสารปนอ้อนเหมือนเด็ก หมดกันมาดประธานบริษัท แต่ก็น่ารักดีแฮะ

           

                ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าครับ

 

                “แต่ว่า.........

 

                “ไปเปลี่ยนครับ”ผมพูดย้ำอีกครั้ง

 

            “ไปแล้วจ้า ไปแล้วจ้า”พี่สายฟ้าพูดแล้วดึงพี่วายุขึ้นมาด้วย

 

            ทั้งสองเข้าไปสักพักก็ออกมาในชุดที่พร้อมจะไปทำงาน นั่งทานมื้อเช้ากันจนเสร็จ ผมก็ไล่พวกพี่ๆทั้งสองคนไปทำงานแต่ก่อนจะออกไปก็ยังไม่วายขโมยหอมแก้มกันไปคนละทีอีก ไอ้พี่บ้าเอ๊ยยยยยยย

 

            พอพี่ๆไปทำงานกันผมก็จัดการเก็บกวาดห้องเป็นปกติ ดูเหมือนผมจะชินกับการอยู่ที่นี่แล้วละสิ มันให้ความรู้สึกว่าที่นี่คือบ้านของผม เก็บกวาดห้องเสร็จผมก็ออกมานั่งดูทีวีที่ห้องรับแขก เบื่อจังอยู่แบบนี้มาเกือบอาทิตย์แล้ว ไม่มีอะไรทำเลย

 

            ผมตัดสินใจเข้าไปในครัวดูอุปกรณ์สำหรับทำขนมแต่มันก็แทบจะไม่มีอะไรเลยนอกจากพวกส่วนผสมของขนมที่ผมซื้อมาก็นะพวกพี่ทำอาหารกันไม่เป็น มันก็สมควรแล้วที่จะไม่มีอุปกรณ์ทำขนมอยู่เลย

 

            ผมเลยทำขนมง่ายๆอย่างบัวลอยไข่หวาน เพราะว่าไม่ต้องใช้อุปกรณ์เยอะผมลงมือทำเรื่อยๆไม่รีบร้อน เริ่มจากการนำแป้งข้าวเหนียวมาผสมกับน้ำใบเตยแล้วนวดให้เข้ากัน จากนั้นก็เอามาปั้นเป็นลูกเล็กๆ ตั้งหม้อเคี่ยวน้ำตาลและใส่ไข่เพื่อทำไข่หวานครับ พอได้ไข่หวานพอสมควรแล้วก็เลย ใส่กะทิลงไปในน้ำเชื่อมที่เหลือ  เกลือเล็กน้อยคนจนเข้ากันรอจนเดือด ก็เอาบัวลอยที่ปั้นไว้มาใส่ รอให้แป้งบัวลอย ลอยขึ้นมาก็ปิดไปแล้วใส่ไข่หวานเป็นอันเสร็จ

 

            ผมตั้งพักเอาไว้รอจนให้หายร้อนก่อน ผมไม่ชอบกินแบบร้อนๆเพราะว่าผมโดนลวกปากอยู่บ่อยๆ หันไปมองนาฬิกาอีกครั้งก็พบว่าเป็นเวลา บ่ายสองโมงแล้ว ผมเดินเข้าไปในห้องเพื่อที่จะอาบน้ำ แต่ก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ซะก่อน

           

            พี่สายฟ้า ~ ~ ~

 

            ชื่อที่ปรากฏอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์ทำให้ผมต้องขมวดคิ้ว พี่สายฟ้ามีธุระอะไรรึปล่านะ

 

            “ฮัลโหลครับพี่สายฟ้า”

 

            น้ำครับ ว่ารึเปล่าพี่ลืมเอกสารที่ต้องเอาไปให้ลูกค้าไว้ที่ห้อง ช่วยเอามาให้พี่หน่อยสิ

 

            “เอ่อว่างครับ เอกสารอะไรเหรอครับเดี๋ยวผมเอาไปให้”

 

            เป็นซองสีน้ำตาลจ้ะ ตั้งอยู่ที่โต๊ะทำงานในห้อง

 

            “อ้ะ เจอแล้วครับ จะให้ผมเอาไปให้ที่ไหนครับ”

 

