นิยายเล่มนี้จะออกเล่มเต็มประมาณต้น ธ.ค. นะคะ ในเว็บธัญจะลงให้อ่านฟรีจนกว่าจะครบเล่ม หลังจากนั้น 3 วัน จะใส่เหรียญจ้า

ชื่อตอน : ตอนที่ 18

คำค้น : นางเอกท้อง พระเอกร้าย อ่านฟรีไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ธ.ค. 2563 00:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18
แบบอักษร

วันนี้นับเป็นวันที่สามแล้วที่คณินหายไปจากชีวิตเธอ นับตั้งแต่คืนนั้นที่เขาบอกรักเธอในบ้านนั่น เขาก็ทำแค่เพียงจูบเบาๆบนหน้าผากนวลของเธอก่อนจะเดินจากไปด้วยรอยยิ้ม ไม่ได้พูดอะไรออกมาให้เธอได้เข้าใจมากกว่านั้น ทิ้งให้เธอต้องยืนกุมหัวใจตัวเองที่เต้นแรงผิดจังหวะอยู่อย่างนั้นเนิ่นนานหลายนาทีกับสิ่งที่เขาพูดออกมา 

เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงบอกเธอแบบนั้น ไม่เข้าใจว่าถ้าเขารักเธอจริงๆ ทำไมเขาถึงไล่เธอออกมาจากชีวิตเขาได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น  

“ตาล ถึงแล้วจ้ะ”  

พี่อ้อ หญิงสาววัยสามสิบเจ็ดที่เป็นลูกน้องของป้าจันทร์รับหน้าที่มาช่วยเธอในวันนี้เอ่ยบอกเมื่อเห็นว่าเธอนิ่งเงียบไปนาน 

“ตาลโทรแจ้งที่งานแล้ว เค้าให้เขาเอาขนมเข้าไปด้านในได้เลยค่ะพี่อ้อ” 

“ตาลรอพี่ตรงนี้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวพี่ไปแลกบัตรเข้าไปด้านใน ไปดูสถานที่ก่อน เสร็จแล้วค่อยมาขนของเข้าไปด้านในกัน ขาตาลยังไม่หายดีเลย รอพี่ตรงนี้แหละ” 

“แบบนั้นก็ได้ค่ะ” 

หญิงสาวรูปร่างสันทัดหันมายิ้มให้วาสิตาเล็กน้อย เธอปรายตาไปมองที่ข้อเท้าของหญิงสาวตัวเล็กข้างกายที่มีผ้าพันข้อเท้าเอาไว้ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วเดินจากไปทันที 

เมื่ออยู่คนเดียวก็ทำให้วาสิตาคิดฟุ้งซ่านเรื่องเดิมๆขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไปโดยไว พยายามมองซ้ายมองขวาเพื่อดูบรรยากาศของสถานที่แห่งนี้เพื่อเบี่ยงเบนความคิดและความรู้สึกของตัวเองให้ได้มากที่สุด เธอค่อยๆเปิดประตูรถลงไปยืนข้างรถอย่างช้าๆ อาการเจ็บแปลบที่ข้อเท้ายังมีอยู่บ้าง แต่เพราะหมั่นทายาและคอยนวดประคบเท้าอยู่ไม่ขาด อาการที่คิดว่าจะเป็นมากก็พลอยดีขึ้นมาตามสมควรจนเธอโล่งใจ เพราะกลัวว่าจะเสียงาน กลัวว่าจะมาทำงานที่นี่ไม่ไหวเพราะรับปากไปแล้ว สุดท้ายเลยต้องพยายามดูแลตัวเองอย่างดีที่สุด เธอไม่อยากพลาด ไม่อยากเสียรายได้มากมายเพียงเพราะความเจ็บของร่างกายเพียงเท่านั้น  

พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นรถยุโรปคันสีดำมันวาวที่แล่นฉิวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ห้วงความคิดหนึ่งเธอคิดว่าเป็นรถของเขา เขาคนที่เข้ามามีบทบาทกับความคิดเธอแทบจะตลอดเวลานับตั้งแต่เกิดเรื่องคืนนั้นขึ้น แต่ด้วยความเร็วที่พุ่งผ่านสายตาไปเพียงไม่กี่วินาทีก็ทำให้เธอไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นักว่ารถตรงหน้าเป็นคันเดียวกัน เพราะเมื่อวันที่เธอเจอเขา เธอเองก็ไม่ทันได้สังเกตว่าทะเบียนรถนั้นเป็นเลขอะไรด้วยเหมือนกัน 

วาสิตาเดินตามพี่อ้อเข้ามาในงานสัมมนาสำคัญของบริษัทแห่งนี้จนกระทั่งถึงห้องเตรียมของที่มีเอาไว้จัดชุดเบรกในยามบ่าย หญิงสาวจัดแจงเอาข้าวของทุกอย่างขึ้นมาเรียงด้วยความคล่องแคล่ว จานใบสวยถูกหยิบขึ้นมาวางตรงหน้า ขนมไทยสามชนิดถูกจัดเรียงอย่างสวยงามบนจานลายครามร่วมสมัยที่ตกแต่งด้วยดอกกล้วยไม้สีสวยอีกเล็กน้อยด้วยความละเมียดละไมจนลงตัว หญิงสาวยืนมองมันอยู่ชั่วครู่ด้วยความพึงพอใจในสีสันของขนมและความสดใหม่สวยงามของดอกไม้ มั่นใจเหลือเกินว่าทางเจ้าของงานจะต้องประทับใจแน่ๆกับความสวยงามที่ค่อนข้างจะลงตัวลงตัวบนจานขนมนี้ที่เธอตั้งในทำมันขึ้นมา 

