ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 4.คำเตือน [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 296

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2563 07:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4.คำเตือน [100%]
แบบอักษร

 

         Boom talk 

        หญิงสาวตรงหน้ากวาดตามองบรรยากาศรอบกายอย่างเลิ่กลั่ก เธอดูไม่คุ้นชินกับสถานที่ที่ผมพาเธอมาผมยกยิ้มอย่างเอ็นดูเมื่อได้เห็นท่าทีอันใสซื่อของเธอ   

         “น้องตี้ชอบบรรยากาศที่ร้านนี้มั๊ยครับ” 

         “ก็ชอบนะคะแต่มันจะแพงเกินไปหรือเปล่า” 

         มันไม่แพงหรอกครับ ก็แค่ห้องอาหารในโรงแรมธรรมดาที่มีเชฟเป็นระดับมิชลินสตาร์ 5 ดาว ค่าอาหารเริ่มต้นก็เพียงแค่หลักพันเท่านั้น ทั้งจานกินคำเดียวก็หมด แต่ก็ไม่เป็นไรผมสั่งหลายจานก็ได้เพราะบ้านผมรวย ^_^ 

         “น้องครีมรู้มั๊ยครับว่าอันนี้คืออะไร” ร่างบางชะงักนิดหนึ่ง เธอเงยหน้าขึ้นมามองผม “ล็อบสเตอร์อบชีส ใช่มั๊ยคะ” 

         “ใช่ครับ” ผมยิ้มตอบ ร่างบางกำลังจะตักต่อแต่ก็โดนผมเบรกอีกครั้ง “แล้วน้องตี้รู้มั๊ยครับว่าต้องกินยังไง” 

         “มันไม่ได้กินแบบธรรมดาทั่วไปเหรอคะ”ผมส่ายหน้า แล้วอาศัยช่วงจังหวะไปกอบกุมมือบางจิ้มเนื้อล็อบสเตอร์ขึ้นมา “มันต้องกินอย่างนี้ครับ" ว่าแล้วเนื้อล็อบสเตอร์คำนั้นก็ย้ายเข้าไปในปากของคนตรงหน้า ตอนแรกน้องตี้ก็ดูมีท่าทีมึนงงไปเล็กน้อย แต่ทว่าในจังหวะต่อมาเธอก็เข้าใจในทันทีว่าผมกำลังจะทำอะไร 

         “อร่อยมั๊ยครับ”   

         “อร่อยค่ะ” 

         “ปกติล็อบสเตอร์ที่นี่ก็อร่อยอยู่แล้วล่ะครับ แต่มันจะอร่อยยิ่งกว่าถ้าได้พี่ป้อนให้” 

         “///” 

         พวกคุณไม่ต้องแปลกใจหรอกครับถ้ามุกจีบสาวของผมมันจะเลี่ยนแบบนี้ ปกติผมแทบไม่เคยจีบใครเลย เคยจีบครั้งล่าสุดมันก็นานมาแล้ว เพราะเดี๋ยวนี้เวลาเจอใครถูกใจก็ลากขึ้นเตียงอย่างเดียวไม่ต้องมานั่งจีบให้เสียเวลาหรอก แต่สำหรับน้องตี้แล้วเธอพิเศษไม่เหมือนใคร ตอนเห็นทีแรกผมก็คิดว่าเธอจะเป็นสาวเปรี้ยวมั่น แต่พอได้พูดคุยและรู้จักกันมากขึ้น ภาพลักษณ์ที่เคยเห็นมันก็ดูเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพราะความจริงแล้วน้องตี้เธอนั้นเป็นคนที่นุ่มนิ่ม เรียบร้อยอ่อนหวาน ซึ่งทุกอย่างที่เธอเป็นมันคือสเปคผมเลย เพราะถึงผมจะเป็นคนชอบเที่ยวแต่ใครจะไปรู้ล่ะว่าความจริงแล้วผมชอบคนนุ่มนิ่ม โดยเฉพาะคนตรงหน้าผมนี่แหละ  

         น่ารักนุ่มนิ่มน่ากอดที่สุด 

         “น้องตี้เคยมีแฟนมั๊ยครับ” 

         “ไม่ค่ะ หนูยังไม่เคยมีแฟนเลย” 

         “แล้วน้องตี้เคยมีคนมาจีบมั๊ยครับ” 

         “หนูก็ไม่รู้ซิคะ ว่าหนูเคยมีคนมาจีบหรือเปล่า เพราะทั้งชีวิตหนูแทบไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชายเลยค่ะ” 

         พอได้ยินร่างบางตอบแบบนี้ผมก็นึกโมโหตัวเองจริงๆ วันนั้นผมไม่น่ารีบจู่โจมเธอเลย เห็นแม่เธอโปรโมทซะดิบดีผมก็คิดว่าเธอจะเป็นผู้หญิงประเภทนั้นซะอีก    

          “ขอโทษนะครับ” ผมและตี้หันไปมองทันใด เพราะจู่ๆก็มีชายร่างสูงคนหนึ่งเดินเข้ามาทัก ซึ่งมองไปแล้ว ผู้ชายคนนั้นเขาคือลูกชายของผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในบริษัทผมนี่หว่า 

          “คุณทาม” ผมเรียกชื่อเขา 

          “คุณบูม” และเขาจึงเรียกชื่อผมกลับ 

          “มาทานอาหารเหรอครับ” ผมถามเขาพลางปรายตาไปมองสาวสวยคนข้างๆ ซึ่งเธอคนนั้นก็เกาะหนึบคุณทามแน่นเลย  