            บริษัทใหญ่จ้า รู้จักใช่ไหม รีบมานะ เดี๋ยวพี่ต้องเข้าประชุมต่อ

 

            “โอเคครับ ผมจะรีบไป”ผมกดวางสายจากพี่สายฟ้า มองดูสภาพตัวเอง มอมแมมนิดหน่อยคงไม่เป็นไรมั้ง พี่สายฟ้ารีบนิ่

 

            ผมตัดสินใจหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่เหมือนกับว่าจะเป็นสัญญาซื้อขายอะไรซักอย่าง แล้วลงมาโบกแท็กซี่ออกไปทันทีเลย แต่ก็ไม่ลืมตักขนมบัวลอยไข่หวานไปฝากพี่สายฟ้าด้วย ก็คุณแม่เคยเปรยๆไว้ว่าพี่สายฟ้าชอบกินนี่หน่า

 

            ผมลงมาจากแท็กซี่รบรีบเดินเข้าไปในบริษัททันทีเลย ถึงแม้ว่าผมจะเป็นเด็กที่คุณพ่อคุณแม่รับมาเลี้ยงแต่ผมก็ไม่เคยเข้ามาที่นี่เลยสักครั้ง เคยเห็นก็แต่ในทีวี พอมาเห็นของจริงก็รู้ว่าที่นี่ใหญ่โตมาก ก็บริษัทนำเข้ารถต่างประเทศนี่เนอะ

 

 

            “ขอโทษนะครับ ผมมาขอพบคุณสายฟ้าครับ”

 

............50%..............

 

พนักงานสาวมองผมอย่างสำรวจ ตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมยอมรับว่าผมดูมอมแมมนิดหน่อยแต่เป็นพนักงานต้อนรับก็ไม่น่าจะทำแบบนี้นี่

 

            “ท่านประธานไม่ว่างคะ”

 

            “แต่ผมมีงานเร่งด่วนมาให้คุณสายฟ้านะครับ”

 

            “หน้าตาอย่างคุณเนี่ยนะคะ มีธุระกับท่านประธาน อย่ามาอ้างตัวหน่อยเลยคะ เป็นเด็กขายมาเสนอตัวสิไม่ว่า”

 

            “แต่ผมมีเอกสารมาให้จริงๆนะครับให้ผมขึ้นไปเถอะ คุณสายฟ้านัดผมไว้”

 

            “เอ๊ะนายนี่มันยังไงกัน ฉันบอกว่าเข้าไปไม่ได้ก็ไม่ได้สิ รปภ. อยู่ไหนเนี่ย ปล่อยให้เข้ามาในบริษัทได้ยังไง”อ้ะ ทำไมผู้หญิงคนนี้พูดยากแบบนี้นะ แถมยังมาดูถูกผมอีก นี่เห็นว่าเป็นผู้หญิงไม่งั้นพ่อจะต่อยให้คว่ำ

 

            “อ้ะ ปล่อยผมนะครับ”อ้ะ แล้วลุงรปภ.มาจับตัวผมทำไมเนี่ย ผมยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลยน้ะ ยิ่งผมดิ้นเขาก็ยิ่งจับตัวผมแน่นขึ้นเรื่อยๆ เลยทำให้บัวลอยไข่หวานตกลงไปอยู่บนพื้นอย่างเรียบร้อย ตอนนี้ผมรู้สึกถึงสายตาของคนโดยรอบกำลังมองผมอยู่ อายชะมัด

 

            “มีเรื่องอะไรกัน เสียงดังเอะอะโวยวาย”เฮ้ย นี่มันเสียงพี่สายฟ้านี่

 

            “เอ่อ ขอโทษคะท่านประธาน คือผู้ชายคนนี้เขามาอ้างตัวขอพบท่านน่ะคะ”หึสองมาตรฐานชัดๆ ทีตอนพูดกับผมเนี่ย หน้าตาอย่างกับนางร้าย แต่พอพี่สายฟ้ามากลับทำตาวิบวับทันที ยัยชนีเอ๊ย

 

            “น้ำ”พี่สายฟ้าเรียกผมแล้วทำสีหน้าตกใจ พอรปภ.เห็นว่าท่านประธานบริษัทรู้จักผมก็เลยปล่อยผมอย่างง่ายดาย

 

            “พี่สายฟ้าครับผมขอโทษนะครับที่เอาเอกสารขึ้นไปให้ช้า”ผมพูดเสียงแข็งพลางเหลือบตามองแม่พนักงานนั้น หึ หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย สะใจชะมัด ผมไม่ใช่ตัวร้ายนะ ผมนางเอกเชื่อผมสิ ><

 

            “ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่เกิดอะไรขึ้น”ประโยตแรกพี่สายฟ้าหันมาพูดกับผมและอีกประโยคหันไปถามพนักงานคนนั้น

 

            “อะ เอ่อ ทะ ท่านประธานคะ ดิฉันขอโทษคะ คะ คือดิฉัน มะ ไม่รู้ว่า”เสียงตะกุกตะกักที่ตอบมาเหมือนจะทำให้พี่สายฟ้ารำคาญ เลยหันไปสั่งให้คุณที่เหมือนว่าจะเป็นเลขาจัดการ แล้วโอบไหล่ผมขึ้นลิฟท์

 

            “พี่ขอโทษนะครับน้ำที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

 

            “ไม่เป็นไรหรอกครับพี่สายฟ้า ผมเองสิต้องขอโทษที่แต่งตัวมาแบบนี้ทำให้พนักงานเข้าใจผิด นี่ครับเอกสาร”

 

            “เราไม่ผิดหรอกครับ ป่ะไปอยู่รอในห้องพี่ดีกว่า”แล้วพี่สายฟ้าก็พาผมไปนั่งในห้องทำงานของเขา

 

            ห้องนี้เน้นโทนสีเทาครีม ดูเรียบง่ายและหรูหราในคราเดียวกัน ดูเหมาะสมกับพี่สายฟ้าดีครับ น่าค้นหา หรูหรา และหล่อ?

 

            “รอพี่ทำงานอีกแปปนะครับ เดี๋ยวไปทานข้าวเย็นกัน วันนี้พี่อยากทานขนมหวานจัง”

 

            “เอ่อ ที่จริงผมก็เอาบัวลอยไข่หวานมาให้พี่ด้วยนะครับ แต่ พอดีมันตกแตกไปหมดแล้ว”

 

            “อ่า อยากกินฝีมือน้ำจัง เออ ว่าแต่เราเจ็บตรงไหนรึเปล่า พี่สายฟ้าเดินมานั่งโซฟาตัวเดียวกับผมแล้วจับแขนพลิกไปพลิกมาหารอยช้ำ”

 

            “ไม่เป็นอะไรหรอกครับ”ผมบอกแล้วยิ้มให้เป็นการยืนยัน

 

            “พี่สายฟ้าอยากทานขนมอะไรเหรอครับ ผมทำให้ทานไหม”

 

            “พี่อยากกิน................ น้ำ”พูดจบพี่สายฟ้าก็ประกบจูบผมทันที่ นี่กะจะไม่ให้ผมตั้งตัวเลยใช่ไหมจากที่ประกบจูบเฉยๆตอนนี้กลายเป็นพยายามสอดลิ้นเข้ามาในปากผมด้วย พยายามดิ้นขัดขืน แต่พี่สายฟ้าจูบเก่งชะมัด อ่า น้ำทนไมไหว ผมคล้อยตามพี่วายุ แต่แล้ววววววว............................................................................. เขาก็ผละออกไป

 

 

            “หึหึ ถ้าต่อนานกว่านี้พี่คงหยุดไม่ได้แน่ๆ”

 

 

 http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

 

มาอัพครบ100% แล้วจ้าาา 

มีคนบอกว่าไม่อยากมาม่า แพรจัดให้

ขอบ่นนิดเหอะ ปวดเหงือกมากกกกก

ผ่าฟันคุดครั้งแรก หมองัดซะหน้าแทบหลุด แต่หมอหล่อ ให้อภัย 5555555

ชอบไม่ชอบ ดีไม่ดีเม้นติชมได้เสมอนะค้าาา

ฝากติดตามพี่สายฟ้า พี่วายุ น้ำด้วยน้าาาาาาา

 

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gif

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น