email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 7 ทำให้ข้า (NC)

ชื่อตอน : บทที่ 7 ทำให้ข้า (NC)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 685

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2563 16:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 ทำให้ข้า (NC)
แบบอักษร

บทที่ 7 

 

 

ทำให้ข้า (NC) 

 

 

 

 

อกอิ่มข้างหนึ่งถูกริมฝีปากของอู๋เซียวดูดกลืนอย่างหนักหน่วง ส่วนความนุ่มนิ่มอีกข้างก็ถูกมือหนาบดขยี้อย่างดุดันไม่แพ้กัน นิ้วมือหมุนวนบดคลึงยอดอกที่แข็งเป็นไต ปลายลิ้นตวัดเลียยอดอกในโพรงปากถี่รัว ขบเม้มไปมาอย่างหื่นกระหาย เสียงร้องครวญในลำคอของนางก็ยิ่งปลุกเร้า ผละริมฝีปากออกจากอกอิ่ม มองดูทรวงอกของนางแวววาวด้วยน้ำลายเหนียวใสก็รู้สึกพลุ่งพล่าน แลบลิ้นเลียหนักๆ หลายคราจนความอวบอิ่มสะท้านไหวที่ตามแรงตวัดของลิ้น 

 

 

ปลายลิ้นร้อนวนเวียนอยู่ที่ยอดอกนางอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะลากไล้มายังหน้าท้องแบนเรียบ มือหนึ่งยังคงกอบกุมความนุ่มหยุ่นไม่ปล่อย ส่วนอีกมือก็ลูบไล้เอวบางจรดต้นขาเรียวอย่างแผ่วเบา 

 

 

" อะ... อ่าห์ ดะ... เดี๋ยว " 

 

 

ไฉ่ไฉ่หลุดร้องเสียงระโหยเมื่อริมฝีปากของเขาจรดอยู่ที่ท้องน้อยไล้ต่ำไปยังโหนกเนิน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดนั้นยิ่งทำให้นางร้อนรุ่มดุจเพลิงสุม บิดตัวไปมาด้วยความรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัว ลมหายใจถี่กระชั้น 

 

 

อู๋เซียวเหลือบมองนางที่หลับตาพริ้ม สองมือกำผ้าปูเตียงไว้ จุมพิตซ้ำๆ กดย้ำต่ำลงไปยังกลีบเนื้อ เรียวลิ้นตวัดเลียกลีบบุปผานุ่มนิ่มช้าๆ ฝ่ามือที่วนเวียนบีบเคล้นที่สะโพกไล่ต่ำมายังเรียวขา ก่อนจะออกแรงเล็กน้อยดันเรียวขาที่หนีบเข้าหากันให้แบะอ้าออก ทำให้กลีบเนื้อที่ปิดแน่นเผยออ้า ส่งเรียวลิ้นเข้าหยอกเย้าใจกลางเกสรที่ชุ่มชื้น 

 

 

" อะ... อ่าห์ อ๊าา... ท่าน " 

 

 

ไฉ่ไฉ่ร้องออกมาเสียงหลง ดวงตาที่พริ้มลงอย่างเคลิบเคลิ้มพลันเบิกกว้าง ร่างกายกระตุกเกร็งขึ้นมาคราหนึ่ง 

 

 

อู๋เซียวยิ้มพรายเมื่อเห็นร่างกายของนางตอบโต้กับสัมผัสที่ลึกล้ำขึ้น ดวงตาจ้องมองใบหน้าที่แดงก่ำ แววตาแม้ดูตื่นตระหนกแต่ความปรารถนากลับมากกว่า ลิ้นร้อนเปียกชื้นกวาดไปทั่วกลางร่องรักที่ฉ่ำวาว ตวัดเลียขึ้นลงช้าๆ เมื่อเห็นนางเริ่มดิ้นหนีก็ยิ่งอยากหยอกเย้า จรดปลายลิ้นเข้ากับปุ่มเนื้อเล็กๆ ที่ชูชันตอบสนองเรียวลิ้น 

 

 

“ท่าน! อะ... อ๊าา ปะ... แปลก รู้สึกแปลกๆ ” 

 

 

ไฉ่ไฉ่กัดริมฝีปากแน่น แผ่นหลังดีดขึ้นไม่ติดเตียงตีโค้งดั่งคันศรที่ถูกง้างจนสุด นิ้วมือนิ้วเท้าล้วนจิกเกร็งจนหงิกงอ ดวงตาหลุบมองเขาที่ก้มหน้าอยู่ระหว่างขาของนางแต่ดวงตาเขากลับมองสบประสานโดยไม่หลบซ่อน 

 

 

ยิ่งเห็นดวงตาท้าทายแผดเผาของอู๋เซียวก็ยิ่งทำให้ไฉ่ไฉ่รู้สึกตื่นตัวมากขึ้น ยามที่เห็นปลายลิ้นของเขาตวัดไล้เลียที่กลางร่องรักลากเลียจรดไปยังติ่งเนื้อก็เผลอทำให้นางแอ่นสะโพกรับกับปลายลิ้นโดยไม่รู้ตัว 

 

 

" เจ้า... ทะ ท่าน พอก่อน " 

 

 

ไฉ่ไฉ่ยามนี้ไม่รู้แล้วว่าควรเอ่ยเรียกเขาเช่นไร ความรู้สึกแปลกๆ นี่แล่นพล่านไปทั่วร่างดุจแตะถูกอัสนีสวรรค์ ไม่เจ็บปวด ไม่รวดร้าวแต่กลับทำให้รู้สึกมวนท้อง... แปลกๆ ดุจมีผีเสื้อนับร้อยกระพือปีกอันบอบบางบินวนทั่วท้องน้อย 

 

 

" ไม่พอ " 

 

 

อู๋เซียวกระตุกยิ้มมุมปาก ลากลิ้นขึ้นลงยาวๆ ตามกลางกลีบเนื้อ ใช้ริมฝีปากขบเม้มที่เม็ดเสียวเบาๆ จนทำให้ไฉ่ไฉ่ร่างกระตุกเกร็งอีกคราอย่างไม่อาจอดกลั้น แต่เขายังคงขยับริมฝีปากและเรียวลิ้นอย่างต่อเนื่องใช้ริมฝีปากขบเม้มสลับกับใช้เรียวลิ้นงัดตวัดที่ติ่งเนื้อที่แข็งสู้ปลายลิ้นอย่างหื่นกระหาย ลากลิ้นไปยังรูรักที่ถูกขับน้ำเหนียวใสออกมาตวัดเลียดูดกลืนช้าๆ ก่อนจะลากลิ้นขึ้นไปตวัดเลียถี่รัวเน้นย้ำที่ปุ่มกระสันนางอีกครา 

 

 

" อะ... อ่าห์ อ๊าา... อื้ออ " 

 

 

ยิ่งริมฝีปากและลิ้นที่อุ่นร้อนเปียกชื้นขยับก็ยิ่งทำให้ร่างเล็กบิดไปบิดมาด้วยความทรมานที่ไม่อาจระบายออก เสียงครวญผะแผ่วๆ หลุดรอดออกจากลำคอผสานกับเสียงหอบหายใจถี่กระชั้น ฟันขาวขบริมฝีปากไว้แน่น ยิ่งนางพยายามอดกลั้นไม่ส่งเสียงครวญออกมาก็ยิ่งทำให้อู๋เซียวยิ่งอยากได้ยินนางส่งเสียงร้องออกมา ริมฝีปากและปลายลิ้นที่ปลุกปั่นก็ทวีคูณความร้อนแรงดุดันมากขึ้น 

 

 

" ข้า ข้า... แปลก ซี้ดด... " 

 

 

ไฉ่ไฉ่ร้องเสียงกระท่อนกระแท่นออก ดวงตากลอกไปมาพยายามครุ่นคิดจับสัมผัสเหล่านั้นอย่างใคร่รู้ 

