ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 4.คำเตือน [50%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 266

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2563 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4.คำเตือน [50%]
แบบอักษร

 

         Rrrr 

         “ฮัลโหลค่ะพี่บูม” 

         (พี่รอน้องตี้อยู่ที่ร้านกาแฟหน้ามอนะครับ เลิกเรียนเมื่อไหร่เราไปเที่ยวกันนะ) 

         “ได้ค่ะ หนูกำลังเดินลงไปพอดีเลย” 

         (งั้นให้พี่เข้าไปรับเลยมั๊ย) 

         “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวหนูขอคุยธุระกับเพื่อนก่อน” 

         (งั้นก็ได้ครับ) 

         ความจริงฉันไม่ได้จะคุยกับเพื่อนหรอก เพราะจริงๆแล้วฉันไม่มีเพื่อน ที่ไม่มีเพื่อนมันไม่ใช่เพราะฉันหยิ่งหรอกนะแต่มันเป็นเพราะไม่มีใครอยากคบคนอย่างฉันเป็นเพื่อนมากกว่า เพราะภาพลักษณ์ที่มีผู้ชายมาส่งไม่ซ้ำหน้าทุกอาทิตย์ เพื่อนๆในห้องเขาเลยไม่ค่อยชอบหน้าฉันเท่าไหร่ 

          ส่วนเรื่องเมื่อวานทุกคนไม่ต้องคิดไกลระหว่างฉันกับพี่บูม เราไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น เพราะตอนนั้นฉันร้องไห้พี่บูมเขาเลยปล่อย ก่อนจะพาฉันไปส่งที่บ้าน ซึ่งเอาเข้าจริงการร้องไห้ของฉันมันก็เป็นในอีกหนึ่งขั้นตอนที่ฉันเอาไว้ล่อเหยื่อ เพราะการเสแสร้งเป็นผู้หญิงใสซื่อบริสุทธิ์ไม่เคยถูกผู้ชายแตะต้องมาก่อน มันเป็นแผนคลาสสิกที่ฉันใช้ไว้ตกเครื่องกดเงินมาได้นักต่อนักแล้ว 

         “ตี้!” 

         “-_-” และนี่คือเหตุผลที่แท้จริงที่ฉันไม่ยอมให้พี่บูมเข้ามารับ เพราะคนที่ฉันบอกเลิกเขาไปเมื่ออาทิตย์ก่อน เขากำลังยืนรอฉันอยู่หน้าตึกคณะ “พี่อัดมาทำไมคะ” 

         “พี่อยากคุยกับตี้ ทำไมตี้ต้องบล็อกพี่ด้วย” 

         ลมหายใจถูกพ่นออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะยกมือขึ้นมากอด ปรายตามองคนตรงหน้าอย่างเซ็งๆ “ก็เราเลิกกันไปแล้ว หนูไม่อยากให้พี่มาติดต่ออะไรหนูอีก”       

         “ตี้แค่เลิกกับพี่ แต่พี่ยังไม่ได้เลิกกับตี้นะ” 

         “พี่อัดทำไมพี่พูดไม่รู้เรื่องเลย หนูก็บอกพี่ไปแล้วไงล่ะคะ เลิกก็คือเลิก” 

         “แต่พี่ไม่เคยอยากเลิกกับตี้เลยนะ พี่เคยรักตี้ยังไงพี่ก็ยังรักตี้อยู่อย่างนั้น” 

         ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง “งั้นมันก็มีแค่พี่อัดฝ่ายเดียวแล้วล่ะค่ะที่รักหนู เพราะหนูไม่เคยรักพี่อัดเลย” 

          “ไม่จริง! ตี้รักพี่ ตอนนั้นตี้ยังเคยบอกว่ารักพี่เลย” 

          “ก็ตอนนั้นพี่มีเงินแต่ตอนนี้พี่ไม่มีเงินแล้ว หนูก็ไม่มีเหตุผลที่หนูจะต้องรักพี่อีกต่อไป” มันอาจจะดูแรงที่ฉันต้องพูดแบบนี้ แต่ที่ผ่านมาฉันก็เจอผู้ชายตื๊อไม่เลิกแบบนี้มาเยอะ การจะใช้ไม้อ่อนมันจึงใช้ไม่ได้ผลกับคนประเภทนี้  

          “ตอนนี้พี่เงินแล้วนะ” ฉันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ “พี่มีเงินสิบล้านให้ตี้ได้แล้ว” 

          “ไปเอามาจากไหน” 

          “พี่ไปกู้มา” 

          “กู้จากใคร อย่าบอกนะว่า...” คงไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดหรอกนะ เขาเป็นถึงขั้นหมอ คงไม่คิดสั้นไปกู้กับไอ้พวกเจ้าหนี้เถื่อนพวกนั้นหรอกนะ 

          “พี่ไปกู้หนี้นอกระบบมา” 

          เป็นอย่างที่คิดไม่มีผิด  

          เป็นหมอซะเปล่าทำไมเขาถึงได้คิดสั้นแบบนี้         

         เมื่อก่อนฉันก็เคยไปกู้หนี้นอกระบบมาเหมือนกัน พวกนั้นหน้าเลือดจะตาย คิดดอกโคตรโหด ตอนนั้นฉันจนหนทางแล้วจริงๆฉันจึงคิดสั้นไปกู้มันมา ซึ่งเพราะหนี้นอกระบบนี่แหละถึงทำให้ฉันต้องเข้าสู่วงการต้มตุ๋นอย่างเต็มตัว  

         “หนูว่าพี่เอาเงินไปคืนพวกมันเถอะค่ะ พี่ทำแบบนี้มันจะอันตรายต่อพี่เปล่าๆ” 

         “พี่มีเงินให้ตี้แล้ว ทำไมตี้ถึงยังไม่อยากคืนดีกับพี่อีก” 

         “ต่อให้พี่มีเงินเป็นร้อยล้านหรือพันล้าน หนูก็ไม่มีวันคืนดีกับพี่” 

         “ฮึก!” ให้ตายซิ! ผู้ชายคนนี้เขากำลังร้องไห้ เห็นแล้วฉันก็เสียใจนะรู้สึกผิดกับตัวเองเหมือนกัน ต่อให้ผ่านการเลิกรามาจนนับไม่ถ้วนแต่การที่ต้องมาเห็นใครสักคนต้องมาร้องไห้เพราะฉันมันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย มิหนำซ้ำฉันเองยังก็รู้สึกรังเกียจตัวเองขึ้นไปทุกวัน 

         “งั้นถ้าพี่ตายไป ตี้จะยอมกลับมาคืนดีกับพี่มั๊ย” 

         “พี่อัดพี่อย่ามาท้าอะไรเล่นๆแบบนี้นะ” 

         “พี่ไม่ได้ท้าแต่พี่จะทำให้ตี้เห็นว่าพี่รักตี้มากแค่ไหน” ที่เขาพูดออกมามันเกินเลยคำว่ารักไปแล้วนะ มันดูเหมือนจะเป็นการคลั่งมากกว่า 

         “พี่เป็นหมอนะคะ ทำไมพี่ถึงคิดสั้นแบบนี้” 

         “เพราะตี้ทำให้พี่ต้องเป็นแบบนี้” 

         “อย่ามาโทษหนู” ฉันรีบเถียงกลับเลยทันที “พี่คิดของพี่เองหนูยังไม่เคยบอกให้พี่ไปตายเลย” 

         “นี่ไง! ตี้ก็กำลังพูดอยู่นี่ไง” 

         ฉันเม้มปากเน้น ถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่สาม ก่อนจะเสยผมให้ไปด้านหลัง “พี่นี่มันตื๊อไม่เลิกจริงๆเลยนะ อยากทำอะไรก็ทำไปเหอะ หนูไม่สนใจแล้ว” 

         “งั้นพี่จะตายให้ตี้ดู” 

         พ่นลมหายใจเหนื่อยหน่ายออกมาอีกครั้ง “ตามใจ!”   

ความคิดเห็น