          “ครับ ผมเป็นลูกค้าประจำที่นี่น่ะครับ” คุณทามเอ่ยตอบผมก่อนจะปรายตามองไปที่ตี้ที่กำลังก้มหน้าจ้องมองจานข้าว “แฟนคุณบูมเหรอครับ น่ารักดีนะครับ” 

          “ครับ” คำตอบของผมทำให้ร่างบางถึงกับผงกหัวขึ้นมามองแว่ปหนึ่ง ก่อนจะก้มลงไปเหมือนเดิม “แต่ผมยังไม่ขอเขาเลย”  

          “งั้นวันนี้ก็คงเป็นวันดีซินะครับ” 

          “ผมก็อยากให้เป็นแบบนั้นเหมือนกันครับ ^^” 

          ใช่แล้วล่ะครับ วันนี้คือวันดีวันที่ผมคิดว่าผมอยากจะลองขอน้องตี้คบ 

          หลังจากที่คุณทามเดินจากไป สิ่งที่ผมเกริ่นกับเขาไปก่อนหน้านี้ มันจึงถึงเวลาอันควรแล้ว ที่ผมต้องบอกกับร่างบางตรงหน้าสักที แต่ทว่ายังไม่ทันจะเปิดปาก.... 

          “หนูขอตัวเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” เอ่ยขออนุญาตจบคนตัวเล็กเธอก็ลุกออกไปทันที 

          “คุณบูมครับ!” 

          “เอ้า! คุณทาม” เขาเดินจากไปยังไม่ถึงห้านาที ลูกชายหนึ่งในผู้ถือหุ้นรายใหญ่เขาก็กลับมาหาผมอีกครั้ง “มีอะไรหรือเปล่าครับ” 

          “ผมแค่อยากจะมาเตือนคุณน่ะครับ” 

          “เตือนเรื่องอะไรครับ” 

          “ผู้หญิงคนที่มากินข้าวกับคุณน่ะ เธอคือตัวอันตราย” ผมขมวดคิ้ว “เธอแค่แกล้งทำตัวใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ความจริงแล้วเธอเป็นยัยงูพิษ ใช้เสน่ห์หลอกเอาเงินคนเขาไปทั่ว” 

          “คุณพูดเรื่องอะไรผมไม่เข้าใจ” 

          “ตอนที่มีคนมาเตือนผม ผมก็พูดแบบคุณนี่แหละ แต่สุดท้ายผมก็โดนอย่างที่คนเขาเตือนจริงๆ” 

          “ผมว่าคุณคงจำคนผิดนะครับ น้องตี้ของผมเขาไม่น่าเป็นคนประเภทนั้นได้” 

          “ถ้าคุณพูดออกมาแบบนี้ ผมเตือนอะไรไปคุณคงไม่ฟังใครแน่ เพราะตอนนี้คุณคงโดนเธอตกไปแล้ว แต่ผมก็อยากให้คุณได้ลองพิสูจน์อะไรบางอย่าง คุณเคยถามเธอมั๊ยว่าเคยมีแฟนหรือเปล่า” 

          “ผมถามแล้วครับ เธอตอบว่าไม่เคยมี เพราะไม่เคยเข้าใกล้ผู้ชาย” 

          “เหอะ! สคริปต์ของเธอไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ” เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องที่เคยได้ยินผ่านหูมาแล้ว โดยที่ตัวผมเองก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าคนอย่างน้องตี้เนี่ยนะจะหลอกใครเป็น เธอดูออกจะซื่อๆใสๆซะขนาดนั้น “ถ้าคุณเคยถามเรื่องนั้นไปแล้ว งั้นคุณก็ลองถามว่าเธอเคยคิดจะมีแฟนหรือเปล่า แล้วถ้าเธอตอบมาว่าที่บ้านอยากให้โฟกัสเรื่องเรียน มันก็ชัดเจนแล้วล่ะครับ ว่าคุณกำลังโดนหลอกเหมือนผม” 

          “....” 

          โอ๊ย! อะไรวะเนี่ย ผมรู้สึกเหมือนกำลังโดนปั่นเลย คือไม่ใช่ว่าผมไม่เชื่อสิ่งที่คุณทามพูดนะ แต่ภาพลักษณ์ของน้องตี้ที่แสดงออกมาให้เห็นไม่ว่าจะมองยังไงผมก็ยังไม่เห็นเลยว่าเธอจะหลอกใครเป็น 

          “ขอโทษนะคะที่มาช้า พอดีเมื่อกี้หนูหลงนิดหนึ่ง” 

          “เออน้องตี้ครับ” 

          “คะ” 

          “น้องตี้....”  

          “พี่บูมมีอะไรหรือเปล่าคะ” 

          “น้องตี้เคยคิดจะมีแฟนหรือเปล่าครับ” ถามไปผมก็ลุ้นไป 

          “เมื่อก่อนหนูไม่เคยคิดจะมีแฟนหรอกค่ะ เพราะที่บ้านเขาอยากให้หนูตั้งใจเรียนไปก่อน” ให้ตายซิ! ทำไมคำตอบของเธอมันเหมือนกับที่คุณทามพูดเลยวะ “แต่ตอนนี้หนูอยากมีแล้วล่ะค่ะ อยากมีแฟนชื่อพี่บูม” 

          ไม่ต้องถามว่าผมยิ้มแค่ไหน ผมยิ้มจนปากจะฉีกเลยครับผม “^O^”      

ความคิดเห็น