 

 

" แปลกที่ใด " 

 

 

อู๋เซียวถามพลางเบี่ยงใบหน้า หันไปขบเม้มและจุมพิตซับต้นขาด้านในของนางจนทิ้งรอยแดงแต้ม ใช้ปลายนิ้วบดคลึงเม็ดเสียวของนางช้าๆ บางครานั้นก็กดย้ำเน้นหนักจนทำให้นางร่างกายนางแอ่นกระตุก หางตาเหลือบมองใบหน้าของนางที่ยามนี้กำลังปะทุด้วยเพลิงปรารถนาก็จงใจขยับนิ้วบดขยี้บี้เม็ดเสียวนางเร็วขึ้นเป็นการเร่งรัดเอาคำตอบแสนเอาแต่ใจ 

 

 

" ซี้ด อะ อือ ตรงนั้น! ตรงนั้น... " 

 

 

" นี่หรือ " 

 

 

" อ้ะ ซี้ดดด ชะ ใช่ ตรงนั้น... " 

 

 

ไฉ่ไฉ่คราแรกนั้นขัดเขินและตื่นตระหนกแม้สัมผัสได้ถึงความรู้สึกซ่านสยิวและความกระสันแต่ก็ยังไม่มากพอที่จะครอบงำสติของนาง แต่เมื่ออู๋เซียวเริ่มบุกเร้าหนักขึ้น เพลิงราคะก็ค่อยๆ ครอบงำสติ ลบเลือนความขัดเขินให้จางหายแทนด้วยความกระหาย 

 

 

ยิ่งอู๋เซียวเร่งขยับนิ้วสะบัดเขี่ยเม็ดเสียว เสียวซ่านก็พวยพุ่งแผ่ลามไปทั่งร่างของนาง ขนอ่อนลุกชันขึ้นมาอีกครา ปลายเท้างองุ้มจิกเกร็ง ร่างบางบิดไปมาบดเบียด ยกสะโพกรับแอ่นร่องรักเข้าหานิ้วมือด้วยความร้อนแรง ความรู้สึกอยากได้รับการเติมเต็มนั้นเริ่มแผ่ลามมากขึ้นเรื่อยๆ 

 

 

" ซี้ดดด ดะ... ดี อะ... อ่าา " 

 

 

อู๋เซียวลากลิ้นจากต้นขาด้านในมายังร่องรัก ปาดเลียกลางความฉ่ำวาวที่ชื้นแฉะไปทั่ว ใช้ปลายลิ้นอุ่นร้อนและนุ่มนวลปรนเปรอนางแทนที่นิ้วหยาบสากระคาย เม้มปากกับเข้าปุ่มเสียวเล็กๆ ที่กำลังสั่นระริก ไฉ่ไฉ่ขยับกายเล็กน้อยฝ่าเท้าทั้งสองข้างตั้งอยู่บนเตียง หัวเข่าเปิดอ้าแยกออก เปิดทางให้เขาได้ไล้เลียได้ถนัดมากขึ้น เน้นหนักมากขึ้นและลึกล้ำยิ่งขึ้น 

 

 

" ขะ... ข้า จะ... ซี้ดด อื้ออ " 

 

 

ไฉ่ไฉ่ได้ยินเสียงความเปียกชื้นที่กำลังส่งเสียงเฉอะแฉะตามการตวัดเลียร่องรักก็ขมิบตอด บีบรีดเข้าหากันดั่งต้องการได้รับการเติมเต็ม บั้นท้ายลอยขึ้นไม่ติดเตียงบดเบียดเม็ดเสียวเข้ากับปลายลิ้นของอู๋เซียวไม่ขาด ความกระหายและความรู้สึกเสียวซ่านกับรสราคะที่ไม่เคยลิ้มลองยามนี้กลับเริ่มเผาสมองและสติของนางให้เลอะเลือนมอดไหม้ มือบางยื่นไปสอดใต้เรือนผมของเขาพลางรั้งศีรษะของเขาให้บดเบียดแนบชิดมากขึ้นขึ้น เสียงครวญครางที่แสนออดอ้อนอ่อนหวาน 

