ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 39 : คนรอ....

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.9k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2563 10:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
39 : คนรอ....
แบบอักษร

เช้าวันนี้ทุกอย่างก็ดำเนินเช่นปกติ มันคงจะเรียกว่าปกติได้แล้วล่ะมั้ง เพียงแต่วันนี้ตื่นขึ้นมาแล้วร่วมอาหารเช้ากับคนในบ้านอิศรศวรเพียงเท่านั้น และวันนี้เพียวไผ่ก็ต้องเข้าสถาบันเพื่อตรวจร่างกายด้วย อ่า...พูดถึงการตรวจร่างกาย ช่วงเวลาที่ไปฮันนีมูนที่มัลดีฟส์ไม่ใช่หากนับวันไข่ตกมันยังไม่ใช่แต่ช่วงไข่ตกเป็นช่วงที่กลับมาจากฮันนีมูนต่างหาก และช่วงเวลาที่ผ่านมาเขากับนักรบก็มีอะไรกันโดยไม่ป้องกันเลยสักครั้ง

‘เราเองก็ไม่แน่ใจว่าการมีเพศสัมพันธ์ทางด้านหลังจะทำให้ผู้ชายตั้งครรภ์ได้รึเปล่า แต่เราเอามาจากข้อมูลของคุณอเล็กซ์ที่เป็นผู้ถูกทดลองของดร.ซาร่าเขาบอกว่าก่อนจะรู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์ เขาก็มีความสัมพันธ์ทางด้านหลังเหมือนคู่รักชาย ชายคู่ๆอื่นๆ แต่กลับพบว่าตัวเองตั้งครรภ์ได้’ยังจำประโยคของหมอวีนัสได้ ถึงตอนนี้แล้วเพียวไผ่ได้แต่หวั่นอกหวั่นใจไม่น้อย ภาวนาว่าของไม่ให้ตัวเองตั้งครรภ์ ไม่ว่าจะพูดยังไงเพียวไผ่ก็ยังไม่พร้อมที่จะตั้งครรภ์

 

หากมีอะไรกันกับนักรบครั้งต่อไปเขากินยาคุมเหมือนที่ผู้หญิงกินจะป้องกันได้ไหมนะ

 

เพียวไผ่รู้ดีว่าหากเขาเกิดตั้งครรภ์ขึ้นมา ทีมวิจัยฝีมือดีเหล่านี้จะดูแลเขาเป็นอย่างดี คงจะตรวจร่างกายเขาไม่เว้นแม้แต่สัปดาห์เดียว ตรวจดูการเจริญเติบโตในครรภ์ของเขาไม่เว้นสัปดาห์แน่ เพราะนั่นคือเป้าหมายของการทดลองในครั้งนี้ เมื่อถึงเวลาคลอดแล้ว เด็กคนนั้นก็จะถูกยกเป็นลูกของนักรบเพียงผู้เดียวโดยปริยายและเขาก็จะถือว่าสิ้นสุดสัญญาการเข้าการทดลองกับทีมวิจัยของนักรบด้วยเช่นกัน

 

แต่ถ้าเขาไม่ท้องล่ะ เมื่อครบกำหนดหนึ่งปีแล้วหาข้ออ้างอื่นที่จะได้อยู่กับนักรบต่อล่ะ อย่างนี้มันทำง่ายกว่าให้เขาตั้งครรภ์จริงๆเสียอีก

 

“แล้วแม่จะให้คนทำอาหารโปรดของลูกรอนะตารบ”เสียงคุณหญิงณิชาเอ่ยขณะที่มาส่งเขากับนักรบขึ้นรถเพื่อกลับไปยังสถาบัน ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในเรือนหลังเล็กนักรบบอกเขาว่าหลังจากนี้จะกลับมาอยู่ที่นี่ จะอยู่คอนโดก็ต่อเมื่อเขามีนัดตรวจร่างกายกับทีมวิจัย และจนกว่าเขาจะตั้งครรภ์

เพียวไผ่ตามใจนักรบทุกอย่างขอเพียงได้อยู่ใกล้ๆอีกฝ่ายเพียวไผ่ก็ไม่คิดจะหืออือโต้แย้งใดๆแล้ว หลังจากตรวจร่างกายในวันนี้เสร็จเพียวไผ่ก็คงต้องเข้าไปเก็บของใช้ส่วนตัวบางอย่างที่คอนโด ส่วนเสื้อผ้าหลังจากที่ได้เทียวไปเทียวมากับบ้านอิศรศวรหลายครั้งตอนนี้ในเรือนเล็กก็มีเสือ้ผ้าเขาเยอะแยะแล้ว

 

 

มาถึงสถาบันแล้วเพียวไผ่ก็ตรงไปที่แลปของหมอวีนัสโดยทันที เปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเข้าเครื่องสแกนภาพเสมือนจริงเพื่อให้หมอได้ตรวจร่างกายของตน

 

หลายชั่วโมงกับการที่ร่างกายอยู่ในห้องขาวสว่าเพียวไผ่คงไม่รู้เวลา หากไม่มีนาฬืกาดินิตอลติดผนังไม่ไกล เพียวไผ่มองหมอวีนัสกำลังเพ่งเล็งเครื่องมือฉายสามมิติที่มีภาพสรีระของเขาขึ้นมา เพียวไผ่นั่งเงียบๆ ไม่ได้ทำอะไร มองผ่านกระจกออกไปข้างนอกก่อนจะยกยิ้มให้คนมาใหม่ เป็นนักรบกับดร.นทกรที่เข้ามา ร่างขาวที่ตอนนี้ออกจากเครื่องสแกนแล้วอยู่ในห้องกระจกเพียงคนเดียวมองทั้งสามสนทนากันโดยไม่ได้ยินเสียงหากแต่สีหน้ากลับเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด

 

ผ่านไปราวๆสามสิบนาทีที่เพียวไผ่ยังคงอยู่ในห้องกระจกต่อไป ก่อนที่ร่างกายจะถูกส่งตัวเข้าไปห้องห้องแลปของหมอจีน หมอจีนยังคงทักทายด้วยรอยยิ้มอย่างปกติ ไม่วายบ่นเรื่องดินฟ้าอากาศให้เพียวไผ่เป็นต้องยิ้มออกมา สังเกตว่าหมอจีนดูเหนื่อยเล็กน้อยจนอดที่จะแสดงความห่วงใยไม่ได้จนหมอจีนต้องยกยิ้มกว้าง

“ขอบคุณนะคะ คุณเพียวนี่น่ารักจริงๆเลยน้าา ถ้ามีเจ้าตัวเล็กขึ้นมาคงจะน่ารักเหมือนแม่เลย”

“แม่หรือครับ”เพียวไผ่ถาม หมอจีนก็ชะงัก ก่อนจะยู่ปากเล็กน้อย

“คุณเพียวอยากให้เจ้าตัวเล็กเรียกอะไรคะ”

“ไม่รู้สิครับ เพียวไม่เคยคิด”เพียวไผ่ตอบตามตรง เขาไม่คิด แต่พอมาคิดๆดูแล้ว วันหนึ่งถ้าคลอดออกมาเขาจะถูกเรียกว่าแม่หรือพ่อกันนะ แม่คนอื่นๆเป็นผู้หญิง แต่เขาเป็นผู้ชายแต่กลับให้กำเนิดเด็กออกมา เป็นอย่างนี้แล้ว เด็กคนนั้นจะมีปมติดตัวเหมือนเขาไหมนะ

เขาที่เป็นตัวประหลาด

ถ้าเด็กคนนั้นเกิดมาจะต้องถูกเรียกว่าเป็นลูกตัวประหลาดไหมนะ

 

ไม่อยากให้มีเด็กน้อยที่น่าสงสารมาเกิดกับเขา...

 

 

“หมอขอเจาะเลือดคุณเพียวหน่อยนะคะ”เพียวไผ่หลุดจากภวังค์ เงยหน้าส่งยิ้มให้หมอจีนก่อนจะยื่นแขนไปให้

“เราต้องตรวจดูว่าในร่างกายของคุณเพียวมีฮอร์โมนเปลี่ยนแปลงไหม คุณเพียวรู้ผลตรวจจากห้องคุณหมอวีแล้วใช่ไหมคะ”เพียวไผ่ก็ส่ายหน้า หมอจีนทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย ก็ไม่ได้พูดอะไร เธอเจาะเลือดของเพียวไผ่ก่อนจะใส่ในหลอดเลือด เขียนอะไรบางอย่างบนแท็กซ์ที่หลอดเรียบร้อยก็ขอปัสสาวะจากเพียวไผ่

 

ไม่นานประมาณสามนาทีเพียวไผ่ก็ออกจากห้องน้ำยื่นถ้วยที่มีปัสสาวะของตัวเองให้หมอจีน เธอก็นำไปใส่ในเครื่องมีบางอย่างเพียวไผ่จำไม่ได้ว่ามันเรียกว่าอะไร ทั้งๆที่หมอจีนเคยบอกไว้แล้ว แต่จำได้ว่ามันช่วยวัดค่าระดับน้ำตาลได้

“ช่วงนี้รู้สึกยังไงบ้างคะ”

“ก็ปกติครับ”

“มีอะไรกันบ่อยไหมคะ”เพียวไผ่หน้าแดงฉ่า รู้ดีว่าหมอจีนนั้นถามเขาก็เพื่อเก็บข้อมูลแต่ก็อดเขินไม่ได้ อีกทั้งเมื่อก่อนหน้านี้หมอวีก็สอบถามเขาแล้ว

“ก็.. ทุกวันครับ”

“อืมม โอเคค่ะ”หมอจีนพยักหน้าทำสีหน้าราวกับว่าสิ่งที่ถามนั้นเป็นเรื่องปกติ เขียนบางอย่างลงบนชาร์ตตรงหน้า ก่อนจะเงยหน้ายิ้ม ก่อนจะบอกว่าเสร็จแล้ว ไม่วายบอกว่าตอนนี้ทุกคนรอเขาอยู่ที่แลปของหมอวี เพียวไผ่ก็พยักหน้าเมื่อหมอจีนทิ้งท้ายว่าเดี๋ยวตนจะตามไป

 

 

เพียวไผ่นั่งตัวลีบที่เก้าอี้ตัวใหญ่ในห้องแลปหมอวีนัสไม่ไกลก็มีทีมงานวิจัยร่วมด้วย ภาพเอ็กเรย์มดลูกภายในของเขาเด่นหราอยู่บนจอ เพียวไผ่ก็มองนิ่งๆอย่างครุ่นคิด ภาพมดลูกของเขาตอนนี้กับเดือนก่อนหน้านี้เหมือนกันไม่มีที่ติ หมอจีนเข้ามาแล้วยื่นกระดาษให้หมอวีก่อนจะหันไปส่ายหน้าเล็กน้อยให้นักรบ คนร่างสูงยังคงสีหน้าราบเรียบเช่นเคย ไม่ได้พูดอะไร มีเพียงดร.นทกรที่ยกนิ้วกัดเล็กน้อยราวกับครุ่นคิดอะไรที่หนักอึ้งอยู่ในตอนนี้

“ถ้าเราทำการผสมเทียมล่ะครับ”คราวนี้เพียวไผ่เงยหน้ามองนทกรเต็มๆตา ก่อนจะเข้าใจในประโยคถัดมาจากหมอโมว่า

“ตอนนี้ร่างกายของคุณไม่มีการเกิดปฏิสนธิ พูดง่ายๆเราตรวจพบว่าตอนนี้ยังไม่มีการตั้งครรภ์เกิดขึ้น อีกทั้งฮอร์โมนในร่างกายก็ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง โปรเจสเตอโรนไม่เพิ่มขึ้นทั้งๆที่นับวันหากคุณเพียวไม่ตั้งครรภ์ แต่ก็น่าจะใกล้มีประจำเดือนแล้ว ทำให้คิดว่ามันเป็นผลข้างเคียงจากอะไรรึเปล่า”เพียวไผ่ขมวดคิ้ว

“คุณเพียวได้กินยาอะไรรึเปล่าคะช่วงนี้”หมอจีนถาม เพียวไผ่ก็ส่ายหน้า

“ไม่ครับ ยาที่กินล่าสุดก็คือยาแก้ปวดประจำเดือนที่เพียวให้หมอวีดู เมื่อเดือนก่อนครับ”หมอวีก็พยักหน้า สีหน้าที่เคร่งเครียกและครุ่นคิดทำให้เพียวไผ่นั่งไม่ติด อีกทั้งประโยคจากดร.นทกรก่อนหน้านี้อีกด้วย

“เพียวตั้งครรภ์ไมไ่ด้หรอครับ”

“เปล่าหรอกค่ะ เรายังสรุปไม่ได้ในเมื่อมดลูกของคุณเพียวไม่มีสเปิร์มเข้าไปแม้แต่ตัวเดียว”คราวนี้เพียวไผ่ก็เงยหน้าหันไปมองนักรบอีกคนก็มีสีหน้าเรียบเฉยไม่เปลี่ยน

“ง...งั้นเราต้องทำผสมเทียมหรอครับ”เพียวไผ่ถามเสียงสั่น หน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด

“ไม่ค่ะ ไม่มีทาง”หมอจีนเธอรีบปฏิเสธเพียวไผ่ก็โล่งใจไปเปราะหนึ่ง

“เราจะทำการผสมเทียมไม่ได้หรอกค่ะ หากจะให้เกิดมาจริงต้องให้เกิดมาตามธรรมชาติ การผสมเทียมมันอาจจะเกิดผลเสียร้ายแรงต่อร่างกายคุณเพียวได้ ผลข้างเคียงที่เกิดขึ้นเราก็ไม่รู้ว่าจะเกิดเหมือนที่เกิดในร่างกายผู้หญิงรึเปล่า หากเกิดไม่เหมือนแล้วไม่รู้วิธีการแก้ไข อาจจะเกิดอันตรายกับคุณเพียวได้ ไม่ต้องห่วงนะคะที่ดร.ไนท์หมายถึงคือการผสมเทียมภายนอก แต่นั่นก็ไม่ใช่ทางเลือก เพราะระยะเวลาการเจริญเติบโตของเด็กในครรภ์ผู้ชายคืออีกเป้าหมายหนึ่งที่เราต้องการเก็บผล เราจึงจะให้เกิดการผสมเทียมภายนอกไม่ได้”เธอพูดยาวเหยียดราวกับว่าไม่ต้องการให้เพียวไผ่ลงเหลือข้อกังวลใดๆในใจตอนนี้

“หากร่างกายมีการตั้งครรภ์ตามธรรมชาติ เราเชื่อว่าร่างกายย่อมมีกลไลการป้องกันตัวเองอยู่แล้ว นักวิทยาศาสตร์น่ะก็ยังคงเชื่อว่าธรรมชาติทุกอย่างมีการป้องกันตัวเองอยู่แล้ว ขอแค่ได้พิสูจน์รู้เห็นแจ้งประจักษ์แค่นั้น”หมอโมต่อราวกับเป็นนักกวีมากกว่านักวิทยาศาสตร์ แต่นั่นก็ทำให้เพียวไผ่ยิ่งเบาใจได้อีกหน่อย

 

 

 

เวลาราวๆสามทุ่มเพียวไผ่เพิ่งได้กลับมาถึงคอนโดเพราะต้องอยู่ห้องแลปหมอวีนัสจนถึงค่ำ วันนี้มีการตรวจภายในของเขาในช่วงบ่าย ร่างกายจึงเพลียมากจนนักรบต้องโทรบอกคนที่บ้านว่าคืนนี้คงกลับไม่ได้แล้วจะกลับไปในวันพรุ่งนี้แทน

เพียวไผ่บอกคนร่างสูงว่าจะกลับห้องเดี๋ยวเดียวจึงจะมาห้องนักรบคนร่างสูงก็พยักหน้าไม่ว่าอะไร ตั้งแต่แต่งงานกันมาเพียวไผ่ก็นอนห้องนักรบจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วและเพียวไผ่ก็ชอบให้ความปกติของเขาเป็นแบบนี้

 

 

 

พ้นร่างเล็กแล้วนักรบก็แตะคีย์การ์ดเปิดห้องตัวเองเงียบๆก่อนจะชะงักมองร่างโปร่งที่นั่งอยู่ในห้องอยู่แล้ว

“ทายน์”นักรบเอ่ยชื่อคนที่นั่งรอตนเบาๆ ก่อนจะกดล็อกประตู แล้วไปทิ้งตัวที่ห้องรับแขกกว้างภายในห้องตัวเอง

“มานานแล้วหรอ”คนที่นั่งตรงข้ามส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะยกยิ้มบางๆ ใบหน้าอิดโรยกับแววตาเหนื่อยล้าทำนักรบนั่งนิ่ง

“วันนี้กลับดึกจังครับ”

“เพียวไผ่ต้องตรวจร่างกายน่ะ”คนร่างโปร่งใบหน้าหล่อเหลาระคนหวานหยดพยักหน้าเบาๆก่อนเม้มปากแน่น

“ผลการตั้งครรภ์ออกมาแล้วยังครับ”นักรบก็พยักหน้า ดูเหมือนแววตาอิดโรยจากคนร่างโปร่งจะตื่นตัวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสายตาปกติ

“ผลเป็นยังไงบ้างครับ”

“เพียวไผ่ยังไม่ได้ตั้งครรภ์”ราวกับว่าไม่ใช่เรื่องที่ต้องเก็บเป็นความลับ นักรบเอ่ยบอกทุกอย่างเพียงแค่คนตรงหน้าเอ่ยถาม

“ช่วงนี้งานหนักหรอ”ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่ายบ้าง ทวรรศกรก็พยักหน้าเบาๆ

“ช่วงนี้ทายน์กำลังเข้าร่วมทีมวิจัยกับดร.วัลลภ พี่รบก็รู้ชื่อเสียงเขานี่ครับ”คงเป็นบทสนทนาที่เหมาะแค่กับนักวิจัยเท่านั้นล่ะมั้งที่จะเข้าใจ บทสนทนาภายในห้องกว้างผ่านไปเรื่อยๆ ถึงเรื่องในชีวิตประจำวันบ้างล่ะ เรื่องสัพเพเหระทั่วๆไป การงาน นักรบรินน้ำเย็นใส่แก้วก่อนจะยื่นให้คนร่างโปร่งที่นั่ง ไม่วายเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง

“เราชอบหักโหมงานหนัก เพลาๆบ้าง”

“เหมือนพี่รบไม่โหมงานหนัก”อีกฝ่ายเลิกคิ้วตอบพร้อมรอยยิ้มน่ามอง ใบหน้าดุก็กระตุกยิ้มมุมปากราวกับขบขัน

“พี่รบหาคำตอบจากเรื่องนี้เป็นสิบปี ตอนนี้ก็ยิ่งใกล้คำตอบมากขึ้น งานคงหนักขึ้น”นักรบก็พยักหน้าเห็นด้วย

“หากเพียวไผ่คลอดลูกออกมาได้จริงๆพี่รบก็คงมีเวลาพักผ่อนมากกว่านี้”นักรบไม่ได้ตอบอะไรทำเพียงยักไหล่เบาๆ

“ทายน์อยากให้เพียวไผ่ท้องเร็วๆ พี่รบจะได้รีบหย่า”ทวรรษกรเอ่ยบอก เปรยรอยยิ้มบนหน้าหล่อเหลาเล็กน้อยก่อนจะยกน้ำเย็นในแก้วขึ้นดื่ม ในขณะที่นักรบไม่พูดอะไร หยิบมือถือออกมาเมื่อมีสายเข้า ดูสายที่โทรเข้ามาเงียบๆก่อนจะกดตัดสาย

“งานวิจัยเรื่องนี้พี่คงทำตลอดชีวิตพี่”

“แต่พี่คงไม่คิดจะใช้ชีวิตอยู่กับผู้ถูกทดลองคนนี้ตลอดชีวิตหรอกใช่ไหมครับ”เป็นอีกครั้งที่นักรบไม่ได้ตอบคำถามคนตรงหน้า ทวรรษกรกระตุกยิ้มบางๆราวกับว่ามันเป็นเรื่องขบขันหากแต่แววตากลับเศร้าสร้อย

“หนึ่งปี ทายน์ก็รอพี่รบได้นะครับ”ก่อนจะเอ่ย

“พี่...”

“พี่รบคงไม่เอาคืนทายน์หรอกใช่ไหม”

“……”

“พี่รบรักทายน์จะตาย ไม่อย่างนั้นพี่คงไม่รอคำตอบจากทายน์มาตลอดหลายปีตั้งแต่รู้ความจริง”นักรบเงยหน้าสบตากับดวงตาสวยของคนตรงหน้า รับรู้แรงสั่นจากสายเข้าอีกครั้งก็กดตัดสายอีกครั้ง

“แต่ทายน์ก็ไม่เคยชัดเจนกับพี่”นักรบเอ่ย คนตรงข้ามก็นิ่งเงียบ

“ทายน์ขอโทษ แต่เพราะทายน์กลัวว่าจะมีคนมาทำให้เราต้องเลิกกันอีก”

“ทั้งๆที่พี่ให้คำมั่นกับทายน์ทุกอย่าง”

“พี่รบ”อีกฝ่ายเรียกชื่อนักรบเสียงอ่อน

“ทายน์กลับไปเถอะ มันดึกแล้ว ทายน์ดูเหนื่อยขับรถดึกดื่นมันอันตราย”

“พี่รบยังโกรธทายน์เรื่องที่ทายน์ขอในคืนวันนั้นหรอครับ ทายน์ก็กำลังบอกพี่รบไงครับว่าทายน์รอพี่รบได้ ทายน์ขอโทษที่ทำตัวไม่ชัดเจนมาตลอด”

“ทายน์”

“พี่รบยังไม่ได้รักเด็กคนนั้นใช่ไหมครับ”นักรบไม่ตอบ หันมามองจอที่มีสายเข้าอีกครั้งเป็นสายที่สาม ก่อนจะกดรับสาย

“ว่ายังไง”

“คุณรบครับเพียวเข้าห้องไม่ได้”เสียงจากปลายสายดังขึ้น

“อืม รู้แล้ว กลับห้องไปก่อน พอดีฉันมีธุระต้องจัดการตอนนี้มือไม่ว่างถ้าเสร็จแล้วจะไปตาม”

“ครับ”ก่อนจะกดวางสาย

“เขาดูเป็นเด็กดีจังเลยนะครับ”

“อืม”คนร่างสูงดูจะไม่ปฏิเสธ จนทวรรษกรต้องแค่นยิ้มอีกครั้ง ลุกขึ้นนักรบก็เงยหน้ามองก่อนจะลุกขึ้นตาม ก่อนจะยื่นนิ่งเมื่อร่างโปร่งเดินมาสวมกอดหลวมๆ

“ทายน์ขอโทษที่ให้พี่รบรอทายน์มาตลอด แต่วันนี้ให้ทายน์รอพี่รบบ้าง ทายน์ขอแค่พี่รบไม่เปลี่ยนใจ”เสียงอู้อี้กล่าวกับอกกว้าง นักรบถอนหายใจเบาๆ ยกมือลูบผมนิ่มสีน้ำตาลทองแผ่วเบา ก่อนจะผละออก

“ตัวเราร้อนจี๋เลย พี่เรียกรถไปส่งนะหรือจะให้พี่ไปส่ง”ทวรรษกรส่ายหน้า

“ไม่เป็นไรครับ พี่รบเพิ่งกลับมาเหนื่อยๆ อีกอย่างทายน์ให้คนขับรถมาครับ”นักรบก็พยักหน้าก่อนจะเดินไปส่งชายหนุ่มที่หน้าประตูห้อง ยกยิ้มบางๆให้ก่อนจะขยี้ผมคนร่างโปร่งเบาๆ อีกคนก็ส่งยิ้มแล้วหันหลังเดินออกไป

 

 

นาฬิกาเดินไปเรื่อยๆ ดึกมากแล้วร่างเล็กนอนคว่ำบนพื้นห้องกำลังจัดเก็บรูปที่ไปล้างมาใส่อัลบั้นที่ฝากกันทิมาซื้อมา เพราะไม่มีเวลานั่งใส่ ใบหน้าใสเปื้อนยิ้มเพลงจากทีวีในห้องดังขึ้นก็ร้องคลอเบาๆ ก่อนจะยกยิ้มหัวเราะคิกคักในขณะดูภาพ

“คุณรบดูรูปนี้สิครับ เขาถ่ายตอนเพียวหน้าเหวอ หว้าาา หมดหล่อเลย”หันไปยกรูปในมือให้คนร่างสูงที่นั่งบนโซฟาดู อีกคนไม่ได้พูดอะไร จ้องภาพในมือขาวเงียบๆ เพียวไผ่ก็หันไปสนใจรูปต่อไป ไม่วายหันไปมองคนร่างสูงก็เห็นนักรบหาวหวอด

“คุณรบง่วงแล้วหรอครับ”

“เปล่า”คนร่างสูงปฏิเสธ เพียวไผ่ก็เม้มปาก

“คุณรบไปนอนก่อนก็ได้ครับ รูปอีกเยอะเลย”

“ฉันรอได้”คนร่างสูงตอบเสียงราบเรียบก่อนจะกดเปลี่ยนช่อง เป็นช่องซีนีม่า เพียวไผ่ได้ยินก็ครุ่นคิดก่อนจะจัดการเก็บรูปทุกอย่างใส่กล่องใหญ่พร้อมอัลบัมที่ใส่รูปแล้วและที่เป็นอัลบั้มเปล่าก่อนจะปิดกล่องแล้วมานั่งข้างๆคนร่างสูง คนร่างสูงก็เหลือบหันมามองเล็กน้อย

“เพียวว่าเพียวทำพรุ่งนี้ดีกว่าครับ”

“……”

“เพียวง่วงแล้ว”นักรบก็พยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะกดปิดทีวีจอใหญ่ แล้วตรงไปเข้าห้องนอน เพียวไผ่จึงเดินตามหลังไปติดๆก่อนจะขึ้นเตียงนอนข้างคนร่างสูง ไม่วายขยับตัวแนบชิดกับร่างแกร่ง ก่อนจะพึมพำเสียงเบา

“ฝันดีครับคุณรบ”

“อืม”

 

__________

มันยังไงซิคุณด็อกเตอร์....

 

***โปรเจสเตอโรนคือฮอร์โมนในผู้หญิงที่corpus luteum ผลิตออกมาทำให้ผนังมดลูกหนาตัวขึ้น เพื่อให้เหมาะแก่การฝังตัวของเสปิร์มในมดลูก แต่ถ้าหากว่าไม่มีการฝังตัว ไม่มีการปฏิสนธิ ผนังมดลูกที่หนาตัวนั้นก็จะหลุดลอกออกมาเป็นประจำเดือน ในช่วงที่มีประจำเดือน ฮอร์โมนโปรเจสเตอโรนจะลดลง แต่ฮอร์โมนเอสโตรเจนจะเพิ่มขึ้น

 

ทุกคนโปรดอยากทำนิยายเล่มขายจังอะ แงงงง. อยากลองมีนิยายเล่มเป็นของตัวเอง ทุกคนว่าจะรุ่งหรือร่วงอะ งุงุ

แต่...ก่อนจะทำนิยายขาย ทำยังไงให้นิยายตัวเองแมสสักเรื่องก่อนนนนเจ้าโปรดดด. แงงงงงง. โปรดสัญญานะว่าจะพยายามเขียนให้ดีขึ้นเพื่อให้มีลงานดีๆออกมา หวังว่าวันหนึ่งนิยายตัวเองจะแมสกับเขาบ้าง ฮรุก อยากสัมผัสโมเม้นต์นิยายแมส55555555555555

 

ทุกคนสัญญาว่าจะอยู่กับโปรดไปนานๆนะครับ || เกี่ยวก้อยนะ แม้โปรดจะดองบ่อยก็ตาม แงงง ก็โปรดดรียนหนักนี่ครับ

 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว