ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 60

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2563 18:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3
แบบอักษร

ตอนที่3

 

 

พาร์​ท​วีร์

 

"พี่กันต์จะไปไหนอะพี่" ผมเดินเข้าบ้านมาในเช้าวันหยุด​ก็เจอพี่กันต์กำลังลงมาจากชั้นบนพอดี​เลยเอ่ยทักขึ้น

"จะพาเด็กดีออกไปซื้อของ​ แล้วนี่แกเพิ่งกลับมาเหรอ" พี่กันต์ถามผมกลับมา

"ครับ​ เมื่อคืนนอนบ้านไอโค้กนะพี่" ผมตอบพี่กันต์กลับไป

"เด็กดีเสร็จแล้วฮะ​ คุณใหญ่​ อ้าวคุณเล็กสวัสดีฮะ" เสียงเด็กดีดังมาจากทางหน้าประตู​ ผมจึงหันไปมอง

"จะไปไหนกันเหรอเด็กดี" ผมหันไปถามไอตัวเล็ก​ ที่เดินยิ้มแป้นเข้ามา

" คุณใหญ่จะพาเด็กดีไปซื้อของฮะ" เด็กดีตอบ

" ไปกันเถอะเด็กดี​ แกจะไปด้วยกันไหมเจ้าวีร์" พี่กันต์หันมาถามผม​ แต่ปฏิเสธไป

"ตามสบายพี่ ผมว่าจะขึ้นไปนอนหน่อย​ เมื่อคืนเล่นเกมส์ดึก" พี่วีร์ทำเพียงพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้​ แล้วก็พาเด็กดีเดินออกไป​ ก็ตามใจแบบนี้ไง​เด็กดีถึงได้ทั้งรักทั้งหลง ผมส่ายหน้าแล้วยิ้มคนเดียว​ ก่อนจะเดินขึ้นมาบนห้องนอนของตัวเอง​

นี่ก็เก้าโมงแล้ว​ ปกติข้าวโพดจะโทรหาผมหรือไม่ก็จะไลน์หาผมทุกเช้า​ แต่วันนี้ยังไม่มีสายเรียกเข้าเลยสักสาย​ หรือว่ายังไม่ตื่น​ ช่างเถอะ​ เดี๋ยวคงโทรมาเอง​ ผมเลิกคิดเรื่องข้าวโพด​ แล้วล้มตัวลงนอนไม่นานก็หลับไป​ ตื่นขึ้นมาอีกทีก็บ่ายแก่ๆ​ จึงลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว​ แล้วเดินมาหยิบโทรศัพ​ท์

"ฉิบหาย! แบตหมด​ ซวยแล้วกู" ผมลนลานหาสายชาร์จทันที

"ง้อกันยาวแน่ๆ​ งานนี้" ว่าทำไมไม่โทรมา​ ที่แท้แบตผมหมด​ แล้วก็ไม่รู้ว่าหมดตั้งแต่ตอนไหนด้วย

 

ติ้ง

 

ติ้ง

 

ติ้ง

 

ติ้ง

 

ติ้ง

 

ติ้ง

 

ติ้ง

 

ติ้ง

 

 

พอเปิดเครื่องได้​ ทั้งเสียงแจ้งเตือนไลน์​ แจ้งเตือนข้อความ​ และสายไม่ได้รับ​ ดังติดๆกันเป็นสิบๆครั้ง​ ผมรีบกดเบอร์โทรกลับอย่างไว

 

ตรูดดดดด​ ตรูดดดดดด

 

ติ๊ด​ ติ๊ด​ ติ๊ด

 

โทรติด​ แต่​อีกฝ่ายกดตัดสาย​ ผมเลยกดโทรใหม่

 

ตรูดดดดดด​ ตรูดดดดดดด

 

ติ๊ด​ ติ๊ด​ ติ๊ด

 

แล้วก็เหมือนเดิม​ น้องตัดสายผม​ ผมจึงเปิดเข้าไปในไลน์

 

เมื่อวาน

ข้าวโพด​ : นอนยัง​ 23: 45​น.

 

วันนี้

ข้าวโพด​ : งั้นฝันดีน่ะครับ​ 00:09น.

ข้าวโพด : พรุ่งนี้โพดโทรหานะ​ 00:10น.

ข้าวโพด​ : ทำไมไม่รับโทรศัพท์อะ​ 07:34น.

ข้าวโพด​ : ถ้าตื่นแล้วโทรหาโพดด้วย​ 08:12น.

ข้าวโพด​ : ทำไมโทรไม่ติด​ 08:50น.

ข้างโพด​ : อยู่​ไหน​ กับใคร? 09:41น.

ข้าวโพด​ : โพดไม่สนุกนะ​ 10:06น.

ข้าวโพด​ : เออ​ หายไปให้ตลอดเลย​ 10:10น.

