email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เล่ม 1 บทที่ 5.8: เอาชีวิตรอด (8)

ชื่อตอน : เล่ม 1 บทที่ 5.8: เอาชีวิตรอด (8)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 204

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2563 15:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เล่ม 1 บทที่ 5.8: เอาชีวิตรอด (8)
แบบอักษร

“ความจริงข้าก็ไม่เคยคิดว่าจะได้มานั่งจิบชากับท่านหญิงแบบนี้หรอกขอรับ ตอนแรกข้าก็ไม่ค่อยชอบขอรับ ข้าหมดอาลัยตายอยากจนเรียกได้ว่ามีสภาพที่น่าสมเพชใช่ไหมขอรับ”

ฮัสชาพูดออกมาอย่างง่ายดายราวกับไม่อะไรเกิดขึ้น

“ข้าโมโหมากตอนที่เห็นเจ้าไม่ยอมกินข้าวและอยู่ในสภาพแห้งเหี่ยวแบบนั้น ข้าคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่าง ต่อให้ต้องจับเจ้ามาตีก็ต้องทำให้เจ้ากินข้าวให้ได้ แต่ข้าคิดว่านั่นไม่ใช่ปัญหาที่ข้าจะเข้าไปยุ่งได้จึงทำได้แค่อดทน”

“ท่านหญิง”

“เจ้าแค่ฟังไว้ก็พอ ข้าแค่อยากจะเล่าว่าทำไมข้าถึงได้ทำแบบนี้ แน่นอนว่าข้าไม่ได้อยากช่วยเจ้าเพราะว่าสมเพช แต่เพราะข้าไม่อยากเห็นเจ้าแห้งเหี่ยวตาย ดังนั้นข้าจึงคิดว่าต้องทำอะไรสักอย่างให้เจ้ายอมกินข้าว แล้วตอนนั้นโรอิมท์ก็ทำร้ายเจ้าพอดี เจ้าไม่รู้หรอกว่าข้าโมโหมากแค่ไหน ข้าเลยเผลอทำรุนแรงไปเพราะความโมโห”

ฮัสชาที่ทำท่าตวัดมือบนหัวไม่กี่ครั้งก็หัวเราะคิกคักออกมา กียุนเองที่คิดไปถึงตอนนั้นก็หัวเราะอย่างฝาดเฝื่อน

“ข้าเข้าไปห้ามนาง และให้เจ้ากินซุป และก็ได้พบกับเจ้าชายอีนาร์ด จนผ่านมาถึงจุดนี้ได้อย่างไรกันนะ กียุน”

ฮัสชาพูดอย่างใจเย็น เธอไม่ได้คาดคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ เธอเตรียมซุปเอาไว้อยู่แล้ว และห้ามโรอิมท์ไปด้วยอารมณ์โมโห เธอไม่ได้คิดว่าจะเข้ามายุ่งเกี่ยวกับกียุนเลย

ถ้าหากว่ากียุนเป็นคนไม่รู้จักบุญคุณคนและไร้ยางอาย เธอก็ไม่คิดจะเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วย แต่ว่าโชคดีที่กียุนเป็นคนจิตใจดี กียุนที่รับรู้ถึงความตั้งใจในคำพูดของฮัสชาตอนนี้ก็หน้าแดงและรู้สึกเคอะเขิน

ตอนแรกฮัสชารู้สึกสงสารและเห็นอกเห็นใจแต่ว่าไม่รู้เป็นอย่างไรถึงได้ถูกใจเขามากถึงขนาดมานั่งจิบชาและพูดคุยกันแบบนี้

“อย่างไรก็ตามอย่างที่ข้าสัญญาเอาไว้ตั้งแต่แรกว่าข้าจะจับตาดูเจ้าจนกว่าเจ้าจะกินข้าวได้ ข้าจู้จี้มากจนเจ้ารำคาญแต่ข้าว่าตั้งแต่วันนี้ไปข้าคงจะเลิกบังคับเจ้าแล้ว”

“ขอบคุณขอรับ ท่านหญิง”

กียุนก้มหัวแล้วเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง ฮัสชาคิดว่ากียุนทำได้ไม่เลวเลยจึงจะเลิกบังคับให้เขากินข้าวในวันนี้ แต่ว่าเธอไม่ได้พูดว่าเสียดายหรือแม้แต่จะแสดงออกมาให้เห็น หากอยากจะสนิทกับคนที่มีนิสัยแบบนี้คงต้องเป็นคนที่มีความกระตือรือร้นพอสมควร

“กียุน”

“ขอรับ ท่านหญิง”

“รู้สึกขอบคุณข้าจริงหรือ?”

“แน่นอนสิขอรับ”

“ถ้าอย่างนั้นช่วยฟังคำขอของข้าหน่อยได้ไหม ถือว่าเป็นการตอบแทน”

กียุนหัวเราะแห้ง ๆ เมื่อนึกขึ้นได้ว่าฮัสชาก็เคยพูดแบบนี้ไปแล้วเมื่อครั้งก่อน ครั้งนี้ก็มีเรื่องจะขออีกแล้วหรือ กียุนอดที่จะกังวลไม่ได้และส่งยิ้มตอบฮัสชาไปอย่างนอบน้อม

“การบังคับให้เจ้ากินข้าวนั้นจบไปแล้ว แต่ว่านั่นไม่ได้หมายความว่าความสัมพันธ์ของพวกเราจะจบลงไปด้วย ข้าก็เลยอยากขอมาดื่มชาและพูดคุยเล่นกับเจ้าเหมือนอย่างวันนี้บ่อย ๆ “

“หา?”

“ข้าอยากให้พวกเราทั้งเดินเล่น ทั้งอ่านหนังสือ ทั้งจัดดอกไม้ด้วยกัน พวกเราต้องใช้เวลาอยู่แค่ในวังหลังเท่านั้น หากมีเจ้ามาทำด้วยกันกับข้ามันก็จะสนุกกว่าให้ข้านั่งทำคนเดียว”

“......”

กียุนยังตกใจอ้าปากค้างกับคำขอที่ไม่เหมือนคำขอของฮัสชา เมื่อยังไม่ได้คำตอบฮัสชาก็ถามซ้ำ

“ได้ไหม?”

“ขอรับ ขอรับ ได้ขอรับ”

กียุนรีบพยักหน้าและตอบรับไป เขาไม่รู้ว่าเธออยากจะทำอะไรด้วยกันบ้าง แต่ว่าที่แน่ ๆ คือเธอปรารถนาดี รูปร่างของฮัสชาเพรียวบางและใบหน้างดงาม มีรอยยิ้มที่แสดงถึงความภาคภูมิใจอยู่ จากนั้นเธอก็ก้มตัวไปหากียุนเล็กน้อยและพูดกระซิบเสียงเบา

“คราวหลังไว้เราไปแอบนินทาเจ้าชายกัน แน่นอนว่าต้องไปที่ที่ไม่มีคนอื่นอยู่”

“.......!”

ครั้งนี้กียุนไม่ได้แค่ตกใจ แต่ตัวแข็งไปแล้ว ปฏิกิริยาของทำให้ฮัสชาหัวเราะหึ ๆ

“ก็พระองค์เป็นผู้ชายร้ายกาจนี่นา แถมเป็นคนนิสัยไม่ดีด้วย ดังนั้นขอนินทาสักหน่อยจะเป็นอะไรไปล่ะ? ไม่มีใครได้ยินอยู่แล้ว โอ๊ะ เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเรื่องนี้ต้องเก็บไว้เป็นความลับ?”

ฮัสชาแกล้งเอามือปิดปากแล้วมองไปรอบ ๆ ราวกับว่านี่คือความลับที่ยิ่งใหญ่มาก แววตาของฮัสชานั้นยิ้มแย้มต่างกับบทสนทนาที่เคร่งเครียดจนกียุนเองก็หัวเราะตามไปด้วย เธอเป็นคนร่าเริง ต่างจากภาพลักษณ์อย่างคาดไม่ถึง ดังนั้นกียุนจึงรู้สึกสบายใจมาก

ไม่เคยมีใครบอกกับเขามาก่อนว่าเจ้าชายอิคราอิมนิสัยไม่ดี แม้แต่รามซัสหรือเจ้าชายอีนาร์ดก็ทำแค่ให้กำลังใจเขา แต่ไม่ได้โทษว่าเป็นความผิดของเจ้าชายอิคราอิม เพราะที่นี่พระองค์เป็นผู้ถืออำนาจสูงสุดอย่างเด็ดขาด แม้ว่าจะข่มขืนทาสก็ไม่มีใครกล้าตำหนิ เขาเกลียดเจ้าชายอิคราอิม แต่ว่าไม่มีใครเอ่ยตำหนิในการกระทำของพระองค์เลย ทำให้กียุนรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้รับความเป็นธรรม

พอฮัสชาเรียกเจ้าชายอิคราอิมว่าคนนิสัยไม่ดีแล้วกียุนก็รู้สึกดีใจ แม้จะเป็นแค่คำพูดก็เถอะ

“ท่านหญิงฮัสชา ขอบคุณนะขอรับ”

กียุนเอ่ยขอบคุณโดยที่ดวงตามีน้ำตาไหลออกมา มันเป็นน้ำตาแห่งความดีใจ พอเห็นว่ากียุนร้องไห้ฮัสชาก็งุนงงจนทำอะไรไม่ถูก

“กี..กียุน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“ไม่เป็นไร..ไม่เป็นไรขอรับ ท่านหญิง”

กียุนหัวเราะทั้งทีน้ำตายังไหลไม่หยุด เขารู้สึกสบายใจเหมือนมีลมเย็น ๆ พัดเข้ามา เขาคิดว่าที่หูเองก็มีเสียงลมพัดมาจนรู้สึกสดชื่น น้ำตาแห่งความเศร้าที่เจิ่งนองอยู่ในใจของกียุนถูกเทออกมา

เธอคงไม่รู้ว่าคำพูดแค่คำเดียวของเธอนั้นได้ช่วยชีวิตเขาเอาไว้

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว