ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 28

คำค้น : #ร้อยรัก#ตังเม#ม่านมุก#พี่ธัน#ธันวา#บอส

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2563 17:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 28
แบบอักษร

 

 

บทที่ 28 

 

 

 

 

 

" พี่ธันรู้จักลุงแจ่มด้วยเหรอคะ " ตังเมถามสีหน้างุนงง ถ้าอรุณรุ่งนั่งอยู่ด้วยคงทำหน้าแบบเดียวกับเธอ ธันวาพยักหน้า 

" ถ้าลุงแจ่มที่ตังเมกับคุณอุ่นพูดถึงอยู่คือลุงแจ่มที่อยู่ท้ายตลาดศรีวัฒนาล่ะก็ -- ใช่พี่รู้จัก " ธันวาพยักหน้า " เล่าได้มั้ยครับว่าทำไมถึงกำลังตามลุงแจ่มกัน "  

" เอ๊ะ อุ่นไม่เคยรู้เลยค่ะว่าคุณอาร์มน่ะ -- " อรุณรุ่งหยุดพูดไปเหมือนกำลังคิด  

" ไม่แปลกเลยครับ คุณอุ่น ขนาดตอนลุงแจ่มตายมันยังไม่บอกใครเลยครับ " ธันวาว่า " อาร์มมันไม่เคยเล่าชีวิตส่วนตัวให้ใครฟัง แล้วก็ไม่มีใครถามมันด้วยครับ "   

" ตายจริง อุ่นก็ไม่เคยถามเรื่องพ่อแม่ญาติพี่น้องของคุณอาร์มเพราะเห็นว่าอีกฝ่ายไม่เคยพูดถึงชีวิตส่วนตัวกับใครเลยไม่ได้ถาม "  

ธันวารับคำพลางถอนหายใจบางๆออกมา " อันที่จริงพวกผมเองก็ไม่ได้รู้จักชีวิตส่วนตัวของมันมาก รู้แค่ว่ามันอยู่กับลุงแจ่มตั้งแต่เด็กที่ท้ายตลาดศรีวัฒนา มันเองก็ไม่เคยเล่าชีวิตส่วนตัวให้ใครฟังเหมือนกันไม่ว่าจะเป็นเรื่องพ่อแม่พี่น้อง ญาติ -- พวกเรารู้แค่ว่าญาติคนเดียวที่มันมีคือลุงแจ่ม " ธันวากัดปากเป็นเชิงคิด " ถึงตอนนี้ผมก็พึ่งรู้ตัวว่าผมเองก็ไม่ได้รู้จักมันอย่างที่ตัวเองคิด พอมันบอกแค่ว่าเป็นเด็กกำพร้าอยู่กับลุงแจ่มมาตั้งแต่เด็ก ผมกับเพื่อนก็ไม่เคยถามเรื่องพ่อแม่มันอีก ชีวิตส่วนตัวของมันผมก็แทบไม่รู้อะไรเลย -- บ้าจริง! " ธันวาคราวกรอดออกมาพลางยกมือขึ้นเสยผมตัวเองไปมา ท่าทางหงุดหงิดที่ตัวเองพึ่งรู้ว่าไว้ใจคนผิดมานาน ตังเมเห็นแบบนั้นก็ยกมือขึ้นลูบแขนของธันวาเป็นเชิงปลอบ เขาดึงมือเธอมากุมไว้  

" เรายังมีทางแก้ไขเรื่องนี้นะคะ พี่ธัน "  

" จริงด้วยค่ะ บอส -- เราจะแก้ไขเรื่องนี้ไปด้วยกัน " อรุณรุ่งเสริมน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ " ก่อนอื่นเลยเรามาฟังกันดีกว่าค่ะว่าอุ่นได้อะไรมาบ้าง -- "  

ธันวากับตังเมนั่งฟังอรุณรุ่งเล่าเรื่องราวที่ตัวเองไปเจอมา ระหว่างที่อรุณรุ่งเป็นฝ่ายเล่าเรื่องก็เกิดความเงียบระหว่างตังเมและธันวา สีหน้าของธันวาเคร่งขรึมในขณะที่ตังเมได้แต่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด 