 

 

" อะ... อ่าห์ ข้า จะ ใกล้แล้ว... ซี้ดดด... เร็วอีกหน่อย อ้ะ... ดีมากจริงๆ อะ... อ๊าา! " 

 

 

อู๋เซียวดูดดึงติ่งเสียวเข้าไปในโพรงปาก ใช้ปลายลิ้นพลิกปุ่มเนื้อเล็กซ้ำยังตวัดเลยไปมา เม้มริมฝีปากหนักสลับเบา เหลือบมองหน้าท้องของนางที่กำลังหดเกร็ง 

 

 

“ข้า... อะ อื้อ ข้า... ใกล้... ซี้ดด... อ๊าาา มัน โอ้ยย... ซี้ดด” 

 

 

อู๋เซียวหัวเราะอยู่ในลำคอมองนางที่ร่างกายหยัดเกร็งไม่ติดเตียง รับรู้ว่ายามนี้นางกำลังล่องลอยเมื่ออารมณ์ปรารถนาอันรุ่มร้อนได้รับการปลดปล่อย ปลายลิ้นและริมฝีปากละจากปุ่มเนื้อเล็กๆ ของนาง ไล้เรียวลิ้นต่ำลงดูดกลืนน้ำสวาทเหนียวใสที่พรั่งพรูออกมา พลันอู๋เซียวก็ต้องชะงัก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความแปลกใจระคนยินดี 

 

 

อะไร... รสนี่... 

 

 

" โอ้ยยย... ไม่ได้แล้ว! พอก่อน! อย่านะ อ้ะ... อ๊าาา... ไม่เอา ไม่เอาแล้ว! " 

 

 

ไฉ่ไฉ่ยามนี้ดีดตัวลุกขึ้น แม้ข้อเท้าทั้งสองข้างจะถูกเขาจับกุมไว้อย่างแน่นหนา ไม่อาจดึงรั้งขยับได้แต่มือของนางยังคงเป็นอิสระ มือบางพยายามผลักไหล่หนาและหัวเขาให้ออกไปจากหว่างขาของนางด้วยความร้อนรน อะไรมากเกินไปก็ย่อมไม่ดี แม้ความรู้สึกเมื่อครู่นั้นจะดีมากแต่ยามนี้กลับรู้สึกทรมานเมื่อเขายังคงไล้เลียไม่หยุดซ้ำยังกระตือรือร้นมากกว่าเดิม เป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกเล่า! เพิ่งเคยได้ใช้ลิ้นหรือไรถึงได้ขยันเลียนัก! 

 

 

" อย่าดิ้น! " 

 

 

อู๋เซียวเอ่ยเสียงแหบแห้งออกมา มือแกร่งพยายามยึดจับตัวนางไว้แน่น พยายามดูดกลืนความเปียกชื้นที่เริ่มเหือดแห้ง 

 

 

" ไม่ดีเลย ไม่เอาแล้ว พอได้แล้ว! " 

 

 

ไฉ่ไฉ่เอ่ยเสียงดังพยายามขยับขา ร่างกายดีดดิ้นพลิกไปพลิกมาอย่างไม่ยินยอม ยึดเอวเป็นจุดหมุนพยายามเบี่ยงตัวดิ้นรนไปมาดุจปลาขาดน้ำ 

 

 

อู๋เซียวขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นนางดีดดิ้นอย่างแรง ผละใบหน้าออกไล้เลียริมฝีปากของตนเองช้าๆ มองดูสตรีที่กำลังหน้าแดงหูแดงมองตนด้วยแววตาหวาดระแวงคิ้วที่ขมวดมุ่นก็ยิ่งขมวดเป็นปม ยังจะกลัวอะไรอีกเล่า เห็นก็เห็นแล้ว จับก็จับแล้ว ลูบก็ลูบแล้ว ขย้ำ ขยี้ บด บี้ ทุกสิ่งทุกอย่างก็ล้วนทำแล้ว จะมากลัวอะไรอีกเล่า! 

 

 

" เนื้อข้าจะหลุดตามลิ้นเจ้าแล้ว! " 

 

 

ไฉ่ไฉ่สองมือปิดบังบุปผาดอกน้อยไว้อย่างแน่นหนาดั่งกลัวว่าเขาจะลงมืออีกครา หากเขายังไม่หยุดชิ้นเนื้อของนางต้องหลุดตามริมฝีปากและปลายลิ้นของเขาเป็นแน่! 

 

 

" เจ้าหรือ? " 

 

 

อู๋เซียวเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ย้อนถามนางออกมา 

 

 

" ย่อมต้องเนื้อข้า! " 

 

 

ไฉ่ไฉ่หลับหูหลับตาตะโกนตอบออกมา ไฉนยังกล้าย้อนถามย่อมต้องเป็นเนื้อของนางสิ จะเป็นเนื้อของเข้าได้อย่างไร! 

 

 

" สตรี คิดให้ดี " 

 

 

อู๋เซียวดวงตาเหลือบมองให้โอกาสนางไตร่ตรองอย่างใจกว้าง ฝ่ามือลูบไล้ไปตามเรียวขานางเรื่อยๆ ไม่รีบร้อน 

 

 

ไฉ่ไฉ่ที่โดนดวงตาเช่นนั้นก็ลอบระย่อ หดคอใช้สมองครุ่นคิดตามวาจา พลันต้องยิ้มแหยๆ ส่งให้ เอ่ยแก้ออกมาเสียงอ่อน 

 

 

" แหะๆ ย่อมนายท่านสิเจ้าคะ นายท่าน " 

 

 

ไฉ่ไฉ่แม้ริมฝีปากจะยิ้มแย้มแต่ในใจกลับลอบนินทาค่อนขอด นางเรียกเขาว่าเจ้าไปตั้งหลายคำไฉนถึงเพิ่งมาคิดเล็กคิดน้อยในยามนี้เล่า 

 

 

" ห้ามลืม " 

 

 

อู๋เซียวยื่นมือไปตบแก้มนางเบาๆ พยักหน้าด้วยความพอใจ สองมือจับเรียวแขนของนางพลางดึงหาเข้าตัว ทำให้ไฉ่ไฉ่ลุกนั่งประจันหน้าจ้องหน้านางเงียบๆ ไม่ได้เอ่ยความอะไรออกมา 

 

 

ไฉ่ไฉ่ที่โดนจ้องหน้าก็เสตาหลบด้วยความรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ พยายามดึงแขนตนเองกลับจากฝ่ามือดุจคีมแกร่ง 

 

 

นิ่งอยู่ครู่ใหญ่เขาก็ยังคงไม่เอ่ยความสร้างความกดดันให้นางยิ่ง สุดท้ายแล้วไฉ่ไฉ่ก็ไม่อาจทนความกดดันเช่นนี้ได้เอ่ยปากออกมาเสียงแผ่ว 

 

 

" อะไรเล่า " 

 

 

" ข้ากำลังรอ " 

 

 

ไฉ่ไฉ่ได้ยินเช่นนี้ดวงตาที่มองเสาเตียงพลางดึงกลับมา พลันสายตาก็สบประสานกับดวงตาคมเข้มที่จ้องมองนางดั่งจะจ้องมองให้ทะลุถึงกระดูกและเส้นเลือด รีบเสตาหลบด้วยความร้อนรนดั่งกลัวว่าจะถูกจับได้ กระแอมไอออกมาเอ่ยถามเสียงอ่อนลงกว่าเดิม 

 

 

" รออะไรเล่า " 

 

 

" รอว่าเมื่อไหร่จะถึงรอบของข้า " 

 

 

ไฉ่ไฉ่ดวงตากลอกไปมาเป็นวงกลม คิดทบทวนว่ารอบของเขานั้นมีความหมายอื่นใดหรือไม่ 

 

 

" เมื่อครู่ที่ข้าทำ... รู้สึกเช่นไร " 

 

 

อู๋เซียวถามพลางมองดวงตากลมโตของนางที่ล่อกแล่กกลอกไปมา ดวงตาวาววับคอยสังเกตนางไม่วางตา 

 

 

" ทำอะไรเล่า " 

 

 

อู๋เซียวมองนางที่แสร้งเฉไฉ ก็ก้มหน้าลงอ้าปากใช้ลิ้นเลียหัวเข่านางคราหนึ่งแทนที่การเอ่ยปาก 

 

 

" ก็... ดี แบบ ปะ... " 

 

 

" เสียว... ไม่ใช่แปลก " 

 

 

เขาเอ่ยขัดนางขึ้นมาทันที ฝ่ามือที่รั้งจับเรียวแขนบางไว้พลันคลายออก ร่างกายแข็งแกร่งกำยำเอนหลังนอนลงราบกับเตียง สองมือประสานเข้ากับท้ายทอย นอนมองนางด้วยท่วงท่าผ่าเผย ดวงตาจ้องมองนางโดยไม่หลบเลี่ยงและไม่ขัดเขิน เสมือนการนอนโดยไร้เสื้อผ้าติดกายนั้นเป็นเรื่องที่ไม่มีสิ่งใดผิดแปลก และการนอนเปลือยกายต่อหน้าสตรีเช่นนางนั้นก็หาใช่เรื่องน่าขัดเขิน ทำได้เป็นธรรมชาติและปกติดียิ่ง 

 

 

นางอยู่มานานเรื่องการแต่งกายหรือการเปลือยกายนั้นก็เฉยชาและหลงลืมไปบ้าง อีกทั้งถงถงที่อยู่ในตำหนักซือซิงก็หาได้แต่งกายเรียบร้อยหมดจด คานบนเป็นเช่นไรคานล่างก็เอนเอียง ถงถงยามที่อยู่ในตำหนักก็แต่งกายไม่ค่อยเรียบร้อย นางล้วนเห็นจนชินชาแล้ว 

 

 

แม้คราแรกนางจะตกใจที่เขาเปลือยกายแต่ก็ไม่ได้ตื่นตระหนกมากนัก อีกทั้งยามนี้เขาและนางก็ล้วนเปลือยกายเช่นกัน ไม่มีสิ่งใดที่ต้องปิดบัง แต่ไม่คิดว่าเขาจะผ่าเผยตรงไปตรงมากว่าที่นางคิดไว้ ดวงตาพยายามมองเรือนร่างของเขาตั้งแต่เหนืออกขึ้นมา พยายามไม่มองต่ำไปกว่านั้นด้วยจิตใจสั่นสะท้านหวามไหว 

 

 

" รอบของข้า " 

 

 

อู๋เซียวเอ่ยออกมาเรียบๆ แต่ใบหน้านั้นดูรื่นเริงกว่าที่เคย ปลายเท้ากระดิกไปมาอย่างรอคอย เอ่ยเน้นย้ำอีกคราเมื่อเห็นนางมองตนจนตาโตเท่าไข่เป็ด 

 

 

" ทำให้ข้า " 

 

 

----------------------------- 

อีบุ๊กออกแล้วนะค้าา 

 

 

 

ตอนนี้อีบุ๊ควางจำหน่ายกับทางเว็ป meb ทางเว็ป Hongsamut และทาง Ookbeeแล้วนะคะ 

ทุกคอมเมนต์และทุกการกดหัวใจและการเพิ่มเข้าชั้น ขอบคุณทุกการสนับสนุนมากจริงๆ นะเจ้าคะ  

------------------------------------------------------ 

ในเดือนธันวาคมเดือนหน้า ทางเพจจะมีกิจกรรมเล็กๆ หากนักอ่านท่านใดไม่อยากพลาดกดติดตามเพจไว้ก่อนเลยน้า จะแจ้งหน้าเพจอีกทีน้า 

ความคิดเห็น