 

และนั้นเป็นข้อความสุดท้าย​ ที่น้องส่งมา​ ผมยกมือขึ้นมากุมขมับเลย​ ใครมันปิดเสียงมือถือผมวะ​ น้องโทรมาตอนไหนผมไม่รู้เลย​ แถมแบตดันมาหมดโดยไม่รู้ตัวอีก​ ทำไงดีวะ

 

นี่ก็เกือบอาทิตย์แล้วครับที่ผมไม่ได้คุยกับข้าวโพดเลย​ โทรไปน้องก็ไม่รับสายผม ไลน์ไปหาน้องอ่าน​ แต่ก็ไม่ตอบ​ ไปหาที่บ้านก็ไม่ยอมออกมาเจอ​ จะไปดักเจอที่โรงเรียนผมก็ไม่มีเวลาว่าง​ ถามเด็กดีว่าน้องเป็นยังไงบ้าง​ เด็กดีก็บอกว่าสบายดี​ไม่มีอะไรผิดปกติ​ ผมจะเป็นบ้าอยู่แล้วครับ

"มานอนทำอะไรตรงนี้เจ้าวีร์" ผมนอนเอาแขนก่ายหน้าผาก​อยู่บนโซฟา​ พี่กันต์คงเห็นเลยเดินเข้ามาถาม

"เห้อ​ เบื่อวะพี่​ โพดยังไม่ยอมรับสายผมเลย" ผมถอนหายใจ​ แล้วบ่นให้พี่กันต์ฟัง

"สมน้ำหน้า​ มัวแต่หวงเล่นเกมส์​ ระวังเถอะ​ ละเลยเค้าบ่อยๆ​ เค้าจะหนีไปมีคนใหม่​ ชอบก็บอกว่าชอบ​ รักก็บอกว่ารัก​ ชักช้าระวังหมาจะคาบไปแดก" กลายเป็นพี่วีร์บ่นผมแทน

"ผมไม่ได้ละเลยซะหน่อยพี่​ ก็ไอผักดิ มันกวนตีน​แอบปิดเสียงมือถือผม​ น้องโทรหาผมเลยไม่ได้รับสาย​แมร่ง" ผมบ่นออกมาอีก​ คิดแล้วอยากจะบีบคอไอผักจริงๆ

" แล้วนี่​ทำไมวันนี้พี่กลับบ้านเร็วละ​ ไม่ไปรับเด็กดีที่โรงเรียนเหรอ​ ผมไปด้วยดิ​ จะไปหาข้าวโพดด้วย" ผมเปลี่ยนมาเป็นอ้อนพี่กันต์แทน

" นี่แกไม่รู้จริงเหรอเจ้าวีร์" พี่กันต์พูดแค่นั้น​ แล้วมองหน้าผมนิ่ง​ๆ ผมก็ทำหน้างงๆ

"อะไรของพี่​ แล้วผมต้องรู้อะไร" ผมก็ถามกลับไปอย่างสงสัย

" เด็กดีไปค่ายที่ชลบุรี​ และที่สำคัญ ข้าวโพดก็ไปด้วย" พี่กันต์พูดไม่ทันจบ​ ผมก็ผุดลุกขึ้นทันที

"งั้นไปชลบุรีกันพี่​ ไป​ลุกเร็ว" ผมฉุดแขนพี่กันต์ให้ลุกขึ้นจากโซฟา

"เออ​ ฉันขึ้นไปเอาของก่อน​ แกก็ไปเตรียมตัวไป" ผมไม่รอช้า​รีบวิ่งขึ้นมาบนห้องแล้วกวาดเสื้อผ้าจากในตู้มาใส่กระเป๋า​ แต่พอลงมาข้างล่าง​ ก็เห็นว่าพี่กันต์ออกรถไปแล้ว​ ผมก็วิ่งไปที่รถของตัวเองแล้วขับตามออกไปติดๆ​

 

 

ใช้เวลาขับรถเกือบๆสองชั่วโมง​ เราก็มาถึงรีสอร์ทที่น้องๆมาเข้าค่าย​

" อย่าเพิ่งแสดงตัว​ แอบดูไปก่อน" พี่กันต์บอก​เมื่อเห็นว่าน้องๆกำลังเล่นน้ำทะเลกันอยู่ ผมก็เห็นด้วย​ เราเลยแอบดูกันอยู่ห่างๆ​ ตลอดเวลา​ ข้าวโพดจะอยู่แค่กับเด็กดี​ ซิวและเจแปน​ ไม่ค่อยได้สนใจคนอื่น​ ผมเห็นน้องเดินขึ้นฝั่งมานานแล้ว​ แต่เด็กดียังเล่นน้ำทะเลอยู่ สักพักก็คงเดินไปตามเด็กดี​ และไม่นานผมก็เห็นเด็กดีวิ่งไปทางบ้านพัก​ โดยมีเพื่อนสามคนที่เหลือวิ่งตามไป

" พี่กันต์​ เดี๋ยวคืนนี้ผมแยกข้าวโพดไปนอนกับผมนะ​ พี่แจ้งผู้ดูแลให้ผมด้วย" พี่กันต์พยักหน้ารับ​ เราเดินตามเด็กๆไปเงียบๆ​ พอสบโอกาสผมก็เดินเข้าไปประชิดตัวน้อง

"อื้อออออ" ผมปิดปากข้าวโพดไว้​ เมื่อเห็นว่าน้องจะส่งเสียงร้อง

"ชู่ววววว ถ้าไม่อยากให้เพื่อนตกใจ​ ก็เงียบไว้" ข้าวโพดเลิกดิ้น​ แล้วก็เดินตามผมมาแต่โดยดี​ ผมพาน้องมายังห้องพักที่เปิดไว้ก่อนหน้านี้

 

" มีไรก็รีบพูดมา จะกลับไปหาเพื่อน" หมับ​ ผมดึงอีกคนมากอดไว้แน่น

"คิดถึง" ผมพูดแค่​นั้น​ แล้วทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ

"ทำแบบนี้ทำไมวะ" แล้วก็เป็นข้าวโพดที่ทนความเงียบไม่ไหว​ จนต้องพูดขึ้นมาก่อน

" ขอโทษ" ผมพูดขึ้น​ อีกคนก็เงียบไปอีกครั้ง

" ไอผักมันแกล้ง​ มัดปิดเสียงโทรศัพท์​พี่ไว้​ พี่ไม่รู้ว่าโพดโทรมา​ ขอโทษนะครับ" ผมอธิบายให้น้องฟัง​

"แล้วพี่ไม่คิดจะโทร​หรือจะทักหาโพดบ้างหรือไงวะ​ อยู่ๆพี่ก็หายไป​ โทรไม่รับ ไลน์ไม่ตอบ​ พี่รู้ไหม​ว่าโพดคิดยังไง​ รู้สึกยังไง​ พี่อยู่กับใคร​หรือพี่ทำอะไรอยู่กับใคร​โพดไม่รู้เลย" ข้าวโพดพรั่งพรู​ความรู้สึกที่เก็บไว้ออกมา​ ไหล่น้องเริ่มสั่น

"พี่ไม่มีอะไรจะแก้ตัว​ พี่ขอโทษ​ ยกโทษให้พี่นะครับ" พอผมพูดจบ​ ข้าวโพดก็สะอื้นออกมา

" พี่แมร่ง​.... ฮึก​ พี่คิดยังไงกับโพดกันแน่​ ทำไมบ้างครั้งพี่ก็ดูเหมือนจะให้ความสำคัญ แต่ทำไมบางครั้ง​ พี่ก็ทำเหมือนไม่แคร์โพดเลย​ ฮืออ" ผมทั้งกอด​ ทั้งปลอบ​ ให้น้องหยุดร้อง

" พี่ไม่ดีเอง​ ที่ทำให้เสียใจ​ แต่พี่ไม่เคยไม่แคร์โพดเลยนะครับ" ผมพูดปลอบ

"หยุดร้องน่ะครับ​ วีร์ไม่อยากให้โพดร้องไห้​ วีร์ขอโทษนะ​ วีร์จะไม่ทำผิดแบบนี้อีกแล้ว​ ยกโทษให้วีร์นะ" ข้าวโพดร้องไห้หนักกว่าเก่า​เมื่อได้ยินผมพูดแบบนั้น​ ผมกอดแล้วโยกตัวน้องไปมา​ จนอีกคนค่อยๆคลายสะอื้น

" ไม่ได้แอบไปมีแฟนใช่ไหม" ผมหัวเราะออกมาเบาๆ​ น้องเลยทุบมาบนอกผม

" หึงเหรอ" ผมแซว​ เลยโดนทุบมาอีกที

" โพดยังไม่หายโกรธนะ " เมื่อน้องพูดแบบนั้น​ ผมจึงดึงน้องเข้ามากอดอีกครั้ง

"หายได้แล้ว​ โกรธนานไม่ดีหรอก​ ไม่ได้เจอหน้าเป็นอาทิตย์​ ไม่คิดถึงกันเหรอ" ผมถาม​ แต่ข้าวโพดไม่ได้ตอบอะไร​ น้องทำเพียงแค่พยักหน้ากับอกผม​ แล้วยกแขนขึ้นมากอดตอบผม

"ดีกันนะ" ผมพูดจบก็หอมลงไปบนหัวข้าวโพด​ น้องก็พยักหน้ารัวๆกับอกผมเหมือนเดิม

"อย่าให้มีอีกนะ​ ถ้าหายไปแบบครั้งนี้อีก​ จะไม่ให้อภัยอีกแล้ว" ข้าวโพดใช้หน้าผากเคาะมาบนอกผม

"ครับ​ ไม่มีแล้วครับ​ จุ๊บ" ผมจุ๊บลงไปเบาๆ​บนหน้าผากขาวเนียนของน้องแล้วรีบผละออก​ ข้าวโพดเขินหน้าแดง​ แล้วหันหน้าหนีไปทางอื่น

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

 

พาร์​ท​ข้าวโพด

 

" เจอกันที่โรงเรียนนะ​ บ๊ายบาย" พี่วีร์กับผมมาส่งซิวกับเจแปนที่คอนโด เพราะเราเพิ่งกลับมาจากค่ายที่ชลบุรีด้วยกัน

"แวะหาไรกินก่อนนะ" ผมบอกพี่วีร์​หลังจากที่ขับรถออกมาจากคอนโดของซิวแล้ว

"อยากกินไร" พี่วีร์ถามผม

"อะไรก็ได้" ผมตอบกลับ

"เอาที่โพดอยากกิน​เลย ให้พี่เลือก​เดี๋ยวก็ไม่ถูกใจอีก​ เลือกมาเองเลย" พี่วีร์ตอบกลับมา

"ส้มตำไหม" ผมเสนอ

"ได้ครับ​ งั้นไปร้านแถวบ้านไอโค้ก​ เดี๋ยวเราแวะซื้อ​ แล้วไปกินที่บ้านมัน​ โพดโอเคไหม" พี่วีร์ตอบกลับมา​ ผมก็โอเค

 

หลังจากที่แวะซื้อของกินเสร็จเราก็ขับรถตรงมายังบ้านของพี่โค้ก​ ที่ตัวผมเองก็มาบ่อยอยู่เหมือนกัน​ มาถึงพี่วีร์ก็บีบแตรดังลั่น​ และพี่ผักก็เป็นคนวิ่งออกมาเปิดประตูรั้วให้พี่วีร์ขับเข้ามาจอดด้านใน

" มาพี่ช่วย" พี่ผักเดินมาช่วยผมถือของ

"ทำเหมือนบ้านตัวเองเลยนะมึง" พี่วีร์หันไปจิกกัดกับพี่ผัก

"ระวังไว้เถอะมึง​ เผลออีก รอบนี้กูจะขโมยมือถือมึงไปทิ้ง​ ฮ่าๆๆๆ" พูดจบพี่ผักก็วิ่งหนีเข้าบ้านไป

"ไอผัก​ ไอสัส​ กวนตีน" แล้วพี่วีร์ก็วิ่งไล่เตะพี่ผักเข้าไปในบ้าน

" ตีกันเหมือนเด็ก" ผมส่ายหัวให้กับทั้งสองคน​ แล้วเดินตามหลังเข้าไป

"ข้าวโพดนั่งเลย​ เดี๋ยวที่เหลือพี่จัดการเอง​ เจ้ามือรอกินอย่างเดียวพอ" พี่ผักพูดจบก็เข้าไปหยิบจานหยิบช้อนออกมาแล้วเทอาหารใส่จาน​

" กูคนจ่ายตังค์​ งั้นกูก็รอกินอย่างเดียวเหมือนกัน​ ส่วนมึงเป็นทาส" พูดจบพี่วีร์ก็ผลักหัวพี่ผักไปหนึ่งครั้งอย่างแรง​ พี่ผักหันมาจะด่าพี่วีร์​ แต่ผมห้ามไว้ก่อน​ เดี๋ยวก็ไม่ได้กินกันพอดีหรอก

" อ้าว​ มาถึงกันแล้วเหรอ​ พอดีกูกับไอกรออกไปซื้อเบียร์มา ส่วนไอเงินใกล้ถึงแล้ว​ "เจ้าของบ้านมาถึงก็จัดแจงเอาน้ำแข็งที่ซื้อมาไปใส่กระติก​ แล้วมานั่งร่วมวงกับพวกเรา​ ส่วนพี่มังกรก็เดินขึ้นไปชั้นสอง​แล้วก็ลงมาพร้อมกีต้าร์​อีกหนึ่งตัว

"มาถึงพอดีเลยนะมึง​ พวกกูกำลังจะกินกันพอดี" พี่วีร์ทักพี่เงินที่เพิ่งมาถึง​ เมื่อทุกคนนั่งลงประจำที่​ เราก็เริ่มจัดการอาหารตรงหน้าทันที

 

 

 

 

 

 

 

________________________________________________________________________________

 

 

มีแอบจุ๊บนะ​ พี่วีร์

บอกรักสักทีเถอะ

 

 

 

 

 

 

 

เจอกันตอนต่อไปนะคะ

 

ขอบคุณกำลังใจจากทุกคนนะคะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น