" เค้าพูดกันว่าน้องสาวของลุงแจ่มหรือแม่ของคุณอาร์มเป็นผู้หญิงที่จัดได้ว่าสวย แล้วก็เป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างจะทะเยอะทะยานอยู่พอสมควรเลยค่ะ ใครๆแถวนั้นก็เห็นผู้ชายมากหน้าหลายตาแวะเวียนมาหาแม่ของคุณอาร์มอยู่บ่อยๆรวมถึงลูกชายของเสี่ยรับเหมาคนนึงที่มาจากกรุงเทพ " อรุณรุ่งเล่า " จากนั้นแม่คุณอาร์มก็หนีตามผู้ชายคนนั้นไปอยู่กรุงเทพแต่ก็อยู่ได้ไม่นานเพราะเห็นว่าครอบครัวฝ่ายชายไม่ชอบแม่คุณอาร์ม อีกอย่างผู้ชายคนนั้นก็มีครอบครัวอยู่แล้วด้วยค่ะ เลยต้องซมซานกลับมาพร้อมกับลูกในท้องมาอยู่กับพี่ชายก็ลุงแจ่มนั่นแหละค่ะ เห็นว่าตอนนั้นเปิดบริษัทกับเพื่อนแต่ว่าไปๆมาๆ ลุงแจ่มก็ถูกเพื่อนโกงจนหมดตัวก่อนจะมาประสบอุบัติเหตุโดนรถชนจนเป็นอัมพาตเดินไม่ได้แม่คุณอาร์มเลยต้องทำงานหาเงินมาเลี้ยงดูครอบครัวตั้งแต่ท้องอ่อนจนท้องแก่ แล้วในที่สุดแม่ของคุณอาร์มก็เสียไปตอนที่คุณอาร์มอายุได้หกขวบจากนั้นหน้าที่คนดูแลและหาเงินมาให้ครอบครัวที่มีแค่คุณอาร์มกับลุงแจ่มก็คือคุณอาร์ม " อรุณรุ่งถอนหายใจรู้สึกสังเวชใจกับเรื่องที่เล่าออกไป  

" มีใครรู้มั้ยคะว่าพ่อของพี่อาร์มเป็นใคร แล้วอีกฝ่ายรู้มั้ยคะว่าพวกเขามีพี่อาร์ม " ตังเมถาม  

" ลูกชายเสี่ยรับเหมา รู้สึกจะชื่อเริงฤทธิ์หรือไงนี่ล่ะจ้ะ คนที่ตลาดเค้าเคยได้ยินแม่คุณอาร์มเรียกอีกฝ่ายแบบนั้นส่วนที่ว่าฝ่ายนั้นรู้มั้ยว่ามีคุณอาร์ม เรื่องนี้ไม่มีใครตอบได้พวกเขาไม่เคยเห็นใครจากกรุงเทพมาหาแม่คุณอาร์มอีกเลย"  

" แย่จริง " ตังเมหันไปมองสีหน้าเคร่งขรึมของธันวา 

" แล้วเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างไอ้อาร์มกับซีเอ็นเอ็กซ์มันเป็นยังไงครับ คุณอุ่น "  

" อุ่นลองให้เพื่อนที่เป็นนักสืบช่วยตรวจดูเบื้องหลังของคุณอาร์มกับซีเอ็นเอ็กซ์อีกรอบก็พบว่าคุณอาร์มเคยเป็นเด็กฝึกงานให้กับที่นี่มาก่อนค่ะ แล้วเจ้าของเองก็ดูจะเอ็นดูและไว้ใจคุณอาร์มมากเลยจะให้เข้ามาช่วยบริหารบริษัทแต่ว่าคุณอาร์มปฏิเสธแล้วมาอยู่กับมายคอนนี่แหละคะ "  

" งั้นหมายความว่าพี่อาร์มช่วยซีเอ็นเอ็กซ์ให้ได้งานเพราะต้องการตอบแทนบุญคุณซีเอ็นเอ็กซ์แบบนั้นเหรอคะ " ตังเมตั้งข้อสังเกต  

" ถ้ามันเป็นแบบนั้นได้ก็แล้วไปน่ะสิ ตังเม "  

" ทำไมเหรอคะ "  

" ก็เจ้าของซีเอ็นเอ็กซ์ คุณทะนง จากที่สืบมาได้เขาเป็นเพื่อนกับลุงแจ่มและคนนี้แหละที่โกงลุงแจ่ม " อรุณรุ่งพูดออกมาทำเอาตังเมหันไปมองหน้าธันวาทันที " แล้วก็มีจุดที่น่าสงสัยอยู่อีกเรื่องด้วยนะคะ " 

" เรื่องอะไรครับ " เขาถาม 

" เรื่องการตายของคุณทะนงค่ะ "  

" ทำไมครับ ไม่ใช่แค่หัวใจล้มเหลวเหรอครับ " ธันวาสงสัยเพราะตามที่ได้ยินมาทะนงเจ้าของบริษัทซีเอ็นเอ็กซ์ตายด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเมื่อครึ่งปีก่อน 

" ค่ะ ญาติที่สนิทกับคุณทะนงบอกว่าปกติคุณทะนงเป็นคนเข้มงวดเรื่องดูแลตัวเองมากเพราะอย่างนั้นเรื่องที่จะไม่ได้พกยาติดตัวไม่มีทางเด็ดขาด ยิ่งโดยเฉพาะกับคนเป็นโรคแบบนี้ อุ่นเองก็คิดว่าเขาไม่น่าจะลืมได้เลยนะคะ " อรุณรุ่งตอบ 

" ไม่ชอบใจเลยครับที่ได้ยินแบบนี้ " ธันวาพูด " ทั้งเรื่องที่ไอ้อาร์มเคยเป็นเด็กฝึกงานที่ซีเอ็นเอ็กซ์แล้วยังช่วยให้ซีเอ็นเอ็กซ์ได้งานอีก กับเรื่องการตายของคุณทะนงคนเป็นโรคหัวใจที่ลืมพกยา มันดูเหมือนมีการวางแผน แต่ก็ยังไม่สมเหตุสมผลในบางเรื่อง -- ถ้าไอ้อาร์มมันวางแผนที่จะเข้าไปเป็นเด็กฝึกงานที่ซีเอ็นเอ็กซ์เพื่อแก้แค้นให้ลุงแจ่มอันนั้นผมเข้าใจแต่เรื่องที่มันพยายามให้ซีเอ็นเอ็กซ์ได้งานมันดูแปลกๆนะครับ " 

" เรื่องนี้ถ้าบอสเห็นอาจตอบคำถามของบอสได้ค่ะ " อรุณรุ่งส่งลิ้งค์เข้ามาในมือถือของธันวา เขากดลิ้งค์ที่นำเข้าสู่ข่าว " ข่าวล่าสุดเมื่อบ่ายนี้เองเลยค่ะ " ธันวาไล่สายตาอ่านข่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม " พีเอกับซีเอ็นเอ็กซ์ควบรวมกิจการแล้วเปลี่ยนเป็นชื่อพีเอ บิลด์ "  

ธันวาครางกรอดอย่างไม่ชอบใจ " บ้าเอ๊ย! ไอ้อาร์มนี่แกวางแผนไปถึงไหนแล้วว่ะ " ธันวาเปิดประเด็นนี้ขึ้นมาทำเอาทั้งตังเมและอรุณรุ่งพูดไม่ออก คิ้วของตังเมขมวดกันในขณะที่อรุณรุ่งกลับเงียบไป ที่สุดแล้วเมื่อพวกเขายังไม่สามารถหาคำตอบได้ พวกเขาก็ตกลงที่จะช่วยกันค้นหาความจริงต่อไป ธันวารับไม้ต่อจากอรุณรุ่งในการสืบหาความจริงเรื่องการตายของคุณทะนง 

" แกคิดว่าไอ้อาร์มมีส่วนในการตายของคุณทะนงเหรอ ไอ้ธัน " มายถามผ่านมือถือขณะที่เขากำลังขับรถอยู่ มีคิมคอยถือโทรศัพท์ให้ 

" ฉันก็แค่สงสัยน่ะ " ธันวาตอบ 

" ไอ้ธัน แค่สงสัยไม่ได้หรอกนะเว้ย แกต้องมีหลักฐานชืนสุ่มสี่สุ่มห้าพูดไปแกเองจะเป็นฝ่ายที่โดนฟ้องเองนะ "  

" ฉันรู้หรอกน่า "  

" เออ รู้ก็ดี " มายแหวกลับ " แล้วนี่ยังไงให้ฉันกับคิมไปตามหาพ่อไอ้อาร์มทำไม ถ้ารู้แล้วมันจะช่วยอะไรได้วะ ธัน" มายถาม 

" ไม่รู้ดิ ฉันแค่คิดว่าจำเป็นต้องรู้เรื่องนี้ -- แกลองคิดดู ไอ้มาย พวกเรารู้จักกับมันมาตั้งหลายปีแต่ไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับมันเลย ฉันว่ามันไม่ยุติธรรมเลยนะเว้ย ถ้าฉันต้องสู้กับมันฉันก็ต้องรู้เรื่องของมันให้มากที่สุดเหมือนกัน "  

" รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งซินะ " คิมว่า ธันวารับคำ 

" จากนี้ไปแกจะเอาไงต่อ จะกลับมาเมื่อไหร่ " มายถาม 

" วันสองวันนี่แหละ เคลียร์เรื่องรีสอร์ทคุณชาติเสร็จก็กลับ "   

" ดี! กลับมาได้สักที แกทำให้คนทางนี้เค้าเป็นห่วงกันไปหมด -- แล้วนี่แกกับตังเมคุยกันหรือยัง " มายถาม  

ธันวาที่อยู่ปลายสายออกอาการอ้ำอึ้ง เขามองซ้ายมองขวา คนถูกถามอีกคนกำลังอาบน้ำ เขาตอบอ้อมแอ้มกลับไป คิมกับมายฟังอยู่มองหน้ากันเอง คิมเลยอดเอ่ยปากแซวกลับไม่ได้ 

" แหม พอได้คุยแล้วก็ออกอาการพูดไม่เป็นเลยนะ ธัน "  

" เงียบเหอะน่า คิม " ธันวาหน้าร้อนผ่าว " นี่ ถามหน่อย วันที่เธอจะกลับเธอพูดอะไรกับตังเม "  

คิมหัวเราะคิกคักก่อนจะกดปิดสปีคเกอร์โฟนแล้วหันมาคุยกันเองสองคนปล่อยให้มายทำหน้านิ่วใส่ " แล้วอะไรที่ธันคิดว่าคิมจะพูดกับตังเมล่ะ "  

" ก็ -- " ธันวาอึกอักก่อนจะยอมเล่าว่าตังเมดูจะเปลี่ยนไปนิดหน่อยแต่ไม่ใช่ไม่ดี ปกติตังเมไม่ค่อยสู้คนเท่าไรแต่ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ตังเมก็ไม่ยอมให้สร้อยฟ้าได้เข้าใกล้เขาเลยแถมยังต่อปากต่อคำจนสร้อยฟ้าต้องถอยหนีไปเอง นี่ยังไม่รวมถึงเวลาที่อยู่กันสองคนตังเมก็ดูขี้อ้อนกับเขาเป็นพิเศษจนทำให้เขาต้องอดใจไว้มาหลายคืนแล้ว " เธอไปสอนอะไรยัยนั่น คิม " ธันวาถามทั้งๆที่ชอบตังเมเป็นแบบนี้ แต่ก็ไม่อยากให้ตังเมไปทำกับใครเหมือนกัน 

" เทคนิคพิเศษหน่อยเดียวน่ะ " คิมตอบยิ้มๆรู้สึกพอใจที่ตังเมยอมทำตามที่เธอแนะนำ " แต่ก็ได้ผลใช่มั้ย "  

" ได้ผลเกินไปน่ะสิ " ธันวาคำราม " ยัยนั่นจะทำให้ฉันสติแตกอยู่แล้วนะ "  

" ก็แบบนี้แหละ ธัน -- ถึงเวลาถูกเอาคืนแล้วไง " คิมหัวเราะคิกคัก " แค่นี้นะ คิมกับมายถึงร้านอาหารแล้ว ไว้เราส่งข่าวบอกนะ บาย " คิมตัดสายก่อนที่ธันวาจะพูดอะไรออกมา 

" คุยอะไรกัน " มายถาม 

" เพื่อนมายคนนี้นี่เก่งทุกอย่างนะคะ แต่พอเป็นเรื่องของตังเมแล้วกลับไปไม่ถูกเลย "  

มายหัวเราะฮึออกมาอย่างเข้าใจ ก่อนจะชักชวนคิมเดินเข้าร้านอาหาร ปล่อยให้คนที่อยู่ลำปางเกาหัวตัวเองไปมา  

" คุยกับพี่มายเสร็จแล้วเหรอคะ พี่ธัน " ตังเมที่พึ่งเดินออกมาจากห้องน้ำ เธอเดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับกลิ่นหอมของสบู่อ่อนๆ กลิ่นที่พาให้หัวใจอีกฝ่ายเต้นรัวแรงมองใบหน้าหวานยิ้มพราวอย่างสดใส เธอถือแก้วน้ำส่งให้ธันวาที่รับไปดื่ม " พี่มายว่ายังไงบ้างคะ พี่ธัน " ตังเมนั่งลงที่พื้นกำลังตรวจดูเอกสารที่วางกระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะญี่ปุ่นธันวาขยับลงมานั่งซ้อนอยู่ด้านหลังตังเมก่อนจะหอมแก้มนวลที่ส่งกลิ่นหอมออกมาฟอดใหญ่ 

" ให้ตอบนะคะ ไม่ได้ให้หอมสักหน่อย " ตังเมหันมาว่าธันวา เธอยิ้มอายๆมองตาค้อนใส่ 

" มายกับคิมจะช่วยสืบให้อีกทีน่ะ " ธันวาตอบพลางสอดแขนโอบรอบเอวบางของตังเมไว้แล้ววางคางเกยบนไหล่ของตังเม 

" กำลังทำอะไรอยู่ " ธันวาถามพลางหยิบแผ่นเอกสารที่ตังเมปริ้นท์ออกมาจนเยอะเต็มโต๊ะไปหมด " เอกสารบัญชีของมหากิจเหรอ " ตังเมหันมามองธันวาที่กำลังขมวดคิ้ว 

" อย่าพึ่งโกรธตังเมนะคะ พี่ธัน " ตังเมพูดพลางส่งสายตาอ้อน " เอกสารพวกนี้ตังเมขอให้ฝ่ายบัญชีช่วยส่งมาให้เองน่ะค่ะ "เมื่อเห็นธันวานิ่งฟังมตังเมเลยพูดต่อ " โครงการที่ทางมหากิจกับเดอะไนน์ร่วมทุนกันสร้าง ตังเมไปเจอว่ามันน่าจะมีความผิดปกติเพราะราคาประมูลของซีเอ็นเอ็กซ์ที่เสนอเข้ามาต่ำกว่างบกลางที่ตั้งไว้ แต่เจ้าอื่นกลับตั้งราคาไว้สูงพี่อุ่นกับตังเมคิดกันว่ามันน่าสงสัย คิดว่าน่าจะมีใครกำลังทำอะไรอยู่ภายในมหากิจแน่ๆค่ะ " ตังเมว่า " อีกอย่างนะคะ จากที่ตังเมลองดูบัญชีพวกนี้ มันมีการเข้าออกของตัวเลขที่มันบังเอิญมาตรงกับที่พี่ธันโดนหาว่าจ่ายเงินให้กับผู้รับเหมาที่เหลือในโปรเจคนอตต์ด้วย " ตังเมส่งเอกสารให้ธันวาดู 

ธันวารับไปดูผ่านๆ ก่อนจะโยนมันกลับไปบนโต๊ะไม่ใส่ใจ  

" อ้าว ไม่ดูหน่อยเหรอคะ พี่ธัน " ตังเมทำหน้าผิดหวัง " โกรธตังเมเหรอที่เอางานของมหากิจมาทำในบ้านพี่ธัน "  

" พี่ไม่ได้โกรธตังเมนะ แล้วก็ไม่ว่าด้วยถ้าตังเมจะเอางานของใครมาทำในบ้านพี่ " ธันวาว่า แววตาเคร่งขรึมของเขามองตังเม " แต่งานที่ตังเมทำกำลังทำให้พี่ธันเป็นห่วงนะครับ " ธันวาโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ตังเมจนหน้าผากแตะกัน " ถ้ามหากิจมีปัญหาภายในเขาต้องจัดการกันเอง ตังเมอย่าเอาตัวเข้าไปเสี่ยงรู้มั้ย " เขากดจูบที่ข้างแก้มแล้วค้างไว้แบบนั้น คนในอ้อมกอดยิ้มหวาน 

" ตังเมจะไม่ทำให้พี่ธันเป็นห่วงนะคะ " ตังเมพลิกตัวหันกลับมองหน้าธันวาเอียงใบหน้าซบลงที่ท่อนแขนของธันวาแววตาของเธอมองธันวาอย่างห่วงหา " พี่ธันจะจัดการเรื่องที่ยังค้างคาอยู่ยังไงเหรอคะ -- ถึงเราจะรู้เรื่องพี่อาร์มมากขึ้นแต่มันจะช่วยเรายังไงเหรอคะ "  

ธันวามองลึกเข้าไปดวงตาคู่นั้น เขายื่นไปจับแก้มของตังเมแล้วใช้นิ้วโป้งวนลูบอบ่างเบามือ " ไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องนี้พี่จัดการได้แน่นอน " รอยยิ้มมั่นใจกลับคืนสู่ใบหน้าของธันวา มันเป็นรอยยิ้มที่ตังเมคุ้นเคย เธอผงกหัวขึ้นมาขยับเข้าไปจุ๊บที่ปากของธันวาไม่ให้เขาตั้งตัวแบบที่เธอชอบทุกคืน 

" ตังเมจะช่วยพี่ธันทุกอย่างเลยนะคะ เราจะช่วยกันให้ชีวิตและลมหายใจของพี่ธันกลับคืนมา "  

ธันวาเผยยิ้มน้อยๆ เขาจับท้ายทอยของตังเมไว้ไม่ให้เธอหนีจูบจากเขา คนถูกป้อนคำหวานร้องอู้อี้ในลำคอได้พักเดียวก็ตอบรับรสจูบอย่างว่าง่าย 

" พี่ธันขี้โกงอีกแล้วนะ " ตังเมมองตาขุ่นตอนที่ธันวาถอนจูบ  

" ใครกันแน่ที่ขี้โกง " ธันวาส่งสายตาถาม ตังเมเม้มปากบาง แก้มแดงจัด ท่าทางเขินอายแบบนั้นทำให้ธันวาอดใจที่จะจรดริมฝีปากของตัวเองลงบนแก้มหอมนุ่มของตังเมไม่ได้ เจ้าของแก้มหอมนุ่มพยายามหนีการรุกไล่ของธันวา เขาจูบไล้แนบไปทั่วแก้มก่อนจะค่อยๆเลื่อนริมฝีปากลงบนลำคอขาวพลางกดจมูกดอมดมกลิ่นหอมของสบู่ผสมผสานกับกลิ่นกายสาวของตังเมที่ทำให้สมองของธันวาอื้ออึงไปกับกลิ่นหอมกรุ่น  

" พี่ธัน " ตังเมร้องห้าม ถึงปากจะร้องห้ามแต่ร่างกายกลับสวนทางไม่ยอมฟังมันตอบรับสัมผัสมือใหญ่หนาที่กำลังเลื่อนไล้ไปตามสัดส่วนผ่านเสื้อผ้า " พี่ธันคะ! " ตังเมร้องอย่างตกใจเมื่อธันวาสอดมือเข้ามาข้างในและกำลังลูบไปทั่วอย่างย่ามใจ ธันวาที่กำลังหลงมัวเมาไปกับกลิ่นหอมที่ยิ่งปรนเปรอให้กับเจ้าของกลิ่นมากเท่าไรความหอมหวานก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น เขาเลื่อนริมฝีปากจรดปิดริมฝีปากที่กำลังเรียกชื่อเขาอยู่บดเคล้าป้อนรสหวานใส่ปากไม่ให้อีกฝ่ายได้พัก ตอนนี้ตังเมไม่ได้ขัดขืนอีกแล้วเธอตอบรับสัมผัสที่ธันวามอบให้อย่างโอนอ่อน หัวสมองของเธอตอนนี้ไม่รู้ปลิดปลิวไปที่ไหน นัยน์ตาหวานฉ่ำเยิ้มมองธันวาเมื่อธันวารู้สึกตัวและหยุดรุกรานเธอ  

" ตังเม พี่-- " ธันวามองรอยจูบของตัวเองบนลำคอของตังเมที่ปรากฏเป็นจ้ำแดง อย่างรู้สึกผิด ตังเมรีบยกมือขึ้นปิดปากธันวา 

" พี่ธันห้ามพูดว่าขอโทษนะคะ " ตังเมว่า นัยน์ตาเธอสั่นเครือ ใบหน้าแดงจัด " ถ้าพี่ธันพูดว่าขอโทษก็เหมือนว่าพี่ธันไม่ได้ตั้งใจ ตังเมไม่ได้รังเกียจถ้าพี่ธันจะ -- " ตังเมเม้มปากแน่นไม่กล้าพูดต่อ เธอก้มหน้าที่แดงยิ่งกว่าเก่าลงไม่กล้าสบตากับธันวา  

ธันวาจับมือของตังเมที่ปิดปากเขาไว้ออกมาจูบเบาๆ เธอเงยหน้าขึ้นมามองดวงตาที่ทอดมาด้วยความรัก ธันวาดึงตังเมให้ขยับเข้ามาใกล้แล้วโอบเอวเธอไว้ " คืนนี้น่าจะหนาว นอนที่ห้องพี่นะครับ ตังเม "  

" ค่ะ พี่ธัน " ตังเมตอบรับเสียงแผ่ว  

 

 

 

****** 

 

   

     

 ครืด ครืด 

 

ธันวาขยับพลิกตัวอยู่บนเตียง มือปัดป่ายไปข้างตัวไม่เจอคนที่เขานอนกอดไว้ทั้งคืนสงสัยว่าคงลงไปช่วยป้าแฟงทำอาหารเช้า พอคิดได้แบบนั้นธันวาก็เผยยิ้มอย่างมีความสุขออกมาก่อนที่ใจจะเตลิดคิดถึงเรื่องระหว่างเขากับตังเม เสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์ก็เรียกให้เขาออกจากความคิด  

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงออกมาเห็นชื่อที่ปรากฏ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนทันที 

" อรุณสวัสดิ์ครับ คุณธัน " เสียงของพิภพดังมาตามสาย " ผมไม่ได้มารบกวนคุณแต่เช้าใช่มั้ยครับ "  

" ไม่ครับ ผมตื่นพอดี " ธันวาตอบน้ำเสียงเรียบนิ่ง " คุณพิภพมีอะไรหรือเปล่าครับ "  

" ผมได้รับอีเมลของคุณแล้วนะครับ คุณธัน " พิภพว่า  

"  ครับ คุณคิดว่ายังไงครับคุณพิภพ " ธันวาถาม 

" ผมคงต้องขอบอกว่าไอเดียของคุณมันบ้าบิ่นมากครับ และผมก็ไม่คิดว่าจะมีใครกล้าทำมาก่อน หรืออาจจะไม่ทำเลยก็ได้ " พิภพพูด " คุณก็รู้ใช่มั้ยครับว่าสถานการณ์ของคุณตอนนี้ไม่ใช่สถานการณ์ที่คุณจะต่อรองได้ และการที่คุณเสนอความคิดนี้ขึ้นมามันเหมือนกับว่า -- "  

" หมาจนตรอก " ธันวาเอ่ยอย่างอารมณ์ดี " ครับ ถ้าคุณพิภพคิดแบบนั้น ผมกำลังสู้แบบหมาจนตรอกและผมก็ไม่คิดว่าไอเดียของตัวเองจะเลวร้ายนะครับ เพราะไม่งั้นคุณพิภพคงไม่โทรมาหาผมด้วยตัวเองแบบนี้ "  

พิภพยักไหล่ " มั่นใจจังเลยนะครับ คุณธัน -- ถึงผมจะสนใจแต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะทำให้สถานการณ์ของคุณดีขึ้นนะครับ "  

" ไม่เลยครับ แค่ได้ยินว่าคุณพิภพสนใจที่เหลือผมก็ไม่ต้องห่วงแล้วครับ " ธันวาว่า " เพราะทางฝ่ายนั้นเองก็ดูสนใจที่จะร่วมงานกับทางมหากิจเหมือนกัน " 

พิภพคำรามออกมาเบาๆกับน้ำเสียงร่าเริงของธันวา " คุณนี่มันร้ายกาจมากเลยนะครับ คุณธัน ผมชักจะหวั่นใจแทนคู่กรณีของคุณซะแล้วสิว่าเขาต้องเจอกับอะไร "  

ธันวากระตุกยิ้มที่มุมปาก พิภพพูดต่อ " ถ้าอย่างนั้นคุณพร้อมเมื่อไหร่ก็ติดต่อผมมาได้ทุกเมื่อนะครับ อ่อ จริงสิ รีบพาผู้ช่วยของผมกลับมาได้แล้วนะครับ ผมคิดถึงผู้ช่วยของผมจะแย่อยู่แล้ว " ประโยคท้ายทำเอาธันวาควันออกหู 

" ขอโทษครับ คุณพิภพ " ธันวาเอ่ยน้ำเสียงดุดัน " ตังเมไม่ใช่ผู้ช่วยของคุณและก็ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น เธอเป็นผู้หญิงของผม และจะดีมากนะครับถ้าคุณจะไม่เอาผู้หญิงของผมเข้าไปเสี่ยงทำงานอันตรายให้คุณอีก "  

" พูดเรื่องอะไรครับ คุณธัน " พิภพเปลี่ยนน้ำเสียงเย้าแหย่เป็นเคร่งขรึม " ผมไม่เข้าใจ "  

" เรื่องภายในบริษัทของคุณอาจจะกำลังทำให้ตังเมอยู่ในอันตรายนะครับ " 

พิภพนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรกับธันวา หลังจากที่วางสายพิภพและออกมากินอาหารเช้ากับตังเมแล้วพวกเขาก็พร้อมเดินทางกลับเชียงใหม่ 

" พี่ธันจะกลับบ้านหรือว่าจะกลับคอนโดคะ " ตังเมถาม 

" ยังไม่กลับทั้งสองที่ พี่ต้องไปที่หนึ่งก่อน " ธันวาตอบหันมายิ้มให้ตังเมที่ทำหน้าสงสัย 

 

     

******** 

 

สวัสดีค่ะ รี้ด ที่น่ารักทุกคน 

ขอบคุณที่ยังรอคอยกันอยู่นะคะ และก็ขออภัยจริงๆค่ะที่มาอัพช้าเพราะพยายามทำให้แต่ละตอนออกมาดีที่สุด กราบขออภัยจริงๆ T^T  

และในตอนนี้ก็หวังว่าจะเป็นตอนที่ทำให้ทุกคนได้รู้เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังของเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหดอย่างอาร์ม แล้วไรท์ก็ยังแอบวางยาไว้นิดหน่อยให้ลุ้นว่าความจริงจะเป็นยังไงน้าาา  

มาเอาใจช่วยพี่ธันของน้องตังเม+พวกเรา ^^ ว่าการกลับมาของเขาจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกข้อความอย่างมากเลยค่ะ (จะรีบตอบกลับข้อความให้เร็วที่สุดนะคะ)  

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านค่ะ 

 

 

     

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว