นิยายเล่มนี้จะออกเล่มเต็มประมาณต้น ธ.ค. นะคะ ในเว็บธัญจะลงให้อ่านฟรีจนกว่าจะครบเล่ม หลังจากนั้น 3 วัน จะใส่เหรียญจ้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 27

คำค้น : นางเอกท้อง พระเอกร้าย อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 667

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ม.ค. 2564 18:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27
แบบอักษร

กว่าหนึ่งสัปดาห์แล้วที่คณินนอนหลับไปทั้งที่คุณหมอแจ้งว่าเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว วาสิตาตามมาดูแลเขาไม่ห่างหลังจากที่คนไข้ตรงหน้าได้รับอนุญาตให้ออกมาพักฟื้นในห้องผู้ป่วยธรรมดาได้ ภาพของหญิงสาวที่นั่งนิ่งเกาะขอบเตียงกับน้ำตาที่ไหลพรากลงมากลายเป็นความคุ้นชินของหมอและพยาบาลที่นี่ไปเสียแล้ว นึกอิจฉาคนป่วยไม่น้อยที่มีภรรยาที่รักเขามากมายขนาดนี้ 

“แม่ตาลครับ” เด็กน้อยวิ่งถลาเข้ามาหาคนเป็นแม่พร้อมกับค่อยๆปีนขึ้นมานั่งตักด้วยความทุลักทุเล ก่อนจะทรงตัวได้ดีในที่สุด 

“ทำไมวันนี้มาเร็วนักล่ะครับ” 

“ลุงติณณ์ไปรับครับ”  

“ผมอยากให้น้องนายมาอยู่กับพ่อบ่อยๆน่ะตาล ก็เลยบอกป้าจันทร์ว่าขอไปรับแกมาที่นี่ ค่ำๆผมจะพากลับไปส่งเอง”  

เตชิษฏ์ที่เดินตามเข้ามาบอกแค่นั้นก่อนจะเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งของเตียงผู้ป่วย เขามองสภาพฟกช้ำตามตัวของเพื่อนที่เริ่มเขียวช้ำแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา จนป่านนี้แล้วทำไมมันยังไม่ฟื้นขึ้นมาอีก 

“ยังไม่ยอมตื่นเลยค่ะ” วาสิตาบอกเสียงเศร้า 

“คุณเองก็ต้องพักบ้างนะครับ รู้มั้ยว่าคุณดูเหนื่อยมาก” 

“ตาลไม่เป็นไรหรอกค่ะ”  

“แม่ครับ!” เสียงเจื้อยแจ้วที่ไม่เข้าใจในสถานการณ์ของผู้ใหญ่เอยแทรกขึ้น 

“ว่าไงครับ” 

“เมื่อไหร่คุณพ่อจะตื่นมาเล่นรถไฟกับน้องนายล่ะครับ” 

คำถามนั้นทำให้ทั้งเตชิษฏ์และวาสิตาต่างนิ่งเงียบไป ไม่รู้จะบอกเด็กน้อยให้เข้าใจได้อย่างไรว่าเกิดอะไรขึ้น คนตัวโตที่ยืนอยู่อีกฝั่งของเตียงจึงถือวิสาสะเดินมาอุ้มเจ้าเด็กตัวอวบไปยืนข้างๆเตียง ก่อนจะทำบางอย่างที่คิดว่ามันอาจจะได้ผลก็ได้ 

“น้องนายเรียกคุณพ่อนะครับ” 

“คุณติณณ์!” หญิงสาวตกใจเมื่อเห็นว่าเตชิษฏ์กำลังจะทำอะไร 

“ไม่เป็นไรหรอกตาล ไม่โดนตัวไอ้นิคหรอก เดี๋ยวผมจะระวังให้” 

“แต่...” 

“เรียกคุณพ่อสิครับ บอกคุณพ่อเลยว่าน้องนายเหงา ตื่นมาเล่นด้วยกันสักที”  

แม้ปากจะบอกไปแบบนั้นแต่ความเจ็บปวดก็แล่นพล่านขึ้นมาจับใจเหมือนกัน เตชิษฏ์ลากเก้าอี้ตัวเล็กมาให้เด็กชายยืน พยายามประคองร่างๆกลมๆเอาไว้ไม่ให้ไปถูกตัวคนไข้และเครื่องมือต่างๆที่ระโยงระยางอยู่ 

เด็กน้อยค่อยๆกระซิบบอกคนเป็นพ่อไปตามที่คุณลุงใจดีบอกช้าๆ ความไร้เดียงสาทำให้น้องนายเจื้อยแจ้วไม่หยุด ก่อนจะขยับตัวอีกนิดเพื่อไปจูบบนหน้าฝากของพ่อแล้วผละออกมา 

“คืนนี้คุณพ่อคงต้องตื่นแน่ๆ น้องนายบอกคิดถึงขนาดนั้น”  

“ตื่นๆ อยากให้คุณพ่อตื่นครับ” 

“คิดถึงคุณพ่อมั้ยครับ” 

“คิดถึงมากเลยครับ อยากให้คุณพ่อกลับไปนอนด้วยอีก มีน้องนาย มีคุณพ่อ แล้วก็มีแม่ตาลนอนด้วยกัน”  

ความไม่รู้ประสาของลูกทำให้วาสิตาน้ำตาไหล แต่ก็ต้องรีบเช็ดมันเพราะไม่อยากให้ลูกรับรู้ว่าเธอเศร้ากับสิ่งที่เกิดขึ้นมากแค่ไหน ไม่ใช่แค่ลูกหรอกที่อยากให้เขากลับมาอยู่ด้วย เธอเองก็รู้สึกไม่ต่างกันสักนิด 

เมื่อมาถึงตอนนี้เธอไม่สนอีกแล้วว่าในอดีตที่ผ่านมาเธอเจ็บเพราะเขามากมายแค่ไหน เธอพร้อมจะโยนทุกอย่างทิ้งไปและไม่คิดจะหวนนึกถึงมันอีก ขอเพียงแค่เขาฟื้นขึ้นมา ตื่นมาฟังคำขอบคุณที่เขาสละตัวเองเพื่อช่วยเธอแบบนี้ ตื่นมาฟังเธอบอกว่าเธอรักเขามากแค่ไหน รักที่มั่นคงไม่เคยเปลี่ยน 

“อีกไม่กี่วันคุณพ่อคงจะได้กลับไปนอนที่บ้านแล้วครับ” 

“จริงหรอครับ! ลุงติณณ์พูดจริงหรอ!” 

“ครับ” 

“งั้นเดี๋ยวน้องนายจะมาเรียกคุณพ่อบ่อยๆ คุณพ่อจะได้ตื่นเร็วๆ น้องนายเหงาแล้ว คิดถึงคุณพ่อมากๆเลยครับ” 

“งั้นลุงจะไปรับที่โรงเรียนทุกวันนะครับ” 

วาสิตานึกอยากขอบคุณคนตรงหน้าเหลือเกินที่พูดแบบนั้นออกไป ลำพังตัวเธอตอนนี้ไม่สามารถจะทำแบบเขาได้เลยแม้แต่น้อย แค่มองหน้าคนบนเตียงแล้วไม่เผลอร้องไห้ออกมาก็ถือว่าเธอเก่งมากแล้ว อาทิตย์หลังมานี้เธอร้องไห้บ่อยจนดวงตาบวมไปหมด หลับก็หลับไม่ลง ข้าวปลาก็ไม่อยากจะกิน นึกห่วงแต่เขาจนไม่เป็นอันทำอะไร 

น้องนายกลับไปพร้อมกับเตชิษฏ์และคุณปู่คุณย่าในเวลาเกือบสองทุ่ม หญิงสาวจัดการอาบน้ำแต่งตัวและยังคงมานั่งอยู่ตรงที่เดิมเหมือนเช่นทุกวันไม่มีเปลี่ยน พยาบาลสาวที่ทำหน้าที่ดูแลคนไข้เดินเข้ามาทำหน้าที่ของตัวเองดังเช่นทุกครั้ง  

“วันนี้ดูหน้าคนไข้สดใสขึ้นนะคะ” หลังจากเช็คความดันเรียบร้อย พยาบาลสาวคนเดิมก็เริ่มชวนคุย 

“แต่เค้าก็ไม่ยอมตื่นสักที” 

“อย่าถอดใจนะคะ สภาพร่างกายคนไข้แข็งแรงก็จริง แต่แรงชนมันก็แรงมากจนทำให้ร่างกายบอบช้ำพอสมควร เลยทำให้คนไข้ยังไม่อยากตื่น”  

“แต่นี่ก็เป็นอาทิตย์แล้วนะคะ” 

“พยาบาลว่าอีกไม่นานก็คงตื่นค่ะ คุยกับเค้าเรื่อยๆนะคะ พาลูกมาคุยมาเรียกเค้าแบบวันนี้ก็ได้ ส่วนใหญ่เคสหนักๆก็ทำแบบนี้หมดแหละค่ะ” 

“มันจะได้ผลใช่มั้ยคะ” หญิงสาวถามด้วยท่าทางไม่มั่นใจนัก 

“ส่วนใหญ่ได้ผลดี ทำให้คนไข้ตอบสนองไวขึ้นค่ะ” 

“งั้นจะลองดูนะคะ จะพยายามให้มากกว่าเดิม” 

“คนไข้คงดีใจที่ภรรยามาดูแลไม่ห่างแบบนี้ คุณสองคนรักกันมากจริงๆ เรื่องที่คนไข้ผลักคุณออกจากรถคันนั้นคนเค้าพูดไปทั่วเลย พยาบาลฟังแล้วยังชื่อชมเลยค่ะ สามีคุณรักคุณมากจริงๆ” 

คนฟังทำได้แค่เพียงยิ้มน้อยๆไม่ได้ตอบอะไรกลับไป แต่ลับหลังหลังจากที่ประตูห้องคนไข้ปิดลง น้ำตาที่แอบซ่อนไว้ก็ไหลลงมาแบบเงียบๆ ไม่มีเสียงร้องใดๆหลุดรอดออกมาให้คนบนเตียงต้องเป็นห่วง มีเพียงแค่หยาดน้ำตาและอาการสะอื้นจนตัวโยนเท่านั้นที่แสดงออกมาได้ 

หญิงสาวฟุบลงไปบนเตียงคนไข้ ดึงมือของเขาข้างที่ไม่มีสายน้ำเกลือมาแตะเบาๆบนใบหน้านวลเกลี้ยงของตัวเอง ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆเพราะไม่มีแรงแม้แต่จะห้ามตัวเอง เธอนอนมองเขาด้วยความขมขื่น เมื่อไหร่ที่อยู่คนเดียวความหวาดกลัวก็มักจะเข้ามาเล่นงานเธอเสมอ มันเป็นแบบนี้ทุกวันตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้น 

นานหลายนาทีที่หญิงสาวอยู่ในท่านั้น เป็นจังหวะเดียวกับที่ฝ่ามือหนาเริ่มจะขยับได้เล็กน้อย แต่เพราะแรงสะอื้นของตัวเอง เลยทำให้หญิงสาวไม่ทันได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างกับคนบนเตียงตอนนี้ 

“ร้องไห้ทำไม” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวดีดตัวขึ้นมาทันที! 

 

**************************** 

ขอโทษที่หายไปนานจ้า ติดภารกิจปั่นนิยายลง Meb อยู่ค่ะ

ความคิดเห็น