ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 64

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ธ.ค. 2563 10:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่4
แบบอักษร

ตอนที่4

 

 

 

 

 

พาร์ทข้าวโพด

 

 

"เดี๋ยวโพดล้างเองครับ" หลังจากที่เราทานอาหารกันเสร็จ​ เราก็ช่วยกันเก็บจานชามมาไว้ที่ซิงค์​ล้างจาน

"เดี๋ยวพี่ช่วย​ จะได้เสร็จเร็วๆ" พี่ผักอาสา​ เราเลยช่วยกันล้างจนเสร็จ​ แล้วเดินออกมาหาพวกที่เหลือ​ ที่นั่งออกันอยู่หน้าทีวี​ พี่โค้กกับพี่วีร์กำลังเล่นเกมส์​ ส่วนพี่มังกรก็นั่งเล่นกีตาร์คลออยู่ข้างๆ​ แต่ไม่เห็นพี่เงินอะ​ ไม่รู้​ไปไหน

"พี่วีร์​ ขึ้นมานั่งบนโซฟานี่​ โพดจะนอน" ผมนั่งลงบนโซฟาตัวยาวแล้วตบที่ว่างข้างตัว​ พี่วีร์ก็ลุกจากพื้นพรมแล้วขึ้นมานั่งบนโซฟาอย่างไม่อิดออด

"อย่าเพิ่งนอน​ นั่งย่อยก่อน" พี่พี่วร์ละสายตาจากหน้าจอหันมาบอกผม

"5นาทีพอนะ​ ง่วงตาจะปิดแล้ว" ผมบอก​ พี่วีร์ก็พยักหน้ารับ​ ผมนั่งดูพวกพี่ๆเล่นเกมส์ไปสักพัก​ ก็ค่อยๆล้มตัวนอนหนุนตักพี่วีร์​ พี่วีร์ก็ขยับท่าให้ผมนอนได้สบายมากขึ้น​ แล้วเสียงทุกอย่างก็ค่อยๆเบาลง​ ทีละนิด​ ทีละนิด

 

.

.

.

.

.

 

 

ผมหลับไปพักใหญ่ก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ค่อยๆลืมตาดูก็เห็นว่าพี่ๆยังคงเล่นเกมส์กันอยู่ บนตัวผมมีผ้าห่มคลุมอยู่

"ไม่พาขึ้นไปนอนบนห้องวะวีร์" เสียงพี่มังกรพูดกับพี่วีร์​ ผมจึงแกล้งทำเป็นว่ายังหลับอยู่

"ให้นอนตรงนี้แหละ​" พี่วีร์พูดจบ​ ก็ใช้มือลูบแก้มผมอย่างแบ่วเบา​ ผมไม่ได้ลืมตามอง​ เลยไม่รู้ว่าพี่วีร์ทำหน้าแบบไหน​ แต่แก้มผมตอนนี้ต้องแดงมากแน่ๆ

"หวงจริงนะมึง" เสียงพี่โค้ก

" เออ​ หวง" พี่วีร์ตอบกลับพี่โค้กไป​ ผมจึงแกล้งพลิกตัวเข้าหาพี่วีร์​ แล้วเอาหน้าซุกไปที่หน้าท้องพี่วีร์​เพื่อหลบสายตาจากทุกคน เพราะกลัวจะเผลอยิ้มออกมา

"หลงขนาดนี้แล้วเมื่อไหร่​ จะบอกรักวะ" เสียงพี่มังกร​ถามขึ้นอีก​ ผมเองก็รอลุ้นเหมือนกัน แต่พี่วีร์เงียบไปไม่ตอบ

"ไม่ต้องไปเสือกเรื่องคนอื่น" แล้วก็เป็นพี่ผัก​ ที่พูดตัดบทพี่มังกร​ ผมก็ค่อยๆขยับตัว​ ทำทีว่าตัวเองเพิ่งตื่น​ แล้วค่อยๆลุกขึ้นนั่ง​ พี่วีร์หันมามองผมแล้วกระซิบถามเบาๆ

"ไม่แกล้งหลับต่อละ" ผมหันไปถลึงตาใส่พี่วีร์ทันทีที่อีกคนพูดจบ

"ใครแกล้ง​ ไม่มีเหอะ" ผมเลิ่กลั่ก​ตอบกลับไป

"เงินไลน์มาบอก​ว่าให้ย้ายไปนั่งกันที่ร้านมันวะ" พี่โค้กหันมาบอกทุกคน

"เอาไง​ มึงไปไหมวีร์" พี่มังกรถามพี่วีร์

"ขอบายว่ะ​ พรุ่งนี้โพดมีเรียน" พี่วีร์ตอบทุกคนกลับไป

" งั้นจบเกมส​์นี้​ แยกย้าย" พี่ผักพูดจบก็เริ่มเก็บขวดเบียร์​ เก็บกระติกน้ำแข็ง​ไปไว้​ที่ครัว

"งั้นกูไปก่อน​ ไว้เจอกันพวกมึง" เมื่อกล่าวลาทุกคนเสร็จ​ พี่วีร์กับผมก็เดินมาขึ้น​รถ

 

ครืดดดด​ ครืดดดดดด

 

"ม๊าโทรมาอะพี่วีร์​" ผมหยิบโทรศัพท์​ขึ้น​มา​ดูก็เห็นว่าเป็นสายโทรเข้าจากม๊าผมเอง

" เอามาพี่รับเอง" ผมก็ส่งมือถือไปให้พี่วีร์

"ครับ​ น้องอยู่กับผม​กำลังไปส่งครับ​ ได้ครับ​ ครับ​ สวัสดีครับ" คุยจบพี่วีร์​ก็วางสายไป

"ม๊าว่าไงบ้าง" ผมถาม

"ป๊า ม๊า จะไปต่างประเทศสี่ห้าวัน​ ท่านรอจะบอกโพด​ แต่เห็นโพดยังไม่กลับ​ เลยโทรบอกก่อน​ เพราะต้องไปแล้ว" พี่วีร์พูดจบก็ตั้งใจขับรถต่อ

"อยู่บ้านคนเดียวอีกแล้ว" ผมพูดคนเดียวเบาๆ

" ไม่ต้องมาหงอย​ เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อน" ผมไม่ตอบอะไร​ แต่หันไปมองนอกหน้าต่างแล้วแอบรอบยิ้ม​ พี่วีร์เองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก​ เรานั่งเงียบกันมาตลอดทาง​จนมาถึงบ้าน พี่วีร์ก็ขับรถเข้ามาจอดตรงที่ประจำของเค้า​ เราก็พากันลงจากรถแล้วก็เดินขึ้นมาบนห้องนอนของผม

" ไม่ได้มานอนเกือบสองเดือน ของทุกอย่างยังเหมือนเดิมเลยนะ" พี่วีร์พูดขึ้น​ เมื่อเข้ามาในห้อง​แล้วเห็นว่าข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างยังเหมือนเดิม​

"เสื้อผ้าในตู้​ พี่วีร์​อาบน้ำในห้องนี้แหละ" พี่วีร์เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า​ แล้วก็หยิบผ้าขนหนู​กับกางเกงออกมาหนึ่งตัว​ เมื่อก่อนตอนเด็กๆพี่วีร์มานอนที่นี่บ่อยมาก​ แต่พอโตขึ้นเริ่มเข้ามหาลัยก็ไม่ค่อยได้มาค้างเท่าไหร่ แต่เสื้อผ้าข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างก็ยังอยู่เหมือนเดิม

" พี่อาบน้ำก่อนนะ" แล้วพี่วีร์ก็เดินเข้าห้องน้ำไป​ ผมจึงเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้​แล้วออกไปใช้ห้องน้ำอีกห้อง​ พออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ​ ผมก็กลับมายังห้องนอน​ พี่วีร์อาบน้ำเสร็จแล้ว​ ตอนนี้กำลังนอนกระดิกเท้าเล่นโทรศัพท์​มือถือ​อยู่บนเตียงอย่างสบายใจ

"ไม่ใส่เสื้ออีกแล้ว" ผมบ่นเสร็จก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อยืดออกมาหนึ่งตัว​ แล้วเอาไปยัดใส่มือพี่วีร์

"ก็ถอดเสื้อนอน​มันสบาย" ถึงจะบอกแบบนั้น​ แต่พี่วีร์ก็ยอมใส่เสื้อ​ที่ผมเอามาให้

"ขึ้นมานอนได้แล้ว​ ดึกแล้ว" พี่วีร์ขยับตัวหลีกทางให้ผมได้ขึ้นไปบนเตียง

"โพดเพิ่งตื่นเองพี่วีร์​ ยังไม่ง่วงเลย" ผมปีนขึ้นไปนั่งบนเตียงแล้วหันหน้าเข้าหาพี่วีร์​ พี่วีร์ไม่ตอบอะไรกลับมา​ เพราะมัวแต่สนใจโทรศัพท์​อยู่

"ทำไรอะ​ ดูด้วยดิ" ผมขยับเข้าไปนั่งพิงหัวเตียง​แล้วก้มหน้าลงไปดู​ แต่พี่วีร์เอาโทรศัพท์​หลบ​ ผมจึงทำหน้างอ

"เรื่องของผู้ใหญ่" พี่วีร์พูดเสร็จก็เอาโทรศัพท์​ขึ้นมาดูต่อ

"เออ​ งั้นถ้าโพดจะทำอะไรก็ไม่ต้องมายุ่ง" ผมลงจากเตียงไปเอาโทรศัพท์​มากดเล่นบ้าง​ พี่วีร์แค่เหลือบมามองแต่ไม่พูดอะไร ผมก็คุยไลน์กับเพื่อนเล่นๆไปเรื่อยจนเริ่มเมื่อย​ จึงล้มตัวลงนอนหันหลังให้พี่วีร์

" จริงๆพี่วีร์กลับบ้านไปก็ได้นะ" ผมพูดขึ้นหลังจากที่วางโทรศัพท์​ไว้บนหัวเตียง​

" เป็นไรอีกเนี่ย​ อยู่ๆก็มาไล่ให้กลับบ้าน" พี่วีร์จับตัวผมให้พลิกเข้าไปหาตัวเองแล้วถามขึ้น

"ไม่ได้ไล่​ แต่โพดไม่ได้บังคับให้พี่มาอยู่ด้วยนิ" ผมเบือนหน้าหนีไปทางอื่น​

"แล้วพี่พูดเหรอว่าโพดบังคับ​ อย่าคิดไปเองดิ" พี่วีร์ปล่อยผมให้เป็นอิสระ

"เออ​ โพดมันคิดไปเอง​ ตั้งแต่มาถึงเราคุยกันกี่ประโยคละ​ พี่วีร์สนใจแต่มือถือ​คุยกับโพดแทบ​จะนำคำได้​ แล้วบอกว่าจะอยู่เป็นเพื่อน​ ถ้าเป็นแบบนี้โพดอยู่คนเดียวก็ได้​ เพราะตอนนี้ก็เหมือนโพดอยู่คนเดียว" ผมพูดจบก็พลิกตัวหันหลังให้พี่วีร์อีกครั้ง​ ส่วนพี่วีร์ก็เดินลงจากเตียงแล้วออกจากห้องไป​ ผมถอนหายใจแล้วดึงผ้าขึ้นมาคลุมถึงหัว​ ในใจมันโหวงๆแปลกๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พาร์​ท​วีร์​

 

หลังจากข้าวโพดพูดจบก็หันหลังให้ผม​ ผมจึงเดินออกมาจากห้องแล้วลงมาข้างล่าง​ ไม่ได้จะกลับบ้านตามที่น้องบอกหรอกนะครับ​ ผมแค่จะลงมาเอานมอุ่นๆขึ้นไปให้น้อง​ น้องจะได้นอนหลับสบาย​ แล้วที่เห็นว่าผมไม่สนใจ​ จริงๆแล้วไม่มีอะไรหรอกครับ​ ผมก็แค่แกล้งเล่นเท่านั้น​ ผมชอบเห็นข้าวโพดงอน​ มันน่ารักดี

 

แกร็ก

 

ผมเปิดประตู​เข้ามาในห้องอีกครั้ง​ ก็เห็นว่าข้าวโพดนอนคลุมโปงอยู่​ ผมจึงนำแก้วนมไปตั้งที่โต๊ะข้างเตียงแล้วค่อยๆดึงผ้าห่มออก​ ข้าวโพดเงยหน้าขึ้นมามองผมแล้วทำหน้าบึ้ง

"งอนไรเนี่ย​ ลุกขึ้นมากินนมก่อนเร็ว" ผมประคอง​น้องให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ​

"ไม่ต้องมาทำดี" ข้าวโพดยังทำหน้าบึ้งไม่หาย​ แต่ก็ยอมลุกขึ้นนั่งดีๆ

"อะ​ กินให้หมด​ แล้วเดี๋ยวพี่ให้เช็คโทรศัพท์" ผมพูดจบน้องก็รับแก้วนมไปดื่มรวดเดียวหมดแก้ว

"เอามือถือมา" น้องแบมือมาตรงหน้าผม​ ผมก็ส่งโทรศัพท์​ไปให้

" อย่าให้รู้​ ว่าแอบมีแฟนนะ​ โพดฆ่าพี่วีร์แน่" ข้าวโพดขู่ผมออกมาอีก​ ผมก็หัวเราะออกมาเบาๆ

"หึหึ" แล้วผมก็เดินมาขึ้นเตียงฝั่งของตัวเอง

" ไม่เห็นมีไรเลย​ มีแต่ข้อความที่พี่คุยกับเพื่อน​ แล้วทำมามีลับลมคมใน​ อะ​ เอาไป" แล้วข้าวโพดก็ยัดโทรศัพท์​ใส่มือผม

"ก็มันไม่มีอะไรไง​ พี่แค่หยอกโพดเล่น​ มานอนเถอะครับ​ พรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปเรียนนะ" ผมล้มตัวลงนอน​ แล้วดึงอีกคนลงมานอนข้างๆกัน​ ข้าวโพดก็ล้มตัวลงมานอนหนุนแขนผมไว้

" คิดถึงตอนเด็กๆจังพี่วีร์​" ข้าวโพดพูดขึ้นแล้วพลิกตัวมากอดผมไว้ ผมก็ยิ้มให้กับความน่ารักนั้นแล้วหอมลงบนผมเบาๆ

" ครับ​ นอนได้แล้ว​ ฝันดีครับ" ผมใช้มือลูบหลังน้องเบาๆ​ จนเริ่มรู้สึกถึงลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอ​ ผมจึงหยุดมือ​ แล้วไม่นานผมก็หลับตามน้องไป

 

เราตื่นกันในเช้าวันต่อมา​ ข้าวโพดตื่นก่อนผม​ น้องอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยแล้วถึงจะมาปลุกผม​ แล้วรอผมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ​ เราก็ลงมาทานข้าวเช้าพร้อมกัน​ พอทานข้าวกันเสร็จผมก็ขับรถมาส่งน้องที่โรงเรียน​ แล้วถึงขับรถไปมหาลัยตัวเอง​ มาถึงจอดรถเสร็จ​ผมก็เดินไปหน้าคณะตัวเอง

 

"อารมณ์​ดีมาเชียวน่ะครับ​ คุณวีร์" เสียงไอโค้กดังทักทายผมมาแต่ไกล

"เรื่องของคน​ หมาอย่าเสือก" ผมตอบกลับไป

"ปากคอเราะร้ายนะคุณชายวีร์" ไอโค้กมันแกล้งทำเสียงเล็กเสียงน้อยใส่ผม

"ไอสามคนที่เหลือ​ ยังไม่มาเหรอวะ" ผมถามไอโค้กแล้วหันไปมองรอบๆ

"ไอมังกรกับไอผัก​ ไลน์มาบอกว่าใกล้ถึงแล้ว" โค้กบอก​ ผมก็พยักหน้าให้​ แล้วไม่นานไอสามคนก็มาถึง​ เราจึงเดินมาที่ตึกเรียน

"ตอนบ่ายกูไม่เข้านะพวกมึง​ ฝากด้วย" ไอเงินมันหันมาพูดกับพวกเรา

"ไปไหนอีกวะ​ มึงขาดบ่อยไปแล้วนะ" ผมเตือนมันด้วยความหวังดี

"กูต้องไปธุระ​จริงๆวะมึง" มันหันมาพูดกับผม​ สีหน้ามันดูเครียดๆ

"เออๆ​ ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอก" ผมตบไหล่มันไปสองสามที เป็นเชิงให้กำลังใจ

ช่วงบ่ายผมเรียนลากยาวจนมาถึงเย็น​ พอเลิกเรียนปั๊บ​ ผมก็รีบขับรถไปรับข้าวโพด​ แวะทานข้าวเย็นข้างนอกก่อนจะพากันเข้าบ้าน​ พอค่ำๆผมก็พาน้องออกมาร้านไอเงิน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

____________________________________________________________________________________

 

 

 

 

 

 

หายไปหลายวัน​ คิดถึงข้าวโพดกับพี่วีร์กัรไหมเอ่ยยยยยยยยย

 

 

 

 

เจอกันตอนต่อไปนะคะ​

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น