ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 15 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 15 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2559 22:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

#

 

 

 

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 15

 

 

Part writer

 

            สายฟ้าและวายุเดินขึ้นห้องโดยไม่รอร่างบางเลยแม้แต่น้อย เพราะความโมโหที่เห็นเมียตัวเองโดนผู้ชายคนอื่นหอมแก้ม พวกเขาพยายามใจเย็นแต่มันก็เกินจะทน ยิ่งคำพูดก่อนหน้าของชายผู้นั้น ยิ่งทำให้ทั้งสองโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ

 

          พวกคุณคงจะไม่ใช่แค่เพื่อนหรือพี่น้องของน้ำสินะครับ

 

          ‘ผมแค่อยากบอกพวกคุณว่าดูแลน้ำให้ดีๆ ถ้าทำน้ำร้องไห้เมื่อไหร่ละก็ ผมจะมาพาคนของผมกลับ

 

          ‘ผมกับน้ำ เรารักกันมาก

 

          พวกเขาไม่รู้ว่าน้ำคิดยังไงกับผู้ชายคนนั้น เชื่อใจน้ำแต่ก็ไม่ไว้ใจผู้ชายที่ชื่อบาสนั้นอยู่ดี ยิ่งพอมาเห็นน้ำให้ผู้ชายคนนั้นหอมแก้มโดยไม่ขัดขืนแล้ว ความโกรธที่พยายามเก็บไว้ก็ประทุออกมา

 

            ปึงงงง

 

            เสียงปิดประตูอย่างแรงโดยไม่ต้องกลัวว่ารบกวนแขกคนอื่นๆ เพราะชั้นนี้มีแค่ห้องเขาเท่านั้นเขาเท่านั้น ไม่นานก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามาอีกครั้งไม่ได้รุนแรงเหมือนครั้งแรก ทำให้พวกเขารู้ว่าน้ำได้เข้ามาแล้ว

 

            “พะ พี่สายฟ้า พี่วายุ โกรธอะไรผมเหรอครับ”เด็กหนุ่มเดินเข้ามาอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมทั้งสองคนถึงได้ทิ้งเขาไว้ด้านล่าง

 

            “...”ทั้งสองพยายามสงบสติอารมณ์ เพื่อจะไม่รุนแรงกับคนตรงหน้า

 

            “พะ พี่ครับ”

 

            “...”

 

            “ฮึก พะ พี่ โกรธ อะ ไร ฮึก”เด็กน้อยที่ไม่คิดว่าจะร้องไห้กลับน้ำตาไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้

 

            เขาไม่อยากถูกพี่ๆทั้งสองเมินใส่ ท่าทางเย็นชาแบบนี้มันเหมือนครั้งแรกที่พวกเราเจอกัน แต่ตอนนั้นร่างบางยังไม่ได้ตกหลุมรักคนตรงหน้าเลยไม่ได้เสียใจขนาดนี้

 

            “น้ำเป็นอะไรครับ”ร่างแกร่งของทั้งสองเมื่อเห็นว่า ร่างบางตรงหน้าร้องไห้ อารมณ์โมโหเมื่อสักครู่ก็แทบจะหายไปทันที ไม่ไหว พวกเขาแพ้น้ำตาของคนตรงหน้าคนนี้

 

            “ฮึก ก็ พวก พี่ โกรธ ฮึก ผม”ร่างบางพูดออกมาพยายามกลั้นเสียงสะอื้นไว้เต็มที

 

            “พวกเราขอโทษครับ เราไม่ได้โกรธตัวเล็กนะ แค่โมโหไอ้เวรนั้นนิดหน่อย”สายฟ้าพูดปลอบพลางลูบหลังน้ำให้คลายสะอื้น

 

            “จริง นะ”

 

            “ครับ พวกเรารักน้ำที่สุด จะโกรธน้ำได้ยังไงกัน”วายุพูดขึ้นมาอย่างปลอบประโลม แต่หารู้ไม่ว่าคำพูดนี้กลับทำให้คนตรงหน้า หน้าร้อนแทบจะระเบิด

 

            “พะ พี่ พี่วายุพูดว่าอะไรนะครับ”ร่างบางถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจถึงแม้จะเขินขนาดนี้ก็เถอะ

 

            “พี่สายฟ้ารักน้ำนะครับ”

 

            “พี่วายุรักตัวเล็กนะ”

 

            ทั้งสองพูดออกมาพร้อมกัน ยิ่งทำให้ร่างบางที่เขินอายอยู่แล้ว แทบจะซุกแผ่นดินหนี หัวใจเต้นแรงเหมือนจะทะลุออกมาเสียให้ได้

 

            “หึหึ”สายฟ้าหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อน้ำทำหน้าตกใจ ได้น่ารักมากๆ แล้วยิ่งเสียงหัวใจที่ดังจนเขาได้ยินนั้นอีก

 

            “แล้วน้ำละครับ รักพวกพี่ไหม”วายุพูดถาม แล้วทำสายตากรุ้มกริ่มใส่น้ำ

 

            “ผะ ผม ผม อ๊ะ”ก่อนที่เด็กหนุ่มจะพูดอะไร เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน

 

            “สวัสดีครับ คุณแม่”เด็กน้อยรีบหยิบโทรศัพท์แล้วเดนเข้าห้องไปเพราะเขินอายที่จะต้องตอบคำถามพี่ๆทั้งสองคน

 

            หนูน้ำ เป็นยังไงบ้างจ้ะไม่โทรมาหาแม่บ้างเลยคุณหญิงรัศมีพูดด้วยน้ำเสียงติดงอน

 

            “อ่าคุณแม่ครับน้ำขอโทษ น้ำก็คิดถึงคุณแม่จังเลย”

 

            ‘ว่างๆมาเยี่ยมแม่บ้างสิจ้ะ พาตาสายฟ้า กับตาวายุมาด้วย

 

            ”เอ่อ ได้ครับคุณแม่”น้ำตอบรับคุณหญิงไป ทำไมนะพอได้ยินชื่อของพี่สองคนนี้ หัวใจทีเต้นในจังหวะปกติแล้วกลับเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง เขานี่มันบ้าจริงๆเลย

 

            เออ แม่จะโทรมาถามว่าทำไมวันนี้ ตาลูกชายแม่สองคนนั้นถึงไม่ไปทำงานละจ้ะ

 

            “เอ๊ะ พี่ๆเขาบอกว่าวันหยุดนิครับ”

 

            หาเรื่องอู้งานอีกละสิ พวกเขาไม่มีวันหยุดหรอกจ้ะ แม่ฝากเตือนๆพี่เขาด้วยนะ เดี๋ยวนี้ชักจะเอาใหญ่

 

            “เอ่อ ครับคุณแม่”แล้วน้ำก็คุยกับคุณแม่ของตนไปเรื่อยๆ จนวางสายไป

 

            ร่างบางหันไปมองนาฬิกาอีกครั้งก็เห็นว่าเป็นเวลาบ่าย 3 โมงแล้ว เด็กหนุ่มตัดสินใจเดินออกไปนอกห้องเพื่อจะทำอาหารเย็น แต่ภาพที่เห็นทำให้ต้องยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้

 

            ร่างของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้องกำลังขะมักเขม้นอยู่ในครัว มือหนึ่งกำลังถือโทรศัพท์เหมือนดูอะไรบางอย่าง อีกมือก็กำลังคนอาหารในหม้อไปด้วย อีกคนหนึ่งก็กำลังตอกไข่ใส่ชามขนาดกลาง แต่ดูเหมือนว่าการตอกไข่จะยุ่งยากเหลือเกิน

 

            “ทำอะไรกันอยู่ครับ”ร่างบางที่เดินมายืนอยู่ที่ประตูห้องครัวเอ่ยถามออกมา

 

            “อ้าวน้ำ พี่กำลังทำมื้อเย็นให้เรากินไง”สายฟ้าหันมาพูดแล้วก็กลับไปตอกไข่เหมือนเดิม

 

            เด็กหนุ่มส่ายหัวอย่างไม่แน่ใจว่ามื้อนี้จะกินได้รึเปล่า

 

            “ให้ผมช่วยไหม”

           

            “ไม่ต้องครับเดี๋ยวพวกเราทำเอ น้ำไปรอที่ห้องนั่งเล่นเถอะ” เมื่อได้ยินดังนั้นน้ำก็เดินออกจากครัวอย่างช่วยไม่ได้ ก็พวกพี่ๆตั้งใจจะทำมื้อนี้นี่หน่า

 

            นั่งรอเกือบชั่วโมงยังไม่เห็นวี่แววของทั้งสองคน ร่างบางเลยจะเดินเข้าไปดูแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นวายุเดินออกมาพร้อมกับชามอะไรสักอย่างในมือ

 

            “อ่ะ น้ำ จะเสร็จแล้วครับ มานั่งรอที่โต๊ะทานข้าวเลย”

 

            “ครับๆ”น้ำเดินไปที่โต๊ะทานข้าวก็เห็นอาหาร 3 อย่างอยู่บนโต๊ะ

 

            อย่างแรกเป็นไข่เจียวที่ดูแล้วหน้าตาพอใช้ได้ แต่อมมันไปนิด จานที่สองเหมือนว่าจะเป็นไก่ชุบแป้งทอดที่เอิ่ม ดูจะมีสีดำไปนิด และจานสุดท้ายน่าจะเป็นแกงจืด

 

            ร่างเล็กถึงกับแอบกลืนน้ำลายเฮือก เมื่อเห็นอาหารที่อยู่ตรงหน้าสายฟ้าที่เดินตามหลังมาพร้อมกับโถข้าว เดินมานั่งทางซ้ายมือ และวายุก็นั่งทางขวามือของน้ำ วายุเอื้อมมือไปตักข้าวใส่จานให้กับทุกคนแล้วหันมายิ้มให้กับร่างบาง

 

            “ลองทานดูสิครับน้ำ พี่กับไอ้สายฟ้าตั้งใจทำให้เราเลยนะ”

 

            “คะ ครับ”ร่างบางพูดด้วยเสียงตะกุกตะกักแล้วค่อยๆเลื่อนมือไปตักน้ำแกงจืดเข้าปาก

 

            สีหน้าเรียบนิ่งของร่างบางทำให้ร่างหนาทั้งสองคนมองอย่างลุ้นๆ น้ำค่อยวางช้อนลงแล้วสับไข่เจียวเข้าปากช้าๆ และใบหน้ายังคงเรียบยิ่งเหมือนเดิม ตามด้วยไก่ทอด น้ำสับเป็นชิ้นเล็กๆและพบว่าด้านในยังแดงอยู่ แต่ก็ยังเอาเข้าปากแล้วเคี่ยวสักพักก็หยิบแก้วน้ำดื่มตามไป

 

            “เป็นไงบ้างครับน้ำ”สายฟ้าและวายุเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันอย่างตื่นเต้น

 

            “เอ่อ กะ ก็ อร่อยดีครับ”ร่างบางบอกด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

 

            “จริงเหรอครับ งั้นพี่ทานนะ”วายุพูดบอกแล้วหยิบช้อนจะตักแกงจืดเข้าปาก

 

            “เฮ้ยพี่วายุ อย่าทานครับ”

 

            “หืออ ทำไมละครับตัวเล็ก”สายฟ้าเอ่ยถามอย่างสงสัยแล้วก็หยิบช้อนตักอาหารเข้าปาก อย่างไว วายุก็เอาแกงจืดเข้าปากทันที

 

            “แค่ก แค่กๆ”

 

            “อึก ถุ้ยย”

 

            สายฟ้ากับวายุสำลักอย่างแรกและหยิบน้ำขึ้นดื่ม ท่าทางของคนทั้งสองทำให้น้ำต้องยิ้มออกมาแหยๆ จะให้บอกไปยังไงละว่าอาหารที่พวกพี่ๆทำนี่มันโคตรห่วยเลย

 

            “ทำไมมันหวานอย่างนี้เนี่ย”สายฟ้า

 

            “เค็มจนขมคอเลย”วายุ

 

            “น้ำทำไมไม่บอกพี่ละครับว่ามันทานไม่ได้”วายุถามอย่างเศร้าๆ

 

            “กะ ก็ พวกพี่อุส่าห์ตั้งใจทำเพื่อน้ำนิ่ครับ”ร่างบางเอ่ยบอก แล้วหลุบตาต่ำ

 

            “เฮ้อออ เอาเป็นว่าวันนี้เราสั่งอาหารของโรงแรมมาทานนะ”สายฟ้าพูดขึ้นมาบ้าง แต่ก็ยังเอาทิชชู่เช็ดปากตัวเองอยู่

 

            “พวกเราขอโทษนะครับน้ำที่ทำอาหารได้ห่วยแตกขนาดนี้”สายฟ้าพูดอย่างรู้สึกผิด

 

            “ยะ อย่าทำหน้าอย่างนั้นสิครับ เอาเป็นว่าคราวหน้าผมจะช่วยสอนเองนะครับ”น้ำพูดปลอบใจผู้ชายร่างยักษ์สองคนที่ทำหน้าทำตาเศร้าที่อาหารออกมาได้ไม่อร่อย

 

 

            ทั้งสามคนเลยต้องโทรสั่งอาหารจากทางโรงแรมมาทานแล้วน้ำก็ต้องเข้าไปจัดการเศษซากอาหารและสภาพครัวที่เละไม่เป็นท่า โดนให้สัญญากับทั้งสองคนว่าครั้งหน้าตนจะสอนทำอาหารให้

 

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

 

มาอัพแล้วจ้าาา ผิดคาดไหม

ใครที่คิดว่าพระเอกของเราจะรุนแรงปล้ำน้ำละก็ หยุดความคิดไปเลย

แสดงว่าคุณเป็นคนที่หื่นเข้าขั้นหนึ่งเหมือนกัน55555

เคยบอกแล้วว่านิยายเรื่องนี้ไม่มาม่าจ้ะ แพรไม่ชอบ

ดี ไม่ดีเม้นติชมกันได้นะจ้ะ

เม้นให้กำลังใจแพรจะได้มีแรงอะพตอนต่อไกันด้วยเน้ออออ

ฝากติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยจ้าาา

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gif

 

 

 

 

ความคิดเห็น