“น้องตาลคะ พี่จะรบกวนให้ช่วยยกจานขนมออกไปเสิร์ฟท่านประธานกับภรรยาของท่านกับพี่หน่อยได้มั้ยคะ”  

เจ้าหน้าที่สาวที่เคยไปติดต่อเธอที่บ้านนามว่าพี่ตุ๊กเดินเข้ามาบอกหญิงสาว เมื่อเห็นว่าจวนจะได้เวลาพักเบรกในช่วงบ่ายแล้ว เธอได้รับคำสั่งจากเจ้านายมาอีกทีว่าอยากให้คนที่เอาขนมมาส่งเดินออกไปเสิร์ฟขนมด้วย แม้ว่าจะไม่เข้าใจว่าเจ้านายต้องการอะไรที่จู่ๆก็มาเปลี่ยนแปลงคำสั่งแบบนี้ก็ตาม ทั้งที่เมื่อวานก็บรีฟทุกอย่างไปแล้ว แต่พอเห็นรายชื่อที่เธอแจ้งไปว่าทีมงานที่มาจากข้างนอกมีใครบ้าง คำสั่งแบบสายฟ้าแลบก็ทำให้เธอต้องมาตามวาสิตาอยู่ตรงนี้แหละ  

“ว่าไงจ๊ะ ตาลเดินออกไปไหวมั้ย?” พี่ตุ๊กถามย้ำ 

“คือ...” 

“พอดีภรรยาท่านประธานชอบขนมที่พี่แบ่งเอาไปให้ท่านชิมน่ะ ท่านอยากเจอคนทำหรือไม่ก็คนที่เตรียมขนมมา”  

“แต่ตาลไม่ใช่คนทำขนมนะคะพี่ตุ๊ก” 

“แต่เราก็เป็นคนชงน้ำสมุนไพรทั้งหมดไม่ใช่หรือจ๊ะ นี่ภรรยาท่านประธานออกปากชมไม่ขาดเลยนะว่าน้ำอัญชันมะนาวของน้องตาลน่ะหอมมาก พี่เห็นว่ายังไงเราก็เป็นหลานของคนที่ทำขนมอยู่แล้ว ออกไปเจอท่านหน่อยก็น่าจะดีนะ เผื่อคราวหน้าท่านมีงานที่ไหนแล้วจะได้มาสั่งขนมกับเราอีกไง” คนที่ได้รับคำสั่งมาพยายามหว่านล้อมหญิงสาวตรงหน้าเต็มที่ 

“แบบนั้นก็ได้ค่ะ แต่ตาลรบกวนพี่ตุ๊กช่วยถือถาดขนมไปด้วยได้มั้ยคะ เดี๋ยวถาดน้ำดื่มตรงนี้ตาลยกออกไปเอง” 

“เดี๋ยวพี่ให้น้องทีมงานยกออกไปแทนดีกว่า ตาลยังเจ็บขาอยู่ เดินตามพี่ออกมาก็พอจ้ะ” คนพูดยิ้มให้หญิงสาวเล็กน้อย พร้อมกับค่อยๆหมุนตัวเดินจากมาทันที 

วาสิตาถอนหายใจพรืดออกมา หญิงสาวก้มมองตัวเองเล็กน้อย สำรวจความเรียบร้อยของตัวเองเบื้องต้นเสร็จก็ค่อยๆเดินตามหญิงสาวคนเดิมออกมา ไม่ทันได้ฉุกคิดว่ามันจะมีเจ้าของงานที่ไหนกัน ที่อยากจะคุยกับเธอนักหนาแบบนี้น่ะ! 

ภาพของสองสามีภรรยาที่นั่งอยู่ตรงหน้าทำให้หญิงสาวชะงักเท้าแทบจะทันที เสียงประตูห้องที่ปิดลงทำให้คนที่หยุดยืนแข็งทื่ออยู่ข้างประตูสะดุ้งเล็กน้อย และนั่นก็เป็นจังหวะเดียวกับที่คนบนโซฟาตรงหน้าหันมาสบตากับเธอเข้าอย่างพอดิบพอดี มันจะเป็นไปได้ยังไง ทำไมเรื่องบังเอิญแบบนี้มันถึงได้เกิดกับเธอบ่อยนักนะ! 

คุณอนันต์และคุณคะนึงนิจ พ่อและแม่ของเขา!  

“ตาล! ใช่ตาลจริงๆด้วย!” มารดาของคณินรีบลุกขึ้นยืนทันที ดีใจเหลือเกินที่ได้เจอหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง 

เสียงเรียกนั่นเองที่ทำให้หญิงสาวที่กำลังตกใจค่อยๆถอยหลังกลับทีละนิดโดยอัตโนมัติทันที นี่มันเรื่องบังเอิญจริงๆใช่มั้ย...ทั้งที่มันไม่น่าเป็นไปได้ ไม่น่าเป็นไปได้ที่บุคคลสองท่านตรงหน้าจะมาอยู่ที่นี่ได้! และที่สำคัญคือเธอยังไม่พร้อมที่จะเจอพ่อแม่ของเขาในวันนี้ ไม่พร้อมที่จะตอบคำถามอะไรทั้งนั้นด้วย!! 

คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงหมุนตัวกลับ เตรียมจะเดินหนีออกไปจากห้องรับรองนี้ แต่ยังไม่ทันได้ทำอย่างใจ ร่างบางก็หมุนตัวไปชนเข้ากับอกแกร่งของใครอีกคนเข้าเสียก่อนจนทำให้เธอต้องยุติความคิดทุกอย่างลงอย่างนิ่งสนิท 

“จะหนีไปไหนอีก?” เสียงทุ้มถามขึ้นมาเบาๆ ทำให้คนฟังได้แต่เบิกตากว้างด้วยความตกใจ 

ความคิดเห็น